มหาสงครามศิลากำเนิดจักรวาล (The Cosmic War of the Genesis Stone)

ติดตามตอนที่ 67-74 ได้ฟรีทุกตอน ที่ www.danniyay.com

คืนแรกในเขตที่ไม่มีชื่อ ไม่มีเสียงสัตว์ ไม่มีเสียงแมลง
มีเพียงลมที่พัดผ่านใบไม้ช้า ๆ เหมือนกำลังลองจังหวะ

ไครอสตื่นขึ้นก่อนฟ้าสาง ไม่ใช่เพราะฝันร้าย แต่เพราะ “ความรู้สึกว่ามีใครเรียก”
ไม่ใช่เสียงดัง ไม่ใช่คำพูด
เป็นแรงดึงเบา ๆ ที่อก เหมือนมีใครสะกิดจากข้างใน

เขาลุกขึ้นนั่งช้า ๆ ไม่ให้ใครตื่น
กองไฟยังมีถ่านแดง ๆ คุกรุ่น
อาเรนวาลนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เหมือนรู้ว่าเขาจะตื่น

“เจ้าได้ยินแล้วใช่ไหม” เอลฟ์วสันต์พงไพรพูดเบา ๆ โดยไม่หันมา

ไครอสไม่ปฏิเสธ
“มันไม่เหมือนเสียง” เขาตอบ “เหมือนจังหวะ…ที่อยากให้ข้าจำ”

อาเรนวาลพยักหน้า
“เขตเสียงแรกไม่เรียกคนด้วยถ้อยคำ มันเรียกด้วยสิ่งที่คนยังเหลืออยู่ในตัวเอง”

ไครอสขมวดคิ้ว “แล้วคนที่ไม่มีอะไรเหลือล่ะ”

เอลฟ์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบตรง
“พวกเขาจะไม่ได้ยินอะไรเลย”

คำตอบนั้นไม่โหด
แต่มันเย็น

เมื่อฟ้าสาง ทีมออกเดินต่อ
ยิ่งลึกเข้าไป ป่ายิ่งไม่เหมือนป่า
ต้นไม้ขึ้นห่างขึ้น แสงลอดลงมาเป็นลำ ไม่สม่ำเสมอ
บางจุดเงียบจนได้ยินเสียงเลือดไหลในหูตัวเอง

มีราจับแขนตัวเองแน่น
“ข้ารู้สึกเหมือน…ความคิดมันดังเกินไป”

ลิซาเอลมองรอบ ๆ “ที่นี่ไม่กลบเสียงในหัวเหมือนโลกข้างนอก มันขยายมัน”

บรอมดัลหัวเราะหึ “ถ้าอย่างนั้น ข้าคงไม่ได้ยินอะไร นอกจากเสียงหิว”

อาเรนวาลไม่หัวเราะ
“อย่าประมาทเสียงของตัวเอง แคระ เสียงที่เจ้าหลีกเลี่ยงมาทั้งชีวิต อาจเป็นเสียงแรกที่นี่”

คำพูดนั้นทำให้บรอมดัลเงียบไปจริง ๆ

พวกเขามาถึงลานหินกว้าง
ตรงกลางมีแท่งหินตั้งเอียง ราวกับถูกผลักค้างไว้ตั้งแต่โบราณ
บนผิวหินมีรอยแตกเป็นวงซ้อนกัน เหมือนคลื่นเสียงที่หยุดนิ่ง

อัครอสหยุดทันที
สีหน้าเขาเปลี่ยนเป็นระวังขั้นสุด

“จากตรงนี้ไป” ผู้เฒ่าพูด “เสียงจะไม่เหมือนกันสำหรับทุกคน”
“อย่าพยายามเทียบ อย่าพยายามอธิบาย”

ไครอสพยักหน้า
เขารู้ว่าคำเตือนนี้สำคัญกว่าที่ฟังดู

ก้าวแรกที่ไครอสเหยียบเข้าไปในลานหิน
แสงในอกเขาสั่นทันที

ไม่แรง
แต่ชัด

เหมือนมีใครเอานิ้วแตะสายพิณเส้นเดียว แล้วปล่อยให้มันสั่นต่อเอง

เขาได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเองชัดขึ้น
ได้ยินเสียงหัวใจ
และ…ได้ยินชื่อ

ไม่ใช่ชื่อของเขา
แต่เป็นชื่อที่คนอื่นเรียกเขาในช่วงชีวิตต่าง ๆ

— เสียงแม่ที่เขาแทบจำไม่ได้
— เสียงเพื่อนที่ตายไปแล้ว
— เสียงคนที่เขาช่วย แต่ช่วยไม่ทัน

ไครอสชะงัก
ขาเขาหนักขึ้นทันที เหมือนดินดูด

ลิซาเอลที่เดินข้าง ๆ หยุดพร้อมกัน
เธอหลับตาแน่น
มือกำมีดจนข้อนิ้วซีด

“ลิซาเอล?” ไครอสเรียก

เธอไม่ตอบ
แต่ไหล่เธอสั่น

ภาพในหัวเธอไม่ใช่ศัตรู
ไม่ใช่สนามรบ
แต่เป็นใบหน้าของคนที่เธอ “เลือกไม่ช่วย” ครั้งหนึ่ง
เพราะถ้าช่วย…อีกสามคนจะตาย

