เสียงฝีเท้ากระแทกระทั้นของฮูหยินตระกูลเฟิงและเฟิงจวิ้นอวี้ที่เดินจากไปด้วยความอับอายและโกรธเกรี้ยว ค่อยๆ เงียบหายไปจากบริเวณเรือนรับรอง ทิ้งไว้เพียงบรรยากาศอันตึงเครียดและอึดอัดที่แผ่ซ่านไปทั่วห้องโถงกว้างของจวนตระกูลไป๋
ไป๋ต้าไห่ ผู้เป็บิดา ยืนหน้าดำคร่ำเครียดอยู่หน้าเก้าอี้ประธาน เส้นเืที่ขมับปูดโปนเต้นตุบๆ ด้วยความโกรธที่อัดอั้นตันใจ เขาหันขวับกลับมามองบุตรสาวคนโตที่ยังคงยืนสง่านิ่ง ไม่สะทกสะท้านต่อบรรยากาศกดดันรอบตัวแม้แต่น้อย ดวงตาของไป๋ต้าไห่เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดราวกับจะกินเืกินเนื้อ
"ไป๋ลี่เซียน! เ้าช่างกล้าหาญนักนะ!"
เสียงตวาดก้องของไป๋ต้าไห่ดังสะท้อนไปทั่วห้องโถง บ่าวไพร่และสาวใช้ที่ยืนหมอบอยู่ตามมุมห้องต่างพากันตัวสั่นงันทับถมกันด้วยความหวาดกลัว ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
ลี่เซียนชำเลืองมองบิดาด้วยหางตา แววตาคู่นั้นไม่มีความตื่นกลัวหรือสำนึกผิดหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย ในอดีตชาติ นางคงจะคุกเข่าร้องไห้อ้อนวอนขอความเมตตาจากบิดาไปนานแล้ว แต่สำหรับในชาตinี้ หลังจากที่นางต้องทนทุกข์ทรมานจนตายอย่างโดดเดี่ยวในเรือนร้าง ความสัมพันธ์ทางสายเือันจอมปลอมระหว่างนางกับไป๋ต้าไห่ก็พังทลายลงจนไม่เหลือชิ้นดี
นางเป็เพียงเครื่องมือชิ้นหนึ่งในสายตาของเขา เครื่องมือที่ใช้เพื่อแลกกับผลประโยชน์และหน้าตาทางสังคมเท่านั้น เมื่อเครื่องมือชิ้นนี้เริ่มขัดขืน เขาก็พร้อมจะทำลายมันทิ้งอย่างไร้เยื่อใย
"ท่านพ่อโกรธเคืองเื่อันใดหรือเ้าคะ?" ลี่เซียนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มจางๆ ประดับอยู่บนมุมปาก ยิ่งสร้างความหมั่นไส้ให้แก่ไป๋ต้าไห่เป็ทวีคูณ
"เ้ายังจะมีหน้ามาถามอีกรึ!" ไป๋ต้าไห่ตบลงบนโต๊ะไม้ข้างกายเสียงดังสนั่นจนกาน้ำชาสั่นะเื "เ้าทำลายพิธีหมั้นกับตระกูลเฟิงลงด้วยเื่งมงายไร้สาระ! รู้ตัวบ้างหรือไม่ว่าตระกูลไป๋ของเราต้องเสียหน้าขนาดไหน ข้าอุส่าห์ใช้เส้นสายและเงินทองนับไม่ถ้วนเพื่อให้เ้าได้แต่งเข้าตระกูลขุนนางเพื่อยกระดับฐานะตระกูลเรา แต่นี่เ้ากลับทำลายมันพังไม่เป็ท่าเพียงเพราะความเอาแต่ใจของตัวเอง!"
ลี่เซียนแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่เ็าและเต็มไปด้วยความสมเพชเวทนานั้น ทำเอาไป๋ต้าไห่ชะงักไปชั่วขณะ
"ยกระดับฐานะตระกูลอย่างนั้นหรือเ้าคะ?" ลี่เซียนก้าวเท้าเข้าไปใกล้บิดาช้าๆ แววตาสคมกริบมองทะลุปรุโปร่งถึงความโลภของอีกฝ่าย "ท่านพ่อพูดความจริงให้มันเต็มปากหน่อยเถอะเ้าคะ ว่าท่านไม่ได้สนใจหรอกว่าลูกจะมีความสุขหรือจะตกนรกหมกไหม้ในจวนตระกูลเฟิง สิ่งเดียวที่ท่านสนใจคือสินสอดก้อนโต เส้นสายทางการค้า และหน้าตาจอมปลอมที่ท่านจะได้รับจากการเกี่ยวดองกับตระกูลขุนนางตกอับพวกนั้นต่างหาก!"
"บังอาจ!" ไป๋ต้าไห่โกรธจนตัวสั่นเทา เงื้อมือขึ้นสุดแขนหมายจะตบหน้าบุตรสาวสักฉาดใหญ่เพื่อสั่งสอนความปากกล้า "นังลูกอกตัญญู กล้าดียังไงมาต่อปากต่อคำกับบิดา! วันนี้ข้าจะสั่งสอนเ้าให้รู้สำนึกเอง!"
