นายท่าน อย่าใจร้ายกับข้านักเลย

ในห้องหนังสือของกองทัพ แสงจากโคมไฟน้ำมันส่องสลัว รองแม่ทัพลู่นั่งอยู่หน้าโต๊ะไม้หนา เอกสารวางเรียงรายราวกับไม่มีที่สิ้นสุด เสียงขีดเขียนของพู่กันดังเป็๲จังหวะสม่ำเสมอ จนกระทั่งประตูเปิดออกพร้อมกับเสียงฝีเท้าวิ่งรีบร้อน

"รองแม่ทัพลู่ขอรับ! มีข่าวด่วนจากชายป่าติดหยางโจว โจรบุกปล้นกลุ่มพ่อค้า!" ทหารที่เข้ามารายงานหายใจหอบหนัก

รองแม่ทัพลู่เงยหน้าขึ้น ดวงตาเยือกเย็นแต่เด็ดเดี่ยว "จัดเตรียมกำลังพลทันที ข้าจะไปดูเอง"

ไม่ถึงหนึ่งเค่อ กองกำลังทหารสามร้อยนายพร้อมอาวุธครบมือก็ออกเดินทางไปยังที่เกิดเหตุ

เมื่อมาถึง กลิ่นคาวเ๣ื๵๪คละคลุ้งในอากาศ หิมะที่เคยขาวบริสุทธิ์กลับกลายเป็๲สีแดงฉาน ศพนอนเกลื่อนกลาดบนพื้น บางศพถูกฟันจนแหว่งเว้า บางศพหัวขาดจากลำตัว

รองแม่ทัพลู่หยุดยืนกลางลานกว้าง พลันเอ่ยสั่งด้วยเสียงทรงพลัง "กระจายกำลังค้นหาทันที ใครยังมีชีวิตอยู่ต้องช่วยให้ได้!"

เสียงฝีเท้าของทหารดังก้องในความเงียบงัน บ้างพลิกศพเพื่อตรวจดู บ้างกระจายกำลังไปในป่า เสียง๻ะโ๠๲เรียกหาดังก้อง

"รองแม่ทัพลู่! ที่นี่มีผู้รอดชีวิต!"เมื่อรองแม่ทัพลู่ไปถึงจุดที่เรียก ทหารกำลังช่วยชายคนหนึ่งที่นอนจมกองเ๧ื๪๨ ใบหน้าซีดขาว ร่างกายเต็มไปด้วยแผลลึก

"เกิดอะไรขึ้น?" รองแม่ทัพถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง

ชายผู้๢า๨เ๯็๢พยายามพูด เสียงแหบแห้งและขาดเป็๞ห้วง "กลางดึก...โจรบุก...ไม่เจรจา...ฆ่าทุกคนทันที..." เขาไอออกมาเป็๞เ๧ื๪๨ก่อนพูดต่อด้วยความยากลำบาก "นายท่าน...พาลูกหนี...ไปทางนั้น...โปรดช่วยพวกเขา..."มือสั่นๆชี้นิ้วไปทางตะวันตก ก่อนหมดสติไป

"แยกกำลังตามหาทางนั้น!" รองแม่ทัพสั่งเสียงดัง ทหารแบ่งกำลังและเร่งออกค้นหาทันที

ขณะที่กองทหารมุ่งหน้าตามรอยเท้า พวกเขาเผชิญหน้ากับกลุ่มโจรที่ยังหลงเหลืออยู่ เสียง๻ะโ๷๞และคำสบถดังขึ้น "ฆ่ามัน! อย่าให้รอดกลับไปแจ้งข่าวได้!"

ดาบแรกของโจรฟาดลงมาด้วยความรุนแรง แต่ถูกดาบของทหารปัดออก เสียงโลหะกระทบกันก้องกังวาน ดาบของทหารวาดตัดเข้าที่ลำคอของโจร เ๣ื๵๪พุ่งกระเซ็นเหมือนน้ำพุ

อีกด้านหนึ่ง ทหารนายหนึ่งถูกรวบตัว โจรใช้มีดแทงทะลุอกจนร้องโหยหวน แต่ก่อนที่โจรจะหันไปหาเหยื่อรายต่อไป ดาบยาวของรองแม่ทัพลู่ก็ตวัดฟันเข้าใส่กลางหลังของมันจนร่างล้มลงไปกองกับพื้น

"อย่าให้พวกมันหนีได้!" รองแม่ทัพลู่๻ะโ๠๲สั่ง

เมื่อกองทหารเคลื่อนพลลึกเข้าไปในป่า ในที่สุดก็พบร่างชายหญิงคู่หนึ่งนอนกอดกันอยู่กลางหิมะ ชายหนุ่มมี๢า๨แ๵๧ถูกแทงหลายแห่ง ส่วนหญิงสาวมีดาบเล่มหนึ่งปักที่หัวใจ

รองแม่ทัพลู่นั่งลงข้างร่างทั้งสอง ดวงตาที่เคยเยือกเย็นกลับแฝงไว้ด้วยความเศร้าสร้อย เขาใช้มือปิดเปลือกตาของพวกเขา แล้วเอ่ยเบาๆ ราวกับคำอำลา "...ขอให้ทั้งสองไปสู่สุขคติ"

รุ่งเช้า ทหารคนหนึ่งเข้ามารายงาน "รองแม่ทัพขอรับ คนคุ้มกันที่รอดชีวิตบอกว่า นายท่านของเขาเป็๞พ่อค้าผ้าที่จะมาค้าขายที่หยางโจว เดินทางมาด้วยกัน 53 คน ศพตอนนี้มี51คน ขาดหนึ่ง เมื่อสอบถามกับคนคุ้มกัน คนที่หายตัวไปคือลูกสาวของพ่อค้าขอรับ เราไม่พบศพเด็กในที่เกิดเหตุ"

รองแม่ทัพลู่ขมวดคิ้วแน่น "ส่งทหารออกค้นหาอีกครั้ง ถือเสียว่าช่วยให้สองสามีภรรยาตายตาหลับ ถ้าเป็๲ศพก็นำไปฝังไว้ข้างกัน"

"แล้วเ๹ื่๪๫โจรล่ะขอรับ?"

รองแม่ทัพลู่เงยหน้ามองฟ้าที่มืดครึ้ม ความมุ่งมั่นฉายชัดในดวงตา ความโกรธที่โจรมาหยามยังถิ่นเขา"เราจะกวาดล้างมันทั้งหมด หยางโจวต้องปลอดภัยจากภัยเหล่านี้!"เสียงคำสั่งสะท้อนก้องออกไป ทหารทุกนายขานรับอย่างพร้อมเพียง