จอมยุทธ์ซุปตาร์

        หลังจากที่เมิ่งชิงชิงกับไป่ฉีกลับมาแล้ว  ไป่ฉีวางของแล้วออกไปทันที  เขาเปิดประตูมิติไปโผล่ที่บ้านในเมืองหลวง  เมื่อไปถึงเขาได้เรียกไป่ชิ  ไป่เชอะ และไป่โม่ลี่มา

        “นายน้อยเรียกพวกเรามามีอะไรรึเปล่าครับ” ไป่ชิกล่าว  ตอนนี้เขาเริ่มใช้ภาษาปัจจุบันคล่องขึ้นบ้างแล้ว

        “มีอะไรจะสั่งบอกมาได้เลยครับ” ไป่เชอะกล่าว

        “พวกเจ้ากินสิ่งนี้เข้าไป  แล้วจ้องภาพพวกนี้” ไป่ฉีส่งโอสถแปลงโฉมให้กับทั้ง 3 คนพร้อมกับรูปที่เขาวาดเตรียมเอาไว้  ซึ่งทั้ง 3 ทำตามอย่างว่าง่าย  เพียงไม่นานพวกเขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างเปลี่ยนไป  ไป่ฉีส่งกระจกให้กับทั้ง 3 คน

        “นายน้อยคะ  มันอัศจรรย์มาก  สิ่งนี้สามารถเปลี่ยนใบหน้าของเราได้ถาวรเหรอคะ” ไป่โม่ลี่ถาม

        “ไม่ถาวรหรอก  ยาจะหมดฤทธิ์ใน 24 ชั่วโมง  ที่ต้องให้เปลี่ยนหน้าแบบนี้เพราะเราจะไปยังโรงประมูลกันคืนนี้” ไป่ฉีกล่าว

        “โอ้  ผมเคยอ่านเจอแต่ในบันทึกที่หอตำราของตระกูล  นี่กำลังจะได้ไปเห็นของจริงเหรอครับ” ไป่เชอะกล่าว  ดวงตาของเขาเป็นประกายราวกับเด็กน้อย

        “นี่เป็นเสื้อของพวกเจ้า  เอาไปใส่กัน  อีกอย่างนึง  หากไปที่นั่นแล้วจะเรียกนายน้อยก็ได้  ถ้าจะเรียกชื่อให้เรียกว่า อวี้กง” ไป่ฉีกล่าว

        “ทำไมล่ะครับ  นายน้อย” ไป่ชิถาม

        “หากมีคนรู้ตัวจริงของฉัน  คนธรรมดารอบข้างจะไม่ปลอดภัย” ไป่ฉีตอบ  ซึ่งทั้ง 3 คนเข้าใจความหมายที่ไป่ฉีกล่าวและแยกย้ายกันไปเปลี่ยนชุด

        “เสร็จแล้วครับ/ค่ะ นายน้อย” ทั้ง 3 มายืนรอที่ห้องนั่งเล่นหลังจากเปลี่ยนชุดแล้ว  ไป่ฉีเองก็อยู่ในรูปลักษณ์ของอวี้กงเรียบร้อย

        เขาทำการเปิดประตูมิติทันที  ก่อนจะเดินเข้าไปโดยมีไป่ชิ  ไป่เชอะ และไป่โม่ลี่เดินตามเข้าไป  อีกฟากหนึ่งของประตูมิติคือห้องของจี๋หลินเฟิงเทียนนั่นเอง

        เมื่อไป่ฉีปรากฏตัว  เฟิงเทียนรีบเข้ามาคารวะทันที

        “ท่านอาจารย์  ทั้ง 3 คนที่อยู่ข้างหลังท่านคือ…..” เฟิงเทียนถาม

        “พวกเขาเป็นบ่าวรับใช้ของข้า   วันนี้ข้าจะพาพวกเขาไปเปิดหูเปิดตาเสียหน่อย” พูดจบไป่ฉีก็ยื่นการ์ดเชิญมาให้กับเฟิงเทียน  ซึ่งเขารับมันไว้ก่อนจะกล่าวขอบคุณ

