ขอโทษที พอดีบรรพจารย์ผมเป็นเจ้าแห่งยมโลก [นิยายแปล]

ชายวัยกลางคนถือบัตรประชาชนของผมไว้ก่อนเอ่ยขึ้นว่ามีห้อง 304 ว่างอยู่

        สีหน้าของหญิงสาวที่นั่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์พลันแข็งทื่อดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ

        "หัว…หัวหน้าจะ…จะเปิดห้องสามศูนย์สี่เหรอคะ!" น้ำเสียงของเธอสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด

        แค่ฟังก็รู้ว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

        แต่ชายวัยกลางคนกลับทำหน้าตึงก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงแน่วแน่ "แน่นอนมีแขกต้องการพักก็ต้องเปิดห้องให้สิ"

        หญิงสาวเหมือนพยายามจะพูดอะไรอีกแต่เมื่อเห็นว่าผมยืนอยู่ตรงนั้น ชายวัยกลางคนจึงผลักเธอออกไป แล้วเริ่มจัดการเรื่องห้องพักเองโดยไม่ให้เธอพูดอะไรต่อ

        สีหน้าของพวกเขาทั้งคู่ไม่อาจหลุดรอดไปจากสายตาผม

        ห้อง 304 …ไม่ใช่ห้องธรรมดาแน่

        ผมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบๆ"คุณครับ ห้องนี้ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม"

        ชายวัยกลางคนชะงักไปครู่หนึ่งก่อนยิ้มออกมาแล้วตอบเสียงดัง "ปัญหา? ห้องของฉันจะมีปัญหาอะไรได้ ถ้ามีปัญหาจริงๆ ล่ะก็ ฉันยอมยืนกลับหัวกินขี้เลย!เอาอย่างนี้ดีไหมน้องชาย ตอนนี้ดึกมากแล้ว ห้องพักราคาปกติคืนละสองร้อยหกสิบหยวน ฉันลดพิเศษเหลือร้อยเดียวพอแถมคูปองอาหารเช้าอีกหนึ่งใบด้วย!" เขาพูดด้วยท่าทางมั่นใจสุดขีด

        ตอนนี้ผมต้องการแค่ที่พักสำหรับค้างแรมสักคืนจะได้นอนพักเสียหน่อย

        และหากห้องนี้มีปัญหาจริงๆอย่างมากก็คงมีวิญญาณ…ซึ่งเรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่ผมกลัวอยู่แล้ว!

        "ตกลง" ผมพยักหน้ารับข้อเสนอ

        ชายวัยกลางคนรีบลงมือจัดการเรื่องห้องพักให้ทันทีก่อนจะชี้ไปที่บันได ส่งสัญญาณให้ผมขึ้นไปแล้วเลี้ยวขวา

        ผมหยิบคีย์การ์ดและคูปองอาหารเช้าเดินขึ้นบันไดไป

        พอถึงชั้นสองผมได้ยินเสียงกระซิบเบาๆ ลอดขึ้นมาจากเคาน์เตอร์ด้านล่าง

        "หัวหน้าคะ…ห้องสามศูนย์สี่น่ะ เล่นงานแขกมาหลายคนแล้ว คุณ…คุณยังจะเปิดให้แขกอีกเหรอคะ"

        ชายวัยกลางคนกลับไม่ใส่ใจ"หาเงินได้ก็ต้องหา ดูเจ้านั่นสิยังหนุ่มยังแน่น พลังหยางมีเต็มเปี่ยม ไม่มีปัญหาหรอก เสี่ยวลี่พรุ่งนี้เมียฉันไม่อยู่ สนใจมาอยู่เป็นเพื่อนหลังเลิกกะไหม ฮ่าๆ…"

        "หัวหน้าล่ะก็ เกลียดอะ!"

        "…"

        ผมกลอกตามองบนอย่างอดไม่ได้

        ที่แท้ก็เป็นแค่คู่รักสกปรกคู่นึง

        สิ่งที่ผมเกลียดที่สุดคือคนที่ไม่ซื่อสัตย์ในความสัมพันธ์

        ถ้าไม่รักกันแล้วก็เลิกกันไป

        ทำเรื่องสกปรกแบบนี้ไม่ต่างจากสัตว์ใช้แต่สัญชาตญาณ

        ผมแค่นเสียงเหอะก่อนเดินขึ้นไปยังชั้นสาม

        ผมไม่กลัววิญญาณ…กลับกันผมอยากพบพวกมันด้วยซ้ำ

        เหตุผลนั้นง่ายมากผมต้องการพลังของพวกมัน

        วิญญาณต้องดูดพลังหยางของมนุษย์เพื่ออบอุ่นร่างและเสริมพลัง

        แต่ตัวผมนั้นพิเศษสามารถดูดพลังของพวกมันมาเสริมพลังของตัวเองได้เช่นกัน

        เมื่อมาถึงชั้นสามผมสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกทันที บรรยากาศที่นี่หนาวกว่าชั้นล่างอย่างเห็นได้ชัด

