ทลายสวรรค์ กลืนพิภพ

บุคคลที่ก้าวออกมาจากเกสมิติ คือชายร่างเล็กวัยกลางคนในชุดคลุมยาวสีดำดวงตาของเขาคมกริบ

เปล่งประกายเจิดจ้า พลังอันน่าเกรงขามแผ่กระจายออกมาจนผืนดินสั่นสะเทือน

“ข้าได้รับคำสั่งด่วนจากท่านรองผู้อำนวยการให้มารับตัวเจ้าไปส่งที่เกสมิติหลักของสถานศึกษาเวสเทิร์นของเจ้า!”

นาฟมองชายคนดั่งกล่าวเห็นถึงพลังการเดินทางด้านมิติที่สูงส่งจึงรีบทำความเคารพ และติดตามไปทันที

ยามที่เยื้องกายออกมาก็พบกับ

ครูใหญ่แห่งแผนกการสรรค์สร้างและเป็นรองผู้อำนวยการสถานศึกษาเวสเทิร์น—หนึ่งในยอดฝีมือของอาณานิคม—ยืนอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว

“ไปกันเถอะ!”

ครูใหญ่เอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“เรื่องที่เกิดขึ้น…ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้า”

นาฟมองอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า และก้าวเข้าไปในเกสมิติโดยไม่ลังเล

บรรยากาศภายในสนามแข่งขันยังคงคุกรุ่นไปด้วยแรงกดดันจากเหล่ายอดฝีมือที่เฝ้าจับตามองท่ามกลางเสียงพูดคุยของเหล่าผู้ชม เสียงหนึ่งกลับดังก้องขึ้นกลางลานประลอง

“นาฟเป็นถึงพลเมืองกิตติมศักดิ์ของฝั่งตะวันตกถือเป็นตำแหน่งราชการชั้นสูง ควรให้เกียรติเขา”

เสียงทรงอำนาจนั้นเป็นของรองผู้อำนวยการแห่งสถานศึกษาเวสเทิร์นหรือที่เหล่านักศึกษาเรียกขานว่า "ครูใหญ่"

สายตาแหลมคมของเขากวาดมองไปยังเหล่ากรรมการก่อนจะกล่าวต่ออย่างมั่นคง

“และที่เขามาช้าก็เพราะมีเหตุผลในความจำเป็นบางอย่าง”

คำพูดของครูใหญ่เปรียบดั่งสายฟ้าที่ผ่ากลางเวทีผู้ชมหลายคนต่างหันไปกระซิบกระซาบกันทันทีพวกเขาเองก็เห็นว่าสภาพของนาฟเต็มไปด้วยคราบเลือด ราวกับเพิ่งผ่านการต่อสู้มาแต่จะให้เชื่อว่าเด็กหนุ่มคนนี้เพิ่งเผชิญกับอะไรบางอย่างจนถึงขั้นทำให้เขามาแข่งขันสาย—มันก็ยังเป็นปริศนา

เหล่ากรรมการจากสถานศึกษากลางบางคนเริ่มขมวดคิ้วแต่ยังไม่ทันที่พวกเขาจะเอ่ยปากโต้แย้งเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากอัฒจันทร์ของแขกกิตติมศักดิ์

“กฎย่อมต้องเป็น......กฎ!”

เสียงนี้หนักแน่น ทรงอำนาจและเต็มไปด้วยความเด็ดขาด

เป็นเสียงของรองผู้อำนวยการสถานศึกษากลาง!

เขาก้าวออกมาจากที่นั่งของตนสายตาคมกริบกวาดมองไปยังครูใหญ่แห่งเวสเทิร์นอย่างเยือกเย็น

“สถานศึกษากลางเป็นสถานที่สูงค่าเปรียบเสมือนศูนย์กลางของอาณานิคม การแข่งขันนี้เป็นเวทีแห่งศักดิ์ศรีและมาตรฐานเราไม่สามารถให้ใครละเมิดกฎได้เพียงเพราะมี ‘เหตุจำเป็นบางอย่าง!’”