        “เมื่อไปถึงที่นั่นแล้ว  เจ้าแยกไปได้เลย  หากพ่อของเจ้าเห็นเจ้าเดินกับข้า  เขาจะระแวงเจ้าเปล่า ๆ  ส่วนที่มาของการ์ดเชิญให้บอกไปว่าทางสมาคมการค้าตะวันจันทราเชิญเจ้ามาเอง  เรื่องนี้ข้าได้คุยเตรียมการไว้กับผู้อาวุโสทุกคนในสมาคมการค้าแล้ว” ไป่ฉีกล่าว

        “ท่านอาจารย์ช่างมีเส้นสายกว้างขวางนัก   ศิษย์ขอขอบคุณอีกครั้ง” เฟิงเทียนกล่าว

        จากนั้นไป่ฉีก็พาทั้งหมดผ่านประตูมิติมายังลานจอดรถหน้าทางเข้าสมาคมการค้าตะวันจันทรา  เมื่อมาถึงเฟิงเทียนแยกตัวออกไปก่อนเป็นคนแรก  ส่วนไป่ฉีกับบ่าว 3 คนเดินไปยังประตูทางเข้าสมาคมการค้า

        ผู้อาวุโสจิ่วลี่ให้การต้อนรับและเดินไปส่งไป่ฉีที่ห้องวีไอพีด้วยตนเอง (พวกประมุขตำหนักเทพออกเดินทางไปก่อนหน้านั้นแล้ว 1-2 วัน ขณะที่อวี้กงเดินทางมารับเฟิงเทียนในวันจัดงานประมูลเลย)

        ภายในห้องวีไอพี

        ตอนนี้ไป่ฉีกับผู้อาวุโสจิ่วลี่กำลังเริ่มซื้อขายข้อมูลกัน  จากข้อมูลที่ได้มากลุ่มเบญจดารานั้นทั้ง 5 คนถนัดธาตุดิน  ไม้  ไฟ  ทอง  น้ำ  คนละธาตุ  แถมยังควบคุมได้อย่างยอดเยี่ยม  ระดับปราณของคนเหล่านั้นตอนนี้คือระดับชั้นปราณนภา

        พวกเบญจดารานั้นแม้จะชำนาญการใช้ธาตุ  แต่พวกเขาใช้อักขระลมปราณไม่เป็น  ปรุงโอสถไม่เป็น หรือแม้แต่การสร้างอาวุธลมปราณก็ทำได้ในระดับต่ำ  เพียงแต่ในโลกใบนี้ระดับอาวุธลมปราณที่พวกเขาทำจัดว่าอยู่ในระดับสูง

        'ถึงแบบนั้น  พวกนั้นก็น่าจะหารายได้จากการสร้างอาวุธลมปราณระดับต่ำได้อยู่  เพียงแต่ถ้าผลิตมากเกินไปราคาคงจะตก  จนกลายเป็นของที่มีกันเกลื่อนละนะ' ไป่ฉีคิด

        ผู้อาวุโสจิ่วลี่จากไปแล้ว  ในห้องจึงเหลือแต่ไป่ฉีกับผู้ติดตามอีก 3 คน  และดูเหมือนทั้ง 3 คนจะตื่นเต้นมาก  เพราะทั้ง 3 เกาะกันอยู่หน้ากระจกไม่ยอมไปไหนเลย

        “นายน้อย  ที่นี่ใหญ่มาก  มองจากข้างนอกแล้วไม่อยากเชื่อเลยว่าจะมีห้องโถงที่ใหญ่ขนาดนี้อยู่ด้วย” ไป่ชิหันมาพูดกับไป่ฉี

        “นั่นสิครับ  คิดถูกจริง ๆ ที่ตามนายน้อยออกมาเปิดหูเปิดตา” ไป่เชอะกล่าวเสริม

        “ผู้ชายของโลกภายนอกหน้าตาต่างกับคนในตระกูลเรามากเลยนะคะนายน้อย” โม่ลี่กล่าว

        “แหงสิ  คนในตระกูลเดียวกันแต่งกันมาหลายพันปี  หน้าจะซ้ำ ๆ มันก็ไม่แปลก  อีกอย่างดูเหมือนยีนส์ที่เป็นตัวกำหนดหน้าตาของตระกูลส่วนใหญ่ยีนส์เด่นเป็นพวกหน้าตาไม่ดีกันทั้งนั้น  ดูอย่างเจ้า 2 คนนี้เป็นตัวอย่าง” ไป่ฉีชี้ไปที่ไป่ชิกับไป่เชอะ

