พริมากับยามาแต่งตัวเสร็จแล้วกำลังจะออกไปขึ้นรถเพื่อไปบ้าน คเชนทร์ แต่นพคุณรออยู่แล้ว เขาบอกสั้นๆเมื่อเห็นสีหน้าประหลาดใจของสองสาว
“พ่อบอกให้ขับรถไปส่ง”บอกให้หายสงสัยก็เข้าไปนั่งรอในรถเรียบร้อย ทิ้งให้สองสาวยืนนิ่งอ้าปากหวอ
“เออเฮอะ! บทจะใช้ให้ไปก็ง่ายดีนะ” ยามาแขวะหล่อนไม่เชื่อหรอก ว่าคุณนพรักษ์จะบังคับให้ลูกชายไปส่งพริมาได้ถ้าเขาไม่เต็มใจขับรถไปส่งเองเผลอๆเสนอตัวเองหรือเปล่าก็ไม่รู้น่าสงสัย ไม่รู้หมอนี่จะอยากไปจับผิดอะไรหรือเปล่าหล่อนไม่แน่ใจ
“ไปเปิดประตูรั้วด้วย”นพคุณไม่สนใจสีหน้าสงสัยของยามา เขาเปิดกระจกฝั่งคนขับสั่งให้หล่อนไปเปิดประตูรั้วยามาหมั่นไส้ แต่ก็เดินไปเปิดประตูรั้วตามที่เด็กหนุ่มบอกโดยดี
“เห็นว่าจะพาไปส่งหรอกนะ ดี! จะได้ไม่ต้องไปรอรถให้เสียเวลา แถมไม่ต้องเสียตังค์อีกต่างหาก”ยามาบ่นพึมพำขณะเดินไปเปิดประตูรั้ว ส่วนพริมารู้งานหล่อนขนขนมขึ้นรถและเปิดประตูขึ้นไปนั่งข้างคนขับ
“ขอบคุณนะคะ”พริมาหันไปบอกคนโดนพ่อบังคับ พร้อมส่งยิ้มสดใสให้เขา
“อืม”นพคุณรับคำเบาๆ พริมาส่งไลน์ไปบอกคเชนทร์ว่าไม่ได้ไป รถสองแถวแล้วแต่คุณนพรักษ์ให้นพคุณขับรถไปส่งแทน ให้เขาส่งโลเคชั่นบ้านมาให้หน่อย จะได้ไม่ต้องออกมารับที่คิวรถสองแถวอย่างที่นัดแนะกันไว้ในตอนแรก
“พี่ตุลย์ส่งโลเคชั่นมาแล้วค่ะ”พริมายื่นโทรศัพท์ของหล่อนให้นพคุณ
“ขับออกมาสิ เดี๋ยวจะได้ปิดประตู”ยามาะโเรียกจากหน้าบ้าน ท่าเท้าเอวของหล่อนกลายเป็ท่ายืนประจำตัวไปเสียแล้วแรกๆ นพคุณก็ขัดใจ เพื่อนพริมาคนนี้บางทีก็ชอบปีนเกลียวนพคุณคิดว่าหล่อนไม่ค่อยจะมีมารยาทนัก และที่สำคัญยามาไม่เคยเรียกเขาว่า“พี่” แม้แต่คเชนทร์หล่อนก็ไม่เรียกเหมือนกัน เขาส่ายหน้ากับท่ายืนเอาเื่นั้น หลังๆ มานี้ พอเจอบ่อยๆ ก็เริ่มชิน
ยามามาเที่ยวเล่นอยู่บ้านเขาเป็ประจำและั้แ่ปะทะคารมกันคราวก่อน...วันที่หล่อนมาวาดรูปเล่นบนผนังบ้านเขาคราวนั้นดูเหมือนว่าเขาจะถูกหล่อนหมายหัวเอาไว้เสียแล้ว...สำหรับนพคุณถือว่าลำบากมากเพราะเขาไม่ชอบทะเลาะกับใครให้มาเถียงกันไปมาตลอดเวลานั้นเขาไม่ถนัดจริงๆและที่สำคัญเพื่อนสาวของพริมาคนนี้ช่างกวนบาทาได้น่ารักเสียเหลือเกิน! งานนี้เขาพลาดเองเขาไม่น่าจะไปยุ่งกับยามาั้แ่ต้น เด็กนี่ชอบแขวะเขา ตลอดเวลาหล่อนทำได้ตลอดไม่ไว้หน้าอินทร์หน้าพรหมทั้งต่อหน้าและลับหลัง (แม้กระทั่งต่อหน้าพ่อเขาหล่อนก็ไม่เว้น) ถ้าเขาไม่ไปยุ่งกับพวกหล่อนในวันนั้นวันนี้ก็คงจะต่างคนต่างอยู่แต่โชคก็ยังพอจะเข้าข้างเขาอยู่บ้าง...ยังมีอีกคนที่ยามาไม่ค่อย จะชอบนัก เผลอๆน่าจะสูสีกับเขาหรือมากกว่าเสียด้วย คนนั้นก็คือคเชนทร์ นพคุณไม่รู้ว่าสองคนนี้ไปมีเื่อะไรกัน แต่ถ้ามีเขาและคเชนทร์อยู่ด้วยกัน ยามาจะหันไปเล่นงานคเชนทร์ก่อนเสมอเขาก็จะอยู่สบายไปสักพักหนึ่ง (จนกว่ายามาจะนึกได้ล่ะนะ)แต่ถึงจะโดนเล่นงานเป็คนแรกก็ใช่ว่ายามาจะจัดการกับคเชนทร์ได้ง่ายเหมือนเขาเสียที่ไหนทั้งยามาและคเชนทร์ก็กวน บาทาได้สูสีกันนั่นแหละเขาก็แค่ภาวนาขออย่าให้มีวันที่สองคนนี่จับมือกันและหันมาเล่นงานเขาก็แล้วกันถ้าเป็แบบนั้นเขาคงรับไม่ไหวจริงๆ
“หิวจัง”ยามาบ่นหลังจากที่ปิดประตูรั้วแล้วเข้ามานั่งในรถเรียบร้อย เช้านี้สองสาวไม่ได้กินข้าวจากบ้านเพราะคเชนทร์ส่งไลน์มาบอกแต่เช้าว่าแม่เขาเตรียมอาหารเช้าไว้ให้ไปกินพร้อมกัน
“ไม่ไกลหรอก เดี๋ยวก็ถึง”พริมาหันมาคุยกับเพื่อน
“คุณนพคุณหิวข้าวรึยังคะ?” พริมาหันมาถามนพคุณ สรรพนามที่หล่อนเรียก เล่นเอาทั้งคนถูกเรียกและคนที่อยู่เบาะหลังขมวดคิ้วพร้อมกัน ยามาเบะปาก
“โฮ้! นี่มันจะเยอะไปหน่อยนะ” เพื่อนสาวพริมาเริ่มแล้วไง นพคุณมองกระจกหลังเห็นยามามองเขาอยู่เหมือนกัน ไม่ต่อล้อต่อเถียงน่าจะดีกว่า
“ดิฉันก็ต้องขอขอบพระคุณคุณท่านนพคุณเป็อย่างสูง...อย่างยิ่งที่พ่อเ้าประคุณท่านสละเวลาพาพวกดิฉันสองคนไปท่องเที่ยวทัศนา...โอ๊ย!” ยามาพูดไม่ทันจบประโยคก็โดนพริมาตีแขนไปหนึ่งที
“ลูกแก้วมาตีแขนปลาทูทำไมเนี้ยยย!!! ปลาทูกำลังสรรเสิญ เอ้ย! ขอบพระคุณคุณพี่เค้าอยู่!”พริมาส่ายหน้าส่งสัญญาณให้เพื่อนหยุด หล่อนเหลือบไปมองนพคุณเห็นเขาไม่มีท่าทีอะไรก็เบาใจ พอเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้ตอบโต้ยามาจึงเฉยเสียถ้าเขาไม่เถียงหรือว่าอะไรหล่อนก็มีความเป็ผู้ใหญ่พอไม่เล่นอะไรแบบเด็กๆ หรอก โตๆกันแล้ว
“อ่ะโด่วววว” ไม่วายขอสักคำปิดท้าย
รถแล่นไปผ่านดงกล้วยที่พริมาเคยมาวิ่งเล่นเมื่อไม่นานมานี้ หล่อนนั่งมองสองข้างทาง นึกถึงวันนั้นที่ตัวเองหลงทางเข้ามาถึงในนี้ โชคดีแค่ไหนแล้วที่ไม่เกิดเื่อะไรที่ไม่ดี