คำพูดของเขาส่งผลให้สนามตกอยู่ในความเงียบงันความตึงเครียดระหว่างสองฝ่ายพุ่งสูงขึ้นทันที

หนึ่งฝ่ายคือตัวแทนของฝั่งตะวันตกที่ อีกฝ่ายคือตัวแทนของสถานศึกษากลางที่เคร่งครัดในกฎระเบียบ

ท่ามกลางความเงียบงันที่ปกคลุมสนามแข่งขันสายตาของสองยอดฝีมือในอดีตแห่งอาณานิคมประสานกันกลางอากาศ

ครูใหญ่แห่งสถานศึกษาเวสเทิร์นยืนสงบนิ่งแววตาเฉียบคมของเขามีร่องรอยของรอยยิ้มบางเบา แต่มันไม่ได้แสดงถึงความอ่อนโยนกลับเป็นรอยยิ้มของผู้ที่กำลังครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง

ขณะที่รองผู้อำนวยการแห่งสถานศึกษากลางดวงตาฉายแววเยือกเย็น แฝงไปด้วยความเฉียบขาดและอำนาจที่ไม่ยอมอ่อนข้อ

ทั้งสองมิใช่แค่บุคคลที่มีอำนาจสูงส่งแต่ยังเป็นสุดยอดฝีมือของอาณานิคม!

พวกเขาเคยร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กันมาผ่านศึกใหญ่นับครั้งไม่ถ้วน

เป็นทั้งพี่น้องร่วมรบ—และเป็นคู่รักคู่แค้นกันมาตั้งแต่วัยเยาว์

ในอดีต ครูใหญ่แห่งเวสเทิร์นเป็นอัจฉริยะผู้หยิ่งทะนงผู้ใช้พลังการเคลื่อนที่ได้อย่างอิสระราวภูตพรายในขณะที่รองผู้อำนวยการสถานศึกษากลาง เป็นอัจฉริยะผู้เคร่งครัดในกฎเกณฑ์และมีพลังสายควบคุมที่แข็งแกร่งที่สุดในยุคเดียวกัน

แม้จะเคยร่วมมือกันในสนามรบ แต่ ในเวทีแห่งการแข่งขันและศักดิ์ศรีพวกเขาคือคู่ต่อสู้ที่ไม่มีใครยอมใคร

"ปิโต้...เจ้าก็ยังเหมือนเดิม..."

ครูใหญ่แห่งเวสเทิร์นเอ่ยเบาๆ

“ยังคงยึดติดกับกฎเกณฑ์จนแข็งกระด้าง!”

“และเจ้าก็ยังเหมือนเดิม…..เฟยหยาง”

รองผู้อำนวยการสถานศึกษากลางตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น

“ชอบใช้ข้ออ้างของ‘เหตุผลพิเศษ’ เพื่อแหกกฎ!”

บรรยากาศรอบสนามหนักอึ้ง แม้พวกเขาจะไม่ได้ปลดปล่อยพลังออกมาแม้แต่น้อยแต่เหล่าผู้ชมก็รู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล

นี่ไม่ใช่แค่การปะทะกันของสองฝ่ายแต่เป็น ศึกแห่งอุดมการณ์ที่สั่งสมมาเนิ่นนาน

และ...ศึกนั้นกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง!

บรรยากาศที่ร้อนระอุเริ่มหนักอึ้งขึ้นทุกขณะแรงกดดันจากสายตาของสองยอดฝีมือยังคงประสานกันกลางอากาศ คล้ายกับว่าหากมีใครเคลื่อนไหวเพียงเสี้ยววินาทีการปะทะกันระหว่างสุดยอดฝีมือทั้งสองอาจปะทุขึ้นได้ทุกเมื่อ

แต่ทันใดนั้นเอง—

“ขอผู้อาวุโสทั้งสองท่านโปรดใจเย็นสักหน่อย”

เสียงหนึ่งดังขึ้นกลางอัฒจันทร์

ผู้คนหันขวับไปยังต้นเสียง ณที่นั่งกิตติมศักดิ์ องค์ชายสามแห่งราชวงศ์ลุกขึ้นจากที่นั่ง ดวงตาแน่วแน่แม้ใบหน้ายังคงสงบนิ่ง

ก่อนหน้านี้อิงอิงสบตากับพี่ชายของตนไว้แล้ว

เธอรู้ดีว่าพี่ชายของตนเคารพนาฟมากเพียงใดเพราะในสงครามใหญ่ครั้งนั้น หากไม่มีนาฟ องค์ชายสามอาจไม่มีชีวิตรอดกลับมา

เมื่อสิ้นคำกล่าวขององค์ชายสาม ทั้งครูใหญ่แห่งเวสเทิร์นและรองผู้อำนวยการสถานศึกษากลางต่างค่อยๆลดสายตากลับมามององค์ชายสาม

จากนั้นพวกเขาก็ลดศีรษะลงเล็กน้อยเป็นการให้ความเคารพ

“องค์ชายสาม”

รองผู้อำนวยการสถานศึกษากลางกล่าวเสียงเรียบ

“ข้าไม่อาจละเลยกฎของสถานศึกษากลางได้”