ตอนที่3
หนุ่มนักทอดสาวนักผัด
วันนี้จะเขียนแนวรักโรแมนติกให้ได้หลังจากโดนป่วนจากสามีจนเสียศูนย์มาหลายวัน พล็อตเื่คิดไว้แล้วเป็เื่เกี่ยวกับการทำอาหารของพระเอกกับนางเอก
สามี : คุณวันนี้ผมมีไฟมากเลยมาเขียนนิยายต่อกันเถอะ อลิซาเบธที่รัก เขียนถึงไหนแล้วอ่ะ
ฉัน : เลิกเขียนไปแล้ว
สามี : อ่าว ไมอ่ะไม่มีหมอยสักเส้นเลยนะ
ฉัน : ไม่มีก็ไม่เอาอยากเขียนแนวที่ชอบ ไม่ต้องมายัดเยียดความแนวความดาร์กอะไรให้ฉันทั้งสิ้น
แล้วฉันก็เดินหน้าในการเขียนนิยายแนวรักโรแมนติกต่อไปจนถึงฉากที่ติดขัด นางเอกกำลังทำอาหารอยู่
ฉัน :ตัว....แบบสไลด์เนื้อนิภาษาไทยควรเขียนยังไง
สามี : หั่นไง
ฉัน : ไม่ใช่หั่น แบบสไลด์อ่ะ(ทำท่าทางให้ดู)
สามี : เฉือนเหรอ?
ฉัน : ไม่ใช่เฉือน แบบเนี้ย(ทำท่าสไลด์เนื้อให้ดู)
สามี : สับ ปาด เสียบ ทำให้เป็แผ่นเลื่อย ฝาน ปลอก
ฉัน : โอเคผ่านเขียนสไลด์ไปก่อนค่อยมาแก้ตอนนึกออก เอาอันนี้ดีกว่าแบบอยากได้คำอื่นบ้างที่ไม่ใช่ค่อยๆ จูบอ่ะ ใช้คำอื่นที่คล้ายๆ กันมีมั้ย
สามี : เขาละเมียดจูบเธอทีละนิด
ฉัน : ละเมียดมันใช้กับการกินม่ะ
สามี : เขาประดิษฐ์จูบใส่เธอไม่ยั้ง
ฉัน : ????
สามี :เขากระหื่นหืนฮือจูบเธออย่างบ้าคลั่ง
ฉัน :หมายถึงกระเหี้ยนกระหือรือรึเปล่า
สามี : เออ...นั้นแหละ ????
ฉัน : เฮ้ออออออออออผ่านตรงนี้ไปก่อนแล้วกัน
แล้วก็ถึงฉากที่ต้องบรรยายความรู้สึกของนางเอกที่แอบชอบพระเอกแต่พระเอกดันไม่ชอบตอบเพราะเธอเป็คนไม่สวย
ฉัน : ตัว..เขียนเปรียบเปรยให้หน่อยแบบพระเอกไม่รับรักนางเอกเพราะเธอไม่สวย
สามี : เปรียบเปรยเหรอ? พอได้ สมองโล่งอยู่ตอนนี้
เมื่อมองหน้าเหมือนเห็นหมี อยู่ใกล้ๆ
สาวอะไรหน้าตา มะเห่นัก
เธอเป็ใครไม่อยากรู้ หรือประจักษ์
อย่ามาทักให้เหนื่อยใจ จงไกลเอย....
ฉัน : ให้เปรียบเปรยไม่ใช่แต่งกลอนแล้วมะเห่ คืออะไร?
สามี :ไม่รู้เหมือนกันแต่งให้มันคล้องกันเฉยๆ หรือจะเป็หว่าเว้ ก็ได้นะ
ฉัน : หว่าเว้คืออะไร
สามี : ศัพท์วัยรุ่นไงคุณลองเอาไปใช้เขียนบ้างสิ พวก จ้าบมาก สะแด่วแห้วไปเลย เฟี้ยวเงาะ แหล่มแมว เซาะกราวพวกเนี้ย
ฉัน :ถ้าเขียนคำพวกนี้ลงไปเขาคงรู้อายุนักเขียนแล้วแหละ
สามี : ????เหรอ....
