(จบ)ย้อนกลับมามีชีวิตรักอันหวานปานน้ำผึ้งกับสามีสุด(ฮอต)เนิร์ดในยุค80

บทที่ 32 แม่สามีปะทะลูกสะใภ้

ภรรยาผู้อำนวยการศูนย์อนุรักษ์แผดเสียงตะโกนด้วยความโกรธจัด “ลู่จิ่วอัน แม่สามีของฉันจะหายดีอยู่แล้วแท้ ๆ แต่แกดันให้เธอไปนั่งอาบแดด ตอนนี้เธออาการหนักกว่าเดิมอีก! ฉันจะบอกแกให้นะ ถ้าแม่สามีของฉันเป็นอะไรไปละก็…ฉันจะให้แกชดใช้ด้วยชีวิต!!”

“ภรรยาผู้อำนวยการ คุณกล้าพูดออกมาได้นะ!” ลู่จิ่วอันมองภรรยาผู้อำนวยการที่วางท่าอวดดีด้วยสีหน้าเหยียดหยาม “พวกคุณไม่ได้ดูแลคนป่วยให้ดี ตอนนี้คิดจะโยนความผิดมาให้ฉัน ขอบอกไว้เลยนะ ถ้าพวกคุณอยากให้คุณย่าตาย ฉันก็จะทำให้คุณย่ามีชีวิตอยู่ต่อไป…”

กู้เจียวเจียวชี้หน้าลู่จิ่วอันและตอบโต้อย่างเกรี้ยวกราด “ลู่จิ่วอัน เธออย่ามาพูดจาเหลวไหลนะ! ใครอยากให้คุณย่าตายกัน?”

“เธอไม่ได้เหลวไหล”

ผู้อำนวยการศูนย์อนุรักษ์แบกคุณย่าเข้ามาในลานบ้าน คนที่มาพร้อมกับเขาคืออาจารย์ของลู่จิ่วอัน เผยเสวี่ยซงและหมอเสิ่นอีหมิง

“คุณย่า!” กู้เจียวเจียวถามด้วยความตกใจสุดขีด “ทำไมจู่ ๆ คุณย่าก็… ดูสดชื่นมีเรี่ยวแรงแบบนี้ล่ะคะ?”

ภรรยาผู้อำนวยการตกใจมากที่เห็นสามีตน กู้เจี้ยนเช่อกลับจากไปทำงานนอกสถานที่อย่างกะทันหัน

“เจี้ยนเช่อ ทำไมคุณ…” ถึงไม่บอกก่อนว่าจะกลับมา?

ภรรยาผู้อำนวยการไม่เคยเข้ากับแม่สามีได้เลย อีกทั้งพวกเขาสามีภรรยาก็ใช้ชีวิตอย่างสะดวกสบาย แต่แล้วคุณย่าดันต้องมาหาหมอที่ศูนย์อนุรักษ์ยวนยาง ทำให้เธอต้องจำใจอยู่ใต้ชายคาเดียวกับแม่สามี

เธอไม่ใคร่ปรนนิบัติดูแลแม่สามีบ้านนอกผู้นี้เลยสักนิดเดียว หล่อนทั้งสกปรก แถมยังไอค่อกแค่กตลอดทั้งวันไม่ต่างจากผีวัณโรค

ตอนที่แม่สามีบ้านนอกมาถึงที่นี่ กู้เจี้ยนเช่อสามีของเธอต้องไปทำงานที่ปักกิ่ง เธอไม่อยากอาศัยอยู่ใต้ชายคาเดียวกับผีวัณโรค จึงไม่มีทางเลือกนอกจากโทรเรียกกู้เจียวเจียวให้กลับจากหอพักของโรงเรียนเพื่อมาดูแลย่าแท้ ๆ ของตัวเอง

