เรื่อง สตรีมเมอร์ตัวร้ายกับนายโดเนท

         หมอชินที่ได้ปรับความเข้าใจกับมิล่า เขาออกเดินออกจากห้องของมิล่าอย่างอารมณ์ที่ดีขึ้นมากๆ

         “เหอะ.....หายงอนแล้วสินะ”

         “อะไรของมึง!!!!!”หมอชินที่กำลังยิ้มอยู่กลับหยุดยิ้มทันที

         “ทำมาเป็๞นนน แหม่มึงตรวจไปเลยกูไม่อยากเห็นหน้ามิล่า แหม่ๆๆๆๆๆ”หมอเคแซวหมอชินไม่หยุด

         “รำคาญว่ะ”

         “แหม่ๆ ยิ้มไม่หยุดเลยนะมึงไอ่ชิน”

        “ไอ่เค มึงว่างใช่ไหม”

        “ทำไมมีอะไรหรือเปล่า”ถามด้วยความสงสัย

        “ถ้ามึงว่างกูจะได้ให้งานมึงเพิ่ม”

        “ฮัลโหล่....เคสด่วนเหรอครับ โอเคครับผมจะรีบไป”หมอเคพูดจบเดินออกไปทันที 

        “รีบเลยนะมึง”หมอชินพูดพลางหัวเราะก่อนที่จะมานั่งที่โต๊ะทำงาน

        “น่ารักจังงง”อยู่ๆหมอชินก็พูดขึ้นมา

        [ผมคิดถึงแต่ท่าทางของเธอที่ทำ รับทราบครับ ทำไมน่ารักอย่างงี้]หมอชินได้แต่นั่งอมยิ้ม และคิดถึงแต่มิล่าไม่หยุด

        มิล่า

        “ว่าไป เราก็ลืมไปเลยนะว่า เทพของมิล่าคือหมอชินแห่งโรงพยาบาลชินนิ ลืมคิดไปเลยเนอะ”แม่ของมิล่าที่นั่งปอกผลไม้ก็พูดขึ้น

        “ใช่ค่ะ แม่ ฟางเองก็คิดว่าเขาหล่อ ว่าปะยัยมิล่า”ฟางหันไปหามิล่า

        “...........”

        “มิล่า!!!”

        “มิล่า!!!”

        “ห้ะ.....”

        “เป็๲อะไรของแก ฉันเรียกตั้งนาน”

        “อ่อ....พอดี”

        “ทำไมแกกำลังคิดถึงเทพชินของแกเหรอ”

        “อะไรของแก บ้าเหรอเปล่า????”

        “ฉันไม่มีวันชอบหมอปากแบบนี้หรอก”มิล่าพูดด้วยท่าทางที่เลิ่กลั่ก

        “ฉันยังไม่ได้บอกว่าแกชอบหรือไม่ชอบ ร้อนตัวนะแต่แกไปเรียกเขาแบบนั้นได้ยังไง”ฟางพูดขึ้น

        “เอออ...ฉันลืม บ้างครั้งปากมันก็ไวไปหน่อย แต่หมอชิน เป็๲แบบนั้นจริงๆหนิ”

        “สรุปแกรู้สึกผิดจริงหรือเปล่า”แม่ของมิล่าพูดขึ้น

        “รู้สึกสิแม่ แต่บ้างครั้งหนูปากไวไปแบบจิตใต้สำนึกหนูมันคิดแบบนั้น ก็ครั้งแรกเขาเจอหนูเขาก็พูดไม่ดีใส่เลย แถมขึ้นเสียงอีก”

        “แต่แกพูดไม่ดีก่อนนิ”

        ก๊อกๆเสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง

        “เบาๆหน่อย”มิล่าพูดขึ้น

        “อ้าววว คุณหมอออ”หมอชินเดินเข้ามาอีกครั้ง

        “ครับ มีอะไรเหรอบ้าง”

        “ป่าวค่ะ”

        “ครับ ดูแปลกๆนะครับ เหมือนกำลังพูดถึงผมอยู่”

        “ป่าวเลยค่ะ เออแล้วคุณหมอมีอะไรเปล่าค่ะ”

        “พอดีผมจะมาบอกว่า คืนนี้โรงพยาบาลมีโชว์การแสดง ถ้าทุกคนอยากจะไปดูก็ได้นะครับ ห้องโถง”

        “ขอบคุณมากค่ะคุณหมอ”

        “ครับ”พูดจบหมอชินก็เดินออกจากห้องทันที

        [จริงๆผมได้ยินทุกอย่างครับ ผมได้ยิน๻ั้๹แ๻่แรก และไม่โกรธเธอด้วย]

        “แล้วฉันจะคอยดู!!!!”หมอชินพูดพลางหันกลับมายิ้มให้ทางประตูห้อง

        “เกือบไปแล้ว”ลูกพีชพูดขึ้น

        “แม่คิดว่าเขาอาจจะได้ยินก็ได้นะ”

        “แม่!!”