        ที่สำคัญผมสัมผัสได้ถึงพลังวิญญาณที่แฝงอยู่รอบตัว

        นั่นหมายความว่าที่นี่มีวิญญาณอยู่จริง

        ผมเพ่งสมาธิพยายามตรวจสอบให้แน่ใจว่ามีพลังอาฆาตอยู่หรือไม่

        ถ้าไม่มีพลังอาฆาตแม้จะมีวิญญาณก็เป็นเพียงวิญญาณเร่ร่อน ซึ่งในเมืองใหญ่แบบนี้วิญญาณเหล่านี้มีอยู่ทั่วไป

        พวกมันไม่ใช่วิญญาณร้ายและโดยปกติแล้วจะไม่ทำร้ายใคร

        เมื่อไม่พบพลังอาฆาตผมก็แน่ใจว่าที่นี่ไม่น่ามีวิญญาณร้ายกาจอะไร

        ผมเดินมาหยุดที่หน้าห้อง304 แล้วใช้คีย์การ์ดแตะเปิดประตู

        ทันทีที่ประตูเปิดออกลมเย็นยะเยือกพัดวูบเข้ามากระทบใบหน้า

        แม้จะไม่รุนแรงมากแต่ก็เย็นผิดปกติ

        สีหน้าผมยังคงเรียบเฉย

        ผมเอื้อมมือไปเปิดไฟ

        แสงไฟส่องสว่างเผยให้เห็นห้องที่ค่อนข้างสะอาดดูไม่มีอะไรผิดปกติ

        ผมค่อยๆก้าวเข้าไปในห้อง พลางกวาดตามองไปรอบๆ พยายามตรวจสอบทุกอย่างให้แน่ใจ…

        ไม่มีอะไรผิดปกติ

        แต่ไอเย็นที่หนักกว่าปกติบ่งบอกว่าห้องนี้มักมีบางสิ่งแวะเวียนเข้ามา

        ผมเริ่มง่วงแล้ววางของเสร็จก็ไปอาบน้ำ จากนั้นกลับมาปิดไฟนอน ตั้งใจจะพักผ่อนให้เต็มที่

        แต่เพิ่งจะเคลิ้มหลับไปได้ไม่นานเสียงร้องไห้เบาๆ กลับแว่วเข้ามา

        เสียงนั้นเบามากจนแทบไม่ได้ยิน

        เสียงนั่นเหมือนดังมาจากทางห้องน้ำ

        "ฮือ…ฮือ…" เสียงสะอื้นนั้นเบาเกินกว่าที่คนปกติจะได้ยินหากไม่ตั้งใจฟัง

        ผมสะดุ้งตื่นทันทีลุกขึ้นนั่งบนเตียง แล้วเงี่ยหูฟัง

        แน่นอนว่ามีเสียงร้องไห้และมันมาจากห้องน้ำจริงๆ

        ผมมองไม่เห็นอะไรเลยจึงเอื้อมมือไปเปิดไฟ

        แต่ทันทีที่แสงไฟส่องสว่างเสียงร้องนั้นกลับเงียบไป

        ผมลองปิดไฟอีกครั้ง

        ไม่นาน…เสียงสะอื้นก็กลับมาอีกครั้งมันยังคงดังมาจากห้องน้ำ

        ตอนนี้ผมเริ่มสนใจขึ้นมาแล้ว

        ห้องนี้มีบางอย่างแปลกประหลาดจริงๆ

        ถึงแม้ผมจะไม่รู้สึกถึงวิญญาณเร่ร่อนแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามีบางสิ่งอยู่ที่นี่

        คราวนี้ผมไม่ได้เปิดไฟเพียงหันไปทางห้องน้ำแล้วเอ่ยขึ้น "พอได้แล้ว เลิกสะอื้นเถอะมีอะไรก็พูดมา ฉันยังต้องนอนอีกนะ!" พูดจบก็หาวหวอดไปที

        แต่เสียงสะอื้นยังไม่หยุดและไม่มีใครตอบกลับ

        ผมเริ่มรำคาญ

        ถ้าจะขู่คนอื่นก็พอเข้าใจแต่คืนนี้ดันมาเจอผม นี่คิดจริงๆ เหรอว่าจะทำให้ผมกลัวได้

        ผมถอนหายใจเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เลิกร้องซะที ตอนนี้ฉันอารมณ์ดี มีอะไรก็พูดมาถ้าไม่มีอะไรก็ไปซะ ถ้ายังรบกวนฉันอีกล่ะก็ ฉันจะทำให้เธอสลายไปเดี๋ยวนี้"

        ทันใดนั้นเองเสียงสะอื้นเปลี่ยนเป็นเสียงพูดแผ่วเบา "เจ็บ…เจ็บเหลือเกิน…คุณเป็นคนใจดี ช่วยฉันที…ฉันทรมานเหลือเกิน…"

        เป็นเสียงของผู้หญิงเธอพูดทั้งน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเศร้าและเจ็บปวด

        "ก็บอกมาสิว่าเธอเจออะไรมา แล้วฉันจะช่วยเธอได้ยังไง" ผมพูดขึ้น ขณะที่เอนตัวพิงหัวเตียง