        “ไหงผมถึงถูกยกตัวอย่างในเรื่องไม่ดีด้วยครับ  ในตระกูลผมจัดว่าหน้าตาดีเลยนะ” ไป่ชียืดออกอย่างภูมิใจ

        “นั่นสิครับ  สาว ๆ ตามจีบพวกผมจนรับมือแทบไม่ไหว” ไป่เชอะกล่าวเสริม

        “ไม่จริงหรอกค่ะนายน้อย  2 คนนี้น่ะเป็นพวกเช้าชามเย็นชาม  ในสายตาผู้หญิงในตระกูลมองว่าเป็นพวกไม่มีอนาคต” ไป่โม่ลี่กล่าว

        “เดี๋ยวเถอะ  เจ้ากล้าว่าคนที่อายุมากกว่าเหรอโม่ลี่” ไป่เชอะชี้หน้า  จนหลุดภาษาโบราณออกมา

        “คนอะไรไม่มีความน่าเคารพแม้แต่น้อย  ต้องให้ฉันแฉไหมว่าพวกคุณน่ะแอบดูสาว ๆ ในตระกูลอาบน้ำจนถูกท่านผู้นำลงโทษกักบริเวณ 3 เดือน  พอพ้นโทษออกมาก็.....อุ๊บ  อื้อ  อื้อ” ไป่โม่ลี่ถูกทั้ง 2 เอามือปิดปาก  เพื่อให้ภาพลักษณ์ของพวกเขาในสายตานายน้อยไม่แย่ไปกว่านี้

        เมื่อพวกเขามองไปที่นายน้อย  ก็เห็นว่านายน้อยของเขาหรี่ตาจ้องมาที่พวกเขา  ราวกับว่ากำลังอ่านใจพวกเขาอยู่  เพียงไม่นานสีหน้าของนายน้อยก็เปลี่ยนเป็นมืดครึ้มขึ้นมาทันที

        “อย่าได้นำนิสัยของพวกเจ้ามาใช้ที่บ้านข้า  มิเช่นนั้นเกรงว่าข้าจะให้พวกเจ้าไปเป็นเครื่องจักรผลิตปราณให้ข้าแทน  จงจำไว้ว่าอย่าได้ยุ่งกับคนรักของข้าเด็ดขาด” ไป่ฉีกล่าวเสียงต่ำ  บ่งบอกว่าเขาเอาจริงกับสิ่งที่พูด

        “คะ....ครับนายน้อย” ทั้ง 2 คนหมอบราบไปกับพื้น  นายน้อยของพวกเขาช่างน่ากลัวกว่าท่านผู้นำตระกูลเสียอีก

        ขณะที่อีกด้านหนึ่ง  เฟิงเทียนกำลังเดินไปนั่งยังโซนที่นั่งทั่วไป  คนอื่น ๆ ต่างไม่ได้สนใจอะไรเขามากนัก  เพราะเขาไม่เคยปรากฏตัวที่โรงประมูลมาก่อน  

        หญิงสาวหลายคน  แม้จะสนใจเฟิงเทียนที่เป็นชายหนุ่มรูปงามน่าจับทำสา… แคก ๆ  แต่เพราะโลกยุทธภพ  ความหล่อหรือจะสู้ความสามารถและอำนาจ  พวกเธอจึงแค่ดูเป็นอาหารตาเพียงเท่านั้น  ก่อนที่สายตาของพวกเธอจะจับจ้องไปตามห้องวีไอพีต่าง ๆ ซึ่งมีนายน้อยจากตำหนักเทพยืนอวดโฉมให้พวกเธอได้ฝันกลางวันกัน

        “นั่นมันไอ้ลูกหมาเฟิงเทียนนี่” จี๋หลินเส้าเทียนเอ่ยขึ้น

        “เฟิงเทียนก็เป็นลูกของฉัน  เส้าเทียน  แกว่าฉันเป็นหมารึไงกันหา” จี๋หลินเว่ยเทียนดุลูกชายจอมขี้เกียจของเขาทันที  ก่อนจะรีบลุกขึ้นแล้วเดินไปที่กระจกซึ่งสามารถมองเห็นที่นั่งข้างล่างได้

