月火 เยว่หัว แม่ครัวจิ๋วแสบสะท้านภพ(Book2 On going...)

บทที่ 31 ก่อนหนาวมาเยือน

หลังจากวันนั้นเป็นต้นมา ตั้งแต่ที่ผู้คนสามารถเห็นได้ด้วยตาของตนเอง ว่าผลผลิตของมันทั้งสองชนิดนั้นมากมายแค่ไหน ที่สำคัญที่สุดก็คือรสชาติของหัวมันที่ปลูกในหุบเขาแห่งนี้ ยังมีรสชาติดีกว่าเดิมขึ้นอีกหลายเท่าตัว

เดิมทีแล้วสำหรับพวกเขาทุกคน ลำพังแค่มันที่แย่หัวเอาออกมาให้นั้น ไม่ว่าจะเป็นมันฝรั่งหรือมันหวาน ก็ล้วนแล้วแต่มีรสชาติดีกว่าอาหารที่พวกเขาเคยลิ้มลองมานักต่อนักแล้ว ถึงมันจะไม่ผ่านการปรุงมาเลยก็ตามที

ไม่ว่าจะเป็นมันฝรั่งต้มหรือมันหวานเผา ก็มีรสชาติกลมกล่อม สามารถทานได้เรื่อยๆไม่ต่างกัน...

แต่ในตอนเที่ยงวันนั้น ในวันที่พวกเขาได้เก็บเกี่ยวมันทั้งสองชนิดเป็นครั้งแรก เด็กหญิงก็ได้ให้ พวกแม่ครัวใช้มันทั้งสองชนิดแทนวัตถุดิบที่นางยังไม่ได้เอาออกมาจากตู้เย็น ซึ่งปรากฏว่าเพียงแค่มันหวานเผาธรรมดาธรรมดา ก็ทั้งหอมอร่อยรสชาติเข้มข้นขึ้นมากกว่าเดิมหลายเท่า ทั้งเหนียวนุ่มเคี้ยวเพลินไม่สามารถหยุดปากได้เลยทีเดียว

ส่วนมันฝรั่งเองเพียงแค่เอาไปต้มน้ำธรรมดาธรรมดา หลังจากที่มันสุกได้ที่แล้วทุกคนเมื่อลองได้ชิมก็ต่างอ้าปากค้างตาโตไปตามๆ กัน เพราะความหอมเพียงแค่กัดคำเดียวก็ฟุ้งเต็มปาก กับรสชาติที่เป็น เอกลักษณ์ของมันฝรั่งที่เข้มข้นขึ้นกว่าเดิมอีกมาก

ที่สำคัญไปกว่านั้น เนื่องจากครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ทดลองเก็บผลผลิตจากการปลูก พวกเขาก็เลยขอร้องเด็กหญิงว่า ไม่จำเป็นต้องใช้เนื้อหมูเพิ่มเติมในอาหารของวันนี้ เพื่อทดลองดูว่าสารอาหาร หรือคุณค่าทางอาหารของมันทั้งสองชนิดที่พวกเขาปลูกได้เองนั้น มันให้คุณค่าความอิ่มท้องและพลังงานมากแค่ไหน

ซึ่งมันก็เหนือความคาดหมายเป็นอย่างมาก เพราะลำพังเพียงแค่กินมันต้มและมันเผาธรรมดาธรรมดา แล้วได้กินเพียงแค่พออิ่มท้องเท่านั้น ยังสามารถทำงานตลอดทั้งวันได้โดยไม่มีแม้แต่อาการหิวกระหายแม้แต่น้อย

อย่างสุดท้ายเลยที่สำคัญที่สุด ก็คือปริมาณการเก็บเกี่ยวต่อแปลง มันก็มากเกินกว่าที่ใครจะสามารถจินตนาการได้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการที่มันอยู่ท้อง การให้พลังงาน กับปริมาน มันที่เก็บเกี่ยวได้ในวันแรกเพียงแค่ ไม่กี่สิบแปรง ก็เพียงพอที่จะเลี้ยงดูทุกคนไปอีกหลายวันเลยทีเดียว

อีกทั้งพวกเขายังสามารถเก็บมันหัวเล็กๆเอาไว้เป็นพ่อพันธุ์แม่พันธุ์ อีกทั้งยังได้ทดลองปลูกแยกกันระหว่าง พ่อพันธุ์แม่พันธุ์ที่มาจากการเพาะปลูกจากพื้นดินที่นี่ และพ่อพันธุ์แม่พันธุ์ที่มาจากตู้เย็นของเด็กหญิง แล้วไม่กี่วันต่อมาพวกเขาก็ได้คำตอบแล้วว่าทั้งสองแบบนั้นแทบจะไม่ต่างอะไรกันเลย

ด้วยเหตุนี้เองทำให้หลังจากยี่สิบวันให้หลัง ในตอนที่อากาศเริ่มเย็นลงมากแล้ว หากเป็นปีก่อนหน้านี้ผู้คนคงจะเดือดร้อนเป็นอย่างยิ่ง เพราะต้องการขวนขวายหาเสบียงมาเตรียมเอาไว้ รองรับกับหน้าหนาวที่ยาวนานในแต่ละปี

แต่ว่าปีนี้มันแตกต่างกันออกไปอย่างสิ้นเชิง เพราะไม่เพียงแต่ว่าโกดังเสบียงที่มีอยู่ของแต่ละบ้านเท่านั้น ที่เต็มไปด้วยมันทั้งสองชนิดจนไม่มีที่จะเก็บ

แต่พวกเขายังสร้างโกดังหลังใหญ่เอาไว้กลางหมู่บ้านอีกสิบหลัง ซึ่งแต่ละหลังนั้นสามารถอยู่มันได้มากกว่าห้าสิบพันจิน นั่นเท่ากับว่า โดยรวมแล้วพวกเขามีเสบียงสำรอง ที่สามารถซื้อขายได้มากกว่าห้าร้อยพันจิน!