หญิงชราแค่นหัวเราะอย่างเย็นชา “เจี้ยนเช่อ นี่ไงล่ะภรรยาแสนดีของแก ถามหล่อนดูสิว่าตลอดหลายวันมานี้ดูแลฉันยังไง! ให้ฉันกินข้าวจากโรงอาหารเช้าสายบ่ายเย็น วัน ๆ ไม่เคยอยู่บ้าน ฉันหิวน้ำก็ไม่มีใครรินให้ หลายวันมานี้ที่ฉันไม่สบาย แกลองถามหล่อนดูสิว่าเคยคิดจะอาบน้ำ ซักเสื้อผ้าให้ฉันบ้างไหม? คิดจะหุงข้าวสักมื้อให้กินบ้างหรือเปล่า?”

ภรรยาผู้อำนวยการได้ยินหญิงชราฉีกหน้าตัวเองต่อหน้าคนมากมายก็รีบพูดขึ้น “คุณแม่คะ ทำไมถึง…”

“ทำไม? ทนฟังไม่ได้หรือยังไง? เธอกล้าทำ แล้วทำไมฉันจะพูดบ้างไม่ได้?”

หญิงชราพิงแผ่นหลังของกู้เจี้ยนเช่อพลางมองดูลูกสะใภ้ผู้งดงามของเมืองนี้ และฉีกหน้าหล่อนอย่างไร้ซึ่งความเกรงใจ

“เธอเป็นสาวในเมือง ตอนที่แต่งงานกับเจี้ยนเช่อ เธอก็รู้สถานการณ์ในครอบครัวของเจี้ยนเช่อดี ถ้ารังเกียจหญิงแก่บ้านนอกอย่างฉันก็ไม่ควรแต่งงานกับเจี้ยนเช่อตั้งแต่แรกสิ!”

จะว่าไปก็แปลกพิกล ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเสิ่นอีหมิงให้น้ำเกลือหรือเพราะได้อาบแดด คุณย่าถึงได้ดูมีชีวิตชีวาขนาดนี้!

เมื่อภรรยาผู้อำนวยการถูกสายตาผู้คนจับจ้อง ก็กระทืบเท้าด้วยความโกรธ “เจี้ยนเช่อ คุณจะยืนดูแม่คุณรังแกฉันแบบนี้เหรอ!”

“ใครรังแกใคร?” หญิงชรามองหน้ากู้เจียวเจียวและลูกสะใภ้ “พวกเธอมาหาเรื่องหนูจิ่วอันโดยไม่สนผิดชอบชั่วดี ใครกันแน่ที่รังแกคนอื่น?”

ภรรยาผู้อำนวยการหน้าบางเสียยิ่งกว่าอะไร เธอมองหญิงชราเตี้ยค่อมผอมกะหร่องตรงหน้า ความรู้สึกที่มีต่อหล่อนมีเพียงความขยะแขยงราวกับผีที่หิวกระหาย

“คุณแม่ คุณแม่ต้องให้ฉันหย่ากับเจี้ยนเช่อเพียงเพราะว่าคนนอกถึงจะพอใจใช่ไหมคะ?”

หญิงชราหัวเราะอย่างมีโทสะ “อย่างเธอรู้จักคำว่าคนนอกด้วยเหรอ? คนนอกยังรู้ว่าฉันต้องออกไปเจอแสงแดด แถมยังไม่รังเกียจฉัน! ดูเอาเถอะว่าพวกเธอรังเกียจฉันขนาดไหน?”

ให้แยกกันใช้จานชาม ตะเกียบ แก้วน้ำเธอยังพอทน

ทว่าตอนที่เธอไอเป็นเลือด พวกหล่อนก็เอาแต่พูดจาแย่ ๆ ถึงลู่จิ่วอันอยู่ที่ลานบ้าน โดยไม่มีใครคิดจะเข้ามาถามเธอสักคำว่าอยากดื่มน้ำอุ่นหรือเปล่า นี่เป็นเรื่องที่ทำให้เธอโกรธมากที่สุด

“กู้เจี้ยนเช่อ คุณจะเชื่อแม่คุณหรือว่าเชื่อฉัน!”