“ดงกล้วยนี่รึเปล่าลูกแก้ว?”เสียงยามาถามมาจากเบาะหลัง นพคุณเองก็สงสัยเพราะฟังจากที่พวกคเชนทร์เล่าคราวก่อนที่ร้านอาหาร พวกนั้นเจอ พริมาครั้งแรกในดงกล้วย
“อืม...เลยไปก็คงเป็ตลาดแล้วมั้ง”พริมาตอบเสียงแ่ และเมื่อรถเลยดงกล้วยข้ามสะพานก็เป็ตลาดอย่างที่นักมวยสองคนว่าจริงๆ
“ตลาดใหญ่เสียด้วย...นั่นไงคิวรถสองแถว”ยามาชี้ให้เพื่อนดู แววตาหล่อนวิบวับมีแววขบขัน
“นั่งเลยมาอีกนิดนึงก็คงไม่ต้องไปวิ่งเล่นในดงกล้วยเนอะ”ยามาออกความเห็น นพคุณยิ้มมุมปาก ยามาพูดแทนเขาได้หลายคำเลยแต่ละคำที่หล่อนพูดกับพริมาช่างโดนใจ จากโลเคชั่นที่คเชนทร์ส่งมาให้นั้น พอลงสะพานแล้วต้องเลี้ยวซ้ายขับมาอีกประมาณ 2 กิโลเมตรพวกเขาก็เห็นป้ายค่ายมวยนรสิงห์เด่นมาแต่ไกล
“นั่นไงคะค่ายมวย! บ้านพี่ตุลย์อยู่ติดกับค่ายมวยงั้นก็คงแถวๆ นี้แหละค่ะ พี่เอ้ย! คุณนพคุณขับช้าๆ หน่อยค่ะ เดี๋ยวลูกแก้วช่วยดู”เสียงพริมาตื่นเต้น จนคนฟังชวนหงุดหงิดจะตื่นเต้นอะไรนักหนา บ้านลุงเจริญสังเกตเห็นได้ไม่ยากเพราะมันเป็บ้านไม้เรือนไทยหลังใหญ่เด่นมองเห็นตัวบ้านชัดได้จากบนถนนนพคุณเลี้ยวรถเข้าไปจอดหน้าบ้านพร้อมกับเสียง GPS ของพริมาบอกสิ้นสุดจุดหมายปลายทางคเชนทร์ยืนอยู่หน้าบ้านพอดีตอนรถเข้าไปถึง ข้างๆกันนั้นเป็ผู้ชายหนวดเฟิ้มร่างสูง ดูๆ แล้วอายุน่าจะประมาณห้าสิบกว่าๆ
“สวัสดีค่ะ” พริมากับยามายกมือไหว้คุณลุงคนนั้นพร้อมกัน นพคุณตามลงมาทีหลัง
“นี่ลุงเจริญ” คเชนทร์แนะนำพ่อตัวเองให้เพื่อนๆรู้จัก ลุงเจริญรับไหว้เด็กๆพร้อมรอยยิ้มทรงเสน่ห์ พวกเขาคิดตรงกันว่าคเชนทร์น่าจะได้ความหล่อ มาจากพ่อไม่ว่าจะเป็หน้าตา รูปร่าง และส่วนสูง แต่ดูแล้วลุงเจริญนั้น สูงกว่าคเชนทร์เสียอีก
“อย่าเพิ่งตัดสินยังไม่ได้เจอแม่เลย ไปๆ เข้าบ้าน” ลุงเจริญหัวเราะร่วน เขาเดาความคิดของเด็กๆได้อย่างถูกต้องหยั่งกะอ่านใจได้อย่างนั้นแหละ
“นี่ถ้าลุงเจริญอายุเท่าเรานะ ปลาทูจะตามจีบเลยคอยดู”ยามากระซิบบอกพริมา นพคุณที่เดินรั้งท้ายได้ยินเข้าพอดีเขายินดีกับลุงเจริญอย่างยิ่งที่แก่และรอดพ้นมาได้มันจะน่าขนลุกขนาดไหนที่มีผู้หญิงอย่าง ยามามาตามจีบ...บรื๋อ! ขนลุก!!!
ลุงเจริญพาสองสาวเดินไปใต้ถุนบ้านที่มีสาวใหญ่อายุน่าจะปลายสี่สิบ และมีผู้หญิงอีกสามคนนั่งอยู่ด้วยทั้งสี่คนกำลังง่วนอยู่กับการทำอะไรสักอย่าง แต่ด้วยเสียงอันดังของลุงเจริญจากการทักทายเด็กๆที่หน้าบ้าน จึงทำให้ สี่สาวในบ้านพอเดาได้ว่าแขกคงมาถึงกันแล้ว
“หิวกันรึยังเด็กๆ“ คุณอมราถามพร้อมส่งยิ้มหวานแสนสวยมาให้ พริมาและยามายกมือไหว้ผู้สูงวัยกว่ารวมทั้งสามสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ ด้วย สามสาวนั่งมองสองสาวที่เดินเข้ามาก่อนที่พริมาและยามาจะทันสังเกตเสียอีกเพราะคเชนทร์ไม่เคยพาเพื่อนผู้หญิงมาเที่ยวที่บ้าน เพราะฉะนั้นสองคนนี้น่าจะมีสักคนหนึ่งที่มีอะไรพิเศษแน่ๆ
“แกว่าคนไหนวะ?”คณิสราพี่สาวคนโตหันไปถามน้องสาวทั้งสองคนที่ดูเหมือนจะใช้ความคิดและวิเคราะห์อยู่เหมือนกัน
“เดายากว่ะไอ้ตุลย์มันก็ชอบไปทั่วแหละ ฉันเห็นมันยิ้มหว่านเสน่ห์ทีนี่ สาวๆ ตามกันเป็พรวน แต่ไม่เคยเห็นตามถึงบ้านนี่สิ เดายากๆ ”คณิตพี่สาวคนที่สามออกความเห็นบ้าง
“ฉันว่าน้องตัวเล็กนั่นแหละตัวขาวๆ นั่นไง” คริษฐาพี่สาวคนรองชะเง้อมอง หล่อนเห็นเพื่อนๆของคเชนทร์ก่อนคนอื่น และยืนดูอยู่ั้แ่สองสาวลงจากรถแล้ว
“แต่ไม่แน่นะอาจจะเป็น้องคนตัวสูงๆ อืม....แปลก” คณิตยังไม่หยุดเดา ดูเหมือนหล่อนกำลังสนุกมากกว่าอยากรู้คำตอบที่แท้จริง
“มั่วแล้วไอ้กันย์ไม่ใช่ว่าน้องคนตัวสูงเป็แฟนกับน้องคนตัวขาวเหรอดูจากทรงผมน่าจะเป็ทอม คงจะตามมาคุมเชิงแฟนสาวที่มาเที่ยวบ้านผู้ชาย แล้วไอ้ตุลย์ของเราก็ไปตามจีบแฟนทอม ฮ่าๆ งานนี้เจอรักสามเศร้าแล้วแหละ”คริษฐาเข้าร่วมวงด้วย
“ฉันว่าพวกแกมั่วทั้งสองคนนั่นแหละดูนั่น! มีตัวละครใหม่ว่ะ”คณิสราหันไปบอกน้องๆ เมื่อเห็นนพคุณเดินตามรั้งท้ายทุกคนเข้ามา แต่ก่อนที่สามสาวจะสนุกไปมากกว่านี้ พวกพริมาก็เดินมาถึงใต้ถุนเรือนเสียก่อนทั้งหมดจึงต้องยุติเื่ที่กำลังคาดเดากันอยู่
“นี่ลูกแก้วนี่ปลาทู แล้วก็นี่...นพคุณ” คเชนทร์แนะนำเพื่อนๆ ให้พี่ๆ และแม่รู้จัก ยามาสังเกตพี่สาวทั้งสามคนของคเชนทร์สวยๆทั้งนั้น สวยเหมือนนางเอกหนังอินเดียที่หล่อนชอบดูไม่มีผิดแต่คนที่สวยที่สุดน่าจะเป็คนที่มีอายุมากที่สุด นั่นคือคุณอมรานั่นเอง
“โห...คุณป้าสวยจังค่ะ”ยามาพูดออกมาตามที่คิด เล่นเอาคนถูกชมยิ้มไม่หุบ
