สามัญสำนึกของดยุกหมูอ้วน

ตอนที่หนึ่งร้อยสามสิบเก้า แต่งงานกับผู้ชายที่ชนะพวกเธอเท่านั้น

“บุฮิ บุฮิ อย่ามาโกหก เจ้ายังมาเดินยั่วยวนไปมาต่อหน้าข้า”

ผมได้เจอพวกเธออยู่ในฝูงชนตอนที่ผมกำลังให้พวกมูมักแห่ฉลองผมไปในเมือง

ผมเลยออกคำสั่งให้พวกมูมัก Charge พุ่งชน ใส่พวกเธอและฟาดแส้ใส่เธอ

พวกเธอเก่งกาจด้านการต่อสู้และทรงพลัง..แต่ไม่เท่ามูมักที่ได้รับการบัฟค่าพลังจากผมและฝึกพิเศษแล้ว

“บุฮิและเจ้าบอกว่าเคยจัดการพวกขุนนางที่เคยลวนลามเจ้ามาก่อนและจะแต่งงานกับคนที่แข็งแกร่งกว่าเท่านั้นแต่ทำไมยอมให้ข้าจับได้ง่ายๆอย่างนี้ บุฮิ บุฮิ บุฮิ”

ไม่รู้เป็นอย่างไรด้วยเหตุผลบางประการผู้หญิงที่โสดในโลกนี้มักชอบให้เหตุผลว่าคอยคนที่ชนะตนเองได้

หากคอยคนที่ชนะตนเองได้คนที่พอชนะได้ก็มีแต่พวกแก๊งลูกขุนนางเจ้าชาย simp ของมาเรียตามเนื้อเรื่องต้นฉบับล่ะนะ

พวกที่เก่งเหนือมนุษย์ในด้านนั้นๆอย่างวิชาดาบหรือเวทย์หากมาเรียคอยช่วยเลหือพวกเขาในการแก้ปัญหาครอบครัว daddy issue

คนที่เก่งกว่าพวกนั้นส่วนมากก็อายุเยอะมีลูกมีเมียหรือเป็นพ่อมดเก็บตัวอยู่ในหอคอยไปทั้งนั้น

หรือเป็นการบอกใบ้จากใจของสาวๆที่“ชอบคนที่เก่งกว่าตนเอง”ว่าพวกเธอรักสามีชาวบ้านหรือชอบคนแก่กว่า?

พอผมตัดตัวเลือกแล้วมันเหลือแค่ไม่กี่คนในจักรวาลนี้หากไม่นับพวกเหนือมนุษย์

อย่าเข้าใจผิดผมไม่ได้มีอะไรต่อต้านพวกเหนือมนุษย์

ผมที่มีทาสอุ่นเตียงเป็นเก็นบุไม่สามารถตำหนิพวกเธอได้หรอกหากพวกเธอชอบไปทางนั้น

ที่ผมถามนี่ก็แค่ต้องการไขความสงสัยบางอย่างในใจเฉยๆ

ผมคุ้นๆว่าทางเทคนิคมีแค่ปีศาจจากนรกเท่านั้นถึงจะเก่งกว่าพวกเธอในด้านกระบวนท่าดาบนั่นล่ะนะ

ด้านความสามารถและทักษะตามระบบมักจะให้พวกปีศาจเก่งกว่า

แต่ไม่ว่าจะเก่งกว่าเพียงไหนจะแพ้ทางธาตุแสงหรือศักดิ์สิทธิ์ของสายนักบวช

เป็นการทำให้นักบุญอย่างมาเรียถึงได้นับว่าเป็นคนที่สำคัญที่สุดคนหนึ่งในเรื่องนั่นเอง

แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะใช้วิธีอื่นนอกจากพลังศักดิ์สิทธิ์จัดการพวกปีศาจไม่ได้

แค่อาจจะต้องลำบากจากพลังของปีศาจที่จะเก่งในด้านดีบัฟมากกว่าเราเท่านั้นเอง

หากไม่ได้บัฟจากมาเรีย

ไม่แต่งงานกับลูกชายของหัวหน้าองครักษ์ราชสำนักที่เป็นนักดาบก็ต้องเจอกับจอมดาบปีศาจจากนรกนั่นล่ะที่สามารถเอาชนะคุณเธอไดในด้านการดวลดาบ?

หรือนี่จะเป็นพล็อตซ่อนรู้ทลับที่พยายามใบ้ว่าพวกนี้จะไปรักกับปีศาจ?

