ด้วยความทรงจำที่ผุดขึ้นมาในหัวของเอวา เธอเข้าใจเหตุผลทันที เหตุใดเธอถึงตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ย้อนไปหนึ่งชั่วโมงที่แล้ว เอวาลีนถูก ชายฉกรรจ์ทั้งสี่คน ลักพาตัวและนำมายังบ้านไม้หลังนี้ พวกมันคิดจะข่มขืนให้เอวาลีน โบมอนเสื่อมเสียชื่อเสียง ตัวการที่อยู่เื้ันั้นเดาได้ไม่ยาก เพราะเหตุใดโจรกระจอกเ่าั้ถึงกล้าลงมือกับท่านหญิงแห่งตระกูลโบมอน ก็เพราะพวกมันมีคนหนุนหลังที่สามารถทำให้เื่นี้กลายเป็ความโชคร้ายของเอวาลีน และคนที่สามารถทำเช่นนี้ได้มีเพียงคนที่อยู่ในสามตระกูลใหญ่เท่านั้น เพียงแต่เอวาลีนไม่เคยรู้จักกับคนของตระกูลไฟฟ์และไม่เคยบาดหมางกับตระกูลเซโรลต์
“ท่านยายคนนั้นคงจะถูกไอ้พวกระยำสี่คนฆ่าตายแล้วสินะ ถือว่าสี่ศพที่ฉันพึ่งสังหารไป เป็ของเซ่นิญญาแก่เขาก็แล้วกัน เป็เื่น่าสมเพศจริงๆ เพราะหลงรักผู้ชายที่จะแต่งงานกับพี่สาว ถึงกับลงมืออย่างโเี้โดยไม่สนใจถึงสายเื เยนิก้า โบมอน ฉันชักอย่างเจอตัวจริงของเธอแล้วสิ”
ในค่ำคืนบนโลกใหม่ที่ไม่รู้รายละเอียดแน่ชัด ประกอบกับความทรงจำบางส่วนก็ยังไม่แจ่มแจ้ง เอวาไม่รู้ว่า ตัวเองมาอยู่ในร่างของเอวาลีนได้อย่างไร แต่ถึงอย่างนั้นสิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้ เห็นทีจะเป็การไหลไปตามกระแส อย่างน้อยการตั้งหลักปักฐานด้วยฐานะของลูกคนรวยก็ไม่ใช่เื่แย่อะไรนัก ด้วยความทรงจำที่เกิดขึ้น เอวารู้ถึงตำแหน่งที่ตั้งของคฤหาสน์โบมอน ระหว่างการเดินทางกลับ ในใจมีหลายสิ่งให้ครุ่นคิดมากมาย จนในที่สุดก็มาหยุดเท้าอยู่หน้าคฤหาสน์ขนาดใหญ่
ข้ารับใช้หน้าประตูเห็นสภาพของเอวาลีน บังเกิดอาการใ จึงได้รีบเข้าไปช่วยเหลือและรายงานต่อผู้นำตระกูลทันที
ข้ารับใช้อีกคนหนึ่งมองสภาพของคุณหนูใหญ่อย่างเวทนา ไม่ต้องให้เด็กสาวพูดหรืออธิบายคำใด ด้วยเสื้อผ้าที่สวมใส่อย่างไม่เรียบร้อย พร้อมกับรอยเืเป็จุด ประกอบกับดวงตาที่เลื่อนลอย แน่นอนว่าจะต้องเกิดเื่ที่เลวร้ายขึ้นกับเธออย่างแน่นอน ทว่าสิ่งที่ข้ารับใช้คนนั้นคิดผิดไปจากความเป็จริง เสื้อผ้าที่ดูใส่อย่างชุ่ยๆนั้น เป็เพราะเอวาไม่ถนัดการสวมใส่เสื้อผ้าที่แปลกไปจากยุคสมัยของตัวเอง และรอยเืที่กระจายเป็จุดก็ไม่ใช่เืของเธอ ส่วนดวงตาที่เลื่อนลอยเป็เพราะเวลานี้ในหัวของเอวามีเื่ที่ต้องขบคิดจนแทบไม่ได้สนใจรอบข้างเป็เสมือนร่างที่ไร้ิญญาก็ว่าได้