“หนูนี่ตาถึงเหมือนลุงไม่มีผิด”ลุงเจริญหัวเราะชอบใจ
“พี่ๆก็สวยค่ะ บ้านนี้หน้าตาดีกันทั้งบ้านเลย” พริมาออกความเห็นบ้าง
“โอ๊ย!ลูกแก้วอย่าไปชมพวกนี้มาก มาๆ มานั่งตรงนี้ก่อน เดี๋ยวกินข้าวแล้วพี่พาไปเที่ยวค่ายมวย”คเชนทร์ตัดบทพร้อมลากแขนพริมาเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหารคริษฐาเอาศอกกระทุ้งคณิตพร้อมพยักเพยิดส่งสายตาว่า “เห็นไหมฉันบอกแล้ว”นพคุณที่ยืนอยู่หันไปเห็นพอดี เขาขมวดคิ้วสงสัยว่าพี่สาวคเชนทร์สองคนนี้คุยอะไรกันเพราะพวกหล่อนกำลังมองไปทางพริมา
“น้องนี่หน้าตาดีนะแต่ตัดผมแปลก...เป็ทอมเหรอ?” คณิสราถามตรงเล่นเอาคนถูกถามสะอึกอยู่เหมือนกันดูเหมือนพี่สาวคนโตของคเชนทร์จะให้ความสนใจกับเด็กหญิงตัวสูงที่ยืนดูคเชนทร์ลากแขนพริมาไปที่โต๊ะอาหารหน้าห้องครัวอยู่ไม่น้อยเด็กผู้หญิงคนนี้สะดุดตาหล่อน...เพราะยามาหน้าตาคมคายและตัวสูงโดดเด่นถ้าเทียบกับเด็กผู้หญิงวัยเดียวกัน หล่อนคงจะสูงกว่าหลายๆ คนทีเดียวแต่ด้วยวัยที่อยู่ระหว่างเด็กหญิงกับผู้หญิงที่กำลังจะโตเป็สาวจึงทำให้หล่อนดูเก้งก้างขัดหูขัดตาไปบ้างแต่คณิสราเชื่อว่าถ้าโตขึ้นเมื่อไหร่เด็กหญิงผิวเข้มตัวสูงคนนี้คงจะสวยสะดุดตาไม่เบาทีเดียวแต่ถ้าหล่อนจะโตขึ้นและกลายเป็สาวหล่อก็คงจะน่าเสียดายอยู่เหมือนกัน
“เอ่อ...”เจอคนตรงถามตรงแบบนี้ ยามานักเล่านิทานก็ไปไม่ถูกเหมือนกัน
“อุ๊บ!!!” นพคุณกับคเชนทร์กลั้นหัวเราะพร้อมกันพี่สาวคนโตของคเชนทร์ช่างถามคำถามได้ถูกใจพวกเขาจริงๆ
“ไม่ใช่หรอกค่ะปลาทูเป็ผู้หญิง....ผู้หญิงแท้ๆ เลย ลูกแก้วยืนยันได้” ขณะที่สองหนุ่มรอดูเชิงอยู่ว่ายามาจะตอบว่าอะไรพริมารีบตอบคำถามแทนเพื่อน คเชนทร์เองก็ขัดใจอยู่ไม่น้อยเขาอยากดูพี่สาวกับเพื่อนสาวพริมาลับฝีปากกันสักยก
“ผู้หญิงค่ะแต่ทะเลาะกับลูกของเมียใหม่พ่อ ปลาทูเสียผม แต่ยัยนั่นเสียคิ้วไปข้างหนึ่ง”ยามาตอบเรียบๆ แต่สายตาทอดยาวไกลเหมือนนึกถึงความหลัง
“อืม...ก็หวังอยู่นะว่าจะไม่ขึ้นมาอีกเลย”ยามาเล่าไปเรื่อยๆ พริมาเอง ก็เคยได้ยินเื่ที่มาของทรงผมสกรีนเฮดของเพื่อนหล่อนเมื่อปีก่อน และเื่ที่ว่าพ่อของยามามีเมียใหม่มาบ้างแต่หล่อนไม่เคยถามถึงรายละเอียดมากนักแต่คนอื่นที่ไม่เคยรู้เื่มาก่อนมีความคิดแตกต่างกันไป คนแรกคือนพคุณ...เขาเคยสงสัยอยู่ว่าทำไมเด็กหญิงถึงตัดผมทรงประหลาดแบบนั้นได้แต่พอรู้จักกับยามาสักพักความสงสัยก็หายไป เพราะเพื่อนพริมาคนนี้ค่อนข้างประหลาดทำอะไรไม่สนใจใครอยู่แล้ว การที่หล่อนจะโกนผมหรือตัดผมทรงแปลกๆ นั่นก็อาจจะเป็สไตล์หรือความชอบส่วนตัวของหล่อนก็เป็ได้ส่วนคเชนทร์ยืนจ้องยามานิ่งพร้อมคิดตาม...การที่คนเราจะทะเลาะกันถึงขนาดกล้อนผมกล้อนคิ้วกันได้นั้นจะต้องเกลียดกันมากขนาดไหนเขาคิดไม่ออกเลยว่าเด็กผู้หญิงตัวแค่นี้จะเจอเื่อะไรมาบ้าง
“ฮ่าๆเจ๋งอ่ะ!!!”คณิสราหัวเราะเสียงดังแหวกความเงียบ เล่นเอาน้องสาวทั้งสองคนของหล่อนสะดุ้งพร้อมกัน
“ฉันเชียร์น้องปลาทูว่ะ เถื่อนๆแบบนี้แหละเหมาะกับบ้านเรา” คณิสราเดินไปสมทบกับน้องสาวทั้งสองคนของหล่อนพร้อมกระซิบให้พอได้ยินกันสามคน
“ไปเด็กๆไปกินข้าวกันดีกว่า วันนี้แม่ทำกับข้าวไว้เยอะเชียวเห็นเ้าตุลย์ บอกว่านัดสองสิงห์นักมวยไว้นี่นาเดี๋ยวจะสายไปกันใหญ่”คำชวนของคุณอมราช่วยทำลายบรรยากาศแห่งความอึดอัดได้ดีทีเดียวระหว่างกินข้าวคเชนทร์เล่าให้ฟังว่าเขารู้จักกับพริมาได้อย่างไร เพราะก่อนที่พริมาจะมาเที่ยวที่บ้านนั้น เขาบอกที่บ้านแต่เพียงว่าจะพาสาวมากินข้าวทิ้งความสงสัยไว้ให้พวกพี่ๆ ของเขาและดูเหมือนคเชนทร์เองก็สนุกที่ทำให้พวกพี่ๆ ของเขาอยากรู้....แต่ไม่ได้รู้
“นี่โชคดีนะที่ตุลย์ผ่านไปพอดีและคนที่หนูเจอวันนั้นเป็ไอ้ทองกับไอ้ชาญน่ะ”ลุงเจริญหันไปบอกพริมาหลังจากฟังเื่ทั้งหมด
“คราวหลังหนูต้องระวังตัวให้มากกว่านี้นะรู้ไหม”คุณอมราช่วยเสริมอีกคน นพคุณที่นั่งกินข้าวอยู่ข้างๆ แม่ของคเชนทร์พยักหน้าหงึกๆเห็นด้วย เหมือนคุณอมรากับลุงเจริญพูดแทนความคิดของเขาได้ไม่มีผิด
“ไม่กล้าแล้วค่ะลูกแก้วเข็ดไปจนตายเลย” พริมารับเสียงอ่อย
“ถ้าวันไหนแม่ไม่ว่างไปส่งก็บอกพี่ได้นะเดี๋ยวแว๊นไปรับ” คเชนทร์ ยักคิ้วหันไปบอก
“หู้ยยยยย”เสียงพี่สาวสามคนประสานเสียงกัน
“อะไรของพวกแก”คเชนทร์หันไปแหวใส่ พี่สาวแต่ละคนบ้างก็เบะปาก บ้างก็ยักไหล่
“ลูกแก้วอย่าไปหลงคารมมันไอ้นี่มันหน้าหม้อ” คณิตได้ทีเสี้ยม
“ใช่ๆ เดือนก่อนยังเห็นควงเด็กโรงเรียนเก่าฉันอยู่เลยแกเลิกกันแล้วเหรอ”คณิสราเอาบ้าง
“ไม่เคยเว้ย! พวกแกอย่ามามั่วไอ้เมษ์!ไอ้กันย์!”
