ผู้พิทักษ์แดนเหนือ (จบ)

บทที่ 60 อะลิโพจีน

“หมายความว่าไม่มีผู้โจมตี แต่อาการบาดเจ็บบนร่างของกัปตันเจียวเกิดจากคุณ ถูกไหม?"

ฮั่วอวี๋เป็นฝ่ายทำลายความเงียบ

บาดแผลของเจียวเยว่ได้รับการรักษาแล้ว จางลี่หมินแนะนำว่าเธอต้องพักผ่อน จึงควรรีบไปที่สถานีวิจัยทางวิทยาศาสตร์ 249 เพื่อรับการรักษาขั้นต่อไป

อย่างไรก็ตาม เรื่องที่อยู่ตรงหน้าตอนนี้ก็จำเป็นต้องจัดการเช่นกัน อีกสามคนที่เหลือจะได้หมดโอกาสในการหลอกไป๋เสี่ยวโม่และคนอื่น ๆ ที่กำลังตามมา

เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มชาวจีนและหญิงสาวชาวแคนาดาต่างก็ก้มหน้าเงียบ ฮั่วอวี๋จึงหันไปมองนักวิทยาศาสตร์ชาย

ดูจากท่าทางของอีกฝ่ายก่อนหน้า ชายคนนี้จิตอ่อนที่สุด หากต้องการประหยัดเวลา เขาควรเริ่มซักถามอีกฝ่ายเป็นคนแรก

"พูดสิ! เป็นใบ้เหรอ?"

ชายหนุ่มหันหน้าหนีและตัวสั่นเทา

ฮั่วอวี๋เหยียดยิ้ม จากนั้นก็ควบคุมลูกบอลสีดำขนาดเล็กให้หันไปทางอื่น

เหล่าผู้ชมกำลังรับชมอย่างตั้งใจ ทว่าจู่ ๆ ภาพบนหน้าจอกลับเปลี่ยนไปเป็นใบหน้าน่ารักของลูกหมาป่า

- เกิดอะไรขึ้น?

- อาจารย์อวี๋ คุณจะทำอะไรน่ะ? ทำไมจู่ๆถึงเปลี่ยนมุมกล้อง?

- แม้ว่าเสี่ยวอวี๋จะน่ารักมาก แต่เราก็ยังอยากเห็นอาจารย์อวี๋สอบสวนคนไม่ดีพวกนั้น!

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เหล่าผู้ชมก็ได้ยินเสียงทุบตีดังมาจากห้องถ่ายทอดสด ผสมกับเสียงร้องของชายหนุ่มนิรนาม

“โอ๊ย พอแล้ว เจ็บ มันเจ็บ"

“หยุดได้แล้ว ผมจะพูด ผมจะพูด!"

ทันใดนั้น กล้องก็หมุนกลับมา เผยให้เห็นภาพของฮั่วอวี๋และชายหนุ่มคนดังกล่าวอีกครั้ง

ฮั่วอวี๋ลูบข้อมือของตนเบา ๆ ส่วนชายอีกคนกลับล้มลงกับพื้นพร้อมใบหน้าฟกช้ำ

ฮั่วอวี๋อธิบายกับกล้อง “ขอโทษด้วย เมื่อครู่เขาเกิดสะดุดล้ม ผมเลยต้องใช้เวลาสักระยะเพื่อพยุงเขาขึ้น” 

เหล่าผู้ชมภายในห้องถ่ายทอดสดเงียบลงทันที

พวกเราปฏิบัติต่อคุณเหมือนพี่น้อง ทำไมคุณถึงปฏิบัติต่อเราเหมือนคนโง่?

ใครจะไปล้มจนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำแบบนั้นได้?

ใครบ้างจะต้องใช้เวลาช่วยพยุงคนนานถึงห้านาที?

ชายหนุ่มคนนี้ตกลงไปในร่องลึกก้นสมุทรมาหรือยังไง?

- อาจารย์อวี๋ แม้ว่าพวกเราจะสนับสนุนการกระทำของคุณ แต่ไม่ใช่ว่าคุณกำลังพยายามซ่อนคำโกหกของตัวเองอยู่หรอกเหรอ?

- ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่คนดี ไม่เห็นเหรอว่าเขาเป็นคนทำให้พี่สาวผู้พิทักษ์น้ำแข็งเป็นแบบนี้? อาจารย์อวี๋ไม่ได้ทุบตีเขาอย่างไม่ยุติธรรม

- ข้างบน ระวังพวกเราจะฟ้องคุณในข้อหาหมิ่นประมาท ทุบตีอะไรกัน? เจ้านั่นแค่ล้มเท่านั้น!

- ใช่ ๆ ฉันเห็นทั้งหมด เจ้านั่นแค่ล้ม!"