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเอวาลีนสร้างความตกอกใให้กับผู้คนในคฤหาสน์และสร้างความโกรธให้กับลอยด์โบมอน ผู้เป็พ่ออย่างมาก
ภายในลานบ้าน ประดับด้วยโคมไฟสีสันสดใส สิ่งเหล่านี้ถูกตกแต่งขึ้นก็เพราะว่าตระกูลโบมอนกำลังจะมีงานแต่งงาน การได้เกี่ยวดองกับตระกูลระดับมาร์ควิสด้วยกัน จะทำให้รากฐานของตระกูลโบมอนในเมืองวาล์ลไม่มีทางสั่นคลอนได้เลย แต่แล้วกระดาษลวดลายอักษรมงคลเหล่านี้กลับถูกฉีกกระชากด้วยน้ำมือของชายวัยกลางคนที่กำลังเกรี้ยวกราดถึงขีดสุด
ลีน่า ไฟฟ์ มองแผ่นหลังของสามีที่กำลังโมโหด้วยรอยยิ้มเล็กๆมุมปาก แน่นอนว่าเมื่อเกิดเื่ฉาวเช่นนี้ขึ้น การแต่งงานจะต้องถูกล้มเลิก ไม่มีทางที่ตระกูลเซโรลต์จะยอมรับลูกสะใภ้มีมลทินอย่างเอวาลีนแน่นอน และการที่ลีน่าไม่ทุกข์ร้อนใดๆก็เป็หลักฐานชี้ชัดแล้วว่า ในใจมีความคิด้าล้มเลิกงานแต่ง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่ได้เป็ทองแผ่นเดียวกับตระกูลเซโรลต์แต่อย่างใด เพราะในตระกูลโบมอน ยังมีคนที่เหมาะสมกับบุตรชายมาร์ควิชยิ่งกว่าเอวาลีนอยู่อีกคนหนึ่ง และนั้นเป็เหตุผลที่ลีน่าได้วางแผนการทุกเื่ราวที่เกิดขึ้นในค่ำคืนนี้ขึ้นมา
ข้ารับใช้ถือโคมไฟส่องทางนำพาเอวาลีนเข้ามาด้านใน ลอยด์เห็นสภาพบุตรสาวของตัวเอง เขาไม่ได้แสดงความเป็ห่วง แต่กลับสบถคำพูดโกรธเกรี้ยวด้วยสีหน้าเขียวคล้ำ “นางลูกไม่รักดี ข้าเคยบอกแล้วใช่ไหม จนกว่าจะส่งตัวเข้าห้องหอ ห้ามไม่ให้ออกไปข้างนอกเด็ดขาด เ้าไม่ฟังคำสั่งออกไปจากห้องโดยพลการ มิหนำซ้ำยังถูกพวกโจรชั่วลักพาตัวไปปู้ยี่ปู้ยำ แล้วแบบนี้ข้าจะให้คำตอบแก่มาร์ควิสเซโรลต์ได้อย่างไร?” สิ้นคำของลอยด์ เขาง้างมือหมายจะตบไปที่ใบหน้าของบุตรสาวด้วยความโกรธ
ในสายตาของเอวา เบื้องหน้าของเธอคือชายหญิงคู่หนึ่งเท่านั้น เธอไม่ได้คิดถึงสถานะความเป็พ่อลูกหรือให้ความสำคัญใดๆ คำพูดของอีกฝ่ายจึงเขาหูซ้ายทะลุหูขวา ในหัวกำลังครุ่นคิดอย่างบ้าคลั่ง ต่อจากนี้ไปจะทำอย่างไร? ยามหลับจะยังฝันร้ายอยู่ไหม หรือจะต้องหาวิธีที่จะกลับไปยังโลกใบเดิมให้เร็วที่สุด และเธอยังมีความแค้นกับฮาเดสที่ต้องสะสางอยู่อีก
