เสียงเรียกอยู่ข้างหูทำให้ผมรำคาญมากขึ้นทุกทีผมหันหน้าซุกเข้ากับหมอนใบใหญ่แต่สิ่งที่ตามรังควาญยังไม่หยุดทำให้ผมล้วงเอาปืนที่ซุกใต้หมอนขึ้นมาจ่ออะไรก็ช่างที่สร้างความหงุดหงิดในการนอนของผม
"ลูกพี่นั่นคุณจิน"ใครซักคนะโบอกผมก่อนที่ผมจะขึ้นนกเหนี่ยวไกผมผงกหัวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
"เหี้ยเอ้ย"ใบหน้าขาวซีดที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างๆ เตียงของผมทำเอาใจแป้ว
"มาทำไม"ผมทำเสียงดุรีบลดปืนลงแล้วมองหน้าเนื้อตัวผมเปลือยเปล่าั้แ่เมื่อคืนจนถึงเช้าผมเริงร่ากับสาวๆ จนเพลิน
"คือ..ธงไม่กลับบ้าน"เสียงจ๋อยๆ หน้าหมองทำให้ผมต้องสถบเสียงดัง
"แล้วทำไมไม่ให้เด็กตามล่ะครับมาเองทำไม"ผมขยับตัวเอาผ้าห่มมาพันรอบเอวแต่เ้าตัวก็ไม่ยอมขยับยืนก้มหน้านิ่งผมถอนหายใจเฮือก
"คุณจินออกไปรอผมที่ตรงโซฟาก่อนครับขอแต่งตัวก่อน"ผมลดน้ำเสียงหงุดหงิดลง
"ไอ้ปอมึงมาพาคุณไปไอ้เชี่ยนี่ทำไมปล่อยให้เข้ามาได้วะมึงจะโดนกูยิงทิ้งซักวันใช้งานไม่ได้เื่"ผมหันไปด่าไอ้ตัวดีที่ยืนเอามือกุมเป้าก้มหน้านิ่ง
"โธ่พี่ผมห้ามแล้วนะ"
"เอ่อ..ธงอย่าโกรธน้องเค้าเลยผมเองครับที่ให้พามาผมกลัวธงจะเป็อะไรไปก็เมื่อคืนธงบอกว่าจะกลับบ้านผมก็รอ"คุณจินเสียงสั่นมือสั่นจนผมต้องถอนใจเฮือก
"นี่ได้นอนหรือเปล่า"ผมถามเสียงดุมือยังจับผ้าห่มพันเอวอีกมือก็จับข้อแขนขาวเอาไว้คนที่ยืนก้มหน้าส่ายหน้าน้อยๆ
"ทำไมไม่นอนหืมมีอะไรกลัวอะไรหรือเปล่า"
"มะ..ไม่ใช่ผมรอธงไงก็ธงบอกจะกลับ"
"สัสเอ้ย"ผมสถบเบาๆ ไม่ได้โกรธเขาหรอกครับผมโกรธตัวเองมากกว่า
"ไปกลับบ้านไอ้ปอมึงพาคุณเขาไปรอที่รถกูขอเปลี่ยนเสื้อผ้าแปปเดียว"ผมสั่งไอ้ปอที่ยืนหน้าซีดอยู่ตรงประตูก่อนจะก้มลงบอกคนตรงหน้า
"คุณจินลงไปรอผมที่รถก่อนนะเดี๋ยค่อยคุยกันไม่นานหรอก"ผมทอดเสียงอ่อนลงให้เขาหายกลัว
"อื้ม"ยังก้มหน้าอยู่อีกแฮะผมนึกในใจ
"เงยหน้าหน่อยสิ"ผมสั่งคุณจินค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาสบตาดวงตาแดงกล่ำเพราะอดนอนใบหน้าซีดเซียวเล่นเอาผมใจอ่อนไม่น้อย
"ไปครับลงไปก่อนนะขอเวลาเดี๋ยวเดียว"ผมยิ้มให้พร้อมกับพยักหน้าให้คุณจินเดินออกไป
