The Dark World มหาสงครามออนไลน์กู้ปฐพี

เครดิตภาพจาก https://wallpaperaccess.com

        โอคุยาสุรู้สึกแสบตามาก ดวงตาเรียวยาวปิดสนิท เวลาต่อมา ซามูไรหนุ่มก็พยายามปรับสภาพด้วยการกะพริบตาถี่รัว

“ โอ้.....แสงสว่างนั้นคืออะไร แล้วน้องหญิงทำแบบนั้นได้ยังไง” โอคุยาสุสะบัดศีรษะไปมา พร้อมพึมพำเบาๆ

“ สิ่งนี้เรียกว่า.....เวทมนตร์ มันเป็นคาถาที่ใช้เคลื่อนย้ายคนหรือสิ่งของจำนวนมากไปยังสถานที่ๆเราต้องการ” อากิเนะตอบเรียบๆ

“ งั้นก็แปลว่า….” โอคุยาสุขยี้ตาเพื่อขับไล่ความขุ่นมัวออกไป

“ใช่แล้ว อากิเนะพาทุกคนมาที่โรงฝึกอาวุธด้วยคาถานี้ ”อากิเนะเฉลย

“ บ้าน่า โรงฝึกอาวุธนั้นอยู่ห่างจากจุดที่เราอยู่ตั้งหลายสิบกิโลเมตรเลยนะเป็นไปไม่ได้ ” โอคุยาสุเริ่มโวย

“ ลองลืมตามองสิ พี่โอคุยาสุ ” อากิเนะแนะนำน้ำเสียงดูเบื่อหน่าย

        โอคุยาสุลืมตามองภาพแรกที่เห็นก็คือโรงเรือนขนาดใหญ่ที่กว้างประมาณครึ่งสนามฟุตบอล พื้นยกสูงทำด้วยไม้ขัดมันผนังเป็นปูนที่ทาสีขาวสะอาดตา บริเวณหลังคาปูกระเบื้องตลอดแนวรูปลักษณ์ของอาคารนี้ดูคล้ายวัดญี่ปุ่นอย่างไม่มีผิดเพี้ยน

         พวกเขาหยุดยืนอยู่หน้าประตูใหญ่ซึ่งตั้งอยู่ตรงกึ่งกลางของอาคารหลัก เบื้องหน้าปรากฏกายของชายสูงวัยคนหนึ่ง เขากำลังยืนเอามือไขว้หลังท่วงท่าดูสุขุม

“ ท่านอาจารย์ ” โอคุยาสุขนานนามของชายสูงวัย

         ชายสูงวัยผู้นี้น่าจะมีอายุประมาณ60 กว่า ใบหน้ายาว ดวงตาแน่วนิ่ง หนวดเคราสีขาวยาวจรดหน้าอกเส้นผมสีเดียวกันก็ยาวสลวยถึงกลางแผ่นหลัง ร่างกายสูงเพรียวถูกปกคลุมด้วยชุดยูกาตะสีขาวสะอาดตาจนดูคล้ายแกนดัลฟ์ในเรื่องลอร์ดออฟ เดอะ ริง

“ ท่านปู่คะ ได้โปรดช่วยเด็กหนุ่มผู้นี้ด้วยเถอะค่ะ ”อากิเนะอ้อนวอนชายชรา ผู้น่าจะเป็นปู่ของเธอ

         ชายชราผู้สุขุมเหลือบมองเด็กหนุ่มผมเขียวที่นอนคว่ำหน้าอยู่กับพื้นแวบหนึ่งจากนั้นก็หันไปสั่งลูกศิษย์หนุ่ม

“ โอคุยาสุ เจ้าจงแบกเด็กหนุ่มผู้นี้ไปที่ห้องพัก ”

          ไม่ทราบว่าเป็นเพราะน้ำเสียงที่ดูทรงพลังหรือเพราะโอคุยาสุอยากฝากตัวเป็นหลานเขยซามูไรหนุ่มจึงทำตามคำสั่งในทันที โดยไม่อิดเอื้อนแต่ประการใด ทั้งที่ใจจริง เขาไม่อยากทำแบบนี้ด้วยไม่ชอบคนที่มาจากโลกภายนอกเอามากๆ มิหนำซ้ำ ทั่วร่างกายของผู้มาเยือนยังเต็มไปด้วยคราบเลือดเหงื่อไคลและกลิ่นดินหญ้า อันเป็นสิ่งที่หนุ่มเจ้าสำอางนึกรังเกียจ