- ฉันคือสโนว์โมบิลคันนั้น ฉันพิสูจน์ได้ ฉันอยู่กับพวกเขา ผู้ชายคนนั้นล้มเองจริง ๆ

เมื่อเห็นความตื่นตระหนกของเหล่าผู้ชม หลินหรานซึ่งเชื่อมต่อการถ่ายทอดสดกับฮั่วอวี๋อยู่จึงเอ่ยขึ้นอย่างอดไม่ได้ 

- จากมุมมองของผมที่เป็นหมอมาหลายปี นี่คืออาการบาดเจ็บจากการล้มจริง ๆ อาการบาดเจ็บจากการถูกทุบตีไม่ได้เป็นแบบนี้

เมื่อเห็นว่าแม้แต่หมอหนุ่มยังช่วยฮั่วอวี๋โกหก ทิศทางของข้อความก็เปลี่ยนไปในทางเดียวกันทันที เหล่าผู้ชมต่างบอกว่าพวกเขาไม่รู้ ไม่เห็น สักพักจึงข้ามเรื่องนี้ไปโดยไม่ถามอะไรอีก

ชายหนุ่มนิรนามนอนอยู่บนพื้นด้วยสีหน้าสิ้นหวัง

คนพวกนี้เป็นใคร?

ไหนใครบอกว่าคนจีนเป็นคนซื่อสัตย์?

พวกคุณเรียกสิ่งนี้ว่าความซื่อสัตย์อย่างนั้นเหรอ?

ฮั่วอวี๋ยิ้มให้กับกล้องและหันไปมองชายคนดังกล่าว สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นไม่พอใจทันที "บอกมา! มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น!"

ชายคนดังกล่าวเอ่ยเสียงเบาราวกับยุง “พวกเขาไม่ใช่นักล่าสัตว์หรือโจรสลัดขั้วโลก แต่เป็นคนจากองค์กรผิดกฎหมาย"

สีหน้าของผู้พิทักษ์น้ำแข็งหนุ่มเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม

ไม่ว่าจะเป็นนักล่าสัตว์หรือโจรสลัดขั้วโลก เป้าหมายสูงสุดของพวกเขาต่างก็คือเงิน

แต่องค์กรผิดกฎหมายต่างออกไป พวกเขาคือมือมืดของนักการเมืองต่างชาติและเป็นตัวร้ายที่ไร้มนุษยธรรม คนเหล่านี้ไม่เพียงต่อสู้เพื่อเงิน แต่ยังฆ่าคนด้วย!

"แล้วเขาล่ะ?" ฮั่วอวี๋ชี้ไปยังชายหนุ่มชาวจีนด้านข้าง "เกิดอะไรขึ้นกับเขา?"

ชายตรงหน้าลังเลและเอ่ย “เขาต้องการเงินจำนวนมาก เรารับปากกับเขาว่าจะมอบเงินให้หลังจากทุกอย่างจบลง"

ฮั่วอวี๋หันไปมองทางชายหนุ่ม อีกฝ่ายนั่งอยู่บนพื้นโดยไม่เอ่ยอะไรออกมา ใบหน้าของเขาสงบนิ่ง ทว่าภายในใจกลับหดหู่

"แล้วเขารู้ไหมว่าคุณร่วมมือกับองค์กรผิดกฎหมาย?"

ชายตรงหน้าพยักหน้า “รู้ ผมบอกเขาก่อนจะออกเดินทาง"

ฮั่วอวี๋หันไปมองและถาม "คุณต้องการเงินมากขนาดนั้นเลยเหรอ?"

คนถูกถามเงียบไป

"เงินเดือนของผู้พิทักษ์น้ำแข็งเองก็ไม่น้อยไม่ใช่หรือไง? รายได้ต่อเดือนมากกว่า 10,000 หยวนด้วยซ้ำ หากรวมกับโบนัสและเงินสนับสนุนอื่น ๆ ปีหนึ่งก็ตกหลายแสน”

"หลายแสน?" ชายหนุ่มยิ้มอย่างเย็นชา "เงินไม่กี่แสนจะพอได้อย่างไร? หากเจ็บป่วยน่ะ!"

ฮั่วอวี๋ชะงักไปเล็กน้อย "คุณป่วยเหรอ?"

ชายหนุ่มก้มหน้าลงและเอ่ยอย่างเศร้า ๆ “แม่ของผมมีภาวะพร่องเอนไซม์บางชนิด เธอป่วยเป็นโรคหายาก"

"โรคนี้ต้องใช้เงินมากเหรอ?"