ฝ่ามือหนาพุ่งแหวกอากาศเข้ามาหมายจะกระทบลงบนใบหน้าเนียนนุ่มของลี่เซียน ทว่า ในเสี้ยววินาทีนั้น นางไม่ได้ก้มหน้ารับราวกับคนโง่เง่าในอดีต ร่างบางเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว พร้อมกับยื่นมือออกไปคว้าข้อมือของบิดาไว้แน่นด้วยแรงที่คาดไม่ถึง แรงกดจากปลายนิ้วของนางทำให้ไป๋ต้าไห่รู้สึกเจ็บแปลบจนต้องชะงักค้าง
ลี่เซียนเงยหน้าขึ้นสบตากับบิดาตรงๆ แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความเยือกเย็น ดุจดั่งน้ำแข็งพันปีที่แผ่ไอเย็นเยียบจนไป๋ต้าไห่รู้สึกสะท้านไปถึงสันหลัง
"ท่านพ่อจะตีข้าด้วยความชอบธรรมอันใด?" ลี่เซียนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกังวานใส ทว่าหนักแน่นจนบิดาถึงกับพูดไม่ออก "เพราะข้าไม่ยอมะโลงไปในกองไฟให้ตระกูลเฟิงสูบเืสูบเนื้ออย่างนั้นหรือ? หรือเพราะข้าฉีกหน้ากากคนโลภพวกนั้น จนทำให้ท่านไม่ได้ผลประโยชน์ที่คาดหวังไว้กันแน่!"
"เ้า... เ้ากล้าดียังไงมาพูดจาจาบจ้วงข้า!" ไป๋ต้าไห่พยายามสะบัดมือออก แต่ข้อมือของเขากลับถูกลี่เซียนกุมไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก ความตระหนกเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของไป๋ต้าไห่ เขารู้สึกว่าบุตรสาวคนนี้เปลี่ยนไปราวกับเป็คนละคน นางไม่ได้อ่อนแอและหวาดกลัวเขาเหมือนแต่ก่อนอีกต่อไปแล้ว
"ข้าพูดความจริงต่างหากเล่าเ้าคะ" ลี่เซียนปล่อยมือจากข้อมือของบิดาเบาๆ นางถอยหลังไปหนึ่งก้าว จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยด้วยท่าทีสง่างาม "ท่านพ่อลองคิดดูให้ดีสิเ้าคะ ตระกูลเฟิงในยามนี้มีเพียงเปลือกนอกที่ดูหรูหรา แต่ภายในกลับกลวงโบ๋และกำลังเผชิญกับวิกฤตทางการเงินอย่างหนักหน่วง หากข้าแต่งเข้าไปจริงๆ ทรัพย์สินและสินเดิมทั้งหมดของมารดาข้า คงไม่พ้นถูกพวกมันยักยอกจนเกลี้ยงจวน และสุดท้าย... ข้าก็คงจะถูกเขี่ยทิ้งราวกับสุนัขข้างถนนอย่างอนาถ ท่านพ่ออยากเห็นบุตรสาวแท้ๆ ของตัวเองมีจุดจบเช่นนั้นหรือเ้าคะ?"
คำพูดที่ตรงไปตรงมาและจี้ใจดำของลี่เซียน ทำให้ไป๋ต้าไห่ชะงักงัน คำว่า 'วิกฤตทางการเงิน' และ 'ยักยอกสินเดิม' เป็สิ่งที่เขาแอบกังวลอยู่ลึกๆ เช่นกัน เพียงแต่ความโลภในตอนแรกบังตาจนมองไม่เห็นความจริง
"ถึงกระนั้น... เ้าก็ไม่ควรใช้วิธีการหักดิบเช่นนั้น! เ้าก็รู้ว่าตระกูลไป๋ของเรากำลัง้าพันธมิตรทางธุรกิจเพื่อขยายอำนาจการค้า หากไม่มีตระกูลเฟิง แล้วใครจะช่วยหนุนหลังเราในแวดวงขุนนาง!" ไป๋ต้าไห่ยังคงหาข้ออ้างมาเถียง แม้เสียงจะเริ่มอ่อนลงบ้างแล้วก็ตาม
ลี่เซียนฟังแล้วก็แค่นหัวเราะเยาะออกมาเบาๆ "หนุนหลังในแวดวงขุนนางอย่างนั้นหรือเ้าคะ? ท่านพ่อช่างเพ้อฝันเสียจริง ตระกูลเฟิงเป็เพียงขุนนางชั้นผู้น้อยที่กำลังจะตกอัป พวกมันต่างหากที่หวังจะเกาะชายเสื้อตระกูลไป๋เพื่อต่อลมหายใจ แล้วเหตุใด... ข้าจะต้องเอาชีวิตและอนาคตของตัวเองไปเป็บันไดให้คนพวกนั้นเหยียบย่ำด้วยเล่าเ้าคะ?"
