(จบ)พฤกษาวิญญาณกับสงครามมนุษย์พิฆาตเทพมังกร

        ขณะที่ทางหย่าเฟยได้เริ่มดำเนินการเพื่อที่จะช่วยเหลือหวงเยี่ยด้วยวิธีการของตนเอง

        ในทางกลับกัน ทางตระกูลจินหรือตัวของจินไห่ผู้เป็นผู้นำตระกูลก็ไม่อยู่นิ่งเฉย

        ใบหน้าของชายวัยกลางคนผู้นั้นเคร่งขรึมจนเส้นเลือดข้างขมับปูดโปน เมื่อทราบว่าโครงการซุสไม่อาจกำจัดไอ้เด็กเวรหวงเยี่ยได้ตามที่คาดหวัง ความขุ่นเคืองภายในไม่ได้ลดลง แต่ยิ่งทวีคูณจนแทบเผาไหม้เหตุผลทั้งหมด

        เขายืนอยู่ภายในห้องทำงานที่ตกแต่งด้วยโลหะสีเงินเข้ม แววตานั้นฝงความเด็ดขาดอันไร้ปรานี

        “เมื่อวิธีตรงไปตรงมาใช้ไม่ได้..”

        “งั้นต้องใช้กฎระเบียบเป็นดาบ”

        เขาหยิบเครื่องมือสื่อสารขึ้นมาอย่างไม่ลังเล ใช้เส้นสายของตนเอง ส่งเรื่องนี้เข้าไปยังสมาพันธ์นักล่ามังกรแห่งทวีปเหนือโดยตรง โดยอาศัยการสนับสนุนจากเทพสงครามหลายคนซึ่งมีสายสัมพันธ์แน่นแฟ้นกับตระกูลของเขา

        ต้องกล่าวก่อนว่าสมาพันธ์นักล่ามังกรไม่ใช่องค์กรธรรมดา พวกเขาเป็นโครงสร้างอำนาจที่แผ่ขยายไปทั่วทั้งทวีปทั้งห้าของอารยธรรมเผ่าพันธุ์มนุษย์ สาขาของมันกระจายอยู่ตามเมืองใหญ่ เมืองรอง และฐานป้องกันชายแดน ครอบคลุมทั่วทุกอาณาเขตที่มนุษย์เหยียบยืน

        ทว่าท่ามกลางสาขานับไม่ถ้วน สมาพันธ์นักล่ามังกรสาขาหลักกลับมีเพียงห้าแห่งเท่านั้นที่ถือเป็นศูนย์กลางแท้จริงของอารยธรรม พวกมันตั้งอยู่ภายในทวีปทางเหนือ ทวีปทางใต้ ทวีปตะวันออก ทวีปตะวันตก และทวีปศูนย์กลาง เสมือนเสาหลักห้าต้นที่ค้ำจุนท้องฟ้าของมนุษยชาติ

        ในบรรดานั้น สมาพันธ์นักล่ามังกรสาขาหลักแห่งทวีปเหนือได้รับสมญานามว่า “มังกรแห่งทิศอุดร” สะท้อนถึงความแข็งแกร่งอันทรงอำนาจ

        ภายในนั้นมีเทพสงครามประจำการอยู่กว่าสามสิบคน แต่ละคนล้วนเป็นยอดฝีมือที่ผ่านศึกใหญ่ไม่รู้กี่ครั้ง นอกจากนี้ยังมีราชันย์สงครามอีกนับร้อย ซึ่งถือเป็นกระดูกสันหลังของแนวป้องกันมนุษย์

        พวกเขาเป็นดั่งเสาหลักของอารยธรรมมนุษย์ ไม่ใช่เพียงผู้ต่อกรกับเผ่าพันธุ์มังกรเท่านั้น หากยังมีสถานะในการพิพากษาความชั่วร้าย

ไม่ว่าจะมาจากมังกรหรือมนุษย์ด้วยกันเอง อำนาจของพวกเขาเป็นทั้งโล่และคมดาบ

        เมื่อเรื่องของหวงเยี่ยถูกส่งเข้าสู่ที่ประชุมภายในมังกรแห่งทิศอุดร

        บรรยากาศในห้องประชุมจึงตึงเครียดอย่างยิ่ง โต๊ะยาวสีดำสะท้อนเงาของผู้มีอำนาจหลายสิบชีวิตที่นั่งเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ เทพสงครามผู้เป็นผู้สนับสนุนของจินไห่เป็นผู้เปิดประเด็น เสียงของเขาดังชัดเจนกลางห้องประชุม

