Rich Second Gen Villain นายน้อยวายร้ายรุ่นสอง

ตอนที่หนึ่งร้อยห้าสิบเจ็ด ของขวัญแรกพบหน้า

ผมตัดสินใจบอกความจริงเท่าที่จะทำได้

“เน็ดโลกนี้มีสิ่งที่เราไม่เห็นอีกมากมายนัก ข้าปรารถนาที่จะเรียนรู้โลกกว้างไม่ใช่สิ่งที่เคยเป็นมาในโลกนี้มีอะไรอยู่มากมายนักเน็ด ข้าอยากเห็นมันทั้งในด้านที่อัศจรรย์และในด้านอัปลักษณ์”

อ้าวป้าหม่าถอนหายใจ

“อินเดียสมกับเป็นนครที่งดงามที่สุดในโลกจริงๆทั้งสิ่งที่สวยงามและสิ่งที่น่ารังเกียจ แต่ว่าเน็ดมันยังมีโลกภายนอกที่กว้างใหญ่คอยเราอยู่ข้าจะก้าวข้ามโลกที่เราอยู่กันอย่างกบน้อยก้นบ่อนี้ออกไปสู่โลกที่สวยงามกว่านี้”

 แม้ในโลกที่สูงขึ้นไปจะมีนายน้อยนับไม่ถ้วนคอยอยู่บนมิติที่สูงๆขึ้นไปก็ตามนั่นคือสิ่งที่อ้าวป้าหม่าไม่ได้พูดออกไปเพราะกลัวหลายๆคนจะผิดหวัง

“เจ้าไม่อยากออกไปเห็นสิ่งที่แปลกประหลาดมากกว่านี้หรอกหรือ?ทำไมคนมีความสามารถอย่างเจ้าถึงต้องอยู่แต่ในเมืองนี้ด้วย?”

อ้าวป้าหม่าถามเน็ดอย่างจริงจัง

ว่าคนที่สามารถชกกำแพงพังได้ทำไมถึงใช้ความสามารถของตนเองเป็นมาเฟียอยู่ฟะ

มันน่าจะใช้ความสามารถไปในทางที่เป็นประโยชน์ต่อชาวโลกได้มากกว่านี้นะ

แต่เพราะเริ่มอยู่ในโลกนี้มาสักพัก

ทำให้อ้าวป้าหม่าจิตใจเปิดกว้างมากขึ้นในเรื่องที่คนมีความสามารถสุดเทพสามารถทำลายสวรรค์และพิภพได้ดันใช้นกพิราบสื่อสารและส้วมหลุมในการดำรงชีวิต

และความสามารถของนามูที่สุดแสนจะขี้โกงดันเอามาใช้ในการฆ่าคนในยุทธภพแทนที่จะเอามาทำธุรกิจ

“สนใจจะตามข้ามาไหมล่ะ พวกเราจะได้รู้จักโลกและผู้คนมากกว่านี้”

ผมชักชวนเน็ด

เน็ดคุกเข่าโขกศีรษะ

“ขอบใจนายท่านที่เมตตา”

พอรู้ว่ามีฝ่ายตรงข้ามมีพลังเหนือกว่าเน็ดก็ยอมคุกเข่าคารวะ

สมกับเป็นโลกที่คนเห็นว่ากำลังคือความถูกต้องคนไม่มีพลังคือขยะ โลกที่สุนัขกินสุนัข แต่เคารพเจ้าหน้าที่บ้านเมืองมาก

“ข้าฝากเจ้าในการรวบรวมพวกอัญมณีอาคมวิญญาณและตำราต่างๆที่เจ้าสามารถหาได้ด้วย

พร้อมทั้งนำคนมาเฝ้าที่โกดังนี้คอยคุ้มครองทางเข้า-ออกติดตามข้าเจ้าไม่ผิดหวังแน่ๆ”

อ้าวป้าหม่าล้วงโสมสิบปีมาเป็นของขวัญแรกพบหน้า

“หากเจ้าทานโสมสิบปีนี้เจ้าน่าจะสามารถทะลวงอีกหนึ่งขั้นจักระได้และชดเชยพลังชีวิตของเจ้าที่ผลาญไปตอนที่พยายามจะสู้กับข้า”

โป๊ก ปีก

“ขอบคุณท่านอ้าวป้าหม่าที่เมตตา”

