เจ้าอยากให้ข้าเป็นวายร้ายอย่างงั้นเหรอ?? เจ้าเปิดตาดูสิข้าหรือพวกเขากันแน่ที่เป็นตัวร้าย

ที่ดินแดนใต้ คลื่นทะเลขนาดใหญ่ยักษ์พุ่งกระแทกเกาะน้อยใหญ่ทั้งหลายอย่างไม่ยั้ง น้ำท่วมสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ผู้คนต่างพากันหนีตาย เสียงกรีดร้องและโหยหวนดังก้องทั่วเกาะ ชีวิตมากมายถูกปลิดชีพลงในพริบตา ทว่าในความโกลาหลนั้นกลับไม่มีผู้ฝึกตนที่แข็งแกร่งหรือผู้มีอำนาจใด ๆ มาช่วยเหลือพวกเขาแม้แต่น้อย

ฟางฉิน มองเห็นภาพความเสียหายที่เกิดขึ้น เขารู้สึกได้ถึงความเครียดและความหวาดกลัว แต่แล้วในชั่วขณะที่หัวใจของเขากำลังเต้นรัว ร่างกายกลับหยุดนิ่งเมื่อสัมผัสถึงพลังอันยิ่งใหญ่ที่แผ่ออกมาจากที่อยู่ของบรรพบุรุษแห่งตระกูล "ฟางไห่...ไม่สิ หมิงไห่ เจ้าไม่สามารถทำอะไรข้าได้แล้ว ฮา ฮา ฮา!" เสียงหัวเราะของเขาแฝงไปด้วยความยินดีและความสะใจ

ทันใดนั้นเอง คลื่นน้ำวนขนาดมหึมาพุ่งเข้าชนเมืองหลวงของราชวงศ์วังน้ำวน พลังทำลายล้างของมันสร้างความสูญเสียมากมาย แต่ในเวลาเดียวกัน พลังจากบรรพบุรุษของราชวงศ์วังน้ำลึกก็พุ่งออกมาป้องกันได้ทันก่อนที่จะถึงจุดจบที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง

บรรพบุรุษผู้เฝ้าดูเหตุการณ์นี้ด้วยสายตาคมกริบ เอ่ยขึ้นด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธ

"ฟางไห่ เจ้าคิดทรยศหรือยังไงกัน?"

ทันใดนั้น น้ำในทะเลก็เริ่มหมุนวนก่อนจะแปลงร่างเป็นชายหนุ่มที่มีร่างกายกำยำ พร้อมเสียงที่เยือกเย็นและไม่แยแส

"ยอมจำนน หรือไม่ก็ต้องตาย!"

ชายชราบรรพบุรุษแห่งราชวงศ์วังน้ำลึกหัวเราะเยาะเย้ย

"ไอ้เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม คิดว่าเจ้ามีสิทธิ์มาออกคำสั่งในที่แห่งนี้หรือ? ตายซะ!"

สิ้นคำ ชายชราพุ่งตัวเข้าต่อสู้ แต่ก่อนที่เขาจะทันขยับ พลังของหมิงไห่กลับพุ่งทะลุร่างของชายชรา กระสุนน้ำทะลุผ่านร่างของเขาจนเกิดรูพรุน ชายชราอ้าปากค้างด้วยความตะลึง

"หรือว่า...เจ้าเป็น...อมตะ"

หมิงไห่หัวเราะเบาๆ ก่อนจะตอบกลับด้วยเสียงทุ้มหนักแน่น

"ข้าชื่อหมิงไห่...และเจ้าเป็นเพียงมดตัวเล็ก ๆ เหตุใดถึงได้กล้าเงยหน้ามามองข้ากัน!"

ก่อนที่ชายชราจะทันทำอะไร หัวของเขาถูกยิงด้วยกระสุนน้ำจนแตกละเอียด เสียงดังตูมมมมม

ฟางฉิน มองเห็นสถานการณ์ที่แย่ลงอย่างรวดเร็ว หัวใจของเขาเต้นระรัว เขาพยายามหลบหนีออกไปทันที แต่กลับต้องหยุดชะงักเมื่อกระสุนน้ำพุ่งตรงเข้ามาหาเขาจากทุกทิศทาง ร่างกายของเขาถูกกระแทกจนกระเด็นลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า กระสุนน้ำทำลายอวัยวะทุกส่วนจนร่างกายของเขาไร้เรี่ยวแรง ตกลงสู่พื้นดินอย่างหมดสภาพ ไม่เหลือซึ่งพลังใด ๆ ที่จะต่อต้านได้อีกต่อไป...

