ตอนที่ 25 เข้าไปในห้องอาบน้ำ
ออกจากกาสิโนมาได้สักพักเฉินอันหลานก็เริ่มรู้สึกตัวว่ามีคนสะกดรอยตามเขามา เฉินอันหลานเดินต่อไปได้ไม่กี่ก้าวก็ทำทีเป็หยิบแก้วไวน์จากถาดของบริกรที่เดินผ่านมา เขาใช้จังหวะที่เบี่ยงตัวเพื่อหยิบแก้วในการมองสำรวจไปทางด้านหลัง แต่น่าเสียดายที่คนคนนั้นหายไปแล้ว
หน้าปัดนาฬิกาดิจิตอลที่กะพริบขึ้นมาในตอนนั้นขัดจังหวะความคิดของเฉินอันหลานพอดี
เขาล้วงมือเข้าไปหยิบหูฟังออกจากกระเป๋ากางเกง ก่อนจะกวาดสายตาสำรวจรอบ ๆ บริเวณนั้นแล้วกดรับสาย เฉินอันหลานหมุนตัวกลับและออกเดินต่อ
(ปลาที่ฉันตกได้หงายท้องแล้วนะ) เสียงเจียงหยางดังออกมาจากปลายสาย
เฉินอันหลานได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้วทันที
“เื่เกิดขึ้นเมื่อไหร่?”
(เมื่อกี้นี่เอง)
“ผมเข้าใจแล้ว”
(ยังจะตกปลาอีกไหม?)
“ดูสถานการณ์ก่อนครับ”
จบประโยคนั้นเฉินอันหลานก็กดตัดสายแล้วเลี้ยวไปยังสระว่ายน้ำที่อยู่ด้านข้าง เขาเดินซอกแซกผ่านกลุ่มคนมากมายที่อยู่บริเวณนั้นมุ่งตรงไปยังห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า เฉินอันหลานเดินมาหยุดหน้าตู้ล็อกเกอร์เก็บของจากนั้นจึงรีบเปิดประตูและเข้าไปหลบอยู่ข้างใน เฝ้ารอไม่นานคนที่สะกดรอยตามเขามาตลอดทางก็ปรากฏตัว เฉินอันหลานใช้จังหวะนั้นพุ่งตัวไปคว้าคอเสื้อเขาไว้ อีกฝ่ายเองเมื่อเห็นเฉินอันหลานพุ่งตัวมาคว้าคอเสื้อเขาไว้กลับไม่ได้หลบหลีก ทำเพียงยืนนิ่งอยู่กับที่แล้วใช้มือแกร่งบีบข้อมือของเฉินอันหลานไว้แน่น เฉินอันหลานรู้สึกเ็ปราวกับถูกบีบด้วยคีมเหล็ก ความเ็ปที่ข้อแขนทำให้มือของเขาอ่อนแรงลงและจำเป็ต้องปล่อยคอเสื้อของอีกฝ่ายในที่สุด เมื่อมือไม่อาจทำอะไรได้เฉินอันหลานจึงเงยหน้าขึ้นเพื่อมองหน้าคนที่สะกดรอยตามเขาให้ชัด ๆ
วินาทีนั้นดวงตาของเฉินอันหลานก็ปะทะเข้ากับั์ตาคู่คมสีดำสนิทที่เขาคุ้นเคยเข้าอย่างจัง สายตาคมกริบคู่นั้นของผู้ชายคนนั้นกำลังจ้องเขม็งมาที่เขา
“มีทักษะไม่เลว” น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบทว่าทรงพลังกล่าวกับเฉินอันหลาน
“แต่ยังห่างไกลจากผู้นำตระกูลเอสเตมากสินะครับ” เฉินอันหลานหัวเราะเสียงเย็นแล้วจ้องเข้าไปในดวงตาที่แสนเ็าคู่นั้น
ความเยือกเย็นที่สะท้อนออกมาผ่านดวงตาคู่คมจนทำให้คนมองต้องหนาวเหน็บนั้น ดูเหมือนมันจะใช้ไม่ค่อยได้ผลกับเฉินอันหลานเท่าไรนัก
“นายเกี่ยวข้องอะไรกับไบรอัน?” ลานเซลอตกล่าวกับคนที่กำลังเล่นจ้องตากับเขาอยู่ในตอนนี้
“ไบรอันไหน? เขาเป็ใครกัน ผมไม่ค่อยเข้าใจที่คุณพูดสักเท่าไร”
“ฟาวิโน”
“คุณหมายถึงหน่วยรักษาความปลอดภัยคนนั้นน่ะเหรอ?”
“ใช่”
ตอนที่เขาตัดสินใจเปิดโปงฟาวิโน เฉินอันหลานก็รู้ตัวอยู่แล้วว่าจะต้องถูกสงสัยแน่นอน เขาคิดไม่ถึงว่าลานเซลอตจะรู้ทันเขาเร็วขนาดนี้ เร็วจนสามารถไล่ตามเขาและมายืนอยู่ตรงหน้าในตอนนี้
แต่ถึงจะถูกสงสัยแล้วยังไงล่ะ?
“ผมไม่สนใจหรอกว่าเขาเป็ใคร ผมรู้แค่คนที่ผมชอบตายเพราะเขา การเปิดโปงเขาถือเป็การแก้แค้นแทนคนของผม มันก็เท่านั้น”เฉินอันหลานยังคงพูดอย่างใจเย็น
“คนที่ชอบงั้นเหรอ?”