          หลังจากโอคุยาสุแบกร่างของเด็กหนุ่มหัวเขียวตามคำสั่งอากิเนะก็หันไปพูดกับท่านปู่

“ ท่านปู่รีบตามไปรักษาเถอะ อาการของเขาดูสาหัสไม่ใช่น้อย”

          ชายชราพยักหน้ารับคำจากนั้นก็เดินตามไปที่ห้องพัก เพื่อทำการรักษาเด็กหนุ่มปริศนา

………………………

       
        ห้องพักนั้นมีขนาดกะทัดรัดพื้นปูด้วยเสื่อสาน เครื่องเรือนทั้งหลาย ไม่ว่าจะเป็นโต๊ะไม้แบบพับได้ตู้ไม้และเครื่องชงชา ล้วนออกไปในทรงญี่ปุ่น ทว่าจุดที่น่าสนใจๆ กลับไม่ใช่ข้าวของแต่เป็นร่างเล็กบางของเด็กหนุ่มปริศนาที่นอนเหยียดยาวอยู่บนฟูกนุ่มกลางห้อง

        มวลหมู่สมาชิกที่เหลือประกอบไปด้วยอาจารย์เฒ่าอากิเนะและโอคุยาสุ ทั้งสามมองไปยังเด็กหนุ่ม จึงพบกับใบหน้าอ่อนเยาว์และเปลือกตาที่ปิดสนิททำให้ดูคล้ายเด็กน้อยที่กำลังหลับ ทว่าทุกคนรู้อยู่แก่ใจว่าผู้มาเยือนไม่ได้เข้าสู่นิทรารมย์แต่กำลังเดินทางสู่เงื้อมมือของมัจจุราช

         ชายชราจ้องมองเด็กหนุ่มหัวเขียวด้วยอาการพินิจเขาจับชีพจรของอาคันตุกะ บางครั้งก็เอาหลังมืออังหน้าผากและแตะตัว เพื่อตรวจดูอุณหภูมิของร่างกาย

“ อาการเป็นยังไงมั่ง เขาจะรอดมั้ย ท่านปู่ ” อากิเนะเอ่ยถาม ท่าทางร้อนรน

“ อืม........จากการตรวจสอบเด็กหนุ่มคนนี้น่าจะพลัดตกจากภูเขาสูง ตามร่างกายถูกหินกระแทกอย่างรุนแรงจนเกิดบาดแผลฉกรรจ์อยู่หลายจุดนับว่าเหลือเชื่อมากที่เขายังรอดชีวิต สรุปแล้ว ถ้าผ่านพ้นสามวันอันตรายไปได้ก็ไม่น่ามีปัญหาอะไร ” ชายชราตอบเรียบๆ

“ งั้นก็แปลว่า…..เขามีโอกาสรอดใช่มั้ยคะ ” อากิเนะยิ้มกว้าง เธอดูมีความหวัง

“ ใช่ ข้าจะปรุงยารักษาอาการบาดเจ็บภายในให้อากิเนะจัดการทำแผลและดามกระดูกที่หัก เราจะรักษาเขาเป็นอย่างดี ส่วนจะรอดหรือไม่ ให้ฟ้าเป็นผู้กำหนด” ชายชราสั่งเป็นขั้นเป็นตอน ราวกับตนเป็นหมอใหญ่ จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนเพื่อไปปรุงยาที่ห้องสมุนไพร แต่ก่อนจะก้าวเท้าออกจากห้อง ก็หันกลับไปพูดกับโอคุยาสุ

“ ส่วนโอคุยาสุ เจ้ากลับบ้านไปก่อน วันนี้มืดแล้ว พักผ่อนซะ”

“ ขอรับ ” โอคุยาสุรับคำแบบไม่เต็มเสียงเขารู้สึกไม่พอใจที่เห็นเด็กสาวเริ่มถอดเสื้อผ้าให้เด็กหนุ่ม เพื่อชำระล้างบาดแผล

…………………………

       
        เด็กหนุ่มปริศนาได้รับการดูแลเป็นอย่างดีจากสองปู่หลานผู้อารีโดยเฉพาะอากิเนะ เธอแทบไม่ห่างจากผู้ป่วยและหอบเครื่องนอนมาปูในห้องพัก เพื่อเฝ้าดูอาการทั้งวันทั้งคืน

