สาวชาวไร่ปฏิวัติวงการอาหาร พลิกชีวิตสู่ความมั่งคั่ง

บทที่ 40 คำเชิญ

"สาวน้อย เครื่องดื่มกับกับอาหารพวกนี้คืออะไร เจ้ามีของดีอะไรอีกแล้ว"

"ท่านพ่อ อาหารพวกนี้ทำจากผลเหลียงเฝินเจ้าค่ะ"

"และพวกมัน เป็นนางเซียนสอนเจ้าอีกแล้วใช่ไหม" พี่ชายซ่งถามซ่งเส้าเส้าพลางเคี้ยววุ้นผลไม้

ซ่งเส้าเส้าพยักหน้าอย่างภาคภูมิใจ "ใช่เจ้าค่ะ"

คำ 'นางเซียน' สำหรับพ่อซ่งแม่ซ่ง และพี่ชายซ่งกลายเป็นคำคุ้นหูไปแล้ว อย่างแรกก็เพราะตระกูลซ่งนับถือเทพเจ้าและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ อย่างที่สองก็เพราะชีวิตความเป็นอยู่ของตระกูลซ่งดีขึ้นก็เพราะนางเซียนคนนี้

"ท่านลุง นางเซียนที่พวกท่านพูดถึงคือใครหรือขอรับ"

เหยียนหลีลั่วกินข้าวไปพลางฟังพวกเขาคุยกันไปพลาง รู้สึกอยากรู้เรื่องของนางเซียนที่พวกเขาพูดถึง

"นางเซียนผู้นี้มีแค่เส้าเส้าเท่านั้นที่เคยเห็น"

แค่เหยียนหลีลั่วพูดอะไร พี่ชายซ่งก็พร้อมตอบ

เหยียนหลีลั่วยิ่งฟังก็ยิ่งงง ลู่เฉินโม่ก็ขมวดคิ้ว มองซ่งเส้าเส้าด้วยแววตาที่ลึกลับ

ซ่งเส้าเส้ารู้สึกอึดอัดที่ถูกลู่เฉินโม่มองแบบนั้นจึงเบือนหน้าหนี แกล้งทำเป็นไม่สนใจแล้วก็เดินเข้าไปในครัว

"บุตรสาวของพวกเราตกลงไปในน้ำเมื่อเดือนก่อน ตอนนั้นเป็นช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ น้ำแข็งในแม่น้ำเพิ่งจะละลาย โชคดีที่มีคนใจดีช่วยนางขึ้นมา ไม่เช่นนั้นเส้าเส้าคงไม่รอด" 

"แต่หลังจากฟื้นขึ้นมา นิสัยของนางก็เปลี่ยนไป ทำอาหารก็เก่งขึ้น รู้จักวัตถุดิบที่พวกเราไม่รู้จักมากมาย ทั้งยังรู้จักอาหารที่พวกเราไม่เคยกินมาก่อนได้ด้วย"

พ่อซ่งเห็นซ่งเส้าเส้าเดินออกไปจึงเล่าให้ลู่เฉินโม่และเหยียนหลีลั่วฟัง

เหยียนหลีลั่วรู้สึกตกใจส่วนลู่เฉินโม่รู้สึกสงสารมากกว่า

"ท่านลุง เช่นนี้แสดงว่าแม่นางซ่งไม่ได้ทำอาหารอร่อยๆ เก่งมาตั้งแต่เด็กหรือขอรับ" ลู่เฉินโม่ถามต่อ

"นางเอาแต่บอกว่านางเซียนสอน พวกเราเค้นถามนางหลายครั้งแล้ว นางก็ไม่ยอมบอก"

พ่อซ่งพูดด้วยสีหน้าที่แฝงไปด้วยความกังวล

ลู่เฉินโม่เห็นสีหน้าที่เป็นกังวลของพ่อซ่งก็รู้ว่าพวกเขากำลังเป็นห่วงซ่งเส้าเส้าจึงไม่ซักไซร้ต่อ หากเขาอยากรู้ลึกกว่านี้ ต้องไปถามซ่งเส้าเส้าเอง

อย่างไรก็ตาม พอได้ฟังเรื่องนางเซียน ลู่เฉินโม่ก็ยิ่งสนใจซ่งเส้าเส้ามากขึ้น

"ท่านลุง ไม่ทราบว่าแม่นางซ่งได้ปรึกษาเรื่องหนึ่งกับท่านและท่านป้าแล้วหรือยังขอรับ"