“เซียร์ไง คนของตระกูลล็อก คุณก็น่าจะได้เจอเขาในงานเลี้ยงเมื่อคืนแล้วนี่”
“ฉันไม่รู้จัก”
“...”
เฉินอันหลานหมดคำจะพูดในทันที เขาไม่รู้ว่าลานเซลอตความจำไม่ดีหรือแค่ไม่สนใจเซียร์กันแน่ เมื่อคืนเซียร์ยังทำเหมือนจะให้ท่าเขาอยู่เลย คุณชายคนนั้นจงใจยั่วยวนลานเซลอตอย่างโจ่งแจ้งขนาดนั้น คนในงานที่มีจุดประสงค์เดียวกันต่างก็รู้ดี แม้แต่เว่ยเชียนเฉินที่ยืนประกบลานเซลอตอยู่ในงานก็ดูออก แน่ล่ะ ไม่อย่างนั้นอีกฝ่ายคงไม่ส่งสายตาหยามเหยียดขนาดนั้นมาให้เขาหรอก
แต่ลานเซลอตดันบอกว่าไม่รู้จักเนี่ยนะ?
เฉินอันหลานคิดว่าถ้าเซียร์ยังมีชีวิตอยู่แล้วมาได้ยินคำพูดแบบนี้จากปากของคนที่ตัวเองสนใจ โอเมก้าแสนยั่วยวนคนนั้นคงจะต้องร้องไห้ออกมาจนน้ำตาแทบเป็สายเืแน่นอน
“ได้ยินมาว่าคุณหนูตระกูลเวลฟ์จะขึ้นเรือมาพรุ่งนี้เช้า” เสียงของคนมาใหม่ดังขึ้นขัดจังหวะบทสนทนาของคนทั้งคู่
“คุณหนูตระกูลเวลฟ์?” เสียงจากคู่สนทนาของคนคนนั้นตอบกลับมา
“พี่สาวของลูเทอร์ที่ตายไปก่อนหน้านั้นไง”
“ได้ยินมาว่าเธอสวยมากเลยนะ”
“ต้องสวยสิ ไม่อย่างนั้นคงไม่ได้รับเลือกให้เป็ว่าที่นายหญิงของตระกูลเอสเตหรอก”
“คู่หมั้นของโอดินเหรอ?”
“...”
ชายคนที่เดินเข้ามาในห้องก่อนเมื่อสังเกตเห็นลานเซลอตก็หยุดชะงักด้วยความใราวกับเห็นผี เขารีบหันไปยักคิ้วหลิ่วตาบอกใบ้ให้คนที่เดินตามเข้ามาหยุดพูด แต่ไม่เป็ผล อีกฝ่ายังคงพูดจ้อไม่หยุดปาก มิหนำซ้ำยังมีหน้ามาเอ่ยคำพูดล้อเลียนหาว่าเขาชอบคุณหนูตระกูลเวลฟ์ หัวจะขาดแล้วยังไม่รู้ตัวอีก เปล่าประโยชน์ที่จะขยิบตาส่งซิกต่อไป เขาตัดสินใจคว้าแขนลากไอ้คนปากมากเข้ามาในห้อง ก่อนจะบังคับให้โค้งหัวขอขมาโอดินที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยกัน
“เฮ้! นี่นายจะ...”
คนที่โดนเพื่อนกดหัวโดยไม่ทันตั้งตัวก็รีบเงยหน้าขึ้นและทำท่าจะหันไปโวยวายกับอีกฝ่ายจำเป็ต้องหุบปากฉับในทันทีเมื่อเห็นโอดินยืนอยู่ในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วย เขาทำท่าทางลนลานและรีบกลับไปโค้งตัวขอขมาอีกครั้ง
“ออกไป”
“คะ...ครับ เราจะออกไปเดี๋ยวนี้”
“ขอให้สนุกครับ นายน้อยโอดิน”
ทั้งสองคนกล่าวอวยพรเสร็จก็แทบคลานเข่าออกไปจากห้อง
หลังจากสองคนนั้นออกไป ลานเซลอตก็ดึงข้อมือเฉินอันหลานให้เข้ามาในห้องอาบน้ำที่อยู่ข้าง ๆ คนด้านในพอเห็นว่าเป็ลานเซลอตที่เดินเข้ามาก็รีบกุลีกุจออาบน้ำแต่งตัวอย่างลวก ๆ แล้วทยอยกันออกจากห้องนั้นไปจนหมด
เมื่อเหลือกันอยู่สองคนแล้ว ลานเซลอตก็จัดการล็อกประตูห้องน้ำจากด้านในแล้วหันกลับมาเผชิญหน้ากับเฉินอันหลานอีกครั้ง
......................
ที่ด้านนอกห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า ชายสองคนที่พึ่งโดนไล่ออกมายังคงไม่หยุดนินทาคนด้านใน
“นายว่าผู้ชายที่อยู่กับโอดินเมื่อกี้หน้าคุ้น ๆ มั้ย?”
“นั่นน่ะ คุณชายตระกูลเฉิน”
“อ๋อ ฉันจำได้แล้ว แต่เขากับโอดิน สองคน เอ่อ...”
“นายจะบ้าเหรอ อัลฟ่าสองคนจะทำอะไรกันได้?”
“ก็ใช่ แต่ถ้าพวกเขาจะมีเื่กันก็ไม่จำเป็ต้องเข้าไปในห้องอาบน้ำมั้ยล่ะ”
“...”
1K
![พบรักรัฐภาม [ชุด Men Of Lions] + EBook](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1635342606_33131621.webp)