แต่ถึงจะไม่ได้สนใจ เมื่ออีกฝ่ายกำลังลงมือจะทำร้าย แน่นอนว่าสัญชาตญาณของเธอ มีเพียงความคิดที่จะตอบโต้กลับไป ลงมือรุนแรงเพียงใด ย่อมตอบแทนด้วยการกระทำที่รุนแรงกว่า ดวงตาที่เหมือนจะเลื่อนลอยของหญิงสาวหดแคบ ั์ตามองประสานไปยังลอยด์ผู้เป็พ่อ ราวกับดวงตาของอสรพิษที่กำลังจ้องมองเหยื่อ นิ้วมือเล็กๆของเธอกำลังจะขยับโดยมีเป้าหมายอยู่ที่จุดตายบริเวณลำคอ
ในอึดใจนั้นลอยด์ไม่รู้ว่า เพราะเหตุผลใด ตัวเองััได้ถึงความหนาวเย็นที่กำลังกัดกินร่างกาย แต่ก่อนที่เขาจะได้ลงโทษบุตรสาวผู้ไร้ความผิด ลีน่าก็ได้เข้ามาห้ามเอาไว้ เธอรับบทแม่เลี้ยงที่แสนดีต่อหน้าทุกๆคน
“นายท่าน อย่าได้ลงโทษเธเลย เพียงเท่านี้เธอก็บอบช้ำมากพอแล้ว”
เพียงไม่กี่คำพูดของลีน่า ทำให้ลอยด์ชะงักฝ่ามือค้างกลางอากาศ เขาพยายามข่มความโกรธไว้ในใจ ประกอบกับเสียงของลีน่าคอยดังเตือนสติ
“เอวาลีน ผ่านเื่ร้ายมาแล้ว จะสืบสาวเอาความก็เอาไว้วันอื่น ตอนนี้ให้เธอไปพักก่อนเถอะ” พูดถึงตรงนี้ลีน่าเรียกให้ข้ารับใช้มาพาตัวเอวากลับไปที่ห้อง
สองนิ้วของเอวาที่ซ่อนอยู่ด้านหลังหมายจะโจมตีสวนกลับไปที่อีกฝ่ายค่อยๆเก็บลง หากไม่จำเป็ต้องป้องกันตัว เธอเองก็ไม่อยากสร้างเื่วุ่นวาย ในโลกที่ยังไม่รู้จักดี และก่อนที่จะจากไป หางตาของเธอเหลือบมองไปที่ลีน่า แม้ว่าครั้งนี้จะเป็การแสดงออกถึงความรัก ความเป็ห่วงที่แม่มีต่อลูก แต่จากความทรงจำของเอวาลีน ทำให้เธอรู้ดีว่านี่มันก็แค่การแสดงเท่านั้น...การแสดงเฮงซวยที่คนเชื่อก็เฮงซวยไม่แพ้กัน
เพื่อป้องกันความผิดพลาดอันน้อยนิด ลีน่าไม่้าให้เอวาลีนพูดสิ่งใดหรืออธิบายเื่ที่เกิดขึ้นในวันนี้ให้ลอยด์ได้ฟัง เพราะสายตาของผู้คนที่มองไปยังเอวาลีน ก็เป็ผลลัพธ์ที่น่าพอใจมากแล้ว
หากในวันพรุ่งนี้เกิดมีการสืบสาวความ เื่ทั้งหมดพลิกกลับ ตัวของเอวาลีน กลายเป็เหยื่อผู้เคราะห์ร้าย แม้จะเป็ความจริง แต่เื่ราวก็สายเกินที่จะแก้ไขชื่อเสียงของเด็กสาวแล้ว เพราะว่าในค่ำคืนนี้ ทุกคนในเมืองวาล์ลจะได้รับรู้ตรงกันว่า เอวาลีน โบมอน เด็กสาววัยแรกแย้ม ผ้าขาวที่น่าถนุถนอมของตระกูลโบมอน ได้ถูกชายฉกรรจ์สี่คนลากไปข่มขื่น จะจับล้างน้ำอย่างไรก็ไม่มีทางที่ตระกูลเซโรลต์ จะยอมรับการแต่งงานครั้งนี้แน่นอน และถึงแม้เอวาจะอ่านความคิดและแผนการของอีกฝ่ายออก แต่เธอก็ไม่ได้คิดที่จะแก้ต่างและขัดขวางแผนการของอีกฝ่าย เพราะว่าตัวของเอวาลีน โบมอนไม่ได้มีความเกี่ยวข้องใดกับเธอเลยแม้แต่น้อย สิ่งที่เอวา้า คือหาวิธีกลับไปโลกของตนเองให้เร็วที่สุด
232K