“ลูกแก้วไม่ได้หลงคารมหรอกค่ะพี่ตุลย์ใจดีจะตาย” พริมาหวังจะช่วยห้ามทัพ แต่ดูเหมือนจะเรียกความหมั่นไส้ให้คเชนทร์แทนที่จะช่วยเขาเสียมากกว่า
“แหวะ!”
“เป็อะไรจ๊ะน้องปลาทู...ไหม้”แม้จะนั่งห่างออกไปแต่คเชนทร์ก็หูดีได้ยินชัดทีเดียวยามาไม่ตอบแต่หล่อนแค่เบะปากเบาๆ พริมาเขย่าแขนปรามเพื่อนแต่ก็เบาใจเพราะเพื่อนของหล่อนไม่ได้มีท่าทีจะโต้ตอบอะไร ส่วนนพคุณนั้น ั้แ่เข้าบ้านมาหล่อนยังไม่ได้ยินเขาพูดอะไรสักคำเดียว...และตอนนี้ก็ดูเหมือนเขาจะตั้งหน้าตั้งตากินข้าวอย่างตั้งใจ...ตั้งใจเกินไปด้วยซ้ำทำไมเห็นแล้วรู้สึกหนาวๆ พิกล
“น่าสนใจแฮะ”คณิสรานั่งดูเหตุการณ์อยู่...ตอนแรกก็สนุกดีหรอก แต่ถ้ามองผ่านความสนุกก็จะเห็นอะไรน่าสนใจทีเดียวเริ่มจากการแซวกันสนุกปากของพวกหล่อนและน้องๆคเชนทร์ที่ปกติจะไม่สนใจว่าใครจะคิดยังไงก็ดูจะร้อนตัวพิกลส่วนเด็กหนุ่มหน้าใสที่นั่งเงียบตั้งใจ กินข้าวอยู่ตรงข้ามหล่อนนี่ซิ หล่อนเห็นเขาเหลือบมองพริมาอยู่บ่อยๆแต่ดูเหมือนเ้าตัวเองก็ยังไม่รู้ตัวเสียด้วยซ้ำส่วนพริมาก็คอยมองไปทางเขาเช่นกัน...งานนี้ดูเหมือนถ้าน้องชายของหล่อนชอบพริมาอย่างที่พวกหล่อนแซวเล่นกันจริงๆล่ะก็ มีหวังน้องชายหล่อนต้องรุกหนักเลยทีเดียว...เฮ้อ! น่าสงสารวุ้ย คณิสราใจลอยคิดอะไรเพลินไปหน่อยจึงไม่รู้ตัวว่าตอนนี้เด็กหนุ่มหน้าใสที่หล่อนสังเกตเขาในตอนแรกนั้นตอนนี้ก็กำลังนั่งมองหล่อนอยู่เช่นกัน อุ๊วะ!ไอ้หนุ่มนี่...ช่างสังเกตแล้วก็เซ้นส์แรงเหมือนกันแฮะ!
“น้องคนนี้ชื่ออะไรนะพี่ลืม...เห็นไอ้ตุลย์บอกว่าเป็เพื่อนห้องเดียวกัน” คณิสราถามแก้เก้อ ความจริงหล่อนจำชื่อเขาได้ไม่ได้ลืมอย่างที่บอก
“ชื่อคุณไง! เมษ์...แกนี่ก็ลืมไปได้ยังไง หล่อสะดุดตาขนาดนี้ บอกทีเดียวฉันก็จำได้ไม่ลืมหรอก”คณิตบอกยิ้มๆ หล่อนก็ไม่ค่อยจะเชื่อนัก ว่าน้องชายจะมีเพื่อนดูดีขนาดนี้เพราะเพื่อนๆ ของคเชนทร์ส่วนใหญ่ พวกหล่อนรู้จักเกือบหมดคนนี้ก็เพิ่งเคยได้ยินชื่อและก็เห็นหน้าด้วยซ้ำ
“ไอ้...เอ้อคุณเนี้ยเป็เพื่อนั้แ่อนุบาลเลยนา”คเชนทร์เห็นพี่สาวหันไปสนใจเื่อื่นเขาก็ยินดีเป็อย่างยิ่ง
“ไม่จริงอ่ะแกอย่ามาอำพวกฉัน เพื่อนแกกี่คนพวกฉันรู้จักหมด” คริษฐาที่นั่งฟังอยู่ทำหน้าเหมือนคเชนทร์กำลังโกหกคำโตใส่พวกหล่อนเลยทีเดียว
“จริงครับ”นพคุณเองที่เป็คนตอบเล่นเอาคเชนทร์ที่กำลังตั้งท่าจะเถียงกับพี่สาวชะงักอย่างแปลกใจ
“จริงดิ!!!”คริษฐาครางอย่างไม่อยากจะเชื่อ
“ทำไมไอ้มีน?ฉันจะมีเพื่อนหน้าตาแบบนี้ไม่ได้รึไง?” คเชนทร์ถามอย่างเหลืออด
“ได้ๆ ดีนะ...ดีเกินมาตรฐานเลย”คริษฐาพยักหน้าให้น้องชาย
“เออๆ ฉันชอบเพื่อนๆล๊อตนี้ของแกว่ะ งานดีทั้งนั้นเลย คราวหน้า มากันอีกนะจ๊ะ” คณิสราเข้าร่วมวงเหน็บน้องชายและไม่วายหันไปชวนเพื่อนๆ ของเขา
“มาค่ะ มา”ยามาพยักหน้า หล่อนเจอพวกเข้าให้แล้ว งานนี้มีอะไรสนุกๆ ให้ดูอีกเยอะเลย
“เห็นลูกแก้วบอกว่าพี่เมษ์ชอบงานศิลปะ?” ยามาถาม เพราะพริมา เคยเล่าให้หล่อนฟังและยังให้หล่อนกดถูกใจหน้าเพจของคณิสราอีกด้วย
“ใช่ๆตอนนี้กำลังบ้าทำพวงกุญแจ อยากดูไหมล่ะ?”
