ทะลุมิติมาใช้ชีวิตสโลว์ไลฟ์

        แม่บุญธรรมคนใหม่ของเฟยเจิน ชักชวนให้เด็กหญิงกับเด็กชายค้างคืนที่ตระกูลเซียวสักสามถึงสี่วัน นางอยากใช้เวลากับลูกสาวบุญธรรมก่อนที่จะแยกจากกันไปคนละเมือง เพราะเมืองบ้านเกิดของเฟยเจินมิใช่เมืองแห่งนี้ 

        เฟยเจินตอบรับคำชักชวนอย่างรวดเร็ว เธอก็อยากจะใช้เวลากับครอบครัวนี้ให้นานขึ้นอีกสักเล็กน้อยเช่นกัน 

        เธอบอกกับแม่บุญธรรมว่า พวกเธอขอตัวกลับไปหาคนของเธอที่ร่วมเดินทางมาด้วยและกลับไปเอาชุดต่างๆ ที่โรงเตี๊ยมก่อน แล้วจะกลับมาอีกครั้งยามซวี (19.00-20.59น.)

        ระหว่างที่เฟยเจินกลับไปเอาของ เธอก็หาของเล่นในมิติที่เฟยหมิงเคยทำขึ้นมาให้เด็กน้อยเล่นรอ มิเช่นนั้นเขาจะร้องไห้งอแงตามเธอไปทุกที่

        “คุณหนูรักษาตัวด้วยนะขอรับ/เจ้าคะ” ทั้งสามเข้าใจที่เฟยเจินอธิบายแล้ว เจ้านายของพวกตนมีครอบครัวบุญธรรมใหม่ และจะไปอาศัยที่นั่นสักสามถึงสี่วัน เวลาสามถึงสี่วันนี้พวกเขาจึงเป็นอิสระ ทั้งสามโบกมือลาเฟยเจินด้วยหน้าตาอาลัย

        คืนนี้เฟยเจินนอนกับเด็กน้อยหลิงหลิง ระหว่างนอนหลับเด็กน้อยใช้แขนป้อมของเขากอดแขนเล็กของเธอแน่นมิยอมปล่อย นอนหลับอย่างมีความสุขจนกระทั่งเช้า

        ต้นยามเฉิน (07.00-08.59น.) เฟยเจินตื่นก่อนเด็กน้อย เพื่อมาทำอาหารเช้า สามถึงสี่วันนี้เธอบอกพวกเขาแล้วว่าเธออาสาขอทำอาหารให้พวกเขา โดยเธอจะเน้นอาหารบำรุง เพราะฮูหยินเซียวมีร่างกายที่ไม่แข็งแรง และชอบหน้าซีดบ่อย

        มื้อเช้าเป็นข้าวต้มสมุนไพรที่อุดมไปด้วยสรรพคุณมากมาย ยิ่งเมล็ดข้าวโดนน้ำวิเศษ มันก็ยิ่งอวบอิ่ม ดูน่ากินและเต็มไปด้วยสารอาหารกิจกรรมวันนี้ที่เธอจะทำคือการไปซื้อวัวนม อย่าลืมว่าเป้าหมายหลักที่เธอเดินทางมาไกลเพียงนี้ก็เพื่อซื้อวัวนม ดื่มนมจะได้เพิ่มส่วนสูง ในอนาคตเธอจะต้องตัวสูงให้ได้!

        ฮูหยินเซียวให้เฟยเจินกับเย่วซินนั่งรถม้าตระกูลเซียวไป นางยังขอให้ลูกสาวบุญธรรมพาน้องชายตัวเล็กไปเปิดหูเปิดตาด้วย นางเชื่อว่าเฟยเจินจะดูแลความปลอดภัยของลูกชายนางอย่างดี

        “นม นม” หลิงหลิงพยายามพูดด้วยความตื่นเต้น หลังจากพวกเธอลงมาจากรถม้า มองไปรอบๆ ก็มีแต่ทุ่งกว้าง เลี้ยงวัวนมหลายสิบตัว 