         ในสามคืนแรก อาการของเด็กหนุ่มดูจะทรุดเป็นระยะร่างกายมักแข็งเกร็งด้วยความเจ็บปวดจนเดือดร้อนให้ชายชราและอากิเนะต้องคอยดูแลรักษา

         ในวันที่สามเด็กหนุ่มหัวเขียวเริ่มขยับกายได้เล็กน้อย สีหน้าดูมีสีเลือดฝาดมากขึ้น จนเวลาล่วงเลยไปถึงเช้าวันที่สี่เขาก็ลืมตาขึ้นมา

“ เอ๊ะ ที่นี่ที่ไหน แล้วเรามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ”เด็กหนุ่มปริศนานอนนิ่ง ดวงตาเหม่อมองเพดานเหนือหัว พร้อมขบคิดหาคำตอบที่ยังสงสัย

          แน่นอนว่าเด็กหนุ่มไม่อาจหาคำตอบได้จากการถามตัวเองเขาจึงค่อยๆยันกายลุกขึ้นนั่ง ความเจ็บปวดเริ่มครอบคลุมจิตใจจนเผลอร้องโอยออกมา

“ อู้ย...... กลับมาเจ็บอีกแล้วครั้งที่เท่าไหร่แล้วนะที่ต้องมานอนเดี้ยงแบบนี้ ว่าแต่เราอยู่ที่ไหนโรงพยาบาลรึเปล่า อ้าว......เฮ้ย นี่มันชุดบ้าอะไรเนี่ย ”

         เด็กหนุ่มอุทานดังเมื่อพบว่าตัวเองอยู่ในชุดยูกาตะสีขาว ท่อนแขนขวาและหัวไหล่ซ้ายถูกดามด้วยไม้ท่อนเขื่องอย่างประณีตหลายส่วนบนร่างกายประดับประดาไปด้วยผ้าพันแผล แต่ร่องรอยการปฐมพยาบาล ไม่ทำให้เขาเลิกสนใจชุดประหลาดที่กำลังสวมใส่

“ อะไรเนี่ย อย่างกับชุดที่คนญี่ปุ่นใส่กันในหนังซามูไรเลยเฮ้ เหมยลี่ โจจี้ พวกนายไปมุดหัวอยู่ที่ไหน ออกมาเดี๋ยวนี้นะ อย่ามาแกล้งกันแบบนี้” เด็กหนุ่มหัวเขียวบ่นพึมพำ พลางเหลียวมองรอบกาย เพื่อหาพลพรรคที่หายไป

          ระหว่างที่เด็กหนุ่มหัวเขียวเหลียวซ้ายแลขวาอยู่นั้นเองสายตาก็ไปสะดุดกับฟูกนอนสีขาวซึ่งอยู่ห่างประมาณสามก้าว ผู้ที่กำลังหลับใหลอยู่บนนั้นก็คือ.....เด็กสาวร่างเพรียวที่น่าจะมีอายุอานามใกล้เคียงกับตน

“ เหวอ.....นะๆ.....นั่น ใครน่ะ นี่มันเด็กผู้หญิงนี่นา มะ.....มาอยู่ห้องเดียวกับชั้นได้ยังไง” มาวินเริ่มติดอ่างเขาตกใจกว่าเดิมเป็นเท่าทวี

          คล้ายว่าเสียงเอะอะโวยวายของเด็กหนุ่มจะดังเกินไปจึงทำให้เด็กสาวค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้นมา ทันทีที่สองคนได้สบตากัน เธอก็รีบลุกขึ้นมานั่งคุกเข่าพร้อมก้มคารวะจนศีรษะติดพื้น

“ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ข้าพเจ้ามีนามว่า อากิเนะ ”

         การมีมารยาทแบบเวอร์ๆของสาวน้อยเบื้องหน้าทำให้เด็กหนุ่มหัวเขียวถึงกับไปไม่เป็น ถึงกระนั้น เขาก็พยายามตอบกลับมาเบาๆ พร้อมเสียงหัวเราะที่ดูฝืนๆ

“ ฮะๆ เอ่อ......เราสองคนน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกันไม่ต้องคารวะถึงขนาดนั้นก็ได้ ชั้นเขินนะ ”

สามารถติดตามงานเขียน  ณ.ปัจจุบันและในอนาคตของผมได้ที่เพจ Jalando นักเขียนดาร์คไซด์ได้ที่ลิงค์ด้านล่างครับ

https://www.facebook.com/Jalando.darksidewriter