“ปลาทูก็ชอบงานศิลปะค่ะวาดรูปเก่งด้วย ตอนนี้กำลังจะไปเรียนตัดผ้าค่ะ” พริมาอวยเพื่อนนพคุณที่นั่งฟังอยู่แอบยิ้ม เขารู้แล้วว่าทำไมคนอย่างพริมาและยามาถึงมาสนิทกันได้เพราะพวกหล่อนไม่เคยอิจฉากันและกันเลยพริมานั้นไม่ทันคน แต่ยามานั้นฉลาดเป็กรด...หล่อนเลือกคบคนไม่ผิดเพราะถึงแม้ยามาจะมีท่าทางหรือนิสัยที่ดูแข็งกร้าวไปบ้าง แต่ก็ถือได้ว่าพริมาโชคดีที่ได้ยามาเป็เพื่อน
“สมัยก่อนเมษ์ก็บ้าวาดแพทเทิร์นอยู่พักหนึ่งนะฮ่าๆ เห็นว่าตอนนั้นอยากเป็ดีไซน์เนอร์ แต่ไหงตอนนี้ไปเรียนบัญชีก็ไม่รู้”คณิตเล่าให้เพื่อนๆ ของคเชนทร์ฟัง แต่ความจริงเื่นี้หล่อนเองก็ยังสงสัยอยู่เหมือนกัน
“แหม...ความฝันกับความจริงมันก็ต่างกันแบบนี้แหละ”คณิสราตอบยิ้มๆ
เสร็จจากกินข้าวกันแล้วคเชนทร์พาพวกพริมาเดินไปเที่ยวค่ายมวย สองสิงห์นักมวยรออยู่แล้วเพราะคเชนทร์นัดไว้ว่าพวกพริมาจะมากันวันนี้ ภารดีฝากของขวัญขอบคุณมาให้สองหนุ่มด้วยคราวก่อนของคเชนทร์หล่อนฝากพริมาเอาไปให้ที่โรงเรียนวันนี้ได้โอกาสจึงฝากของสองสิงห์มาเสียด้วยเลยพริมาแยกถุงมาจากบ้านเรียบร้อยแล้วข้างในใส่ขนมของหล่อนและของขวัญของภารดีอย่างละถุงพวกเขาอยู่เล่นที่ค่ายมวยเสียนานจนลุงเจริญต้องเดินมาดู
“สองคนนี้เชิงมวยใช้ได้เลยนะ”อำนาจออกปากชมยามากับนพคุณ ที่ลองชกมวย วันนี้นอกจากพวกเขาแล้วยังมีเด็กๆอีกสองสามคนที่มาเรียนมวยที่นี่ พริมาเองก็ลองชกมวยดูบ้างเหมือนกัน
“น่าสนุกดีค่ะแต่ไม่ไหวจริงๆ งานนี้ไม่เหมาะกับลูกแก้ว” พริมาที่ชกไปได้สองสามหมัดก็หมดแรงโอดครวญอย่างยอมแพ้หลังจากยอมแพ้อย่างราบคาบ หล่อนก็เดินไปดูคนอื่นๆ ชกมวยกันอย่างเพลิดเพลิน
“ไม่ไหวๆชกเองคงไม่ไหวแต่ดูคนอื่นชกแล้วสนุกดีค่ะ”
“มาลองใหม่สิลูกแก้วฝึกไว้ก็ดีนะ” ยามาหันมาชวนเพื่อน หล่อนชอบเล่นกีฬา นอกจากวิ่งแล้วสงสัยต้องลองหันมาฝึกมวยไทยดูบ้างก็น่าจะดี
“เป็ไงกันบ้าง? หายกันมาหลายชั่วโมงเลยพวกพี่ๆ แกชะเง้อมองกัน จนคอจะยาวมาถึงนี่แล้ว”ลุงเจริญส่งเสียงดังมาก่อนที่ตัวจะเดินมาถึงเสียด้วยซ้ำนพคุณเห็นพวกนักมวยยกมือไหว้เขากันอย่างพร้อมเพรียงแสดงว่าลุงเจริญคงมาที่นี่เป็ประจำอย่างแน่นอน
“ไงไอ้เจ๋ง! ชกเก่งขึ้นบ้างรึยัง? นี่ถ้าแกจะขึ้นแข่งเดี๋ยวลุงเป็สปอนเซอร์ให้”ลุงเจริญแวะทักทายเด็กผู้ชายคนหนึ่ง อายุน่าจะสัก 12 – 13 ปีแต่ดูจากหุ่นแล้วเหมือนเขากินมามากกว่าอายุตัวเองสักสองสามเท่า อายุน้อยแค่นี้แต่ดูเหมือนว่าน้ำหนักเขาจะเกินหน้าอายุไปหลายปีทีเดียว
“ทุกคนเป็พยานเลยนะ”เด็กชายหันไปบอกเพื่อนๆ ตอนแรกเขาไม่ค่อยเต็มใจจะมาเรียนมวยไทยมากนักถ้าไม่ใช่เพราะแม่บังคับมีหรือเด็กติดเกมส์อย่างเขาจะมาออกกำลังกายแบบนี้ ถ้าไม่เพราะเขาต้องโดนหามส่งโรงพยาบาลเพราะเล่นเกมส์มากเกินไปแถมหมอยังบอกว่าเขาเป็โรคอ้วนอีกด้วย นั่งกินนอนกินแถมนอนก็น้อยถ้าไม่เลิกหรือลดรับรองเขาได้ไปเข้าเฝ้ายมบาลั้แ่อายุยังน้อยอย่างแน่นอน ตอนแรกๆเด็กชายไม่ค่อยให้ความร่วมมือนักแต่พอได้ทำไปสักพักเขาก็พบว่าเขาชอบมันมากกว่าที่คิดเสียอีก
“เออ! ข้าพูดจริงๆ เว้ยถ้าเอ็งฝึกจนเก่งถึงขนาดขึ้นชกได้เมื่อไหร่ เอ็งมาบอกข้าได้เลยข้าจะสนับสนุนเอ็งเต็มที่” ลุงเจริญหัวเราะชอบใจ เขาได้ยินมาเยอะเื่เด็กติดเกมส์พอมาเจอตัวเป็ๆ ทำให้รู้เลยว่าเขาโชคดีแค่ไหนที่ลูกๆ ไม่มีใครทำอะไรให้หนักใจเลยแม้จะมีแกล้งกันบ้าง แต่ก็ตามประสาพี่น้อง
“อ้าวพ่อ”คเชนทร์หันไปทักพ่อ ตอนนี้เหงื่อเขาท่วมตัวเหมือนคนเพิ่งขึ้นมาจากน้ำ
“เออ ก็ข้าน่ะสิไหนแกบอกว่าจะแวะมาค่ายมวยแป๊บเดียวแล้วจะพาสาวๆ ไปดูไก่ข้าก็รอจนทั้งคนทั้งไก่จะหลับคาเล้ากันไปหมดแล้ว”
“ฮ่าๆ ขอโทษทีพ่อพอดีชกมวยกันสนุกลืมเวลาไปหน่อย”
หลังจากลุงเจริญเดินมาตามพริมากับเพื่อนๆ จึงลาพวกนักมวยแล้วเดินตามลุงเจริญกลับไปที่บ้านคเชนทร์ขึ้นบ้านไปเปลี่ยนเสื้อ ส่วนคนอื่นๆ เดินตามลุงเจริญไปเล้าไก่
“จะไม่ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อจริงเหรอ? ใส่เสื้อไอ้ตุลย์ก็ได้เยอะแยะ”คณิตคะยั้นคะยอหลังจากเห็นสภาพนพคุณที่เหงื่อท่วมตัวไม่แพ้น้องชาย
“ไม่ดีกว่าครับเดี๋ยวก็กลับบ้านแล้ว ขอบคุณครับ” นพคุณยิ้มตอบเผยให้เห็นลักยิ้มทรงเสน่ห์ สามสาวพี่สาวคเชนทร์สะกิดกันหัวเราะคิกคัก พริมาไม่เคยเห็นลักยิ้มนพคุณใกล้ๆแบบนี้มาก่อน...จะว่าเคยก็คงจะเห็นจากในรูปที่บ้านตอนที่หล่อนเอาอัลบั้มรูปเก่าๆของเขาออกมาดูคราวก่อนแค่นั้น แต่รอยยิ้มจริงๆใกล้ๆ แบบนี้ หล่อนไม่เคยเห็นเขายิ้มที่บ้านแบบนี้เลยสักครั้งวันนี้เขามีความสุขหรือเปล่า? ถ้าเขาจะยิ้มแบบนี้บ่อยๆก็คงจะดี หล่อนพอจะทำอะไรให้เขาได้บ้างไหมนะดูเหมือนสาวน้อยจะคิดแต่เื่ของตัวเองโดยไม่ได้สังเกตด้วยซ้ำว่ามีสายตาหลายคู่ก็สังเกตหล่อนเช่นกัน
“มองอะไร?” นพคุณถามเสียงเข้มตอนแรกเขายังไม่เห็นว่าพริมายืนจ้องหน้าเขาอยู่แบบเอาเป็เอาตายแต่เขาเห็นเอาจากสายตาของคนอื่นๆ ที่มองไปทางสาวน้อยอย่างสงสัย...ถึงได้เห็นและเขาไม่ชอบใจเลย เด็กนี่ทำให้เขาเป็เป้าสายตา...แล้วใจมันก็เต้นแรงแปลกๆนพคุณเกลียดอะไรที่เขาควบคุมไม่ได้แบบนี้อย่างที่สุด
“เอ่อ...”พริมาก็ไม่รู้จะตอบยังไงเหมือนกัน
“น้องลูกแก้วยืนมองหน้าน้องคุณเหมือนต้องมนต์เลยจ้าน้ำลายนี่แทบจะยืดออกมาเลยนะ” คริษฐาแซว หล่อนอดไม่ได้ เห็นท่าทางสาวน้อยที่ยืนมองนพคุณตาละห้อยแล้วตลกดี
“คือ...คือปกติลูกแก้วไม่เคยเห็นคุณนพคุณยิ้มน่ะค่ะ ก็เลยแปลกใจ” คำตอบของสาวน้อยทำเอาคนแซวแปลกใจยิ่งกว่าแต่คนที่หงุดหงิดคือ นพคุณ...เด็กนี่จะประจานเขาต่อหน้าคนอื่นว่าเขากับหล่อนไม่ค่อยจะได้พูดจากันดีๆสักเท่าไหร่ หล่อนจะเที่ยวฟ้องคนอื่นๆ ว่าเขาใจร้ายเพื่อหาพวกแบบนี้ไม่ได้
“อืม...”คริษฐาพยักหน้างงๆ
“ก็เวลาอยู่บ้านเราไม่ค่อยได้เจอกันลูกแก้วก็เพิ่งจะมาอยู่บ้านพี่ได้ไม่นาน จะว่าไปเราเพิ่งจะได้เจอกันบ่อยๆก็ตอน่เปิดเทอมที่พี่กลับมาอยู่บ้านนี่เอง แต่เราก็ยังไม่ค่อยจะสนิทกันเท่าไหร่อีกอย่างพี่เองก็คุยสนิทสนมกับคนไม่ค่อยเก่งถ้าเราไม่ได้คุยเล่นกันก็ไม่เห็นจะแปลกตรงไหนนี่นา” นพคุณร่ายยาวเขาจะไม่ปล่อยให้พริมาเที่ยวเอาเื่ที่บ้านมาพูดไปเรื่อยแน่ๆ
“คะ?”คราวนี้พริมาทำหน้าต้องมนตร์หนักกว่าครั้งแรกเสียอีก...หล่อนไม่เคยเห็นนพคุณพูดมากเกินสิบคำด้วยซ้ำแถมเขายังแทนตัวเองว่า “พี่”ที่ตอนแรกยืนยันนักหนาว่าไม่ให้หล่อนเรียกเขาว่าพี่เด็ดขาด วันนี้นพคุณทำเอาหล่อนอึ้งไปหลายอย่างเลยทีเดียวยิ้มด้วย พูดก็ตั้งหลายคำ แล้วก็แทนตัวเองว่าพี่อีกถ้ามากกว่านี้หล่อนคงรับไม่ไหวแน่ๆ นี่ใช่นพคุณตัวจริงหรือเปล่า?
