สุดแค้นแสนรัก นายหัวทมิฬ_End

    บทที่ 7 เกลียดเข้ากระดูกดำ... 100%

             บรื้นนนน!!!!...... เอี๊ยดดด!!!!......         เสียงรถโฟล์วิลวิ่งมาจอดที่หน้าบ้านไม่ถึงนาที ก็พุ่งทะยานออกไป คงปล่อยให้ปวริศายืนนิ่งอยู่นอกรั้วบ้าน ด้วยความรู้สึกท่วมท้นไปด้วยความทุกข์ ระทม เจ็บปวดรวดร้าวหัวใจอย่างแสนสาหัส นี่เขาเห็นเธอเป็นอะ...

    ต้องการเปิดตอนเพื่ออ่านต่อใช่ไหม?

    เปิดตอนนี้ใช้ 3.00 กำลังใจ
    ยอดกำลังใจที่เหลือ 0.00 กำลังใจ