ฉัน : เปรียบเปรยเช่นเธอสวยเหมือนดอกไม้ หรือ เหม็นเหมือนขี้อะไรแบบนี้คือให้เปรียบเปรยว่าทำไมถึงไม่ชอบเธออ่ะ ช่วยนึกหน่อยสิ
สามี : อ่อ แบบนี้สิเห็นเธอแล้วฉันรู้สึกเหมือนเห็นแม่ ชอบไม่ลง
ฉัน : ยังไง เห็นแม่แล้วทำไมชอบไม่ลง
สามี : ก็ แม่ = แก่เห็นเธอเหมือนเห็นยายแก่ ชอบไม่ลง ????????????
ฉัน : กูก็แม่ แล้วยังไง ????
สามี :เดี๋ยวผมเอานมให้ลูกกินก่อนแล้วกัน
วันถัดมา : -
ฉัน :ตัว...อยากได้คำเปรียบเปรยในการบรรยายรูปร่างหน่อย พอรู้ม่ะ
สามี : ก็พวก ปากมาสด้า ตาหอยแครงคางเช็คอิน จมูกอวตาร
ฉัน : หมายถึงสัดส่วนไม่ใช่หน้า
สามี : งูเหลือมอิ่มหมาคางคกส่องกระจก บางแสนเรียกพ่อ
ฉัน :เหมือนคำด่ามากกว่าคำเปรียบเปรยนะ
สามี :อ่าวก็สมัยนี้เขาเรียกกันแบบนี้ หรือจะให้เรียกอีอ้วน อีเหียก
ฉัน : คำเปรียบเทียบไม่ใช่คำด่าเช่นรูปร่างสัดส่วนกะทัดรัด
สามี : ถ้าพูดแบบนั้นแปลว่าเตี้ยถ้าบอกว่าสมวัยแปลว่าแก่ ถ้าบอกใช้ได้คือแย่ ถ้าบอกว่าโอเคคือดับ
ฉัน : ถ้าบอกเริดดอ่ะ
สามี : มันโกหก
ฉัน :งั้นที่มึงบอกว่ากูแต่งตัวเริดทุกวัน......คือมึงโกหก
สามี : เดี๋ยวไปเปลี่ยนแพมเพิสลูกก่อน
สุดท้ายแล้ววันนี้ฉันจะได้เื่อะไรมั้ยเนี้ยรักโรแมนติกที่อยากเขียนต้องยกเลิกไปตามกระบี่ไร้เสียงกับอลิซาเบธที่รักเหรอเนี้ย
สามี : ได้ยังอ่ะคุณ ถึงไหนแล้ว
ฉัน :ตอนนี้เขียนถึงตอนที่ทำอาหารแข่งกันอยู่ คิดอยู่ว่าให้เป็อาหารหรือขนมดี
สามี : นี้เลยคุณ การแข่งขันทำอาหารทุกคนต่างพากันทำเมนูระดับปราบเซียนพวกอาหารอิตาเลี่ยน ฝรั่งเศสนางเอกเองก็เลือกทำพาสต้าเนื้อสับ แต่พระเอกกลับทำอาหารแบบธรรมดามากคือกะเพราหมูสับไข่ดาว
“เอ๊ะ! อะไรกันเขามั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอ ว่าจะชนะ ทั้งที่ทุกคนทำอาหารฝรั่งกันแต่เขากลับเลือกทำเมนูธรรมดาอย่างกะเพราหมูสับ”พอเห็นเมนูที่พระเอกทำทุกคนก็ถึงกับอึ้งเขาไม่อยากจะชนะเกมส์นี้หรือเขามั่นใจในฝีมือเขามากกันแน่
ฉัน : เฮ้ยยย ฟังดูดีมากเลยอ่ะต่อเลย...
แต่เมื่อลองชิมดูแล้วกรรมการทุกคนถึงกับอึ้งในรสชาติเทคเจอร์ของหมูที่พอดีไม่หยาบและไม่ละเอียดจนเกินไปประกอบกับระยะเวลาในการผัดที่ไม่นานเกินไปจนทำให้เนื้อหมูแห้งส่วนผสมที่ลงตัวทั้งปริมาณพริก กระเทียม และซิอิ้วทั้งขาวและดำมันลงตัวและกลมกล่อมมากจนทำให้กรรมการทุกคนถึงกับอ้าปากค้าง
ฉัน : พระเอกที่ทำเมนูธรรมดาเลยชนะใสๆเลยใช่ป่ะ
สามี : แพ้ดิจะชนะได้ไง
ฉัน : อ่าวทำไมอ่ะ
สามี :เพราะพระเอกดันเผลอใส่ถั่วฝักยาวลงไปในกระเพาไง ????????????????????????????????
ฉัน : .........โอเค (ปิดคอม)
64