"เรื่องอะไรหรือ" พ่อซ่งทำหน้าสงสัย

ลู่เฉินโม่รู้ดีว่าซ่งเส้าเส้าคงไม่บอกเรื่องที่เขาอยากจะให้นางไปเปิดโรงอาหารที่กรมทหารองครักษ์เหนือกับพ่อซ่งและแม่ซ่ง เขาจึงตัดสินใจบอกเอง ทำเช่นนี้พ่อซ่งกับแม่ซ่งต้องตกลงแน่ๆ และซ่งเส้าเส้าก็จะปฏิเสธไม่ได้

ลู่เฉินโม่เหลือบไปเห็นซ่งเส้าเส้ากำลังเดินออกมาจากครัวพอดีก็แกล้งทำเป็นตกใจ

"นี่แม่นางซ่งยังไม่ได้บอกเรื่องนี้กับท่านลุงและท่านป้ารึขอรับ" พูดจบก็หันไปมองซ่งเส้าเส้า

ทุกคนบนโต๊ะอาหารต่างก็หันไปมองซ่งเส้าเส้าตามสายตาของลู่เฉินโม่

ซ่งเส้าเส้าพึ่งจะเดินออกมาเห็นทุกคนจ้องนางก็ทำอะไรไม่ถูก

เหยียนหลีลั่วเข้าใจความหมายในการกระทำของลู่เฉินโม่จึงก้มหน้าลงหัวเราะคิกคัก เนื้อตัวสั่นเทาไปหมด

"พวก...พวกท่าน...พวกท่านมองข้าทำไมกันเจ้าคะ"

"สาวน้อยเจ้าปิดบังอะไรข้ากับแม่ของเจ้าอยู่หรือไม่"

ซ่งเส้าเส้ายิ่งฟังก็ยิ่งงง มองพี่ชายซ่งอย่างไม่เข้าใจ พี่ชายซ่งส่ายหน้า ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากช่วยซ่งเส้าเส้า แต่เขาไม่รู้จริงๆว่าซ่งเส้าเส้าปิดบังอะไรจากพ่อซ่งกับแม่ซ่ง

ซ่งเส้าเส้าหันไปมองเหยียนหลีลั่วที่กำลังกลั้นขำอยู่ก็ยิ่งงง

"ไม่มีหรอกเจ้าค่ะ ท่านพ่อข้าจะมีเรื่องปิดบังท่านได้อย่างไรเล่า" ถึงแม้ว่าซ่งเส้าเส้าจะรู้สึกไม่มั่นใจแต่ก็พูดออกไป

"คุณชายลู่"

"ขอรับท่านลุง"

"ท่านก็เห็นแล้วว่านางปากแข็ง ท่านบอกข้ากับภรรยาข้ามาเถิด"

ซ่งเส้าเส้าขมวดคิ้ว พอได้ยินพ่อซ่งถามลู่เฉินโม่ก็รู้ทันทีว่าลู่เฉินโม่กำลังวางแผนอะไรบางอย่าง นางจ้องมองลู่เฉินโม่ตาไม่กะพริบ ดูสิว่าแผนการของเขาคืออะไร

"เรื่องมันเป็นแบบนี้ขอรับท่านลุงท่านป้า เมื่อสองสามวันก่อนข้ากับหลีลั่วไปเจอแม่นางซ่งที่ในเมือง นางกำลังขายตันปิ่งผักป่าอยู่ อาจจะเป็นเพราะขายดีเกินไปทำให้เถ้าแก่ของโรงเตี๊ยมข้างๆอิจฉา จึงไปหาเรื่องนาง ข้ากับหลีลั่วเห็นว่านางเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆไปขายของคนเดียวคงจะไม่ปลอดภัย จึงคิดว่าที่กรมทหารองครักษ์เหนือที่พวกเราทำงานอยู่กำลังขาดคนทำอาหาร พอดีเห็นว่าแม่นางซ่งทำอาหารเก่งทั้งยังอร่อย จึงอยากเชิญนางไปทำอาหารที่นั่น แต่ไม่คิดเลยว่าแม่นางซ่งจะปฏิเสธพวกเราทันที และบอกว่าจะกลับไปปรึกษากับท่านทั้งสองก่อน ข้าก็นึกว่าแม่นางซ่งคงจะบอกเรื่องนี้กับท่านทั้งสองแล้วขอรับ"

ลู่เฉินโม่พูดจบก็มองซ่งเส้าเส้าด้วยแววตาที่แฝงไปด้วยความเสียดาย

ซ่งเส้าเส้า "..."