        “หลิงหลิง พี่สาวจะพาไปดูวัวนมใกล้ๆ นะ” เฟยเจินอุ้มเด็กน้อยเดินไปดูวัวตัวใหญ่สีขาวสลับดำใกล้ๆ มือป้อมของเขาพยายามเอื้อมจับวัวให้ได้ เธอจึงวางเด็กน้อยไว้บนหลังวัวและคอยดูไม่ให้ตก

        ใช้เวลาสักพักไปกับการเลือกวัวนมที่ต้องการ สุดท้ายเธอก็เลือกมาสิบตัว ซึ่งหลังจากที่จ่ายเงินเสร็จ เธอก็แอบนำวัวทุกตัวเข้าไปในมิติในสถานที่ลับตาคน

        กลับมาที่บ้านตระกูลเซียว ฮูหยินเซียวก็ถามไถ่ถึงวัวนม เธอจึงบอกว่าให้ทางโรงวัว นำไปส่งให้เธอที่เมืองไฉเฟิงแทน เพราะเธอซื้อเป็นจำนวนมาก

        ยามเว่ย (13.00-14.59น.) นี้ ระหว่างที่หลิงหลิงกำลังนอนหลับ เธอก็เข้าห้องครัวเพื่อทำขนมหวาน โดยวันนี้เธอจะทำพุดดิ้งนมสดแสนอร่อย

จัดเตรียมวัตถุดิบและลงมือทำทีละขั้นตอนจนเสร็จสิ้น จากนั้นก็นำพุดดิ้งหลายสิบถ้วยเข้าไปแช่ในถ้ำน้ำแข็ง ปรับอุณหภูมิให้มีความเย็นเทียบเท่าเครื่องใช้ไฟฟ้าทรงสี่เหลี่ยมในภพก่อน

        มื้อเย็น หลังจากทุกคนกินอาหารจานหลักอิ่ม เธอก็นำพุดดิ้งขึ้นโต๊ะต่อ ทุกสายตารวมถึงข้ารับใช้จ้องมองพุดดิ้งด้วยความสงสัยและอยากกิน

        “ขนมหวานที่เจ้าทำเมื่อวานเรียกว่าเกล็ดหิมะ แล้วสิ่งนี้เรียกว่าอันใดงั้นหรือ” พ่อบุญธรรมถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น สิ่งใดที่เกี่ยวกับอาหาร เขามีความสนใจทั้งหมด

        “พุดดิ้ง เจ้าค่ะ” เฟยเจินกระแอมเล็กน้อย “เชิญทุกคนลองชิมเถิดเจ้าค่ะ” สิ้นเสียง แน่นอนว่าคนแรกที่รีบตักเข้าปากจะเป็นใครมิได้ นอกจากท่านปู่เซียว

        “สวรรค์! มันช่างนุ่มอะไรเช่นนี้!” ชายชรายกถ้วยพุดดิ้งนมสดขึ้นเหนือหัว เขาทำท่าคล้ายน้ำตาจะไหล ก่อนจะรีบตักอีกถ้วยเข้าปากคำโต ข้ารับใช้ที่คอยรับใช้อยู่รอบข้างต่างมองตาละห้อย

        “กิน กิน” หลิงหลิงอ้าปาก น้ำลายไหลเป็นทาง จ้องมองพุดดิ้งไม่วางตา นั่งรอพี่สาวบุญธรรมป้อน

        เฟยเจินใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดน้ำลายที่ไหลเป็นทางยาว เธอป้อนหลิงหลิงคำเล็ก ให้เขาลองหัดเคี้ยวดูก่อน เพราะฮูหยินเซียวมักกังวลว่าลูกชายจะเผลอกลืนเข้าไป เลยให้เขากินแต่อาหารที่ไม่ต้องเคี้ยวเป็นส่วนใหญ่

        “อีก อีก” เด็กน้อยเคี้ยวตามที่พี่สาวบอก เขารีบเคี้ยว รีบกลืน เพราะอยากกินคำถัดไปไวๆ จึงโดนเฟยเจินดุ แม้น้ำเสียงเฟยเจินจะดุแต่เด็กน้อยก็ไม่ได้ร้องไห้งอแง เขาหัวเราะชอบใจและเคี้ยวตามที่เธอสอนใหม่อีกครั้ง