ท่ามกลางความว่างเปล่าและซากปรักหักพังที่เหลือจากการต่อสู้ ชายคนหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืด ใบหน้าของเขาเคร่งเครียด เต็มไปด้วยความกังวล เมื่อเขาก้าวออกมายืนอยู่ท่ามกลางสายตาของทุกคน เขากล่าวด้วยเสียงอ่อนแรง

“ราชวงศ์วังน้ำลึกขอยอมแพ้และยอมจำนนต่อนิกายโลหิตสวรรค์ พร้อมมอบทรัพยากรทั้งหมดที่เรามีให้”

หมิงไห่ยิ้มเยาะ เหยียดหยามคำพูดนั้นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง "มันสายไปแล้ว!" เขากล่าว ก่อนจะใช้พลังของเขาสร้างมังกรน้ำขนาดยักษ์ พุ่งตรงเข้าหาฝ่ายตรงข้ามที่ยืนอยู่ ความรุนแรงของมันกวาดทุกสิ่งทุกอย่างไปพร้อมกัน

ทันใดนั้น ชายอีกคนหนึ่งตะโกนขึ้นมาด้วยเสียงที่สั่นไหว

"ข้าคือพ่อของเจ้านะ ฟางไห่!"

แต่หมิงไห่ยังคงยิ้มเยาะ เขาตอบกลับด้วยเสียงเยือกเย็น

“พ่อ...พ่องั้นเหรอ? พ่อแบบไหนกันที่ปล่อยให้น้องชายของตัวเองส่งคนมาสังหารลูกชายได้ลงคอ? ยังไม่พอ เจ้าก็ยังมองดูแม่ของข้าถูกไอ้สารเลวฟางฉินนั้นสั่งประหารอย่างเลือดเย็นอีก!”

เสียงของเขาสั่นเล็กน้อยด้วยความโกรธ แต่ยังคงหนักแน่น

“คำว่า พ่อ ของเจ้ามันไม่มีค่าพอที่จะทำให้ข้าหยุดการสังหารพวกเจ้าทั้งหมดลงได้”

สิ้นคำพูด หมิงไห่ได้สร้างน้ำรูปร่างมังกรพุ่งเข้าใส่ชายผู้ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นที่เคารพนับถือของเขาอย่างไม่ปรานี ความเจ็บปวดและความโกรธที่สะสมมานานแสนนานได้ระเบิดออกมาในพลังทำลายล้าง ทุกคนที่ยืนอยู่ในเส้นทางของมันต่างต้องเผชิญหน้ากับความตาย

ฟางฉินซึ่งร่างกายของเขากลายเป็นอัมพาตไปแล้ว พูดขึ้นด้วยเสียงที่แหบแห้ง

"ปล่อยข้าไป ไม่งั้นแม่ของข้าจะมาฆ่าเจ้าอย่างแน่นอน! แม่ของข้านะมาจากโลกเทียนหยวนที่แท้จริง ดังนั้น..."

คำพูดยังไม่ทันขาดจบ หมิงไห่ใช้นิ้วเรียวบางของเขาทำจากน้ำมีความคมมากและได้เฉือนเส้นเสียงของฟางฉินขาดกระจุย เสียงพูดของฟางฉินหยุดลงทันที เสียงร้องของเขาหายไปกับสายลม

หมิงไห่ไม่เสียเวลามองดูความเจ็บปวดที่แสดงอยู่บนใบหน้าของฟางฉิน เขาก้าวเข้าไปคว้าผมของฟางฉินด้วยความเย็นชา ลากร่างที่ไม่มีเรี่ยวแรงของเขาตามพื้นดินที่เต็มไปด้วยคราบเลือดและซากปรักหักพัง

สายตาของเขาคมกริบและเยือกเย็นดั่งเหล็กกล้า เขาเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคง สังหารทุกคนที่ขวางทางด้วยความเมตตาที่ไร้ซึ่งความปรานี โลกทั้งใบดูเหมือนหยุดนิ่ง มีเพียงเสียงคลื่นกระทบฝั่งที่ก้องกังวานในความมืดของการสูญสิ้น ชีวิตและความหวังของราชวงศ์วังน้ำลึกจบลงตรงนั้นเอง ไม่มีใครสามารถต่อต้านพลังที่รุนแรงและโหดเหี้ยมของหมิงไห่ได้

เขายืนอยู่ท่ามกลางทะเลที่สั่นคลอน มองดูลมหายใจสุดท้ายของทุกคนในราชวงศ์วังน้ำวนที่ล้มลง ความโกรธและความเคียดแค้นในดวงตาของเขาดูเหมือนจะยังไม่คลาย เขารู้ว่าการเดินทางของเขายังไม่สิ้นสุด ยังมีสิ่งที่เขาต้องทำ สิ่งที่ต้องแก้ไข และการล้างแค้นมันจบไปแล้วและตอนนี้มันคือการเริ่มต้นใหม่ของเขาเอง...

