ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

“ทุกคนเงียบ!”พร้อมกับน้ำเสียงอันอ่อนหวานของอาโอบะ ภายในและภายนอกจัตุรัสก็เงียบลงในที่สุด
“เอาจานหยกและ ‘หินประกายไฟ’ ออกมา!”
นักหลอมหลายคนร่วมกันทำงาน เปิดตู้แล้วเอาจานหยกขาวและอัญมณีขนาดเท่ากำปั้นออกมาเพียงพริบตาบนโต๊ะเหล็กแต่ละที่เหมือนมีลูกบอลสีขาวเรียงรายอยู่
นักหลอมหลายคนรู้สึกโล่งอก แต่หลายคนก็แอบร้องไห้อยู่เงียบๆ อันที่จริง “หินประกายไฟ” นี้ไม่ได้เป็นอัญมณีระดับต่ำที่ยากต่อการหลอมนักทว่านั่นมันในกรณีที่มีเวลาเพียงพอ แต่ตอนนี้มีเวลาเพียงแค่ครึ่งชั่วโมงเท่านั้น
“ทุกคน โปรดเตรียมตัว!”น้ำเสียงของอาโอบะสูงขึ้นเล็กน้อย หยุดลงครู่หนึ่ง แล้วเสียงคมชัดทว่าไพเราะดั่งนกขมิ้นก็ดังก้องไปทั่วทั้งจัตุรัส
“ด่านแรกของการแข่งขันนักหลอม เริ่มได้...ณ บัดนี้!”
เกือบจะทันทีเสียงของนางสิ้นสุดลง นาฬิกาทรายที่อยู่ใต้เวทีก็หมุนขึ้นเริ่มจับเวลา
“ซู่!”เสียงของเม็ดทรายที่ดังขึ้นไหลลงมาทับถมช่องว่างด้านล่าง
อาโอบะเดินกลับไปที่นั่งของนางด้วยรอยยิ้มหน้าโต๊ะเหล็กหลายพันตัวนักหลอมเกือบทั้งหมดรีบคว้า “หินประกายไฟ” แล้ววางมันไว้ระหว่างฝ่ามือ
ทุกคนรอบๆ จัตุรัสกระซิบกระซาบ แต่ในสนามแข่งขันนั้นตรึงเครียดมาก"ฮือ! ฮา! ..."
เมื่อได้ยินเสียงพึมพำกึกก้อง ที่ด้านหน้าโต๊ะเหล็กหลายสิบตัว อัคคีพิสุทธิ์ก็ลุกโชนขึ้นพวกเขากระตุ้นอัคคีพิสุทธิ์ในระยะเวลาอันสั้นและสำแดงพลังออกมา
ถังฮวนยังถืออัญมณีด้วยมือทั้งสองข้าง แต่แทนที่จะเร่งอัคคีพิสุทธิ์ทันที เขากลับกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว
“รีบร้อนซะจริงๆ!”เมื่อเห็นเปลวไฟลุกโชน ถังฮวนอดไม่ได้ที่ตื่นเต้นเขาคิดว่าตนกำลังกระตุ้นอัคคีพิสุทธิ์ และแสดงให้เห็นว่าตัวเองรวดเร็วพอไม่ได้คาดหวังจะแสดงฝีมือโอ่อวดให้เป็นจุดสังเกตเช่นครั้งที่แล้ว
หากถังฮวนเดาไม่ผิด ในหมู่คนเหล่านี้ เกรงว่าจะมีนักหลอมระดับกลางอยู่เพียงไม่นานความพยายามก็เริ่มเห็นผล ที่โต๊ะเหล็กจำนวนมากมีเปลวไฟเกิดขึ้น
“ไม่เลวนี่?”
ถังฮวนกำลังจะละสายตาออกมา แต่เขารู้สึกได้ว่ากำลังถูกจ้องมอง จึงหันไปที่ด้านซ้ายทันทีห่างออกไปไม่กี่สิบเมตร มีชายหนุ่มในชุดหรูหราจ้องมองมาที่เขาและคาดว่าจะมีความคิดเดียวกัน ที่ต้องการสังเกตความแข็งแกร่งของคู่ต่อสู่ไปก่อน
ชายคนนั้นยังไม่ได้หยิบ “หินประกายไฟ” ขึ้นมาเลยด้วยซ้ำ!
เมื่อเห็นถังฮวน ชายหนุ่มคนนั้นเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยฉายแววกวนโทสะอยู่ในดวงตาของเขาจากนั้นก็หันไปด้วยความทะนงตน จากนั้นจึงถือ “หินประกายไฟ” ด้วยมือทั้งสอง
“ย๊าา!”จากนั้นไม่นานเปลวไฟกลุ่มเล็กๆ ก็ลุกไหม้ในฝ่ามือของเขาแต่ทันใดนั้นก็เกิดแรงผลักดันเกิดขึ้น ทำให้ลูกบอลมีขนาดเท่ากับอ่างล้างหน้า
ในเวลานี้เปลวไฟที่ปรากฏโดยนักหลอมหลายคน ส่วนใหญ่จะทำได้ขนาดเท่าชามใบโตแต่ชายในชุดคลุมนั้นทำได้ใหญ่กว่าพวกเขาเหล่านั้นหลายเท่าตัวเป็นภาพที่ดึงดูดสายตาของผู้คนรอบจัตุรัส ทำให้ทุกคนสามารถมองเห็นได้
ทว่าในนาทีต่อมาพลันมีเสียงอุทานดังขึ้นอีกครั้งหนึ่ง
“เปลวไฟแรงกล้าขนาดนั้น ไม่ใช่ว่าเขาเป็นนักหลอมระดับกลางหรือ?”“เจ้านั่นยังไม่รู้อะไร?”“การเป็นนักหลอมระดับกลางก่อนอายุยี่สิบได้ ถือว่ามีอนาคตที่สดใสราบรื่นแล้ว”"..."
ชายหนุ่มดูเหมือนจะตระหนักถึงความเคลื่อนไหวรอบๆ ตัว ใบหน้าของเขาแจ่มใสขึ้นห่างไปไม่กี่เมตรด้านหลังชายคนนั้น ดูเหมือนจะมีคนหัวเราะเยาะ
“ย๊าาา!”เหนือโต๊ะเหล็กอีกตัวเปลวไฟขนาดเท่าชามใบใหญ่ก็ขยายตัวขึ้นอย่างรวดเร็วจนเท่าอ่างล้างหน้าไม่ด้อยไปกว่าของชายหนุ่มในชุดคลุมนั่นเลย
ชายหนุ่มมองกลับไป ใบหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเล็กน้อย ริมฝีปากก็เริ่มขยับราวกับสาปแช่ง!

-โปรดติดตามบทต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 55 เจ้าชายและเจ้าหญิง (1)

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 55 เจ้าชายและเจ้าหญิง (1)

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้