        ผมไม่ได้เปิดไฟแค่จุดบุหรี่ขึ้นสูบ

        แต่ในจังหวะที่เปลวไฟจากไฟแช็กถูกจุดผมเห็นรางๆ ว่ามีบางอย่างอยู่ตรงห้องน้ำ

        มันคล้ายกับร่างมนุษย์…กำลังคลานออกมาจากอ่างอาบน้ำ

        ผมเห็นแค่เส้นผมเปียกลู่แนบลำตัว

        แต่จากเงามืดของห้องภาพที่เห็นนั้นน่าขนลุกเป็นอย่างยิ่ง

        ผมขมวดคิ้วไม่ได้รู้สึกหวาดกลัว รู้สึกสงสัยเสียมากกว่า…

        ทำไมจึงไม่รู้สึกถึงพลังอาฆาตของเธอเลย?

        ขณะที่ควันบุหรี่ลอยอ้อยอิ่งหญิงคนนั้นก็ลากเสียงยาวอย่างเศร้าสลดแล้วพูดต่อ "แฟนเก่าของฉัน…เขาฆ่าฉัน แล้วกดทับร่างฉันไว้ใต้อ่างอาบน้ำ…ฉันทรมานเหลือเกิน…เจ็บเหลือเกิน…"

        หัวใจผมกระตุกวูบ

        นี่มันคดีฆาตกรรมชัดๆ!?

        "เธอถูกกดทับไว้ใต้อ่างอาบน้ำอย่างนั้นเหรอ"

        "อืม…คนใจดี ช่วยฉันด้วย…ฉันไม่อยากทำให้ใครกลัว…แต่ฉัน…ฉันเจ็บปวดเหลือเกิน…"เสียงของเธอชวนให้รู้สึกหดหู่ปนทุกข์ทรมาน

        ผมใช้นิ้วกดขยี้หว่างคิ้วถอนหายใจนิดหน่อยก่อนพยักหน้าตอบ "ก็ได้ในเมื่อเธอเจอฉันแล้ว…ฉันจะช่วยสักครั้งแล้วกัน"

        พูดจบผมหยิบขวดสเปรย์เล็กๆ จากกระเป๋าเสื้อ

        มันคือน้ำตาวัว

        ผมฉีดพรมลงบนเปลือกตาแล้วกระพริบตาสองสามครั้ง

        เมื่อตาทิพย์เปิดออกภาพในห้องพลันเปลี่ยนไปถนัดตา

        ม่านหมอกของไอวิญญาณที่แฝงอยู่ในอากาศเผยตัวออกมารวมถึงร่างของผู้หญิงที่นั่งกอดเข่าอยู่ในอ่างอาบน้ำ

        ผมก้าวเข้าไปใกล้โดยไม่ลังเล

        ตรงกันข้ามวิญญาณหญิงสาวนั่นกลับถอยกรูดเข้าไปลึกขึ้น

        "เงยหน้าขึ้นมาสิ ให้ฉันเห็นหน้าเธอ"

        "คุณ…คุณไม่กลัวฉันเหรอ" เธอเอ่ยถามด้วยเสียงสั่นเครือ

        "ถ้าฉันกลัวคงไม่คิดจะช่วยเธอแล้ว ผีไม่น่ากลัวอะไรหรอก แต่ท่าทางของเธอนี่สิทำตัวเหมือนซาดาโกะ[1]แบบนี้ใครจะไปชอบ" ผมตอบตรงๆ ไม่อ้อมค้อมใดๆ

        เสี่ยวอวี่เองก็เป็นวิญญาณแล้วผมเคยกลัวเธอไหมล่ะ

        ได้ยินแบบนั้นวิญญาณหญิงสาวตรงหน้าร้อง ‘อ้อ’ เบาๆ

        เธอยกมือขึ้นเสยผมยาวที่ปกใบหน้าตัวเองออก

        ทันทีที่เห็นใบหน้าของเธอผมถึงกับชะงักไปชั่วขณะ

        ทั่วใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยกรีดลึกและยาวหลายเส้น

        รอยแผลยังแดงก่ำเหมือนเลือดเพิ่งไหลออกมา

        หน้าผากจรดลำคอเต็มไปด้วยร่องรอยแผลเหวอะหวะ

        ให้ตายเถอะ…

        เธอตายยังไงกันแน่

        ก่อนตายเธอถูกทรมานขนาดไหนถึงได้มีบาดแผลเต็มใบหน้าแบบนี้!

        ถูกกดทับใต้อ่างอาบน้ำ…

        ถูกทรมานจนตาย…

        นี่มัน…ฆาตกรรมอำมหิตชัดๆ…

[1] ซาดาโกะ คือ ผีจากหนังเรื่อง the ring เธอมีผมดำยาวปิดใบหน้าแต่งชุดเดสสีขาวเปียกน้ำ ใครก็ตามที่ดูวิดีโอต้องสาปของเธอต้องมีอันเป็นไปมีซีนคลานออกมาจากทีวีเป็นฉากซิกเนเจอร์ของเธอ