        “เป็นนายน้องเฟิงเทียนจริง ๆ ด้วย  แต่ว่าเขามาได้ยังไงกัน  เป็นที่รู้กันว่าถ้าไม่มีบัตรเชิญจะไม่สามารถเข้าร่วมงานประมูลได้” ผู้อาวุโสกล่าว

        “อาวุโสฟานไปถามผู้อาวุโสของสมาคมการค้ามาซิว่าทำไมลูกชายฉันถึงเข้ามาร่วมงานประมูลได้” จี๋หลินเว่ยเทียนกล่าว

        “ครับ  ท่านประมุข” กล่าวจบผู้อาวุโสฟานก็หายตัวไปจากห้อง  ก่อนจะกลับมาในเวลาเพียงแค่ 4-5 ลมหายใจเท่านั้น

        “ได้ความว่ายังไงบ้าง” จี๋หลินเว่ยเทียนถาม

        “เรียนท่านประมุข  ผู้อาวุโสจิ่วลี่บอกว่า  ประมุขของสมาคมการค้าเป็นคนเชิญมาครับ” ผู้อาวุโสฟานกล่าว

        “ว่ายังไงนะ  ประมุขของสมาคมการค้ารึ” จี๋หลินเว่ยเทียนครุ่นคิด

        'หรือเฟิงเทียนจะมีความสัมพันธ์อันดีกับประมุขของสมาคมการค้าตะวันจันทรานะ  อืม…กลับไปลองถามดูดีกว่า  ถ้าเขามีความสัมพันธ์อันดีกับประมุขของสมาคมการค้าตะวันจันทรา  ฉันควรส่งเสริมให้เขาขึ้นเป็นประมุขคนต่อไปของตำหนักเทพกิเลน  แทนเส้าเทียนที่ขี้เกียจและไม่ได้เรื่องดีไหม' จี๋หลินเว่ยเทียนคิด

        “แล้วยังไงล่ะ  เจ้าขยะนั่นแทบจะไม่ออกจากห้องของตัวเอง  เก็บตัวยิ่งกว่าเดิม  ไม่ออกมาฝึกฝนร่วมกับคนในตระกูล  ผมว่าเจ้านั่นคงเห็นว่าไม่ถูกมองว่าเป็นขยะแล้ว  เลยไม่ขยันฝึกเหมือนเมื่อก่อนละมั้ง  ไม่เหมือนผมที่ตอนนี้ใกล้จะถึงระดับจักรพรรดิเต็มทีแล้ว” จี๋หลินเส้าเทียนกล่าว

        “แกน่ะมีสิทธิ์พูดแบบนั้นกับคนอื่นด้วยรึไง  พอรู้ว่าที่เฟิงเทียนไม่ก้าวหน้าเพราะถูกพิษของแม่แก  แกกลัวว่าจะสูญเสียตำแหน่งนายน้อยไป  ถึงได้กลับมาฝึกฝนอย่างตั้งใจอีกครั้ง  อย่ามาพูดให้ฉันเห็นแกเป็นตัวตลกดีกว่า” จี๋หลินเว่ยเทียนกล่าวประชด

        “งั้นมาพิสูจน์กันเดี๋ยวนี้เลยดีกว่าว่ามันกับผมใครจะแข็งแกร่งกว่ากัน” จี๋หลินเส้าเทียนเตรียมจะเดินออกจากห้องวีไอพี

        “ห้ามก่อเรื่องที่นี่เด็ดขาด  อีกไม่นานจะมีการแข่งขันจัดอันดับภายในของตระกูล  ถ้าอยากวัดฝีมือก็ไปวัดกันในการแข่ง  ห้ามก่อเหตุทะเลาะวิวาทที่นี่  มันขายหน้าพวกตำหนักเทพอื่น” จี๋หลินเว่ยเทียนกล่าวห้าม

        “ชิ ก็ได้” จี๋หลินเส้าเทียนกลับไปนั่งที่ของตน

        ในที่นั่งของผู้ประมูลทั่วไป  ชายหนุ่ม 5 คนกำลังมองสำรวจตามห้องวีไอพีต่าง ๆ  พวกเขาซื้อข้อมูลจากสมาคมการค้า  ทำให้รู้ว่าขุมอำนาจของโลกยุทธภพในโลกนี้มีใครบ้าง และพวกเขาหยุดมองที่ห้องวีไอพีห้องหนึ่ง  ขณะที่คนในห้องนั้นก็มองพวกเขาเช่นกัน