        “การกระทำของหวงเยี่ยผู้นี้ ถือว่าเป็นภัยต่อเผ่าพันธุ์มนุษย์ด้วยกันเอง”

        “เขาได้สังหารนักล่ามังกรร่วมเผ่าพันธุ์ในทางที่มิชอบ!”

        คำกล่าวนั้นถูกโยนลงกลางวงอย่างหนักหน่วง ราวกับก้อนหินที่กระแทกผิวน้ำจนเกิดคลื่นกระเพื่อมไปทั่ว ทว่าไม่ใช่ทุกคนจะเห็นพ้อง บรรดาเทพสงครามอีกหลายคนต่างขมวดคิ้ว ก่อนหนึ่งในนั้นจะกล่าวตอบอย่างไม่รีบร้อน

        “ภายนอกกำแพงเมืองมนุษย์น่ะ สถานการณ์เช่นนั้นไม่มีกฎระเบียบหรือข้อบัญญัติใดๆด้วยซ้ำ!”

        “สนามรบนอกเขตป้องกันไม่อยู่ภายใต้กรอบกฎหมายที่ชัดเจน”

        “หากเป็นเช่นนั้น.. หวงเยี่ยซื่อจื่อคนนี้ก็ไม่ต้องถูกตัดสินโทษความผิดอะไร”

        คำพูดดังกล่าวทำให้บรรยากาศภายในห้องประชุมแบ่งออกเป็นสองฝั่งอย่างชัดเจน

        ฝ่ายหนึ่งยืนกรานว่าการกระทำดังกล่าวเป็นภัยคุกคามต่อระเบียบ

        อีกฝ่ายมองว่าเหตุการณ์เกิดขึ้นนอกเขตอำนาจกฎหมาย จึงไม่อาจตัดสินด้วยกรอบเดียวกัน

        เสียงโต้แย้งดังขึ้นสลับกันอย่างต่อเนื่อง เหล่าเทพสงครามต่างหยิบยกหลักเกณฑ์ ข้อบังคับ และตัวอย่างจากอดีตมาสนับสนุนจุดยืนของตน การประชุมกินเวลาไปกว่าครึ่งชั่วโมงโดยไร้ข้อสรุป เสียงสนทนาหนักแน่นปะทะกันราวกับคมดาบกระทบกันกลางอากาศ

        สุดท้ายเทพสงครามที่นั่งอยู่หัวโต๊ะจึงยกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้ทุกคนเงียบ

        เสียงทั้งห้องค่อยๆดับลง เหลือเพียงความเงียบที่กดดันราวกับก่อนพายุหิมะ

        “ในเมื่อสถานที่เกิดเหตุอยู่นอกกำแพงเมือง และไม่มีข้อบัญญัติชัดเจนกำหนดความผิดในกรณีเช่นนั้น เขาจะไม่ถูกพิพากษาประหารชีวิต!”

        คำประกาศนั้นทำให้บางคนผ่อนคลายลง ทว่าอีกหลายคนยังคงนิ่งเฉย รอถ้อยคำถัดไป

        “อย่างไรก็ตาม.. การกระทำดังกล่าวได้สร้างความเสียหายต่อภาพลักษณ์ของนักล่ามังกร เพื่อรักษาระเบียบและความมั่นคง จึงมีมติให้ควบคุมตัวเด็กคนนี้ไว้ภายใต้การดูแลของสมาพันธ์ และสถานที่ควบคุมตัวคือคุกมังกรโลหิต ถูกควบคุมตัวเป็นเวลา 10 ปีด้วยกัน!”

        “ปิดการประชุม!”

        คำตัดสินสุดท้ายถูกบันทึกลงในระบบทันที

        เมื่อผลลัพธ์ของการประชุมถูกส่งไปยังจินไห่ ใบหน้าของเขาก็คลี่ออกเป็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม

        เสียงหัวเราะดังลั่นออกมาจากลำคออย่างไม่ปิดบัง

        “ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!”

