ที่บ้านของเมธินี คุณสดศรีกำลังมีความสุขอยู่กับการแกะซองนับเงินช่วยงานแต่งงานของลูกสาว แต่กลับต้องชะงักมือเพราะข่าวที่ลูกสาวเดินมาแจ้ง
“ฉันแค่ให้ชวนเขามากินข้าวด้วยแค่นี้ก็ทำไม่ได้ แกนี่มันยังไงนะ” น้ำเสียงแสดงความขัดใจและไม่พอใจในตัวลูกสาวดังขึ้น เมื่อรับรู้ว่าเย็นนี้ต้นบุญจะไม่ได้มารับประทานอาหารด้วยตามที่เชิญ
“แหม...แม่ ก็เขาติดธุระไปต่างจังหวัด หนูก็บอกแม่แล้วนี่คะ เล็กเขางานยุ่งจะตาย แค่ที่เป็ข่าวไปนี่ก็ไปเพิ่มงานให้เขาตั้งเยอะแล้ว”
“มันจะไปเพิ่มอะไรกันนักหนาเชียว ฉันบอกไว้ก่อนเลยนะ ฉันชอบลูกเขยคนนี้ ถ้ามาจนถึงขั้นนี้แล้ว แกยังจับเขาไว้ไม่ได้ ฉันจะตีแกให้ตายเลย” คุณสดศรีชี้หน้าลูกสาวคาดโทษเอาไว้
“แม่คะ หนูกับเขาเป็เพื่อนกันนะคะ แค่ที่มาถึงขนาดนี้หนูก็หน้าชาจนหยิกไม่เจ็บแล้วค่ะ”
“เหรอ ไหนฉันลองซิ” คุณสดศรีปากว่า มือก็ถึงแก้มของลูกสาวทันที เมธินีไม่ทันได้ตั้งตัว หลบไม่ทัน เจ็บถึงกับต้องร้องโอดโอย
“โอ๊ยยยย..แม่ หนูเจ็บนะ” ผู้เป็ลูกสาวยกมือถูแก้มตัวเองป้อย ๆ
“ก็ยังเจ็บอยู่นี่ อย่ามาทำเป็หน้าบางนักเลย ถ้าไม่อยากอดตาย ก็รีบทำให้เขาจดทะเบียนด้วยให้ได้ ถึงตอนนี้จะมีเงินจากปู่ของแกส่งมาให้ใช้สบาย ๆ ก็เถอะ แต่ถ้าหมดปู่แกสักคนจะทำยังไง แกคิดบ้างหรือเปล่า ญาติทางโน้นเขาคงจะมองมาทางนี้หรอกนะ แต่ละคนจ้องสมบัติกันตาเป็มัน”
“หูยยย แม่อ่ะ เล็กเขาก็ไม่ใช่ดินน้ำมันนะคะ ถึงจะจับเขาปั้นให้เป็แบบไหน ทำอะไรก็ได้น่ะ”
“ไม่ได้ก็ต้องได้ สมองมีก็คิดหาวิธีไปสิ แต่งงานยังได้แต่งแล้วเลย แค่ให้ไปจดทะเบียนด้วย ทำไมจะทำไม่ได้”
“โอ๊ย..ปวดหัว แม่อยากได้เขามาก ก็ช่วยหนูคิดด้วยสิคะ ให้หนูคิดตอนนี้ก็คิดไม่ออกหรอกค่ะ” เมธินีพูดจบก็ลุกขึ้นหยิบกุญแจรถ และเงินที่ผู้เป็แม่แกะออกจากซองมาวางไว้บนโต๊ะจำนวนหนึ่งไปด้วย
“นั่นแกจะไปไหน?”
“ก็ออกไปข้างนอก เผื่อว่าจะได้ไอเดียมาจับลูกเขยให้แม่บ้างน่ะสิคะ”
“ก็ให้มันได้จริง ๆ ละกันนะ” คุณสดศรีส่งเสียงกำชับตามหลังลูกสาวออกไปติด ๆ
ร้านอาหารที่ต้นบุญพาเจนเนตรมา เป็ร้านอาหารทะเล ทั้งนี้ก็เพราะรู้ว่าเป็อาหารที่หญิงสาวชอบ
“บอสคิดดีแล้วใช่ไหมคะ ที่พาเจนมาร้านนี้” เจนเนตรเอ่ยถามเ้านายของเธอในขณะที่เดินตามเขาเข้ามาในร้าน
“ทำไมล่ะ ก็คุณชอบอาหารซีฟู้ดไม่ใช่เหรอ?”
“อุ๊ย! บอสจำได้ด้วยเหรอคะ ดีใจจัง”
‘เห็นนิ่ง ๆ แต่เก็บทุกเื่เลยนะ...’ เลขานุการสาวยิ้มแต้ ไม่คาดคิดว่าเ้านายหนุ่มจะจำได้ว่าเธอชอบหรือไม่ชอบกินอะไร
“หึหึ ถูกใช่ไหมล่ะ แสดงว่าฮิปโปแคมปัสของผมยังทำงานได้ดีอยู่”
“ฮะ!! คืออะไรคะ บอสจะพาฮิปโปที่ไหนเข้าโรงเรียนคะ?”