“พี่เมษ์...ปลาทูเหนียวตัวจังค่ะขออาบน้ำแล้วยืมเสื้อพวกพี่ใส่กลับบ้านได้ไหมคะ”ยามาเห็นท่าไม่ดี กลัวคุณชายใหญ่จะมาแว้ดๆ ใส่เพื่อนหล่อน และดูเหมือนสามสาวกำลังประมวลผลความสัมพันธ์ของเพื่อนหล่อนกับเพื่อนคเชนทร์ (ก็เพื่อนร่วมห้องล่ะนะ)พวกหล่อนคงจะแปลกใจว่าทำไมสองคนนี้ ถึงอยู่บ้านเดียวกันและถ้าจะให้เล่ากันคงอีกยาว
“อ้อ...ได้สิ ไปๆเดี๋ยวพี่พาไปที่ห้อง”
“แล้วลูกแก้วล่ะไม่อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าใช่ไหม?”
“ไม่เป็ไรค่ะลูกแก้วแทบไม่มีเหงื่อเลย ชกไปสองสามหมัดก็หมดแรง เดี๋ยวลูกแก้วนั่งรอตรงนี้แล้วกันนะปลาทู” พริมาตอบคำถามของคริสราและหันไปบอกเพื่อนพร้อมกัน
คนอื่นๆแยกย้ายกันไปหมดแล้วเหลือแต่หล่อนกับนพคุณที่ตอนนี้นั่งหน้าคว่ำเหมือนปกติที่หล่อนเห็นประจำ...นี่! แบบนี้สิถึงเรียกว่าตัวจริง
“ทำไมฉันต้องยิ้มด้วย?” จู่ๆคุณชายใหญ่ก็พูดโพร่งขึ้นมา
“คะ?”
“ฉันถามว่าทำไมฉันต้องยิ้มด้วย”
“ก็...ไม่ต้องยิ้มนะคะ”พริมาไม่รู้ว่านพคุณพูดเื่อะไร เขาถามแบบนี้ หล่อนตอบไม่ถูกจริงๆ
“ก็เธอบอกแปลกใจ...จะแปลกใจทำไมหรือฉันต้องยิ้มให้เธอทุกวันถึงจะพอใจ”
“ไม่ต้องยิ้มเลยค่ะไม่ต้องเลย...คุณนพคุณอยากทำอะไรก็ทำไปเลยค่ะ ลูกแก้ว..ฉันไม่ได้ว่าอะไร”พริมาเริ่มหงุดหงิดบ้าง นี่เขาจะไม่หาเื่ว่าหล่อนสักวันจะได้ไหม
“ฉันจะไปนั่งรอพี่ตุลย์กับปลาทูตรงโน้นนะคะ”พูดจบทำท่าจะลุก แต่นพคุณกระชากหล่อนกลับลงมานั่งอย่างเร็วสาวน้อยไม่ทันตั้งตัวเกือบหงายหลังไปเหมือนกัน
“อุ๊ย!”
“ทำไม?นั่งตรงนี้แล้วมันทำไม?” นพคุณเสียงแข็ง เขาบีบมือหล่อนแน่น มันไม่ได้ทำให้เจ็บแต่มันแน่นจนแกะไม่ออก
“คุณนพคุณจะเอายังไงคะ? ฉันก็จะไปนั่งตรงโน้นแล้วไง...ยังไม่พอใจอีกเหรอนี่ฉันไม่รู้จะทำยังไงแล้วนะคุณถึงจะพอใจ” พริมาตัดพ้อพออยู่กันสองคน ความหวังที่หล่อนคิดว่าเขาจะยิ้มหรืออารมณ์ดีขึ้นมาบ้างคงจะไม่มีทางเป็ไปได้ เขาไม่มีทางพูดดีหรือยิ้มให้หล่อนแน่ๆ มีแต่จะหงุดหงิดรำคาญแล้วก็หาเื่ว่ากันไปเรื่อย...คิดแล้วน้ำตาก็เริ่มมา พริมาพยายามแกะมือที่เขาจับไว้แต่แกะอย่างไรก็แกะไม่ออก
“ร้องไห้ทำไม?” นพคุณเสียงเบาลง ฟังดูเหมือนเขาแปลกใจจริงๆ
“ไม่ได้ร้อง!” สาวน้อยพยายามหลบตา แต่นพคุณตั้งใจมองอยู่ เขาไม่เข้าใจอยู่ๆ เด็กนี่ก็น้ำตาคลอเมื่อกี้ยังพูดคุยกับคนอื่นสีหน้าสดใส แต่พออยู่กับเขากลับทำหน้าเหมือนจะตายแล้วไอ้สรรพนามนั่น...แม้เขาจะเป็คนบอกให้หล่อนเรียกเอง แต่พอได้ยินเข้าจริงๆทำไมมันหงุดหงิดและก็ฟังดูขัดหูพิลึก
“ไม่ต้องเรียกคุณแล้ว...แล้วก็แทนตัวเองแบบเดิมด้วย”นพคุณสั่งเสียงเข้ม พริมาไม่ตอบหล่อนก้มหน้ามองพื้น...แต่เขารู้ว่าตอนนี้หล่อนกำลังคิดตามว่าที่เขาพูดนั้นหมายความว่าอย่างไรและเมื่อใช้ความคิดอย่างหนักหรือมีอะไรที่ขัดใจบางทีพริมาก็เผลอทำปากยื่นอย่างไม่รู้ตัวและตอนนี้หล่อนก็กำลังทำแบบนั้นอยู่
“คิ้วจะผูกโบว์ได้อยู่แล้วแล้วปากก็ยื่นออกมาจนจะยาวลากพื้น เห็นสภาพตัวเองรึเปล่า? น่าเกลียดมาก”นพคุณเอานิ้วชี้สองข้างของเขาจิ้มคิ้วพริมาและดึงเบาๆ แยกคิ้วสาวน้อยออกจากกันเขากำลังยิ้มให้หล่อน ยิ้มแบบเมื่อกี้เลยนพคุณเพิ่งรู้ตัวว่าเขาชอบเวลาที่พริมาทำปากยื่นแบบนั้น มันดูตลกและก็น่ารักดี ไม่สิ! ไม่ได้น่ารักเสียหน่อย
“มาจิ้มหน้าฉัน..เอ่อลูกแก้วทำไม” สาวน้อยหันหน้าหนีพร้อมเอามือปัด พัลวันอยู่ๆ นพคุณมายิ้มให้หล่อนยังไม่พอ ยังเอานิ้วมาจิ้มหน้าจิ้มคิ้วหล่อนอีกวันนี้เขาเป็อะไรของเขากันแน่