"ไม่ใช่ว่าคุณเก่งเหรอ? หากคุณสามารถเชิญแพทย์ชื่อดังหลายคนมาปรึกษาทางไกลแบบนี้ได้ คุณก็ลองถามพวกเขาดูสิว่า ต้องใช้เงินมากแค่ไหนในการรักษาโรคนี้”

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นและยิ้มเยาะ ไม่รู้ว่าเขากำลังเย้ยหยันความสงสัยของฮั่วอวี๋หรือตัวเองที่ไร้ความสามารถ

ฮั่วอวี๋หันไปมองหน้าจอ จางลี่หมินลังเลอยู่ครู่หนึ่งและเอ่ย “อะลิโพจีน คือยารักษาโรคนี้ มันเป็นยาที่แพงที่สุดในโลกและได้รับการอนุมัติให้จำหน่ายโดยสหภาพยุโรปเท่านั้น ไม่มีช่องทางหาซื้อยานั่นได้ในจีน ดังนั้นโรคนี้จึงไม่มีประกันสุขภาพ"

“เท่าที่ผมรู้ การรักษาด้วยยาตัวนี้มีค่าใช้จ่ายประมาณ 7.62 ล้านหยวนต่อครั้ง มันเพียงพอที่จะซื้อรถโรลส์-รอยซ์ได้หนึ่งคัน” 

ชายหนุ่มที่อยู่ด้านข้างเอ่ย “ช่างเป็นหมอที่รอบรู้จริง ๆ คุณรู้ราคาขายอย่างเป็นทางการของมัน แล้วรู้หรือเปล่าว่าคนอย่างผมไม่สามารถซื้อยานั่นตามท้องตลาดได้ ผมทำได้แค่ไปตลาดมืดเพื่อซื้อมันผ่านพ่อค้าคนกลางเท่านั้น และราคาของยาตัวนี้ในตลาดมืดก็สูงกว่าปกติถึง 30 เปอร์เซ็นต์!"

“อะลิโพจีน อะลิโพจีน!" ชายหนุ่มหัวเราะอย่างเสียสติ "ยาทองคำ!"

ฮั่วอวี๋หันไปมองทางอื่นและไม่สนใจเขาอีก

“หมายความว่าคุณสมรู้ร่วมคิดกับองค์กรผิดกฎหมาย ใช้ผลประโยชน์มหาศาลล่อลวงผู้พิทักษ์น้ำแข็ง โจมตีทีมของตัวเอง และทำให้ผู้พิทักษ์น้ำแข็งระดับกลางได้รับบาดเจ็บสาหัส"

ม่านตาของนักวิทยาศาสตร์ชายเบิกกว้าง เขามองฮั่วอวี๋อย่างไม่อยากเชื่อ

"จุดประสงค์ของคุณคืออะไร? คุณรู้หรือเปล่าว่านี่เป็นอาชญากรรมประเภทไหน?

ชายตรงหน้าลังเลและเอ่ย "คุณ... คุณกล้าเพิกเฉยต่อความผิดของเขาดื้อ ๆ อย่างนี้เลยเหรอ?”

ฮั่วอวี๋เหลือบมองชายหนุ่มชาวจีนและเอ่ย “เขาจะต้องได้รับโทษแน่ แต่ความผิดของคุณใหญ่กว่า และสมควรรับโทษสถานหนัก!"

ชายตรงหน้าตกตะลึงและเอ่ย “เขาโจมตีผู้พิทักษ์น้ำแข็งด้วยกัน ความผิดนี้ไม่ใหญ่โตพอหรือยังไง?"

"เขาทำแบบนั้นเหรอ?" ฮั่วอวี๋เอ่ย "ผมไม่เห็น"

เมื่อได้ยินเรื่องไร้สาระของฮั่วอวี๋ ชายหนุ่มชาวจีนก็เงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังเพื่อนร่วมอาชีพด้วยความตกตะลึง

มาถึงขนาดนี้แล้ว อีกฝ่ายก็ยังคิดจะปกป้องเขาเหรอ?

เป็นเพราะรู้สึกสงสาร?

หรือว่าเป็นเพราะว่าเป็นคนจีนเหมือนกัน?

นักวิทยาศาสตร์ชายกัดฟันแน่นและเอ่ย "ไร้สาระ! ถ้าคุณทำแบบนี้ ผมก็จะไม่ยอมพูดอะไรทั้งสิ้นจนกว่าทนายของผมจะมาถึง”

ฮั่วอวี๋รู้สึกขบขันกับคำพูดของอีกฝ่ายและระเบิดหัวเราะออกมา

นี่คุณดูหนังมากไปหรือเปล่า?

นี่คือขั้วโลกเหนือ!

เขาหยิบมีดกรูข่าออกมาจากข้างเอว จ่อมันเข้าที่ลำคอของอีกฝ่ายและถาม

“ดีเลย แล้วตอนนี้เราจะเอาอย่างไรกันต่อดี?"