"ไอ้เอกมึงมานี่ดิ๊"ผมกัดฟันเรียกพอคุณจินเดินพ้นห้องวีไอพีที่ผมเอาน้องๆ มาสนุกกัน
"ทำไมไม่ดูวะปล่อยเข้ามาได้ไง"ผมถามเสียงเข้ม
"โธ่ลูกพี่คุณจินโทรหาพวกผมั้แ่ตีสามแล้วครับพวกผมก็บอกลูกพี่ติดงานแต่เค้าก็ยืนยันว่าลูกพี่บอกจะกลับบ้านเป็ไงล่ะทีนี้เมียตามแจ"มันยังปากดีผมเลยโบกหัวมันไปที
"เมียเหี้ยอะไร"ผมดุแล้วรีบแต่งตัวกลังคนที่รถรอนาน
"แล้วเอาไงอะลูกพี่"
"ไม่แล้วไงพวกน้องๆ ไปไหนหมดวะ"
"ลุกออกไปั้แ่คุณจินเข้ามาแล้วเหอะพอมาถึงก็ยืนเม้มปากหน้าแดงตาแดงใครจะกล้าอยู่วะพี่พวกผมนี่กลัวพี่แกจะปล่อยโฮออกมาแล้วด้วยซ้ำ"
"เออๆ มึงเอาเงินนี่ไปให้พวกน้องๆ มันด้วยเดี๋ยวยังไงกูโทรมาสั่งงานนายล่ะวะอยู่ไหน"
"นายกำลังคุยกับคุณคิสครับ"
"หือทำไมยังคุยกันวะ"
"โหนายรักคุณคิสจะตายลูกพี่ไม่รู้อะไรคุยกันทั้งวันว่างตอนไหนคอลคุยกันตอนนั้น"
"ผัวเขาไม่อาละวาดเหรอไงวะเนี่ย"
"จะเหลือเร๊อะแต่คุณคิสแน่ชิบหายเลยอะด่าคำเดียวคิงส์แม่งกริบเลย"ไอ้เอกมันบอกผมส่ายหน้าพอแต่งตัวเสร็จก็รีบลงไปที่รถเห็นคุณจินนั่งเงียบๆ รออยู่
"หิวหรือเปล่า"
"นิดหน่อยครับ"คุณจินตอบเสียงเบา
"ทีหลังไม่ต้องรอนะครับบางทีผมมีธุระ"
"แต่ธงบอกว่าจะกลับนี่"แน่ะมีเถียง
"ขอโทษครับคราวหน้านอนก่อนเลยนะไม่ต้องรอกับข้าวทำเป็หรือเปล่า"
"อื้มแล้วทำไมธงไม่กลับบ้านล่ะไหนรับปากแล้ว"ผมหันมามองคนนั่งข้างก่อนจะกลับไปมองถนน
"คือบางทีผมก็มัวแต่วุ่นๆ พอวุ่นแล้วก็เลยลืมมันเคยชินเพราะอยู่คนเดียวมานานน่ะครับ"ไหนๆ ละแจงแม้งให้ชัดเจนไปเลยดีกว่า
"คราวหลังธงไม่กลับบ้านก็บอกสิครับผมจะได้ไม่ต้องรอ"น้ำเสียงสั่นๆ ทำเอาผมพูดไม่ออก
"ขอโทษด้วยนะครับคราวหน้าจะไม่ให้เกิดเื่แบบนี้อีกแล้วนี่ง่วงหรือเปล่าแวะกินโจ๊กมั๊ยเ้านี้อร่อยมากด้วย"ผมปะเหลาะ
"ขอบคุณครับ"เ้าตัวบอกเสียงแ่คำตอบ? สรุปว่ากินสินะผมเลี้ยวรถเข้าไปในซอยเหล่าลูกค้าขาประจำมารอจนแทบจะไม่มีที่นั่ง
"ไปนั่งรอก่อนเลยผมจอดรถก่อน"
"ธง"
"หืม"
"ถ้าธงง่วงก็ไม่ต้องก็ได้นะเดี๋ยวกลับไปกินที่ห้องก็ได้ครับ"