        “ถึงจะไม่อาจสังหารไอ้เด็กเวรนี้ได้ แต่มันคงต้องเน่าตายอยู่ภายในคุกมังกรโลหิตเป็นแน่!”

        ดวงตาของเขาเปล่งประกายพึงพอใจราวกับได้เห็นศัตรูถูกโยนลงหลุมลึกที่ไม่มีวันปีนขึ้นมาได้

        เขาหันไปยังผู้ใต้บังคับบัญชาที่รอคำสั่งอยู่ด้านข้าง

        “เพราะงั้นให้สมาพันธ์นักล่ามังกรเดินทางไปยังมหาวิทยาลัยเทพอสูรเร็วเข้า รีบไปนำไอ้เด็กเวรนั้นเข้าคุกซะ!”

        คำสั่งถูกเปล่งออกมาอย่างเฉียบขาดและเต็มไปด้วยความตื่นเต้นเลยก็ว่าได้

        ...

        หลังจากนั้นเวลาก็ผ่านไปหลายวัน

        กระแสข่าวเกี่ยวกับคำตัดสินของสมาพันธ์นักล่ามังกรแห่งทิศอุดรได้แพร่สะพัดไปทั่วมหาวิทยาลัยเทพอสูรอย่างรวดเร็ว

        จากเสียงกระซิบในหอพัก สู่การสนทนาเคร่งเครียดในห้องประชุมคณาจารย์

        และในที่สุดก็กลายเป็นแรงกดดันที่แผ่คลุมทั้งสถาบันดุจหมอกหนาทึบยามรุ่งสาง

        ไม่มีผู้ใดกล่าวออกมาตรงๆว่าสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นนั้นอยุติธรรมเพียงใด แต่ทุกสายตาล้วนสะท้อนคำถามเดียวกัน

        เหตุใดเด็กหนุ่มผู้เพิ่งฟื้นจากบาดแผลถึงต้องถูกผลักเข้าสู่สถานที่ที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนั้น

        ในที่สุด ทางสมาพันธ์นักล่ามังกรแห่งทิศอุดรก็ได้ส่งกองกำลังมายังมหาวิทยาลัยเทพอสูรโดยตรง เสียงเครื่องยนต์ลอยต่ำดังครางอยู่เหนือท้องฟ้า เงายานพาหนะสีเข้มทอดยาวลงบนลานกลางมหาวิทยาลัยอย่างชัดเจน

        “อะไรกัน เจ้าชายน้อยถูกจับ?!”

        “เกิดเรื่องอะไรขึ้น? ทำไมสมาพันธ์สาขาหลักถึงได้ส่งคนมาจับกุมเขากันละ?”

        “ดูนั่นสิ! ท่านผู้อำนวยการ ท่านหลงอิน รวมถึงเหล่าคณบดีต่างออกมากันทั้งหมด นี่มันเกิดอะไรกันขึ้นกันแน่!”

        เหล่านักเรียนที่มุงดูอยู่ห่างๆต่างกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว บรรยากาศเงียบงันราวกับก่อนเกิดพายุใหญ่

        ในขณะนั้น หวงเยี่ยยืนอยู่เคียงข้างผู้เป็นอาจารย์อย่างหวูเหยียนจี

        ผู้อำนวยการหย่าเฟย หลงอิน รวมถึงคณบดีคนอื่นๆที่มายืนประจันหน้ากับตัวแทนสมาพันธ์โดยตรง

        ชายหนุ่มไม่ได้มีสีหน้าตื่นตระหนก ต่อให้มหาวิทยาลัยเทพอสูรจะยืนกรานเพียงใด ก็ไม่อาจล้มล้างคำสั่งของศูนย์กลางอำนาจได้ในทันที

หวูเหยียนจีเอื้อมมือไปตบไหล่ลูกศิษย์ของตน แฝงความห่วงใยที่ไม่ต้องเอ่ยเป็นคำยาวเหยียด

        “ไม่ต้องเป็นกังวลไปนะศิษย์รัก”

        “เจ้าจะไม่ได้ติดอยู่ในคุกมังกรโลหิตเป็นเวลา 10 ปีแน่ๆ”

        “ท่านผู้อำนวยการได้ใช้เส้นสายของตนเองดำเนินการไปแล้ว”

        “เต็มที่ก็แค่หนึ่งเดือน.. หรือเพียงไม่กี่วันก็เป็นได้ เพราะงั้นอดทนหน่อยนะศิษย์รัก!”