ภรรยาผู้อำนวยการมั่นใจอย่างยิ่งว่าสามีจะเชื่อตนเอง เพราะถึงอย่างไรครอบครัวของเธอก็มีบุญคุณกับกู้เจี้ยนเช่อ มีหรือที่เขาจะเนรคุณ?

“เจียวเจียว แกดูแลคุณย่าแบบนี้น่ะเหรอ?”

กู้เจี้ยนเช่อพุ่งเป้าไปที่กู้เจียวเจียว เธออึ้งไปชั่วขณะก่อนจะพูดด้วยดวงตาแดงก่ำ “คุณลุง ทำไมคุณลุงถึงมาว่าหนูล่ะคะ?” 

หน้าที่ดูแลแม่สามีไม่ได้เป็นของคุณป้าในฐานะลูกสะใภ้หรอกหรือไง?

ให้ตายเถอะ มันไม่ใช่หน้าที่ที่หลานสาวอย่างเธอต้องไปดูแลเสียหน่อย!

“กู้เจี้ยนเช่อ คุณมีอะไรก็มาพูดกับฉันนี่ จะไปทำให้เจียวเจียวลำบากใจทำไม?” ภรรยาผู้อำนวยการไม่ทันได้ตระหนักว่ากู้เจี้ยนเช่อตั้งใจที่จะเบี่ยงเบนความสนใจ เธอก้าวออกมาปกป้องกู้เจียวเจียวเต็มที่ “เจียวเจียวต้องไปทำงานทุกวัน จะเอาเวลาที่ไหนมาดูแลคนป่วย?” 

“แล้วเธอล่ะ? เธอไม่ต้องไปทำงาน ก็ไม่เห็นจะดูแลเลยนี่?” กู้เจี้ยนเช่อย้อนถามอย่างโกรธจัด

ภรรยาผู้อำนวยการส่งเสียงเฮอะออกมา “กู้เจี้ยนเช่อ คุณอย่าลืมสิว่าตอนนั้นคุณรับปากพ่อกับแม่ของฉันแล้วว่าจะไม่ยอมให้ฉันถูกแม่สามีชั่วร้ายรังแก!”

“ฉันน่ะเหรอแม่สามีชั่วร้าย?” หญิงชราตบไหล่กู้เจี้ยนเช่อ และชี้หน้าภรรยาผู้อำนวยการ “ถ้าฉันเป็นแม่สามีชั่วร้ายล่ะก็ สิ่งแรกที่ฉันจะทำคือให้เจี้ยนเช่อหย่ากับเธอ แต่งงานกับเจี้ยนเช่อมาตั้งหลายปีแต่ก็ยังไม่มีลูก ฉันเคยว่าอะไรสักคำไหม? เห็นว่าฉันไม่ได้เรียนหนังสือเลยนึกว่าฉันไม่รู้ประสีประสาหรือไง? ทำผิดแล้วไม่ยอมรับ แถมยังคิดจะโยนความผิดมาให้ฉันอีก!”

ภรรยาผู้อำนวยการโกรธจัดจนปิดหน้าวิ่งหนีออกไป

หญิงชราหันไปมองกู้เจียวเจียว หลานสาวแท้ ๆ ของตัวเอง และพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว “แล้วก็แก กู้เจียวเจียว เรียนหนังสือมาก็ตั้งหลายปี ความรู้มันหล่นไปอยู่ในท้องหมาหรือยังไง? เซี่ยอวิ้นหนิงแต่งงานแล้วแท้ ๆ ยังจะตามวอแวเขาอยู่ได้ แกคิดว่าเขาจะหย่าแล้วมาแต่งงานกับแกเหรอ? สมองแกกระทบกระเทือนหรือไง? คิดเหรอว่าถ้าเซี่ยอวิ้นหนิงหย่ากับลู่จิ่วอันมาหาแก แล้วเขาจะไม่หย่ากับแกไปหาคนอื่น?”