"เห้อนี่คุณจินผมบอกอะไรให้นะไม่ต้องเกรงใจผมคุณเองก็เหมือนเ้านายผมคนหนึ่งเหมือนกันเพียงแต่่นี้คุณจัสไม่ว่างผมก็มีหน้าที่ต้องคอยดูแลคุณแล้วอีกอย่างเ้านายก็บอกแล้วว่าให้คุณเรียนรู้งานจากผมเพราะฉะนั้นไม่ต้องเกรงใจกันอีกนะครับ"ผมบอกเสร็จก็ลงรถเดินไปเปิดประตูอีกฝั่งให้คุณจินออกมายืนเก้กัง ดูท่าจะไม่ชินละมั้ง ผมแตะศอกให้เดินนำไป
"เฮียเหมือนเดิม อีกชามเอาเยี่ยวม้าด้วย"ผมสั่งให้เขาแหละครับ
"เออๆ หายหน้าไปนานเลยนะอาธงนี่เมียลื้อเหรอหน้าตาดีนี่หว่า"แปะเ้าของร้านทักซะผมไปไม่เป็คนที่ตัวเตี้ยกว่าก็หน้าแดง
"ใช่ที่ไหนเ้านายเถอะเฮีย"
"เหรออั๊วะขอโทษด้วยนะเห็นท่าทางเอาใจอีเหือเกินอั๊วะเลยเข้าใจผิดฮ่าๆ ๆ ๆ "ผมส่ายหน้าช้าๆ แตะแขนให้เ้าตัวไปนั่งด้านในใกล้ๆ พัดลม
"กินไข่เยี่ยวม้าหรือเปล่า"
"ครับ"
"ลองดูเ้านี้อร่อยมากถ้าชอบวันหลังจะพามาอีก"ผมบอกแบบไม่ได้คิดอะไรแต่ลืมคิดไปครับเวลาบอกอะไรเ้าตัวเค้าจะถือว่าเป็คำสัญญา
"จริงนะ"
"ครับ"ผมตอบสั้นๆ เมื่อคืนใช้พลังไปเยอะจนน้ำแทบจะหมดตัวพอโจ๊กมาถึงผมก็ซัดเลยต่างกับคุณจินขานั้นค่อยๆ ปรุงแล้วปรุงอีก
"ไม่อร่อยเหรอปรุงไม่เสร็จอีก"
"เสร็จแล้วครับแต่ผมไม่ชอบกินขิง"
"อ้าวแล้วไม่บอก"ผมลากถ้วยมาแล้วตักขิงออกมาจนเกือบหมดแล้วเอาโจ๊กของตัวเองใส่คืนให้ปากก็ะโสั่งโจ๊กเพิ่ม
"ธงครับ"
"หืม"
"วันนี้เราจะทำอะไรกัน"
"ไม่ทำวันนี้นอนพรุ่งนี้ค่อยเริ่มงานครับวันนี้คุณทำไม่ไหวหรอก"ผมบอกปากก็สวาปามโจ๊กเข้าปากไม่หยุดคนตรงหน้าเป่าแล้วเป่าอีกกว่าจะเอาใส่ปากได้ซักคำแถมกินก็เลอะปากเสียอีกผมลืมตัวใช้นิ้วโป้งปาดเอาโจ๊กที่เลอะปากแดงๆ นั่นแรงๆ ไปทีแล้วเอากลับมาดูดเข้าปากตัวเองด้วยท่าทางปรกติแต่คนที่ไม่ปรกติก็เห็นจะเป็เ้าตัวที่นั่งทำหน้าอึ้งรวมถึงโต๊ะข้างๆ ผมเงยหน้าขึ้นถลึงตามองรอบๆ โต๊ะเขาก็หลบสายตา
"กินสิ"ผมบอกห้วนๆ กลัวเ้าตัวจะเขินจนไม่กล้ากินห่าเอ้ยผมก็ลืมตัวไปเขามันลูกคุณหนูผมมันกรรมกรไปทำแบบนั้นคงดูไม่ดี
"ขอโทษทีผมลืมตัวไป"
"มะ..ไม่เป็ไรครับ"ผมกินอิ่มก็นั่งมองคนที่ค่อยๆ กินโจ๊กไปเรื่อยๆ กระทั่งเสียงเรียกเข้าดังขึ้นผมรีบกดรับมีคนเดียวแหละครับที่ผมตั้งริงโ? นเอาไว้แบบนี้
"ครับนาย"
"อยู่กับคุณจินครับ"