        “นั่นน่ะเหรอ  คนที่ถูกเรียกว่าเทพกระบี่  แต่ว่าท่านอวี้กงของต้าเซียนสิ้นอายุขัยไปก่อนเกิดเหตุหายนะหุบเขาเทพอสูรนี่นา” ฮั่วเทียนพูดขึ้น (1 ในเบญจดารา ชำนาญปราณธาตุไฟ)

        “อาจจะเป็นคนละคนกันก็ได้  เท่าที่รู้  คนผู้นี้สามารถซัดประมุขของตำหนักเทพเต่ามังกรกระเด็นได้ในกระบวนท่าเดียว  ระดับที่ทางสมาคมการค้าประเมินไว้คือ ราชันย์ทรราช  หากเป็นท่านอวี้กงจากต้าเซียน  ระดับไม่น่าจะสูงขนาดนี้  เพราะต้องมาเริ่มฝึกปราณใหม่เหมือนกับพวกเรา” สุ่ยเหอกล่าว (1 ในเบญจดารา ชำนาญปราณธาตุน้ำ)

        “พวกเราควรหาโอกาสผูกมิตรกับเทพกระบี่  เพราะเขาเป็นคนที่พวกประมุขตำหนักเทพไม่กล้าสร้างความรำคาญให้” ถูหร่างกล่าว (1 ในเบญจดารา ชำนาญปราณธาตุดิน)

        “แต่เราจะไปพบกับเทพกระบี่ได้ยังไงกัน” มู่โถวถาม (1 ในเบญจดารา ชำนาญปราณธาตุไม้)

        “ฉันได้แจ้งผู้อาวุโสเอ้อซานไปแล้ว  เขาบอกว่าจะพาไปพบท่านอวี้กงหลังจากงานประมูลจบลง” จินหลงตอบ (1 ในเบญจดารา ชำนาญปราณธาตุทอง)

        ขณะเดียวกันผู้อาวุโสเอ้อซานก็มาหาอวี้กงเพื่อบอกว่ากลุ่มเบญจดาราต้องการสนทนาด้วยหลังจากงานประมูลจบลง

        ยังไม่ทันที่ไป่ฉีจะตอบกลับ  ผู้อาวุโสปาถูก็ขออนุญาตเข้ามา  เพื่อบอกว่าประมุขตำหนักเทพอู่กุยหลงจินต้องการท้าประลองอย่างเป็นทางการที่สนามประลองของสมาคมการค้าตะวันจันทราหลังงานประมูลจบลง

        “นายน้อย  ท่านนี่ศัตรูเยอะจริง ๆ นะครับ” ไป่ชิกล่าว

        “เงียบไปเลย  ใครใช้ให้สอดปากตอนนายน้อยกำลังคุยกับผู้อาวุโสทั้ง 2  เดี๋ยวเขาจะหาว่านายน้อยไม่สั่งสอนมารยาทให้พวกบ่าวหรอก” ไป่โม่ลี่ดุไป่ชิทันที

        “ขอโทษครับนายน้อย” ไป่ชิรีบขอโทษทันที

        “ไม่เป็นไรหรอก  เอาเป็นว่าผู้อาวุโสทั้ง 2 เรื่องกลุ่มเบญจดาราขอพบเรา  เราอนุญาต  ส่วนอู่กุยหลงจิน  หากเขาอยากประลอง  เรายินดี” ไป่ฉียกยิ้มขึ้น

        คำตอบของอวี้ทำให้ผู้อาวุโสปาถูกับเอ้อซานแปลกใจอย่างมาก  ครั้งก่อนไม่ว่าอู่กุยหลงจินจะขอท้าประลองยังไง  อวี้กงดูจะไม่สนใจการประลองแม้แต่น้อย  อะไรที่ทำให้เทพกระบี่ที่มักปลีกวิเวกผู้นี้ยินดีรับคำท้าประลองกัน

___________________________

ฝากเพจนิยายด้วยครับ ^^