"แล้วเ้าจะทำอย่างไร? ในเมื่อเ้าถอนหมั้นไปแล้ว ชื่อเสียงของเ้าเสียหาย ชาวบ้านต่างกะเกณฑ์นินทาว่าร้ายว่าเ้ามีดวงชะตากาลกิณี ใครหน้าไหนที่ไหนเขาจะกล้ามาสู่ขอเ้าอีก!" ไป๋ต้าไห่ตวาดใส่อย่างเหลืออด
ลี่เซียนยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและวิสัยทัศน์อันกว้างไกลปรากฏขึ้นบนใบหน้า ดรุณีวัยสิบห้าปีเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและทรงพลัง จนบิดาถึงกับอ้าปากค้าง
"เื่นั้นท่านพ่อไม่ต้องเป็ห่วงไปหดอกเ้าคะ... ชื่อเสียงที่เสียหาย ข้าสามารถใช้ 'เงินตราและความสามารถ' ลบมันทิ้งได้ในชั่วพริบตาเดียว ส่วนผู้ที่จะมาสู่ขอข้าในวันข้างหน้า... จะไม่ใช่ขุนนางตกอัปหน้าเงินพวกนั้นอย่างแน่นอน แต่จะเป็ผู้ที่ต้องก้มหัวขอร้องให้ตระกูลไป๋ของเราเมตตาต่างหากเล่าเ้าคะ!"
ไป๋ต้าไห่จ้องมองบุตรสาวด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ คำพูดโอ้อวดเกินตัวของเด็กสาวทำให้เขาอยากจะหัวรเยาะออกมา แต่เมื่อสบเข้ากับแววตาที่ฉายแววเด็ดเดี่ยวและเฉียบคมราวกับผู้คร่ำหวอดในวงการธุรกิจมานานนับปี เขากลับรู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
"เ้า... เ้าคิดจะทำอะไรกันแน่ ไป๋ลี่เซียน?" ไป๋ต้าไห่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มมีความหวาดระแวงเจือปน
"ลูกไม่ได้คิดจะทำอะไรให้ตระกูลไป๋เสื่อมเสียหดอกเ้าคะ..." ลี่เซียนประสานมือคำนับบิดาอย่างงดงามตามกิริยามารยาท แต่แววตายังคงแน่วแน่ "ลูกเพียงแต่อยากจะขอทวงคืนสิทธิ์ในการจัดการสินเดิมของมารดา และขอเปิดร้านค้าทำธุรกิจด้วยลำแข้งของตนเอง โดยที่ตระกูลไป๋ไม่ต้องยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือหรือเกี่ยวข้องใดๆ ทั้งสิ้น... หากลูกทำไม่สำเร็จและทำให้ตระกูลขายหน้าอีก ลูกยินดีจะให้ท่านพ่อตัดออกจากทะเบียนบ้านและขับไล่ออกจากจวนไปทันที!"
ข้อเสนอที่เดิมพันด้วยอิสรภาพและอนาคตทั้งหมด ทำให้ไป๋ต้าไห่เบิกตากว้างด้วยความใ การที่บุตรสาวกล้าประกาศกร้าวเช่นนี้ หมายความว่านางมีความมั่นใจในตัวเองสูงมาก และอีกอย่าง... การปล่อยให้นางไปจัดการทรัพย์สินของมารดาเอง โดยที่ตระกูลไป๋ไม่ต้องลงทุนอะไรเลย ก็ไม่ใช่เื่เสียหายสำหรับเขา
ไป๋ต้าไห่หรี่ตามองบุตรสาวครู่ใหญ่ ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ อย่างจำยอม "ดี! ในเมื่อเ้ามั่นใจในตัวเองนัก ข้าก็จะให้โอกาสเ้าพิสูจน์ตัวเอง หากเ้าทำสำเร็จและหาเงินทองมาได้ตามที่พูด ข้าก็จะไม่เข้าไปก้าวก่ายชีวิตของเ้าอีก... แต่ถ้าหากเ้าล้มเหลวและสร้างความอับอายให้ตระกูลไป๋ละก็ ถึงตอนนั้น... อย่าหาว่าข้าใจร้ายก็แล้วกัน!"
"ตกลงตามนี้เ้าค่ะท่านพ่อ" ลี่เซียนแย้มยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความยินดีและประกายไฟแห่งการแก้แค้นที่ลุกโชนอยู่ในอก
าน้ำลายในห้องโถงตระกูลไป๋สิ้นสุดลงด้วยชัยชนะอันเด็ดขาดของไป๋ลี่เซียน นางสามารถสลัดพันธนาการจากการคลุมถุงชนอันน่ารังเกียจ และทวงคืนอิสรภาพในการกำหนดชะตาชีวิตของตนเองกลับคืนมาได้สำเร็จ
ก้าวแรกบนเส้นทางสู่อำนาจเงินตราและการล้างแค้นได้ถูกก้าวออกไปแล้ว ส่วนก้าวต่อๆ ไป... จะนำพาความพินาศมาสู่ตระกูลเฟิงและตระกูลไป๋จอมโลภอย่างไร ย่อมเป็สิ่งที่น่าติดตามยิ่งนัก!
797