ใบหน้าสะสวยของกู้เจียวเจียวทั้งเขียวคล้ำและขาวซีด

ดูไปแล้วเหมือนกับ…จานสีที่ใช้วาดภาพสีน้ำมันไม่มีผิด

“คุณย่า! หนูเป็นหลานของคุณย่านะ!”

“ถ้าแกไม่บอกว่าเป็นหลานสาว ฉันยังนึกว่าแกเป็นศัตรูกับฉันเสียอีก? อยากให้ฉันตายไม่ใช่หรือไง? ไม่ต้องห่วงนะ ฉันไม่ตายง่าย ๆ หรอก!”

หญิงชราแข็งแรงดี และมีความสามารถในการต่อสู้ไม่น้อยทีเดียว

สิ่งสำคัญที่สุดคือลูกชายกลับมาเป็นที่พักพิงให้กับเธอ

“เฮอะ!”

กู้เจียวเจียวกระทืบเท้าด้วยความโมโห จากนั้นก็รีบวิ่งออกไป

หญิงชรามองลู่จิ่วอันและเซี่ยอวิ้นหนิงพร้อมกับขอโทษเสียงอ่อน “หนูจิ่วอัน เธออย่าถือสาคนโง่สองคนนั้นเลยนะ เธอไม่ต้องเป็นห่วงนะ มีลูกชายฉันอยู่ด้วย ต่อไปพวกหล่อนคงไม่กล้ามาหาเรื่องเธอแล้วล่ะ”

“คุณย่าอย่าโมโหสิคะ มันไม่ดีต่อสุขภาพ” ลู่จิ่วอันมองดูคุณย่าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยกำลังวังชาอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง

คนที่ไอทั้งวันจนใกล้จะตายอยู่รอมร่อ ทำไมสภาพร่างกายถึงดูปกติดีได้ขนาดนี้?

“ฉันไม่เป็นไร เอาล่ะ ฉันไม่รบกวนพวกเธอแล้ว”

กู้เจี้ยนเช่อเหลือบมองเซี่ยอวิ้นหนิง ในใจคิดถึงเรื่องที่ตนแนะนำชายหนุ่มให้หลานสาวของตัวเองได้รู้จัก เหมือนที่เขาพูดกันว่าเรือล่มในหนอง ทองจะไปไหน

แต่กู้เจี้ยนเช่อไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะมีสัญญาหมั้นหมายอยู่ก่อนแล้ว

แน่นอนว่าเขายิ่งคาดไม่ถึงว่าหลานสาวของตัวเองจะปล่อยข่าวลือลับหลังเขาเพียงเพราะว่าอยากได้ผู้ชายคนเดียว

“เซี่ยอวิ้นหนิง เธออย่าได้เก็บข่าวลือพวกนั้นไปใส่ใจเชียวนะ!”

กู้เจี้ยนเช่อไปเมืองหลวงในครั้งนี้ทำให้เขาได้รู้ฐานะที่แท้จริงของเซี่ยอวิ้นหนิง ทัศนคติที่เขามีต่อชายหนุ่มก็เปลี่ยนไปในทางเคารพนับถือมากขึ้น

“สิ่งสำคัญที่สุดของการเป็นสามีภรรยาคือความไว้วางใจและช่วยเหลือเกื้อกูลกัน แล้วก็นะ พวกเรายังไม่ได้ดื่มเหล้ามงคลให้คู่บ่าวสาวเลย เอาอย่างนี้ดีไหม ถ้าเธอสองคนสะดวกเมื่อไรก็เชิญพวกเรามาดื่มเหล้ามงคล ให้พวกเราร่วมยินดีด้วยสิ?”