“ฮ่ะฮ่า ไม่ใช่อย่างนั้น ผมหมายถึงฮิปโปแคมปัส ที่เป็ชื่อเรียกของสมองส่วนที่ทำหน้าที่เก็บความจำน่ะ ถ้าเป็ข้อมูลจริงก็จะส่งไปเก็บไว้ที่ฮิปโปแคมปัส แต่ถ้าเป็ข้อมูลด้านอารมณ์ ก็จะถูกส่งไปเก็บไว้ที่อะมิกดาลา ทั้งสองส่วนนี้อยู่ที่สมองส่วนกลางหรือเรียกว่า..ธาลามัส” ต้นบุญพูดพร้อมกับขยับเก้าอี้เลื่อนให้เลขานุการสาว เพราะเดินกันมาถึงโต๊ะพอดี ก่อนจะกลับมานั่งที่ของตน
“ขอบคุณค่ะบอส” เจนเนตรนั่งลงพร้อมกับเอ่ยขอบคุณ ก่อนจะกลับมาเข้าเื่เดิม “ตกลงบอสจบอะไรมากันแน่คะ ถึงได้รู้ไปยันรายละเอียดของสมองเลย หรือว่าบอสเป็อับดุล ใช่ไหมคะเนี่ย”
“ฮ่ะฮ่า ผมก็เป็ผมนี่แหละ แค่ชอบอ่านไปเรื่อย และก็โชคดีว่าสมองของผมยังทำงานได้ดีอยู่ อ่านอะไรไปก็จำได้แค่นั้นเอง” ประโยคของหญิงสาวทำเอาต้นบุญอดหัวเราะไม่ได้ ก่อนจะอธิบายถึงที่มาของความรู้
“โห..พ่อของลูก” เจนเนตรได้ฟังแล้วยิ่งนึกชื่นชมผู้ชายตรงหน้ามากขึ้นไปอีก ถึงกับเผลอพูดพึมพำสิ่งที่คิดออกมาอีกด้วย มองต้นบุญด้วยสายตาหวานเยิ้ม
“หืม คุณเจนพูดว่าอะไรนะครับ”
“ฮะ! อ๋อ...พ่อ..เอ่อ..หมายถึงเหมือนพ่อของเจนค่ะ ท่านเป็คนชอบอ่านเหมือนกัน” เจนเนตรกะพริบตาปริบ ๆ เรียกสติให้กับตัวเอง ก่อนจะหาประโยคที่เป็ทางออกสวย ๆ ให้ตนเอง
สำหรับมื้อนี้ที่ต้นบุญตั้งใจเลี้ยงขอโทษเลขานุการสาว เขาจึงให้เธอเป็คนสั่งรายการอาหารทั้งหมด ซึ่งหญิงสาวก็จัดการสั่งรายการอาหารที่ตนเองชอบแบบจัดเต็ม โดยเทคะแนนไปให้ปลามากหน่อย เพราะเธอทราบว่าชายหนุ่มก็ชอบกินปลาเช่นกัน
และความเป็สุภาพบุรุษของต้นบุญก็ยังคงสร้างความประทับใจให้กับเจนเนตรได้อีก เพราะในขณะที่รับประทานกันอยู่ด้วยความเมามันนั้น เปลือกปูเกิดบาดเข้าที่นิ้วเล็ก ๆ ของหญิงสาว
“โอ๊ะ...” เสียงร้องเบา ๆ ดังออกจากปากของเลขานุการคนสวย ก่อนที่จะวางปูในมือแล้วนั่งบีบนิ้วของตัวเองแทน
“เป็อะไรครับคุณเจน” ต้นบุญเงยหน้าขึ้นมามองผู้ร่วมโต๊ะอาหารของเขา
“เปลือกปูทิ่มเอาค่ะ สงสัยมันจะยังตายไม่สนิท เลยยังมีฤทธิ์อยู่”
“หึ ผมว่าไม่ใช่ปูหรอกที่มีฤทธิ์ คุณต่างหากที่ไม่ระวัง ไหนขอผมดูหน่อยสิ” ต้นบุญพูดจบ ก็ยื่นมือไปจับมือของหญิงสาวมาดู เห็นเป็แผลเหมือนโดนบาดเล็ก ๆ มีเืซึมอยู่นิดหน่อย
“แฮ่ ๆ” เจนเนตรได้แต่ยิ้มแหยให้กับมุกที่ตัวเองส่งไป แต่ดันโดนตอกกลับมากระทบตัวเองเข้าจนได้
ต้นบุญยกมือเรียกบริกรที่อยู่แถวนั้นเพื่อขอพลาสเตอร์ยา ระหว่างที่รอชายหนุ่มก็จัดการแกะเปลือกปูที่ทางร้านบีบเปลือกให้จนแตกมาแล้วออก เหลือแต่เพียงกล้ามให้ถือได้สะดวก ก่อนจะวางใส่จานของเลขานุการคนสวย
“อุ๊ย! บอสน่ารักอ่ะ ขอบคุณมากนะคะ”
“ไม่เป็ไรครับ ครั้งนี้เป็แมทช์ไถ่โทษไง ผมบริการให้ คุณแกะเองไม่ถนัดแล้วไม่ใช่เหรอ”
เจนเนตรยิ้มให้แทนคำตอบ คะแนนของชายหนุ่มพุ่งสูงทะลุปรอทในใจของหญิงสาวกันเลยทีเดียว เลขานุการสาวหยิบก้ามปูขึ้นมาส่งเข้าปาก อ้ำคำใหญ่ด้วยความสุขใจ กินไปยิ้มไปอย่างหุบไม่ลง
89K