ลู่เฉินโม่ เจ้านี่มันยอดนักแสดงชัดๆ แสดงเก่งจริงๆ หากข้ากลับไปที่ศตวรรษที่ 21 ได้ ข้าจะพาเจ้าไปด้วย ให้เจ้าไปสมัครคัดเลือกเป็นดารา

ซ่งเส้าเส้าโมโหจนปากสั่น จ้องลู่เฉินโม่ตาไม่กะพริบ

"สาวน้อย มีเรื่องแบบนี้จริงๆหรือ"

เรื่องนี้ซ่งเส้าเส้ายอมรับว่าตัวเองทำไม่ถูก จึงก้มหน้าลงยอมรับกับพ่อซ่งและแม่ซ่งว่านางไม่ได้บอกพวกเขา

"ท่านพ่อท่านแม่ ช่วงนั้นพี่สาวกำลังจะแต่งงาน มีเรื่องให้ทำเยอะแยะ ข้าจึงลืมไปเจ้าค่ะ"

"เช่นนั้นก็ตอบเสียตอนนี้สิสาวน้อย คุณชายลู่กับคุณชายเหยียนกำลังรอคำตอบจากเจ้าอยู่นะ!"

ลู่เฉินโม่และเหยียนหลีลั่วพยักหน้าเห็นด้วย

ซ่งเส้าเส้า "..."

เหยียนหลี่ลั่ว "ท่านลุงท่านป้า พวกท่านตกลงหรือไม่ขอรับ"

ลู่เฉินโม่พยักหน้า ช่วยเอ่ยเสริม "แม่นางซ่งบอกว่าตราบใดที่ท่านลุงกับท่านป้าตกลง นางก็ไม่มีปัญหาใด"

ซ่งเส้าเส้า "..."

ตอนนี้ซ่งเส้าเส้ากำลังกัดฟันยืนอยู่ข้างหลังพ่อซ่งแม่ซ่ง จ้องลู่เฉินโม่ตาไม่กะพริบอยากจะเข้าไปเย็บปากเขา

"ข้ากับภรรยาตกลง!"

"ใช่ ใช่ เรื่องดีๆ เช่นนี้จะไม่ตกลงได้อย่างไร"

พ่อซ่งกับแม่ซ่งดีใจมากที่ได้ยินแบบนั้น

"เช่นนี้แสดงว่าท่านลุงกับท่านป้ารับปากแล้ว แม่นางซ่งก็คงไม่มีปัญหาใดอีกใช่หรือไม่?"

ลู่เฉินโม่ยังไม่ลืมที่จะให้ซ่งเส้าเส้าได้พูดบ้าง

ซ่งเส้าเส้ายิ้มออกมาอย่างฝืนๆ ตอบด้วยน้ำเสียงเล็ดลอดผ่านไรฟัน "แน่นอนเจ้าค่ะ ต้องขอบคุณคุณชายลู่มากนะเจ้าคะที่ให้โอกาสสาวน้อยคนนี้" 

"แม่นางซ่งเกรงใจกันเกินไปแล้ว"

... 

หลังจากที่กินข้าวเสร็จ ซ่งเส้าเส้าก็แอบดึงลู่เฉินโม่ไปคุยกันสองต่อสอง

"แม่นางซ่งมีอะไรจะถามข้ารึ?" ลู่เฉินโม่ทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"ท่านจงใจ!"

"เปล่าสักหน่อย"

"ท่านจงใจแน่ๆ!"

"แม่นางซ่ง ข้าเชื้อเชิญเจ้าด้วยความจริงใจนะ"

ซ่งเส้าเส้า "..." 

*เรื่องนี้ใช้ได้ไหมค่ะ ถ้าชอบฝากรีวิวให้ไรต์ด้วยน้าา

**ขอโทษเรื่องที่ไม่สม่ำเสมอค่ะ ช่วงที่ผ่านมาติดปัญหาน้ำท่วมค่ะ หลังจากนี้จะลงอย่างต่อเนื่องค่ะ