ที่อีกฝั่งหนึ่งของทะเลมังกร คลื่นแห่งความรุนแรงและการทำลายล้างปะทุขึ้น มังกรทั้ง 13 หัวบินผ่านไปยังทุกหนแห่ง โดยไม่เว้นแม้แต่สถานที่เล็กน้อย ทุกสิ่งที่ขวางหน้าได้รับความเสียหายอย่างรุนแรง ความหวาดกลัวปกคลุมท้องฟ้าและดินแดนทั้งหมดที่มันพุ่งผ่านได้พังทลายลงด้วยลมและคลื่นจากการบินของมัน

ที่ตระกูลมังกร ความวิตกกังวลเต็มไปด้วยอากาศ มังกรชราตัวหนึ่งถามด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น

"ติดต่อ ตระกูลมังกรจากข้างนอกได้หรือไม่?"

มังกรชราตัวหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างๆ ตอบกลับด้วยความวิตก

"ไม่ได้เลย มันเหมือนมีอะไรบางอย่างมากั้นไว้อยู่..."

มังกรชราตัวนั้นถอนหายใจยาวและกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักหน่วง

"มันจบแล้วละ..."

"ไม่!" อีกตัวหนึ่งตะโกน "เรายังสามารถขอให้ หลงเยว่ ช่วยเหลือได้นางเป็นแม่ของ หลงเถิง ไม่ใช่เหรอ?"

มังกรชราที่เหลือเงียบไปชั่วครู่ ก่อนที่จะพูดออกมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง "หลงเยว่...นางถูกสังหารไปแล้วโดยผู้นำคนใหม่จากตระกูลมังกรเมื่อไม่กี่วันก่อน..."

ในขณะที่หลงเถิงบินมาถึงหน้าประตู เขาได้ยินการสนทนานั้นและพลังความโกรธของเขาก็ระเบิดออก เขาปล่อยรังสีสังหารที่ทรงพลังจนทำให้มังกรทุกตัวทรุดตัวลงไปกับพื้น และเขาพูดด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง

"พวกเจ้าพูดจริงงั้นเหรอ..."

มังกรชราตกใจกลัวจนไม่กล้าตอบอะไร แต่หลงเถิงไม่รอช้า เขาพุ่งเข้าไปที่มังกรชราตัวหนึ่งและใช้พลังค้นหาความทรงจำอย่างรวดเร็ว เขาหัวเราะออกมาด้วยเสียงที่แฝงไปด้วยความเจ็บปวด

"ข้า….ขอโทษ…..ท่านแม่ ข้า..ขอโทษ..ที่ไม่เคยใส่ใจท่าน….ข้า.."

ร่างของหลงเถิง ได้แปลงเป็นร่างมังกรทันทีและหัวมังกรของหลงเถิงเริ่มหงอกเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ร่างกายของเขาเปลี่ยนแปลงเป็นมังกร 13 หัว และมันหงอกขึ้นอย่างต่อเนื่อง มังกรชราที่ได้เห็นรู้สึกหวาดกลัวและเขาได้ร้องไห้ออกมาเมื่อมองไปที่มังกร 100 หัวตรงหน้าเขาและหลงเถิงได้พัฒนาร่างกายพิเศษของเขาให้กลายเป็นร่างจักรพรรดิมังกรอมตะ 100 หัว พลังอันมหาศาลก็พุ่งพรวดออกมา เสียงคำรามของเขากระจายไปทั่ว ทุกสิ่งมีชีวิตที่อยู่ใกล้ถูกแรงกดดันที่แผ่ขยายออกมาจากหลงเถิงบดขยี้จนเหลือเพียงซาก

หลงเถิง ระเบิดตระกูลมังกรทั้งหมดและทันใดนั้นเขา มองเห็น หลงปิง และหญิงสาวของเขากำลังพยายามหลบหนีผ่านประตูมิติ แต่เขาใช้พลังของมิติทะลุเข้าไปโจมตีทั้งสองอย่างไร้ความปรานี ทั้งคู่กรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดอย่างสุดขีด

หลงปิง มองไปที่มังกร 100 หัวที่ยืนอยู่ตรงหน้า รู้สึกถึงความหวาดกลัวอย่างสุดหัวใจ แต่ทันใดนั้น ผู้นำและผู้อาวุโสของตระกูลมังกรก็ออกมาพร้อมกับศพของ หลงเยว่

หลงเถิงไม่ได้แม้แต่จะสนใจฟังคำพูดหรือการแสดงออกใด ๆ เขาเพียงแค่ปล่อยลมหายใจมังกร 100 หัวใส่ทุกคนอย่างไม่เลือกหน้า การโจมตีที่เต็มไปด้วยพลังและความโกรธทำลายทุกสิ่งที่ขวางหน้าอย่างไม่มีการผ่อนปรน

หมิงไห่ที่เห็นสถานการณ์นี้พูดขึ้น "นี้คือร่างของจักรพรรดิอมตะสินะ!"