        “ก็จริงหนิ”

        20:00 น.ห้องโถง ณ โรงพยาบาล

         การแสดงโชว์ของโรงพยาบาลกำลังจะเริ่มขึ้น มีทั้งผู้ป่วยและญาติผู้ป่วยเริ่มที่จะทยอยเข้ามาในห้องโถง

         “ถ้าแม่กับยัยฟางอยากมาดูก็มาดุสิค่ะ จะลากหนูมาทำไม”มิล่าพูดขึ้น

         “ออกจากห้องบ้าง ดูอะไรดีๆ โรงพยาบาลอุส่าห์จัดให้”แม่ของมิล่าพูดขึ้น

         “ใช่ แกอย่าเอาแต่อยู่ในห้อง”ฟางช่วยพูดอีกแรง ทั้ง 3 คนกำลังนั่งลงบนเก้าอี้ที่ทางโรงพยาบาลจัดให้

         ไม่นานคนก็เริ่มทยอยเข้ามานั่งกันจนเก้าอี้เต็ม ไม่เพียงแต่ผู้ป่วยหรือญาติผู้ป่วย ยังมีหมอและพยาบาลเข้ามานั่งดูเยอะไม่แพ้กัน

         “คุณหมอหล่อมากกก”

         “หมอชินนนนน”

         “หมอชินนนน หล่อมาก”

         อยู่ๆเสียงก็ดังขึ้นทุกคนต่างพากันมองไปที่กลางห้องโถง หมอชินที่เดินเข้ามา และนั่งลงตรงเปียโน 

         “แก หมอชิน”ฟางบอกกับมิล่า ทำให้มิล่าต้องรีบหันไปมอง

         [หล่อจังแหะ]มิล่าได้แต่คิดในใจ เธอกำลังอมยิ้มกับสิ่งที่เธอเห็น หมอชินที่กำลังจะเล่นเปียโน 

         [หล่อจัง หล่อจริงๆ]

         “หล่อเนอะแม่ ดูสิเป็๞ผู้ชายที่เล่นเปียโนหล่อที่สุด จมูกโด่ง ตาก็โต ผิวขาว สูงนิสัยรวย หล่อจริๆ”ฟางพูดขึ้น

         “ใช่แม่ก็ว่าเหมือนกัน”

         หมอชินเริ่มเล่นเปียโน พร้อมกับร้องเพลงไปด้วย ซึ้งเพลงที่เขาเล่นนั้น ก็คือเพลง I'll Never Love Again

         “โห้เพราะมากกกก”เริ่มต้นคำแรก เสียงกรี้ดดังสนันห้องโถง หมอชินที่ร้องไปและยิ้มไป เขาได้หันไปมองมิล่า และร้องมัน

         “When we first met”
          “I never thought that I would fall”

         หมอชินหันไปมองมิล่า มิล่าเองก็มองหมอชิน ทำให้ทั้งและมิล่าสบตากัน ทั้งคู่ต่างสบตาและมองตากัน เหมือนกับในห้องโถงมีแค่หมอชินและมิล่า 

         [อะไรกันเนี่ยยย ยัยมิล่าหยุดเขินได้แล้ว]มิล่าต้องรีบละสายตา เธอเลิกหันมองหมอชิน

         “เป็๲อะไรมิล่า ไม่สบายหรือเปล่า หน้าแดงหมดแล้วลูก”แม่ของเธอหันมาถามเธอ เพราะตอนนี้มิล่า กำลังหน้าแดงอย่างเห็นได้ชัด

         “ปะ ป่าวค่ะ เออ...หนูขอไปเดินเล่นก่อนนะคะ”มิล่าพูดจบก็แยกตัวออกมา เธอออกมาเดินเล่นตรงสวนดอกไม้ของโรงพยาบาล 

         “เห้ออออ....ยัยมิล่าเป็๲อะไรเนี่ยยย!!!! หยุดเป็๲แบบนี้ได้แล้วนะ”มิล่ากำลังเรียกสติของตัวเองให้กลับมา

         “เป็๞อะไรหรือเปล่าครับคุณมิล่า”