อ้าวป้าหม่าพยักหน้า

“ตกลงนามูพวกเราไปที่หมู่บ้านกันเถอะ”

อ้าวป้าหม่ากับนามูและบรรดาลูกน้องแต่ละคนได้เดินผ่านหินยกทะลุมิติไปสู่หมู่บ้านได้โดยตรง

อยากจะพูดว่า

“เตรียมฟื้นฟูหมู่บ้านของนามู”

แต่ทว่าเมื่อออกไปก็พบว่า

มีห้องแล็บชั่วคราวขนาดใหญ่

บนฟ้ามีเสาสัญญาณขนาดยักษ์และรถส่งสัญญาณเคลื่อนที่

ที่ขุดเจาะบ่อน้ำบาดาลที่ตั้งขึ้นในหมู่บ้าน

และบรรดาเด็กมีเสื้อผ้าจำนวนมากมายสวยงามใส่และเล่นสเก็ตบอร์ดกันไปมา

“นายจ๋าทำให้หมู่บ้านเปลี่ยนไป๊ จนฉานจำไม่ได้เลยนะจ๊ะนายจ๋า”

ด้วยพลังของเงินตราที่อ้าวป้าหม่าส่งมาก่อนหน้านี้

ทำให้หมู่บ้านของนามูสามารถขุดน้ำบาดาลเองได้และปั่นไฟเองได้ มีเครื่อปรับอากาศ มีสาธารณูปโภคพื้นฐาน

มีโรงเพาะชำ มีโรงพยาบาลขนาดเล็กฯลฯ

เราสามารถสรุปได้ว่าปัญหาตามแนวความคิดของอเมริกาคือการมองว่าปัญหาทุกอย่างสามารถแก้ไขได้ด้วยการจัดสรรทรัพยากร

การแก้ปัญหาของโลกและสังคมในยุคสมัยหน้าคือการจัดสรรทรัพยากรเพื่อแก้ไขปัญหานั่นเอง

เมื่อมีเงินมากพอก็สามารถเนรมิตหมู่บ้านห่างไกลความเจริญให้มีสาธารณูปโภคพื้นฐานครบถ้วนได้

แต่แน่นอน ในประเทศที่มีการควบคุมมาก

หากทางวัดรวบรวมเงินได้ ชาวบ้านยกมือท่วมหัวภาวนาก็ไม่สามารถซ่อมแซมถนนหน้าวัดที่เป็นหลุมเป็นบ่อได้ เพราะจะผิดกฎหมายเป็นการทำลายทรัพย์สินทางราชการ

งบประมาณตั้งเสาไฟฟ้าต่างๆชาวบ้านทำกันเองแบบแพงที่สุด ก็ยังถูกและเร็วกว่าที่รัฐสั่งทำ

ตามแนวทางของเม่ยกั๋ว เอ๊ยอเมริกาที่บ้าคลั่งเรื่องทุนนิยม

เลยเกลียดการที่รัฐเข้ามาควบคุมเรื่องต่างๆเอามากๆเพราะพวกเขาเชื่อว่าหากรัฐไม่ขัดขวาง

และหากพวกเขามีทรัพยากรเพียงพอปัญหาที่พวกเขาเจอจะสามารถแก้ไขได้ด้วยตนเอง

ความช่วยเหลือของรัฐไม่ใช่เรื่องจำเป็นหากพวกเขาพึ่งพาตนเองได้

จึงเกลียดการที่รัฐออกกฎหมายต่างๆมาควบคุมพวกเขาเป็นอย่างมาก

เชื่อว่าแต่ละคนมีศักยภาพมากพอที่จะประสบความสำเร็จบรรลุอเมริกันดรีมได้นั่นเอง

ว่าหากรัฐไม่ขัดขวางเราจะสามารถสร้างถนนปูด้วยทองคำของเรากันเองก็ยังสามารถทำได้แม้มันจะลื่นเพราะไม่มีความหนืดที่ยางล้อรถจะใช้เกาะถนนก็ตาม

...

True wallet 089-5296248

สนับสนุนผู้เขียนได้ทางช่องทางนี้นะครับ

สามารถสอบถามข้อมูลของเรื่องหรือต้องการตอนพิเศษแบบไหน

สามารถบอกกล่าวกันได้ครับ