หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 162: การทดลองพลังใหม่ และการตอบสนองของพฤกษาแห่งหุบเขาเร้นเมฆา 

หลังจากทะลวงเข้าสู่ขั้นหลอมรวมลมปราณขั้นสมบูรณ์ (凝气境大圆满) เจี้ยนหลิน (剑林) ใช้เวลาอีกครู่หนึ่งในการปรับตัวและทำความคุ้นเคยกับกระแสพลังปราณ (灵气) ที่เปี่ยมล้นและบริสุทธิ์ยิ่งกว่าเดิมภายในร่างกาย เขารู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่ชัดเจน สัมผัสทั้งห้าดูจะเฉียบคมขึ้น การหยั่งรู้ถึงพลังงานรอบกายก็ละเอียดอ่อนและกว้างไกลกว่าเก่า "หน่ออ่อนแห่งกระบี่" (剑之嫩芽) ในทะเลจิต (识海) ของเขา บัดนี้ส่องประกายสีเขียวมรกตอันมั่นคงและทรงพลัง ดูดซับและกลั่นกรองไอพลังปราณจาก "ธารพลังงานแห่งชีวิต" (生命元气之泉) ได้อย่างราบรื่นและมีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น

เมื่อรู้สึกว่าพลังในกายเริ่มจะมั่นคงดีแล้ว ความปรารถนาที่จะ "ทดลอง" พลังใหม่ที่เพิ่งจะได้รับนี้ก็พลันบังเกิดขึ้นในใจ เขาลืมตาขึ้น มองไปยังทุ่งบุปผาสวรรค์เจ็ดสี (七彩天香花) ที่เบ่งบานสะพรั่งอยู่รอบกาย และกลุ่มสนเมฆาโบราณ (古云松) ที่ยืนต้นตระหง่านแผ่กิ่งก้านสาขาอย่างสง่างาม

เจี้ยนหลินค่อยๆ ยื่นมือขวาออกไป ปลายนิ้วของเขาสัมผัสกับอากาศที่เย็นและบริสุทธิ์ เขาหลับตาลงอีกครั้ง รวบรวมสมาธิไปที่ "สัมผัสแห่งพฤกษา" (草木之触) แต่คราวนี้ เขามิได้เพียงแค่ "รับรู้" แต่พยายามจะ "สื่อสาร" และ "ชี้นำ" พลังชีวิต (生命之力) อันอ่อนโยนที่แฝงอยู่ในพฤกษาเหล่านั้นด้วยความเข้าใจใหม่ที่เพิ่งจะได้รับจาก "เต๋าแห่งพฤกษา" (草木之道)

เขาลองส่งกระแสพลังธาตุพฤกษา (草木之力) อันบริสุทธิ์ของตนเองไปยังกลุ่มบุปผาสวรรค์เจ็ดสีที่อยู่ใกล้ที่สุดอย่างแผ่วเบาและนุ่มนวลที่สุด มันมิใช่การบังคับหรือควบคุม แต่เป็นการ "เชื้อเชิญ" และ "สอดประสาน"

ทันใดนั้น! สิ่งที่น่าอัศจรรย์ก็บังเกิดขึ้น! กลุ่มบุปผาสวรรค์เจ็ดสีที่เจี้ยนหลินเพ่งจิตไปนั้น พลันส่องประกายสีรุ้งเจิดจ้ายิ่งกว่าเดิม! กลีบดอกแต่ละกลีบดูจะ "เบ่งบาน" และ "มีชีวิตชีวา" ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด บางดอกที่ยังตูมอยู่ก็ค่อยๆ คลี่กลีบออกอย่างช้าๆ ราวกับกำลังตอบรับการมาเยือนของพลังอันแสนบริสุทธิ์ กลิ่นหอมจรุงใจอันเป็นเอกลักษณ์ของพวกมันก็ดูจะเข้มข้นและแผ่กระจายไปไกลกว่าเดิมหลายเท่า!

เจี้ยนหลินเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจระคนความยินดี นี่มัน...แตกต่างจากการใช้พลังธาตุพฤกษาของเขาในครั้งก่อนๆ อย่างสิ้นเชิง! มันมิใช่เพียงการ "กระตุ้น" แต่เป็นการ "ปลุกพลัง" ที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในพฤกษาเหล่านั้นให้สำแดงออกมา!