"ที่ไหน...ผมจะเอาคุณเขาไปไว้ไหนล่ะนายโธ่มันเสี่ยงอยู่นะนั่น"คุณจัสสั่งงานโคตรเสี่ยงมาให้ผมไปทำลำพังผมเองไม่มีปัญหาหรอกครับจะมีก็แต่คุณหนูนี่แหละ
"ห๊ะให้หอบหอบไปด้วยไม่ตลกอะผมเอาไปคืนเ้านายแล้วกันแล้วค่อยกลับมาเอา"ผมนิ่วหน้าเมื่อนายผมดูท่าจะไม่ยอม
"ครับๆ ตกลงครับหอบไปด้วยก็หอบไปด้วย"ผมบอกอย่างว่าง่ายปรายตามองคนตรงหน้าที่ทำท่าจะร้องไห้อีกแล้วผมถอนใจเบาๆ บางครั้งความปากหมาของผมก็ทำให้คนอื่นคิดมากเหมือนกันแฮะ
"จะร้องทำไม"ผมพยายามถามด้วยเสียงอ่อนโยนเท่าที่จะทำได้
"ผมขอโทษครับที่มาเป็ภาระให้"คุณจินเสียงเครือผมถอนใจซ้ำว่ากันตามจริงั้แ่รู้จักเขามาผมถอนหายใจเปลืองโคตร
"คิดมากผมบอกหรือยังว่าเป็ภาระ"ผมดุหน่อยๆ
"แต่ธงบอกว่า"
"งานมันอันตรายเอาคุณไปด้วยผมกลัวดูแลไม่ไหวเ้านายจะได้ฆ่าผมตายถ้าคุณเกิดาเ็มา"
"จัสตินไม่ได้เป็อะไรกับผม"คุณจินบอกเสียงแข็งเชี่ยแล้วที่นายบอกว่าฟัดกันไปแล้วคืออะไรวะ
"ยังไงก็เถอะครับ"ผมไม่ตอบรับไม่ปฏิเสธเขาอาจจะอายก็ได้ใครจะรู้
"แล้วเอายังไงให้ผมไปด้วยไหมครับผมจะได้เริ่มเรียนรู้งานเลย"
"ไม่ง่วงเหรอครับ"ผมไม่ตอบแต่ถามกลับ
"นิดหน่อยครับ"
"งั้นก็หลับไปในรถถึงแล้วเรียกรีบกินเถอะครับ"ผมสั่งเห็นคุณหรูจินจ้วงเอาๆ แล้วอดขำไม่ได้เออแฮะมีมุมน่ารักกับเขาเหมือนกันแฮะผมอดขำไม่ได้แล้วต้องสะดุดกับความคิดตัวเองเห็นผู้ชายน่ารักนี่ใจคอไม่ดีเลยหว่ะ
"ไม่ต้องรีบขนาดนั้นงานมันรอได้"ผมทอดเสียงอ่อน
"แค่กๆ ครับ"ผมดันแก้วน้ำดื่มให้เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นมาอีกทำให้ผมนิ่วหน้า
"อะไรวะ"
//ลูกพี่ไอ้เม่นโดนยิง//
"หือที่ไหน"
//โกดังสามพี่//
"เอามันไปที่โรงบาลคนของเรามีเท่าไหร่วะ"
//ร้อยกว่าพี่//
"เออดูไว้เดี๋ยวกูไป"ผมลุกพรึ่บขึ้นทันทีกำลังจะก้าวก็ต้องชะงักเพราะคนที่นั่งหน้าเหว๋อ
"อิ่มหรือยัง"
"อื้ม"พออื้มผมก็วางเงินแล้วคว้าแขนลากหลุนๆ ออกไปที่รถทันทีเร็วแค่ไหนผมไม่รู้รู้แค่เหยียบคันเร่งจนมิดคนข้างๆ นี่หน้าขาวไปแล้ว
"ไหนจับตัวได้หรือเปล่า"พอจอดรถได้ผมก็กระโจนออกไปหาลูกน้องที่ยืนรอเป็แถว
"ไม่ทันลูกพี่"
"ห่าพวกมึงดูแลกันยังไงวะให้เกิดเื่แล้วของล่ะเสียหายหรือเปล่า"