        สามถึงสี่วันนี้ เฟยเจินใช้เวลาว่างอยู่กับครอบครัวบุญธรรมเป็นส่วนใหญ่ เธอได้คิดค้นลองทำอาหารยาที่ไม่เหมือนยาขึ้นมาด้วย เนื่องจากเป้าหมายของเธอคือ อาหารอร่อยที่มีสรรพคุณบำรุงร่างกายโดยเฉพาะ

        สิ่งแรกที่เธอคิดก็คือ เธอจะทำพิซซ่าสมุนไพร มันมีลักษณะเป็นแป้งแผ่นกลมแบนหน้าสมุนไพร ซึ่งเธอปรับสูตรหลายครั้งให้มันกลายเป็นอาหารยา

        “สิ่งนี้คืออาหารยาอย่างนั้นหรือ มันอร่อยยิ่งนัก” หญิงวัยกลางคนใช้มือจับพิซซ่าสมุนไพรกินตามที่ลูกสาวสอน นางชอบรสชาติมันเป็นพิเศษ แป้งบาง เน้นด้วยสมุนไพร แต่ลูกสาวทำอย่างไรสมุนไพรพวกนี้จึงไม่ขมเลย มันกลับอร่อยควบคู่กับแป้งบางอย่างลงตัว

        “ท่านแม่กินเยอะๆ นะเจ้าคะ สิ่งนี้จะบำรุงร่างกายให้มีสุขภาพแข็งแรงยิ่งขึ้นเจ้าค่ะ” เฟยเจินพูดกับฮูหยินเซียวด้วยใบหน้ายิ้มแยม เธอยื่นพิซซ่าสมุนไพรส่งให้เย่วซินลองชิมบ้าง เด็กน้อยที่อยู่ข้างกายก็คอยแต่จะเอื้อมมือไปหยิบกินให้ได้ เธอจึงหั่นพิซซ่าเป็นคำเล็กๆ ให้เขาลองหัดเคี้ยวให้ชำนาญเสียก่อน

        “มันดีเทียบเท่ายาสมุนไพรเลยอย่างนั้นหรือ ลูกแม่ช่างฉลาดหลักแหลมยิ่งนัก คิดค้นอาหารยาขึ้นมาได้” หญิงวัยกลางคนหยิบพิซซ่าอีกชิ้นขึ้นมากินมิหยุด หากมันอร่อยและมีประโยชน์เช่นนี้ นางก็ยอมกินมันทุกวันเลย

        “ลูกสาวของพวกเราคิดค้นอาหารใหม่ๆ ขึ้นมาอีกแล้วอย่างนั้นหรือภรรยาที่รัก” หัวหน้าตระกูลเซียวคนปัจจุบันเดินเข้ามาหาพวกนาง

        “ใช่เจ้าค่ะท่านพี่ ท่านลองชิมสิเจ้าคะ เจินเจินบอกว่ามันคืออาหารยา บำรุงร่างกาย” ฮูหยินเซียวหยิบพิซซ่าสมุนไพรป้อนสามีด้วยความรักใคร่

        “อืม… อร่อยจริงๆ หากนำสิ่งนี้ไปทำอาหารรายการพิเศษที่ภัตตาคารไห่หง เจ้าคิดเห็นอย่างไรลูกสาว” ชายวัยกลางคนพูดด้วยความตื่นเต้น หากนำอาหารยาเข้าไปเป็นรายการพิเศษ ผู้คนคงให้ความสนใจจนกลายเป็นอาหารยอดนิยมอย่างแน่นอน แต่สิ่งแรกคือเขาต้องได้รับการยินยอมจากลูกสาวเสียก่อน

        “ดีเจ้าค่ะ ข้าเชื่อว่ามีหลายคนที่ไม่อยากกินยาขมๆ เพื่อบำรุงร่างกาย แต่อยากมีร่างกายที่แข็งแรง” เฟยเจินมิได้หวงแหนสูตรการทำ หากมันจะช่วยครอบครัวบุญธรรมของเธอได้