เสียงนั้นถามเธอเพียงคำเดียว
เจ้ายังจำอยู่ไหม

บรอมดัลทรุดเข่าลงโดยไม่รู้ตัว
เขาหัวเราะออกมาเสียงแหบ
“บ้าชิบ…มันเอาเรื่องนี้มาอีกแล้ว”

อาเรนวาลมองทุกคนอย่างหนักใจ
“อย่าฝืนเดินพร้อมกัน” เขาพูด “ที่นี่ไม่มีจังหวะเดียว”

อัครอสยืนอยู่ด้านหลังสุด
เขาไม่ได้ยินเสียงใด ๆ
และนั่นทำให้เขากังวลที่สุด

มีราก้าวเข้าไปในลานหิน
เธอเดินได้ปกติ
ไม่มีเสียง
ไม่มีภาพ
ไม่มีแรงต้าน

เธอหยุด แล้วหันกลับมาอย่างสับสน
“ข้า…ไม่ได้ยินอะไรเลย”

ความเงียบรอบตัวเธอ “ว่าง” เกินไป
เหมือนเธอไม่ได้อยู่ในเขตเดียวกับคนอื่น

อาเรนวาลสีหน้าเปลี่ยนทันที
“ถอยออกมา”

มีรายังไม่เข้าใจ
“ข้าไม่เป็นไรจริง ๆ”

“ถอย!” เอลฟ์ตะโกนเป็นครั้งแรก

ทันใดนั้น พื้นหินใต้เท้ามีราร้าว
ไม่ดัง
แต่เร็ว

ไครอสพุ่งไปคว้าแขนเธอไว้ทัน
แรงดึงทำให้ทั้งคู่ล้มกลิ้งออกมานอกลานหิน

เสี้ยววินาทีถัดมา
รอยแตกปิด
เหมือนไม่เคยเกิดขึ้น

มีราหอบแรง
หน้าซีด
“เกิดอะไรขึ้น”

อาเรนวาลตอบเสียงต่ำ
“ที่นี่ไม่ทดสอบคนที่มีเสียง”
“มันกำจัดคนที่ไม่มี”

คำพูดนั้นทำให้ทุกคนเงียบสนิท

ไครอสกำมือแน่น
เขารู้แล้วว่าเขตเสียงแรกไม่ได้เมตตา
มันแค่ “ซื่อสัตย์”

ลิซาเอลค่อย ๆ ลืมตา
น้ำตาไหลเงียบ ๆ
แต่สีหน้าเธอมั่นคงขึ้นกว่าเดิม

“ข้าจำ” เธอพูด “และข้าจะไม่ลืม”

แรงต้านรอบตัวเธอลดลง
เธอก้าวต่อได้

บรอมดัลใช้เวลานานกว่า
เขานั่งนิ่ง หายใจหนัก
ก่อนจะลุกขึ้นช้า ๆ

“ข้ายังเกลียดตัวเองอยู่” เขาพูด “แต่ข้าไม่หนีแล้ว”

เขาก้าวต่อ   ช้า  แต่มั่น

ไครอสยืนอยู่กลางลาน
เสียงในหัวเขาดังขึ้นเรื่อย ๆ
ชื่อทับชื่อ
ความทรงจำทับซ้อน

เขารู้สึกว่าถ้าเดินต่อ
เขาอาจต้อง “ยอมรับบางอย่าง” ที่เขายังไม่พร้อม

อัครอสเดินเข้ามาใกล้
ผู้เฒ่าวางมือบนบ่าเขา

“เจ้าจำได้มากเกินไป” อัครอสพูดเบา ๆ
“แต่ถ้าเจ้าไม่ยอมรับมัน…มันจะตามเจ้าไปทุกที่”

ไครอสหลับตา
แล้วก้าว

ทันทีที่เท้าเหยียบจุดศูนย์กลาง
แท่งหินเอียงสั่น

เสียงหนึ่งดังขึ้น
ไม่ดัง
แต่ชัดจนทุกคนหยุดหายใจ

ผู้พิทักษ์แสง…

ไม่ใช่คำสรรเสริญ
ไม่ใช่คำสั่ง
เป็นการเรียกชื่อแบบคนรู้จักกันมานาน

แสงในอกไครอสตอบสนอง
แต่ไม่พุ่ง
มัน “ตั้ง”

อัครอสสบตาอาเรนวาล
ทั้งสองเข้าใจตรงกันโดยไม่ต้องพูด

“เขตเสียงแรก…ยอมรับเขาแล้ว” เอลฟ์พูดช้า ๆ

แต่ในเวลาเดียวกัน
อาเรนวาลก็รู้ว่า
การยอมรับนี้
จะทำให้ เผ่าอื่นเริ่มได้ยินชื่อไครอสเช่นกัน

และนั่น…ไม่ใช่ข่าวดีเสมอไป

เมื่อพวกเขาออกจากลานหิน
ไม่มีใครเหมือนเดิม

มีรารู้แล้วว่า “การไม่มีเสียง” คืออันตราย
ลิซาเอลเลือกจำ
บรอมดัลเลือกไม่หนี
อัครอสเริ่มเข้าใจว่า พลังของไครอสไม่ใช่แค่แสง แต่คือ การเรียกชื่อกลับมา

และไครอส…
เขารู้ว่าเขตเสียงแรกเพิ่ง “เปิดประตูบานแรก”

ประตูบานถัดไป
จะไม่ถามว่าเขาเป็นใคร
แต่มันจะถามว่า
เขายอมเสียอะไรได้บ้าง เพื่อให้ชื่อของโลกยังอยู่

จบตอนที่ 66