โดยที่แปลงมันของหมู่บ้านก็ยังคงขยายออกไปเรื่อยๆ กินพื้นที่ หลายสิบลี้รอบๆหมู่บ้าน ทำให้ในปีนี้ชาวบ้านทุกคนสามารถสบายใจได้แล้วว่า พวกเขาจะไม่อดตายอย่างแน่นอนไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม

แต่ว่าท่ามกลางเรื่องดีๆก็มีเรื่องหลายๆเกิดขึ้นเช่นเดียวกัน ใน กลุ่มคนที่ได้รับการให้อภัยจากเหตุการณ์ขโมยของในครั้งนั้น

มีกึ่งหนึ่งที่ผูกแค้นอาฆาตต่อเด็กหญิง ห้าในสิบคนนั้นถึงกับทำการลอบสังหารเด็กหญิงแต่ก็ทำไม่สำเร็จ และโดนชาวบ้านรุมประชาทัณฑ์ตายคาที่ ส่วนอีกห้าคนที่เหลือนั้นลักลอบขโมยมันหมายจะออกไปจากหมู่บ้าน ซึ่งพวกมันได้เตรียมการเอาไว้ก่อนแล้ว โดยการอำนวยความสะดวกของใครบางคน ได้ทำการลักขโมยมันมากกว่าสิบเล่มเกวียน หวังที่จะออกไปขายนอกหมู่บ้านเพื่อตั้งตัวต่อไป

แต่สุดท้ายแล้วพวกมันก็ถูกจับได้ เนื่องจากการปรากฏตัวของเจ้าสัง ทำให้โคอสูรขั้นสีแดงที่พวกมันหมายที่จะใช้ในการลากเกวียนทั้งสิบเล่ม หวาดกลัวจนนอนเกือบกลิ้งไม่กล้าที่จะลุกไปไหน จนท้ายที่สุด เมื่อรุ่งสางของวันต่อมา ผู้คนก็ได้พบเห็นเหตุการณ์ดังกล่าวเข้า ทำให้ทั้งห้าคนนั้นก็ถูกขับออกไปจากหมู่บ้าน โดยที่ไม่ให้มีอะไรติดตัวไปแม้แต่เพียงชิ้นเดียว

ถึงจะมีเรื่องเข้ามาประปราย แต่สุดท้ายแล้วก่อนหน้าหนาวปีนี้จะมาถึง ผู้คนต่างก็มีความสุขกันมาก เนื่องจากไม่มีใครต้องขึ้นไปเสี่ยงอันตรายบนภูเขาอีกต่อไปแล้ว ทุกคนที่เหลืออยู่ต่างก็ได้อยู่กันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา โดยที่มีเสบียงมาก พอ ที่จะให้พวกเขาทุกคนอยู่กันไปอย่างสุขสบายอีกนานนับปี

จนทำให้ปีนี้เป็นครั้งแรกในรอบสิบปี ที่พวกเขาได้รื้อฟื้นพิธีฉลองปีใหม่ขึ้นเป็นปีแรกหลังจากที่ห่างหายไปนาน ซึ่งกำลังจะมีขึ้นในอีกห้าวัน ข้างหน้า ในตอนที่พวกคนเฒ่าคนแก่กะประมาณว่าจะมีหิมะแรกเกิดขึ้นในตอนนั้น และจะเป็นวันที่คนหนุ่มสาวซึ่งออกไปยังโลกภายนอก จะกลับมาในหมู่บ้านนี้อีกครั้ง...

“นี่มันเรื่องอะไรขึ้นกันแน่!!”

.................................

มาแล้วจ้า ตอนที่สองของวันคลอดแล้ว *-* 

กับอีกเกือบๆ หนึ่งพันหนึ่งร้อยคำ

เพิ่งได้นอนไปสองชั่วโมงเศษๆ แต่วันนี้พ่อไรท์แข็งแรงดี มีงานอื่นแค่อาบน้ำพ่อกับซักผ้า ถ้าไม่แอบไปงีบซะก่อนเดี๋ยวมาต่อให้เรื่อยๆ นะครับ แต่เฉพาะที่เด็กดีอาจจะจำกัดการแจ้งเตือนนะ ถ้ายังไงว่างๆ เข้ามาแวะดูเล่นได้ครับเผื่ออัพแล้วไม่มีแจ้งเตือนขึ้น หรือไม่ก็รออ่านตอนค่ำๆ ทีเดียวได้เลยจ้า

แล้วเจอกันในตอนถัดไปครับ