        “ข้าไตร่ตรองดีแล้ว หากลูกสาวยินยอม พวกเราจะเปิดรายการอาหารยาพิเศษขึ้นในชื่อธุรกิจของลูกสาว และยกกำไรทั้งหมดที่ได้ให้ลูกสาวเป็นอย่างไร”

        “ดีเจ้าค่ะท่านพี่ อย่างไรเราก็ต้องหาธุรกิจมายกให้ลูกสาวเพิ่มเติมมากมายในอนาคตสำหรับสินเดิม” ฮูหยินเซียวยกนิ้วโป้งให้ผู้เป็นสามี

        “ข้าจะทำตามที่ท่านพ่อ ท่านแม่เห็นสมควรเจ้าค่ะ” เฟยเจินรู้สึกซาบซึ้งใจที่พวกเขาคิดถึงอนาคตของเธอ

        “เจ้าเคยเล่าว่าตอนนี้กำลังเปิดธุรกิจใช่หรือไม่ ใช้ชื่อนั้นเป็นรายการหลักเป็นอย่างไร เสมือนพวกเราสองครอบครัวทำธุรกิจร่วมกัน” ชายวัยกลางคนจ้องมองลูกสาวด้วยดวงตาเป็นประกาย เขาอดทนรอมิไหวแล้ว อยากจะให้ผู้คนทั่วแคว้นได้รู้จักรายการอาหารยาสุดพิเศษนี้

        “ได้เจ้าค่ะ เป็นเกียรติที่หมิงซินเทียนของข้าได้ร่วมธุรกิจกับพวกท่าน” เฟยเจินยิ้มอย่างเบิกบาน 

        ความสุขช่างผ่านไปรวดเร็ว ถึงวันที่เฟยเจินจะต้องกลับไปที่โรงเตี๊ยมเสียแล้ว ก่อนจะจากกัน เธอก็มอบชุดผลิตภัณฑ์ของหมิงซินเทียนหลายชุดให้กับครอบครัวบุญธรรม และยังไม่ลืมให้ข้ารับใช้บางส่วนอีกด้วยเพื่อเป็นการขอบคุณที่คอยดูแลเธอตลอดสี่วันนี้

        “แงงงงงง!” หลิงหลิงร้องไห้งอแงมิยอมจากลาพี่สาวบุญธรรม เขามองพี่สาวเดินขึ้นรถม้าหายไปด้วยหน้าตาเซื่องซึม

        เฟยเจินมิหันกลับไปมองเพราะเธอกลัวว่าจะไม่อยากจากลาครอบครัวนี้ไป รถม้าตระกูลเซียวพาเธอกับเย่วซินมาจอดที่โรงเตี๊ยมและกลับไป

กลางดึก ณ ตระกูลเซียว ขณะที่เฟยเจินกลับไปแล้วนั้น ในห้องของเด็กชายวัย 2 ปี ท้องฟ้ามืดสนิท แทบจะไม่มีแสงไฟจากดวงจันทร์มากนัก เด็กชายตัวน้อยนอนหลับปุ๋ย มิรู้ตัวเลยว่าตอนนี้เขาได้โดนหญิงรับใช้ที่แฝงตัวเข้ามาลักพาตัวไปเสียแล้ว

        เหตุการณ์เกิดขึ้นอย่างว่องไวและเงียบสงบยิ่งนัก องครักษ์ที่คอยลาดตระเวนมิทันเห็นเลยว่าคุณชายน้อยได้โดนคนชั่วลักพาตัวไปไหนต่อไหนแล้ว

        หญิงรับใช้ที่แฝงตัวมานั้นมีทักษะการพลางตัวที่เยี่ยมยอด นางอุ้มทายาทตระกูลเซียวไปมัดตัวไว้ในสถานที่ลับแห่งหนึ่งตามคำบอกของผู้เป็นนาย

        คำสั่งผู้เป็นนายคือ วันพรุ่งนี้ยามโฉ่ว (01.00-02.59น.) ให้จุดไฟเผาสถานที่แห่งนั้นเพื่อสังหารทายาทตระกูลเซียว