ตามข้อมูลเล็กน้อยผมได้รู้มาว่าพวกเธอได้เคยจัดการซัดพวกขุนนางที่ต้องการลวนลามพวกเธอจนหมอบและไม่มีใครกล้าทำอย่างนั้นกับพวกเธออีก

แต่นั่นคือขุนนางธรรมดา

ผมคือดยุกหมูอ้วน เอ๊ย ดยุกอูลริก

 บุฮิ บุฮิ บุฮิ

ฟู่

นี่ผมช่วยโลกไว้ได้อีกครั้งแล้วหรือนี่?

บ้าเอ๊ยทั้งที่ผมอยากแค่จะสโลไลฟ์แท้ๆ

ต้องมาช่วยโลกแบบพระเอกอิเซไคอีกจนได้

เพี๊ยะ

“บุฮิ บุฮิ”

ผมตีหลังพวกเธออีกด้วยความเขิน

ตั้งแต่ผ่านการต่อสู้กับลิชมาก็ทำให้ผมแข็งแกร่งขึ้นอีกขั้น

จากเดิมที่ยังช้าอยู่บ้างในตอนที่ถือคทาพอเปลี่ยนมาเป็นแส้ทำให้สามารถโจมตีได้เร็วมากขึ้นกว่าเดิมแม้พลังโจมตีจะน้อยลงก็ตาม

อันที่จริงหากไม่ใช่เพราะฮิมเลอร์นั้นมีอัญมณีวิญญาณที่โกงทั้งในด้านการป้องกันเวทย์และป้องกันทางกายภาพ

ผมก็คงไม่คิดจะไปโจมตีใกล้ๆ

แต่ก็นั่นล่ะหากลิชไม่เก่งในด้านการรักษา“ชีวิต”ของตนเองโดยการโกงความตายก็ไม่ต้องทำอะไรกินแล้ว

การวางแผนล่วงหน้านั้นก็สำคัญแต่ที่ผมชนะเขาได้นั้นไม่ใช่เพราะความสามารถของผมแต่เพราะทรัพยากรล้วนๆ

ความก้าวหน้าของผมนั้นเร็วกว่าความก้าวหน้าของอิเซไคที่กลับมาเกิดใหม่เป็นชาวบ้านธรรมดามากมายยิ่งนัก

เพราะพวกชาวบ้านธรรมดาไม่สามารถเอาเวลามาผลาญได้ในการลงดันเจี้ยนอย่างผมหรือมีเงินหลายล้านเหรียญทองตั้งแต่คราวแรก

ปรกติแล้วคนที่ใช้เวทย์อัญมณีหรือเย่อหยิ่งในพลังเงินตราที่ทำให้ตนเองมีอัญมณีหรือคทาทองคำชั้นดีจะโดนพระเอกอิเซไคกระทืบจนเละ

แต่มันหมายความว่าหากไม่เจอพระเอกอิเซไคผมก็ชนะทุกคนนั่นล่ะ

และผมก็ไม่ได้อยู่ที่เดิมเก่งขั้นทุกครั้งที่ต่อสู้และทุกครั้งที่ใช้เงินอัพเกรดอุปกรณ์เวทย์ต่างๆ

นี่คือความเป็นจริงของโลกนี้

ยิ่งมีเงินและอำนาจก็ยิ่งสามารถสะสมเงินและอำนาจได้ดีขึ้นเรื่อยๆ

ผมได้รู้ตัวตอนที่ได้จัดการกับ “ปีกสีชาด”นี่เอง

ว่าหากเปลี่ยนพลังชีวิตและพลังมหาศาลของดยุกหมูอ้วนเป็นพลังโจมตีได้แล้วก็หามนุษย์น้อยคนนักที่จะเอาชนะดยุกอูลริกได้

“บุฮิถ้าอย่างนั้นยอมรับหรือยังว่าข้าเก่งกว่าเจ้า”

Rotating Strike

การโจมตีแบบหมุน

ผมไม่รอฟังคำตอบโจมตีแบบหมุนอีกครั้ง

ด้วยพลังที่มหาศาลของผมทำให้ผมสามารถเรียกได้ว่าสามารถใช้กระบวนท่านี้ได้ตลอดทั้งคืนอย่างต่อเนื่องโดยไม่เหนื่อยเลยทีเดียว

แน่นอนหากผมต้องออกต่อสู้ด้วยตนเองเป็นเวลานานขนาดนั้นแสดงว่ามันต้องมีอะไรผิดพลาดแล้วล่ะ

“บุฮิ บุฮิ บุฮิ พวกเจ้าต้องเป็นทาสอุ่นเตียงของข้า”