เขาลองหันไปทางต้นสนเมฆาโบราณที่สูงใหญ่ที่สุดต้นหนึ่ง แล้วใช้วิธีการเดียวกัน ส่งกระแสพลังธาตุพฤกษาที่แฝงไว้ด้วย "ความเข้าใจ" และ "ความเคารพ" ในพลังชีวิตของมันออกไป กิ่งก้านของต้นสนโบราณนั้นพลันสั่นไหวเบาๆ แม้จะไม่มีกระแสลมพัดผ่าน เข็มสนสีเขียวเข้มของมันดูจะ "เปล่งประกาย" และ "สดชื่น" ยิ่งขึ้น ไอพลังงานชีวิตอันเก่าแก่และมั่นคงแผ่ออกมาจากลำต้นของมันอย่างชัดเจน จนเจี้ยนหลินรู้สึกได้ถึง "ความยินดี" และ "การตอบรับ" จากพฤกษาบรรพกาลต้นนี้!

"ขาวน้อย" (小白) ที่นั่งอยู่ข้างๆ ส่งเสียง "คิกๆ" ออกมาอย่างตื่นเต้น มันกระโดดขึ้นไปบนไหล่ของเจี้ยนหลิน แล้วใช้หัวเล็กๆ ดุนไปที่แก้มของเขาราวกับจะชื่นชม ก่อนจะชี้ไปยังกลุ่ม "พืชคลุมศิลาผลึกเรืองรอง" (晶莹覆石草) ที่ปกคลุมโขดหินใกล้กับธารพลังงานแห่งชีวิต

เจี้ยนหลินเข้าใจความหมายของมันในทันที เขาหันไปเพ่งสมาธิที่พืชคลุมศิลาเหล่านั้น แล้วลองส่งพลังธาตุพฤกษาที่ "สอดประสาน" กับไอพลังปราณอันบริสุทธิ์ของธารพลังงานแห่งชีวิตเข้าไป แสงสีเขียวมรกตและสีฟ้าอ่อนที่เปล่งออกมาจากพืชเหล่านั้นพลันสว่างวาบขึ้นอย่างพร้อมเพรียง! พวกมันส่องแสงระยิบระยับราวกับอัญมณีล้ำค่านับพันนับหมื่นเม็ดที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากห้วงนิทรา!

เยว่ชิงหลิงซึ่งลืมตาขึ้นจากการทำสมาธิเมื่อเห็นความผิดปกติของแสงสว่างโดยรอบ มองดูการกระทำของเจี้ยนหลินและการตอบสนองของพืชพรรณเหล่านั้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจระคนความทึ่ง นางรับรู้ได้ว่าพลังธาตุพฤกษาของเจี้ยนหลินนั้นมิได้ "ธรรมดา" อย่างที่คนทั่วไปเข้าใจอีกต่อไปแล้ว มันมีความ "ลึกซึ้ง" และ "ความเชื่อมโยงกับชีวิต" ในระดับที่นางเองก็มิอาจหยั่งถึงได้ ‘พลังของเขา...มันพัฒนาไปถึงขั้นนี้แล้วรึ? แม้แต่ผู้ฝึกตนธาตุพฤกษาในตำหนักข้าที่อยู่ในระดับสร้างรากฐานบางคน ก็ยังมิอาจแสดงความเข้าใจในพลังชีวิตได้ลึกซึ้งถึงเพียงนี้’

ในขณะที่เจี้ยนหลินกำลังดื่มด่ำอยู่กับความสำเร็จในการทดลองพลังใหม่ และความรู้สึก "เป็นหนึ่งเดียว" กับธรรมชาติรอบกายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนนั้นเอง "ขาวน้อย" ก็พลันส่งเสียงร้องแหลมเล็กออกมาอีกครั้ง! คราวนี้มันชี้ไปยังบริเวณใต้เงาของต้นสนเมฆาโบราณต้นที่เขานั่งบ่มเพาะพลังอยู่ไม่ไกลนัก บริเวณนั้นมีพุ่ม "หญ้าขนแกะเมฆา" (云绒草) ขึ้นอยู่อย่างหนาแน่น และดูจะไม่แตกต่างจากบริเวณอื่นๆ