“ก็คิ้วเธอจะผูกกันไงจะดึงออกให้” พริมาหน้าร้อนผ่าว หล่อนรู้สึกร้อนไปหมดทั้งหน้าแต่ที่นพคุณเห็นคือแก้มสาวน้อยมีสีชมพูระเรื่อขึ้นมาจนเขาอดแหย่เล่นไม่ได้
“แฮ่ม!” คเชนทร์ลงบันไดบ้านเดินตรงมาที่สองคนนั่งรออยู่ นพคุณปรับสีหน้ากลับมาทำขรึมแบบเดิมได้อย่างมืออาชีพแต่สาวน้อยนี่สิจะปรับสีแก้มให้หายแดงก็คงจะทำไม่ได้
“รอนานไหมลูกแก้วนี่พี่วิ่งผ่านน้ำอย่างไวเลยนะ”พูดกับพริมาแต่หันไปยักคิ้วให้นพคุณ...ไอ้หมอนี่มันกวนประสาทเขาตลอดั้แ่สมัยเรียนมาแล้ว คเชนทร์มักกวนประสาทเขาเป็ประจำ
“ป่ะ! ไปเล้าไก่กันอยากได้ตัวไหนบอกได้เลยพี่จัดให้” ไม่พูดเปล่ามือก็ถึงด้วยคเชนทร์กอดคอพริมาลากให้เดินไปด้วยกันหน้าตาเฉย ทิ้งให้นพคุณ นั่งหน้าคว่ำอยู่ที่โต๊ะใต้ถุนบ้านอยู่คนเดียว
“แล้วปลาทูล่ะคะ? ลูกแก้วบอกปลาทูไว้ว่าจะรอตรงนี้”
“โอ๊ย! เพื่อนลูกแก้วน่ะจมูกไวจะตายเดี๋ยวก็ตามมาเจอ ไปกันเถอะไปๆ”คเชนทร์เหลือบมองเห็นนพคุณยังนั่งอยู่ที่เดิมไม่ได้ลุกเดินตามพวกเขามา...ฮึ! ไม่สนุกเลยแฮะเมื่อกี้ยังเห็นยิ้มตาหวานอยู่เลยตัวเองจะรู้ตัวไหมว่าเมื่อกี้น่ะน่าหมั่นไส้ขนาดไหน อีกคนก็อายม้วน อีกคนก็ทำเป็เข้มแต่หน้านี่ระรื่น...ยิ้มจนปากจะฉีกถึงหูอยู่แล้วนี่ถ้าพวกพี่สาวเขามาเห็นเข้าล่ะก็ พวกนั้นคงจะมีเื่เม้าส์มอยไปอีกหลายวันเผลอๆ ต้องลากเขาเข้าไปอยู่ในเื่เม้าส์มอย ของพวกหล่อนด้วย ไม่เอาๆเขาไม่ยอมเป็หนึ่งในตัวละครบ้าบอของพวกพี่สาวเด็ดขาด
ที่เล้าไก่...ลุงเจริญรออยู่แล้วเขาอุ้มไก่แจ้ไว้ตัวหนึ่ง ดูเผินๆคล้ายกับนพคุณไก่แจ้ตัวโปรดของพริมาอยู่เหมือนกัน แต่ดูอ้วนและใหญ่กว่ามากทีเดียว
“มากันแล้วเหรอ มาๆเห็นตุลย์บอกที่บ้านหนูก็มีไก่แจ้อยู่ตัวหนึ่ง” ขณะที่เดินไปยังเล้าไก่นั้นภาพผู้ชายตัวใหญ่หนวดเฝิ้มยืนอุ้มไก่แจ้ที่ตัวโตเกินมาตรฐาน แม้ดูรวมๆแล้วจะดูประหลาดไปบ้าง แต่ก็เป็ภาพที่น่าดูทีเดียว คงเป็เพราะผู้ชายที่อุ้มไก่อยู่นั้นแม้จะอายุมากแล้วแต่ก็ยังดูหล่อเหลาอยู่มากพริมาอยากเห็นเหลือเกินว่าตอนหนุ่มๆ คุณลุงเจริญคนนี้จะหล่อวัวตายควายล้มขนาดไหน
“ลูกแก้วรอด้วย!” เสียงยามาะโมาจากข้างหลังพริมาหันไปมองตามเสียงเห็นเ้าของเสียงกำลังวิ่งอย่างไวมาทางหล่อนกับคเชนทร์
“คุณชายใหญ่บอกว่าลูกแก้วโดนลากคอมาเฮ้อ...” ยามาหอบแฮ่ก หล่อนวิ่งตามมาหลังจากที่ลงมาแล้วเห็นแต่นพคุณนั่งหน้าคว่ำอยู่คนเดียวถามจากเขาก็ได้ความว่าคเชนทร์ลากคอเพื่อนหล่อนไปตั้งนานแล้ว เื้ัห่างออกไป คเชนทร์เห็นนพคุณเดินเรื่อยๆตามมาจากทางบ้าน ถึงจะดูเหมือน เดินเรื่อยๆ แต่ถ้าสังเกตจริงๆเด็กหนุ่มเดินเรื่อยๆ ได้เร็วทีเดียว
“เห็นไหม?พี่บอกแล้วว่าเพื่อนลูกแก้วน่ะจมูกไว นี่ยังไม่ถึง 5 นาที ก็วิ่งแจ้นตามมาถึงนี่แล้ว”
“นี่!!!” ยามาเท้าเอวตั้งท่ารออยู่แล้วนพคุณเดินตามมาจนถึงที่ พวกเขายืนคุยกัน...ทันได้ยินคำของคเชนทร์พอดีเขารู้ทันทีว่าหมอนี่รู้อยู่เต็มอก ว่าพูดจาแบบนี้เดี๋ยวได้เกิดเื่อีกแน่แต่ดูเหมือนพี่ชายกวนประสาทของพริมา จะชอบปะทะวาจากับเพื่อนสาวกวนบาทาของหล่อนอยู่ไม่น้อย
“นี่น่ะสิ...นี่มันเสื้อฉัน”คเชนทร์ชี้ไปที่เสื้อของเขา ที่ตอนนี้ยามาใส่อยู่พริมาหันไปมองจึงเห็นว่าเพื่อนของหล่อนอาบน้ำแต่งตัวใหม่เรียบร้อยแล้ว ชุดที่ใส่ก็ไม่ใช่ชุดเดิมที่ใส่ตอนมายามาตอนนี้ใส่เสื้อยืดสีเขียวตัวใหญ่โคร่งกับกางเกงวอร์มสีน้ำเงิน
“ห๊ะ! นี่ไม่ใช่ชุดพี่เมษ์เหรอ?”