หมิงไห่เริ่มทำการนั่งสมาธิทันทีพร้อมได้มองไปที่หลงเถิงและพยายามศึกษา เขารู้สึกได้ว่าร่างกายของเขากำลังพัฒนา แต่ความรู้สึกนั้นยังไม่เต็มที่ในตอนนี้ เขาจึงเริ่มทำการวิเคราะห์อย่างรอบคอบ ทันใดนั้น เขาเห็นผู้อาวุโสผู้พิทักษ์ปรากฏตัวขึ้นในฉับพลัน

หมิงไห่ตั้งใจจะคุกเข่าทำความเคารพ แต่ผู้อาวุโสผู้พิทักษ์โบกมือหยุดการเคารพนั้นและส่งเสียงภายในเพื่อพูดคุยกันอย่างเป็นทางการ

"ตั้งสติและรวบรวมพลังวิญญาณให้มากที่สุด"

ไม่นานหลังจากนั้น หมิงไห่ก็เริ่มปล่อยออร่าที่ทรงพลังออกมา พลังวิญญาณจากภายนอกถูกดูดเข้ามาอย่างรุนแรง ผู้อาวุโสผู้พิทักษ์มองเห็นเหตุการณ์นี้และนำเส้นเลือดวิญญาณอมตะที่เพิ่งปล้นมาให้หมิงไห่ได้ใช้ ร่างของหมิงไห่เริ่มที่จะเปลี่ยนแปลงเป็นร่างกายจักรพรรดิอมตะในไม่ช้า

ที่ท่ามกลางการทำลายล้าง หลงเถิงที่จัดการทุกคนหมดแล้ว ยืนอยู่ท่ามกลางซากความพินาศ สภาพอารมณ์ของเขาผสมปนเปกับความเสียใจอย่างสุดซึ้ง หัวใจของเขาแตกสลายจากการสูญเสียคนสำคัญของเขาไปและโทษได้แต่ตัวเองเมื่อตอนที่แม่เขายังอยู่เขาไม่เคยสนใจแม่ของเขาเลยหรือพูดคุยด้วยมากนัก ตอนนี้ เขารู้ดีว่าเขาจะไม่มีโอกาสได้กลับไปขอโทษหรือพูดคุยกับนางได้อีกแล้ว

ผู้อาวุโสผู้พิทักษ์เดินเข้ามาใกล้และถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา "แม่ของเจ้ามีการเพาะปลูกอยู่ที่ระดับเท่าไหร่?"

หลงเถิงตกใจและตอบอย่างรวดเร็ว "กึ่งจักรพรรดิขอรับ"

"อืม ไม่เป็นไร" ผู้อาวุโสผู้พิทักษ์กล่าว ก่อนที่เขาจะเริ่มแช่ร่างของหลงเยว่ไว้ในน้ำแข็งอย่างระมัดระวัง

"ให้ท่านเจ้านิกายคืนชีพให้หลังจากภารกิจทั้งหมดเสร็จสิ้น"

หลงเถิงมองไปที่ร่างของแม่ที่ถูกแช่แข็งและรู้สึกถึงความขอบคุณอย่างจริงใจ เขาก้มหัวลงอย่างสุภาพและกล่าวขอบคุณอย่างไม่อายใด ๆ

ผู้อาวุโสผู้พิทักษ์ยิ้มให้และพูดขึ้น "เจ้าไม่ต้องขอบคุณข้า แค่ทำให้ท่านเจ้านิกายไม่ผิดหวังก็เพียงพอแล้ว ไปทำงานของเจ้าต่อเถอะ"

หลงเถิงพยักหน้า เขาหันไปมองหมิงไห่ที่กำลังพัฒนาพลังอยู่ และยิ้มออกมา เขาบินออกไปพร้อมสั่งการให้ศิษย์และผู้อาวุโสโจมตีทุกคนที่ขัดขืนหรือต่อต้านให้หมดสิ้นอย่างเด็ดขาด