แต่เมื่อเจี้ยนหลินลองใช้ "สัมผัสแห่งพฤกษา" ที่ละเอียดอ่อนและเฉียบคมยิ่งขึ้นของเขาตรวจสอบดูอย่างละเอียด เขาก็ต้องประหลาดใจ! ภายใต้ปุยหญ้าขนแกะเมฆาที่ดูธรรมดาสามัญเหล่านั้น เขาสัมผัสได้ถึง "กลิ่นอาย" ของพลังชีวิตที่ "แตกต่าง" และ "เข้มข้น" กว่าพืชชนิดอื่นอย่างชัดเจน!

เขาลุกขึ้นเดินเข้าไปใกล้ๆ แล้วค่อยๆ ใช้มือแหวกปุยหญ้าสีขาวนุ่มเหล่านั้นออกอย่างเบามือ และแล้วสิ่งที่ซ่อนอยู่เบื้องล่างก็ปรากฏแก่สายตา!

มันคือ "เห็ดวิญญาณเจ็ดดาว" (七星灵菇 - Qīxīng Línggū) สามดอกเล็กๆ ที่มีสีสันสดใสราวกับรุ้งกินน้ำ! หมวกเห็ดของมันมีจุดสีทองเจ็ดจุดเปล่งประกายจางๆ ราวกับดวงดาวบนฟากฟ้า กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่บริสุทธิ์และเปี่ยมด้วยพลังงานลอยออกมาจากพวกมัน นี่คือสมุนไพรวิญญาณ (灵草) ระดับสูงที่หายากยิ่งชนิดหนึ่ง ซึ่งตามตำรา "สรรพคุณเร้นลับแห่งพฤกษาบรรพกาล" ได้กล่าวไว้ว่ามันมีสรรพคุณในการ "ชำระล้างสิ่งเจือปนในเส้นชีพจร" และ "เสริมสร้างความแข็งแกร่งของทะเลจิต" ได้อย่างยอดเยี่ยม!

‘ไม่น่าเชื่อว่า...สถานที่แห่งนี้จะมีของล้ำค่าเช่นนี้ซ่อนอยู่!’ เจี้ยนหลินคิดในใจด้วยความตื่นเต้น การที่เขาสามารถค้นพบมันได้นั้น ส่วนหนึ่งย่อมต้องขอบคุณ "ขาวน้อย" และอีกส่วนหนึ่งก็เป็นผลมาจาก "สัมผัสแห่งพฤกษา" ของเขาที่พัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดดหลังจากทะลวงสู่ขั้นสมบูรณ์! มันทำให้เขาสามารถรับรู้ถึงพลังงานที่ซ่อนเร้นอยู่ได้ละเอียดอ่อนยิ่งขึ้น!

เจี้ยนหลินค่อยๆ เก็บเห็ดวิญญาณเจ็ดดาวทั้งสามดอกนั้นอย่างระมัดระวัง เขารู้สึกได้ถึงพลังงานอันอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากพวกมัน นี่จะเป็นประโยชน์อย่างยิ่งต่อการบ่มเพาะพลังของเขาในอนาคตอย่างแน่นอน

เขายืนขึ้น มองไปยังทิวทัศน์อันกว้างใหญ่และเปี่ยมด้วยพลังชีวิตของหุบเขาเร้นเมฆาแห่งนี้ด้วยความรู้สึกที่แตกต่างออกไปจากเดิม บัดนี้เขามิได้เป็นเพียง "ผู้มาเยือน" แต่เป็น "ส่วนหนึ่ง" ของธรรมชาติอันยิ่งใหญ่นี้ พลังที่เขาได้รับ...ความเข้าใจที่เขาค้นพบ...มันทำให้เขารู้สึกถึง "ความมั่นใจ" ในเส้นทางแห่งพฤกษาของตนเองมากยิ่งขึ้น และพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งที่รออยู่เบื้องหน้า

(จบตอนที่ 162)