“กางเกงน่ะใช่ แต่เสื้อน่ะของฉัน”คเชนทร์ยักคิ้วให้ยามาเหมือนที่ ยักคิ้วกวนประสาทให้นพคุณไม่มีผิด
“พี่เมษ์บอกว่าชุดพี่เมษ์...ใส่ได้เลย”
“ใส่ได้! ให้ยืม...พี่ใจกว้างอยู่แล้วน้อง”คเชนทร์ทำสีหน้าใจกว้างแบบสุดๆ นพคุณแอบเบ้ปาก หมอนี่น่าหมั่นไส้ชะมัด แต่ที่ดูน่าขันน่าจะเป็เพื่อนพริมายามาอยู่ในชุดที่ใหญ่โคร่งเกินตัวอยู่มากทีเดียวและผมรองทรงของหล่อนทำให้หล่อนดูเหมือนลูกชายที่แอบเอาชุดพ่อมาใส่ก็ไม่ปานนพคุณไม่แน่ใจว่าคณิสราบอกกับยามาว่าอย่างไรแต่ดูเหมือนพี่สาวของคเชนทร์กำลังจะเล่นสนุกอะไรสักอย่าง
“ฮ่าๆนั่นมันเสื้อตัวโปรดไอ้ตุลย์เลยนะนั่น” ลุงเจริญเข้าร่วมวงสนทนา
“เดี๋ยวถอดคืนให้เดี๋ยวนี้เลยค่ะ”ยามาหน้าตาเลิ่กลั่ก นพคุณกลั้นขำเขาไม่เคยเห็นภาพแบบนี้มาก่อน
“จะถอดทำไมไอ้ตุลย์มันไม่ว่าหรอกหนู ใส่ไปเถอะ” ลุงเจริญโบกไม้โบกมือ
“พี่ไม่ใช่คนหวงของหรอกน้องพี่ใจกว้าง” คเชนทร์ได้ทีเข้าเสริมทัพ ยิ่งทำให้ ยามารู้สึกหงุดหงิดและยิ่งเห็นเพื่อนพริมาหงุดหงิด คเชนทร์ก็ยิ่งดูมีความสุข
“วันนี้สนุกดีนะว่าไหม?” คเชนทร์หันไปพูดกับพริมาแต่นพคุณรู้ว่าเขามีความหมายอย่างอื่นด้วย
“ค่ะ สนุกมากๆ เลย”พริมาคนซื่อสินะ ช่างไม่รู้อะไรเลย พวกเขาอยู่ดูไก่ของลุงเจริญอยู่พักใหญ่เล้าไก่ลุงเจริญมีไก่แจ้อยู่ราวสามสิบตัวลุงเจริญเล่าให้ฟังว่าแรกเริ่มเขาก็เลี้ยงแค่ตัวสองตัวแต่อยู่ไปอยู่มาก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนตอนนี้ไม่ถึงปีก็มีไก่มากกว่าเดิมหลายเท่า
“นี่ก็ให้เขาไปเยอะแล้วนะ...หนูสนใจตัวไหนล่ะ?ลุงให้” พริมาตาวาว แต่จังหวะที่กำลังจะตอบก็รู้สึกได้ถึงสายตาอำมหิตนพคุณยืนจ้องหล่อนตาแทบถลนออกจากเบ้า...ไม่ต้องเอ่ยคำพูดก็เข้าใจได้
“ไม่ดีกว่าค่ะที่บ้านก็มีแล้ว” ตอบไปแบบนี้ก็เสียดายอยู่เหมือนกัน ถ้าได้ไก่แจ้ตัวเมียสวยๆไปฝากนพคุณสักตัวก็คงจะดีไม่น้อย นพคุณโล่งใจที่พริมาเข้าใจสัญญาณที่เขาส่งไปให้ใครจะไปยอมกัน...แค่ไอ้ไก่บ้านั่นตัวเดียว เขาก็จะบ้าตายอยู่แล้วนี่ถ้าเพิ่มอีกตัว หรืออีกหน่อยมันออกลูกออกหลานเขาคงต้องย้ายบ้านหนี
“ถ้าเปลี่ยนใจจะมาเอาไก่เมื่อไหร่ก็บอกนะเดี๋ยวให้ไอ้ตุลย์เอาไปให้” ลุงเจริญยังไม่ยอมแพ้ นพคุณเริ่มสงสัยว่าเขาอยากให้ไก่พริมาจริงๆหรือกำลังหาตัวช่วยถ่ายเทไก่กันแน่ ดูแล้วประชากรไก่ของลุงเจริญจะมีเพิ่มอีกหลายตัว...แต่ไก่แจ้ตัวหนึ่งก็ราคาไม่ใช่น้อยถ้าขายคงได้เงินดี ลุงเจริญอาจจะอยากให้ไก่แจ้กับพริมาจริงๆ
กว่าพวกพริมาจะเดินเล่นดูไก่เสร็จ ก็เกือบบ่ายสามโมงคุณอมราชวนกินข้าวเย็นแต่เพราะเริ่มจะเย็นแล้ว พวกเขาจึงขอตัวกลับบ้านกันก่อน
“ไว้คราวหน้ามาใหม่ค่ะวันนี้เริ่มจะเย็นแล้ว กว่าปลาทูจะถึงบ้านก็คงมืด” พริมาปฏิเสธคุณอมราที่คะยั้นคะยอให้พวกเด็กๆอยู่กินข้าวกันก่อน
“อย่าลืมมาเที่ยวกันอีกล่ะแล้วก็ขนมอร่อยมากเลย คราวหน้ามาสอนพวกพี่ทำมั่งนะ”คณิตเดินตามออกมาส่งพวกพริมาที่รถในมือก็ถือกล่องขนมของพริมาเดินกินมาด้วย
“พี่ก็ไม่ทันได้ดูว่าตัวนี้มันของไอ้ตุลย์พอดีมันมีสองตัวน่ะ...เหมือนกันเปี๊ยบเอาน่าใส่ตัวนี้แหละดีแล้ว ไอ้ตุลย์มันก็ไม่ได้ว่าอะไรไม่ใช่เหรอ”เสียงคณิสราดังอยู่ข้างหลัง
“ไปๆ เพื่อนๆรออยู่ในรถแล้ว ยังจะมาเสียเวลาเปลี่ยนเสื้ออยู่ทำไม”ยามาจำต้องบอกลาและเข้าไปนั่งในรถอย่างช่วยไม่ได้ หล่อนพยายามจะเอาเสื้อคืนให้คณิสราแล้วใส่เสื้อตัวเองกลับบ้านเหมือนเดิม แต่พี่สาวคเชนทร์ไม่ยอม
“ใส่ไปเถอะจ๊ะน้องปลาทูพี่บอกแล้วไง พี่ไม่หวงของพี่ใจกว้าง” คเชนทร์ได้ยินพี่สาวกับยามาคุยกันก็เข้าร่วมวงทันที...แหมนานๆทีจะมีโอกาสแบบนี้มีหรือเขาจะพลาด
รถแล่นออกไปไกลแล้วเหลือคเชนทร์ที่ยืนมองรถอยู่กับคณิสราที่ยืนกอดอกมองน้องชายส่วนคนอื่นๆ แยกย้ายกันเข้าบ้านไปแล้ว
“คนไหน?” คณิสราถามทันที
“คนไหนอะไรของแก”คเชนทร์สวนกลับเขารู้อยู่ก่อนแล้วว่าการพาเพื่อนผู้หญิงมาเที่ยวบ้านย่อมไปเตะต่อมมโนของพวกพี่สาวป่านนี้ไอ้พวกนี้คงคิดกันไปไกลแล้วว่าเขาชอบหนึ่งในสองสาวที่มาวันนี้แน่ๆ พริมาก็น่ารักดีเวลาคุยด้วยก็สนุกส่วนยามา...ไม่ไหว หล่อนเหมือนรวมพี่สาวสามคนของเขาไว้ในร่างๆ เดียวก็ไม่ปานแค่รับมือพี่สาวสามคนก็เหนื่อยพอแล้วจะให้ไปชอบหรือมีแฟนเหมือนพวกนี้เขาคงปวดหัวตายไม่ไหว ไม่ไหวจริงๆ
“ก็สองสาววันนี้ไงคนไหนของแก...สองหญิงสองชายพอดีเลยนะหารกันลงตัวอืม...แต่ถ้าแกจะไปหารตัวเดียวกันกับของน้องคุณ ฉันว่างานนี้แกเหนื่อยว่ะนอกจากจะไม่ลงตัวแล้ว...ถ้ามันหารแล้วมีเศษ ฉันว่าไอ้เศษน่ะมันจะเป็แกนะ”
“แกก็เลยจะช่วยฉันให้หารถูกตัวว่างั้น?” คเชนทร์หรี่ตามองพี่สาว
“แล้วไอ้เสื้อตัวที่แกเอาให้ยัยปลาทูยืมไปนั่นน่ะมันก็มีตัวเดียวฉันไม่เคยเห็นว่าแกจะมีเสื้อแบบนั้นตอนไหน...แกกำลังเล่นอะไรไอ้เมษ์?”
“ก็กำลังเล่นอะไรสนุกๆไง” คณิสรายักคิ้วให้น้องชาย...คเชนทร์ ได้แต่ส่ายหัว พี่สาวเขานับวันยิ่งหนัก...สงสัยไอ้หนังสือนิยายเล่มละสิบบาทในห้องนอนหล่อนนั้นเขาคงต้องแอบเอาไปเผาทิ้งบ้างแล้วนับวันยิ่งจะแยกชีวิตจริงกับในละครไม่ออก วันนี้เขาและเพื่อนๆคงไปเป็ตัวละครในนิยายสิบบาทเล่มไหนสักเล่มของหล่อนแน่ๆ
“สนุกก็ให้มีขอบเขตนะไอ้เมษ์ชีวิตจริงกับละครน่ะต้องแยกให้ออก”
“เดี๋ยวแกก็รู้ว่าชีวิตจริงกับละครน่ะบางทีมันก็เหมือนกันจนแยกไม่ออก” คณิสราตบไหล่น้องชายแล้วหันหลังเดินเข้าบ้านไปคเชนทร์หมั่นไส้พี่สาวเหลือเกิน นึกว่าตัวเองเป็ผู้กำกับหนังหรืออย่างไรหล่อนก็น่าจะโตพอที่จะเข้าใจได้แล้วว่าจินตนาการกับชีวิตจริงน่ะมันไปด้วยกันไม่ได้
421