"ไม่ครับพวกผมขนไปไว้ที่อื่นแล้ว"
"เออดีแล้วนี่กูรีบมางานนายก็ยังคาอยู่ห่ายุ่งชิบหาย"ผมด่าพวกมันเชิงบ่นไปด้วย
"เอ่อ..ลูกพี่"
"หือผมไม่สนใจมัวแต่สำรวจความเสียหายจนไอ้เสือกมันสะกิด
"ห่าอะไรวะ"ผมเอาตีนยันหลังมัน
"เมียลูกพี่อะ"ผมชะงักเมีย...เดี๋ยวนะเชี่ยผมลืมอีกแล้ว
"เมียพ่องเพื่อนเ้านายปากหมานะมึง"ผมสาวเท้าก้าวยาวๆ ไปที่รถ
"เป็อะไรหรือเปล่าครับ"
"เปล่าๆ ผมไม่เป็ไร"คุณจินส่ายหน้าแต่ที่ผมเห็นนี่คือใบหน้าขาวยิ่งซีดจนแทบจะเป็ผีอยู่แล้วผมถอนใจอีกเฮือก
"ขอโทษทีผมรีบกลัวความเร็วเหรอครับ"
"นิดหน่อยครับ"คุณจินพยักหน้าน้อยๆ ผมหันหลังให้กัดกรามกรอดลูกน้องที่เห็นหน้าผมต่างก็กลัวจนหัวหดผมหงุดหงิดจนอยากจะฆ่าคนจริงๆ ให้ตายเหอะนี่เ้านายเอาอะไรมาโยนให้ผมรับผิดชอบวะ อ่อนแอ งอแง ขี้กลัว ผมหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบเด็กที่ยืนมองหน้าผมบุ้ยปากเป็อันรู้กันว่าห้ามสูบสินะผมหลับตานับหนึ่งถึงสิบ
"มึงพาคุณจินไปนั่งที่ม้าหินอ่อนไปหาอะไรเย็นๆ ให้ดื่มกูจะไปทำงาน"ผมสะบัดเสื้อเชิ๊ตสีดำที่ใส่ออกแกะกระดุมจนหมดเหลือแค่ซิกแพคเดินดุ่มๆ เข้าไปในโกดัง
"ของเ้านายเหรอลูกพี่"
"เอออยากได้ป่ะกูจะขอให้"
"แหะๆ ไม่เอาอะดูท่ทางผมคงต้องเลี้ยงแบบเทวดาแน่ๆ เนื้อตัวสะอาดสะอ้านชิบหายโคตรคุณหนูอะไม่มีบุญพอจะดูแล"
"หึ"ผมตอบสั้นๆ แล้วก้าวหายไปด้านในสอบถามลูกน้องที่เหลือจนเวลาผ่านไปเกือบจะค่ำ
"ไม่มีอะไรเสียหายมากครับนาย"ผมโทรรายงาน
//มึงทำเื่ที่กูสั่งหรือยังวะ//
"ยังครับพอดีมีงานนี้แทรกเข้ามาก่อน"
//เออถ้างั้นพรุ่งนี้สายๆ ก็ได้ลองไปเลียบๆ เคียงๆ ดูก่อนถ้ามันไม่โอเคก็ถอยออกมาเลย//
"ครับนาย เอ่อผมมีอีกเื่"
//อะไร//
"คุณจิน"
//ฮ่าาาาาาาาาาๆ ๆ ๆ เป็ไงมึงไม่ถูฏใจหรือไง//
"ครับนายผมคงดูแลไม่ไหว"ผมรับหน้าเฉย
//กูยกให้มึงแล้วมึงเอาไปดูแลเหอะหว่ะสงสารชิบหายโยนกันเป็ลูกบอลเลยกูได้แล้วก็จริงแต่ก็ก็ไม่ได้ชอบนี่หว่ากูชอบน้องคิส//
"โธ่นายพูดเป็เล่นคนนะครับไม่ใช่ตุ๊กตายาง"
//เออหว่ะสงเคราะห์เถอะถ้าไม่ไหวจริงๆ ค่อยว่าแต่กูว่านะ น่าตาใช้ได้เลยแถมพ่อยังเป็เ้าพ่ออีก//
"ไม่เอานายจะฆ่าผมมั๊ยล่ะ"