        คำพูดของชายวัยกลางคนฟังดูมั่นใจ ทว่าเสียงที่สั่นเล็กน้อยกลับเผยความวิตกที่ซ่อนอยู่ลึกๆ

        หวูเหยียนจีหวาดกลัวต่อสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นกับเด็กคนนี้ หวงเยี่ยเพิ่งฟื้นคืนจากอาการบาดเจ็บ ร่างกายยังไม่สมบูรณ์เต็มที่ แต่กลับต้องถูกจินไห่ใช้เส้นสายของตน กดดันผ่านอำนาจของเทพสงครามจนผลสรุปเอนเอียงไปในทิศทางเช่นนี้

        หย่าเฟยยืนอยู่ด้านข้าง นางไม่ได้กล่าวปลอบโยนเพิ่มเติม เพียงแต่ความตั้งใจที่ซ่อนอยู่ภายในนั้นหนักแน่นเกินกว่าจะสั่นคลอนง่ายๆ

        ส่วนหลงอินก็กำหมัดแน่นไปด้วยความโกรธ เล็บแทบจิกเข้าสู่ฝ่ามือของตนเอง

        “ถ้ามันกล้าทำอะไรเกินขอบเขต.. ข้าจะไม่ยอมอยู่เฉยแน่!”

        คำพูดของนางแฝงกลิ่นอายของราชันย์ที่กำลังคุกรุ่น

        ทว่าตัวของหวงเยี่ยกลับเผยรอยยิ้มเล็กๆ ท่าทางดูผ่อนคลายเกินกว่าที่ทุกคนคาดคิด

        “คุกมังกรโลหิตเหรอ?”

        “สถานที่คุมขังนักล่ามังกรที่ทำผิดร้ายแรงจนต้องได้รับโทษทัณฑ์ตลอดชีวิต!”

        “ภายในสถานที่แห่งนั้นแทบจะไม่มีกฎเกณฑ์และจะทำอะไรก็ได้”

        “แต่สำหรับข้าแล้ว.. มันอาจเป็นเรื่องที่ดีกว่าก็ได้นะ?”

        คำตอบนั้นทำให้หวูเหยียนจีถึงกับชะงักไปชั่วขณะ ก่อนที่จะส่ายหัวออกมาอย่างจนปัญญา

        จนกระทั่งระบบกลืนกินมังกรเอ่ยขึ้นมาอย่างอดกลั้นความตื่นเต้นไม่อยู่

        【นี่ท่านจะไปสังหารเหล่าอาชญากรทั้งหมดภายในคุกมังกรโลหิตหรือยังไงคะ?】

        【ถ้าสังหารพวกมันหมดได้ ท่านจะต้องได้รับแต้มวิญญาณที่มากมายมหาศาลแน่ๆ】

        【เหมือนไปเที่ยวอะไรประมาณนั่นอะ】

        เสียงใสของระบบทำให้มุมปากของหวงเยี่ยแสยะขึ้นเล็กน้อย

        เพราะทั้งสองมีความคิดตรงกันโดยไม่ต้องอธิบายเพิ่มเติม

        ตอนแรกหวงเยี่ยยังไม่รู้เลยว่าจะไปหาแต้มวิญญาณที่มากมายเพื่อพัฒนาตนเองจากที่ใด โลกภายนอกกำแพงเมืองเต็มไปด้วยอันตราย แต่ไม่ได้ง่ายดายพอจะไล่ล่าโดยไม่ถูกจับตามอง ทว่าคุกมังกรโลหิตนั้นแตกต่างออกไป

        สถานที่ที่แทบไร้กฎเกณฑ์ สถานที่ที่ผู้กระทำผิดร้ายแรงถูกโยนเข้าไปโดยไม่มีใครสนใจ สถานที่ที่ความแข็งแกร่งคือกฎเพียงหนึ่งเดียว