//เอาเป็กูสั่งมึงห้ามปฏิเสธ//
"ชัดครับนายสรุปว่าผมจะทำอะไรก็ได้ใช่ไหมเป็ของผมแล้วนี่"
//เออ ตามสบายแต่มึงอย่าไปแกล้งเยอะล่ะแม้งเกิดเป็อะไรขึ้นมาซวยทั้งองค์กร//
"ครับ"ผมถอนใจสรุปว่าต้องวางแผนกันใหม่สินะพอวางสายเสร็จผมก็เดินออกมาด้านนอกเห็นไอ้พวกนั้นนั่งพัดนั่งปัดให้คนที่นอนฟุบอยู่ตรงม้าหินอ่อน
"อะไรวะ"
"เบาลูกพี่คุณจินนอน"ผมถึงกับส่ายหน้า
"แล้วทำไมไม่ให้ไปนอนในรถปล่อยให้นอนตรงนี้ทำไม"
"ดื้อชิบหายเหอะพี่เห็นแบบนี้อะพึ่งจะนอนไปเมื่อกี้เองนั่งสัปงกนานละ"
"เวรเออๆ ไปเปิดรถกูจะอุ้มไป"ผมตรงเข้าไปช้อนคุณจินขึ้นมาในท่าเ้าหญิงใบหน้าอ่อนใสซีดขาวดูท่าจะหลับไม่สบายนักมีจุดแดงๆ คงโดนยุงกัดผมจ้องใบหน้าหวานๆ นั่นไม่รู้นานแค่ไหนจนลูกน้องเอ่ยทักถึงรู้ตัว
"แยกย้ายพรุ่งนี้มาเจอกูที่บริษัทกูจะลงสุพรรณ"ผมสั่งแล้วขับรถดิ่งกลับคอนโดคนที่นอนไม่รู้ตัวถูกอุ้มไปวางไว้บนเตียงที่ดูเหมือนจะยังไม่ได้ใช้นี่คงไม่นอนเลยสินะผมลูบใบหน้านุ่มๆ นั่นเบาๆ ปากแดงระเรื่ออ้าเผยอออกเล็กน้อยดูล่อตาล่อใจใช่หยอกผมค่อยๆ บดปากหนาตัวเองลงไปช้าๆ
"อื้อออ"
"อยู่เฉยๆ น่ะ"ผมกระวิบบอกชิดปากคุณจินเบิกตากว้างแต่ผมไม่สนใจก้มลงไปดูดเอาน้ำหวานในปากกัดริมฝีปากนุ่มจนรับรู้ถึงกลิ่นเืลิ้นหนาซอกซอนตาหาลิ้นเล็กที่พยายามดันลิ้นผมออกกระทั่งเ้าตัวทุบอกผมแรงๆ ให้รู้ว่าหายใจไม่ออกผมถึงถอนปากออกมองคนใต้ร่างที่นอนหน้าแดงหอบหายใจเอาอากาศเข้าปอด
"หวานแฮะ"ผมเลียริมฝีปากที่เลอะเืจากปากแดงๆ ที่บวมเจ่อขึ้นมา
"กลัวหรือเปล่า"ผมถามเบาๆ คุณจินไม่ตอบผมถือว่านั่นคือคำตอบรับทอดร่างทาบลงไปบนร่างบางที่นอนหอบหายใจอยู่บนเตียงปากหนาๆ บดเบียดปากแดงฉ่ำนั่นจนคุณจินครางไม่รู้ว่าด้วยความเจ็บหรือความเสียวกลิ่นคาวเือบอวนอยู่ในปากน้ำหวานที่ผมดูดดื่มยิ่งทำให้หลงมัวเมาจนแทบลืมหายใจ
"พะ..พอ อือออ"เสียงแว่วๆ ทำให้สติผมเริ่มกลับมาผมยกยิ้มน้อยๆ ที่มองเห็นร่างเล็กระทวยอยู่บนที่นอน
"น่ารัก"ผมจุ๊บปากแรงๆ ไปทีนึงแล้วรีบลุกขึ้น
"ไปอาบน้ำแล้วนอนได้แล้วพรุ่งนี้เราต้องไปสุพรรณกัน"ผมไม่พูดอะไรมากไปกว่านี้ถึงแม้รู้ว่าคุณจินอยากจะถามแต่ผมไม่มีคำตอบให้หรอกครับ
1K
