ตอนที่ 7 : ผู้ช่วยเต็มตัวและครัว…
เจมิกาตอนเข้าทำงานใหม่ เธอถ่ายเอกสาร เดินส่งแฟ้มงาน วิ่งซื้อของ เวลาผ่านไปได้เข้าทีม ได้ประชุม ได้นำเสนองาน ทำงานนอกเวลา ได้เป็ผู้ช่วยของพิธีกรรายการชื่อดัง คอยประสานงานจัดเตรียมความพร้อม หลังจากนั้นเป็ภาพวันที่เธอเลิกกับพีทแล้วหัวหน้าเอางานมาวาง วันนั้นเธอตัดสินใจไม่ขึ้นลิฟต์ เธอเดินขึ้นทางบันไดหนีไฟ แล้วนั่งพักเหนื่อยก่อนถึงชั้นที่เธอทำงาน ด้านนอกเป็ที่ไว้สูบบุหรี่ ขณะเธอนั่งพักเหนื่อยอยู่เธอได้ยินเสียงสองคนคุยกัน
“ปัท เื่ที่เธอรับปากจะฝึกยัยเจขึ้นเป็พิธีกรภาคสนามไปถึงไหนแล้วนี่จะปีแล้วนะ”
เสียงพี่ยงผู้บริหารที่คุมผังรายการแผนกเธอคุยกับปัทมาหัวหน้าของเธอ
“โอย…ยังไม่ได้เื่เลย ยังต้องคอยตามเก็บตามแก้งานให้อยู่เลยพี่ก็เห็น ที่ออกอากาศอยู่นี่ก็ฉันแก้ใหม่ทั้งนั้น”
ปัทมาพูดกับพี่ยง ฉันได้ยินชัดเจนแต่เท่าที่จำได้สคริปต์ที่ออกอากาศอยู่ทุกวัน เป็สคริปต์ที่เธอทำ เธอจึงเข้าใจทันทีว่าพี่ปัท ขโมยผลงานของเธอเป็ของตัวเอง
“อืม…ฉันว่านางพูดเก่ง เสียงใส น่าจะปั้นได้ เธอก็ฝึกนางละกัน ได้ผลก็บอก”
เสียงเปิดประตู พี่ยงที่เป็LGBTคงไปแล้ว
“เช๊อะ ไม่มีวันนั้นหรอก”
แล้วก็มีเสียงเปิดประตูอีกครั้ง ตอนนี้เจมิกาเข้าใจทุกอย่างแล้ว เธอโดนหัวหน้ากันซีน
ที่โต๊ะทำงาน เจมิกาไขกุญแจเก๊ะ ดึงลิ้นชักเปิดออกมา มีจดหมายลาออกที่เธอเตรียมไว้นานแล้ว แต่ไม่เคยกล้าไปยื่น แต่วันนี้หลังรู้ทุกอย่างแล้ว ความอดทนของเธอพังทลายลง เธอเดินไปห้องผู้บริหาร เธอยื่นใบลาออกต่อหน้ายงยุทธ์ (พี่ยง)
“อะไรกันเจมิกา ทำไมกะทันหันอย่างนี้ พี่เพิ่งคุยกับปัทมาเื่จะฝึกเธอออกหน้างานอยู่เลย” ยงยุทธ์รู้สึกสับสนเล็กน้อย
“หนูไม่อยากอธิบายหรือพูดถึงคนอื่น มีบางเื่ที่พี่ไม่รู้ ถ้าหนูออกไปแล้วพี่ถึงรู้”
เจมิกาพูดแบบฉะฉาน ปรกติเธอจะเป็คนที่ยิ้มง่าย ขี้เกรงใจ ยงยุทธ์กำลังประเมินสถานการณ์
“เอาล่ะใจเย็นๆ ก่อน พี่จะรับซองนี้ไว้ก่อน แต่จะยังไม่อนุมัติ ขอให้พี่หาความจริงที่พี่ยังไม่รู้ก่อนจะได้มั้ย เธอก็จะได้มีเวลาทบทวนด้วย ทำงานที่นี่มาก็หลายปีแล้วนี่ ขอเวลาพี่หนึ่งสัปดาห์นะ” และนั่นคือข้อตกลงระหว่างเธอกับยงยุทธ์
ผ่านไปไม่กี่วัน วันที่ปัทโดนลูกค้าว่าแล้วมาพาลลงที่เธอ เธอกลับไปที่ห้องยงยุทธอีกครั้ง
“พี่ยุทธ์คะ หนูมาขออนุญาตลาพักร้อนเป็กรณีพิเศษ หนูลาสองวัน ถ้าหนูไม่กลับมาถือซะว่าหนูลาออก แล้วหนูขอทวงสัญญาตอนที่พี่ชวนหนูเข้าแผนกว่า ไม่ว่าจะออกงานแบบไหน พี่ก็จะออกใบรับรองงานให้ด้วยค่ะ”
เนื่องจากถ้าจะลาพักร้อนต้องเขียนใบลาล่วงหน้าหนึ่งสัปดาห์ และต้องรออนุมัติก่อนถึงจะลาได้
“นี่คือฟางเส้นสุดท้ายของเธอแล้วสินะ เอาล่ะฉันอนุญาต หวังว่าเธอจะกลับมาหลังวันลานะ”
จากนั้นก็เป็ภาพเจมิกาเก็บของที่โต๊ะทำงาน ทำเอาเพื่อนร่วมงานมองกันอย่างสงสัย
เจมิกาลืมตาตื่นมาที่เตียงก่อนที่นาฬิกาจะปลุก เช้านี้เธอสดใสมาก
เช้าวันแรกของการเป็ “ผู้ช่วยเต็มตัว”
เจมิกาสะพายกระเป๋าผ้ามาหยุดยืนอยู่หน้าบ้านเดี่ยวชั้นเดียวเงียบๆ ในที่แปลงเล็กแห่งหนึ่งตอนเจ็ดโมงครึ่งเป๊ะ เธอยืนชะเง้อมองผ่านรั้วไม้ระแนงสีขาวเตี้ยๆ เข้าไปด้านใน
“บ้านเงียบมาก… นึกว่าป่าช้า”
เจพึมพำกับตัวเอง เธอกดออดหน้าประตู เสียงกระดิ่งดังเบาๆ เป็จังหวะนุ่มนวล ไม่กี่วินาทีต่อมา บานประตูก็เปิดออก ปราณยืนอยู่ตรงนั้น… ในสภาพที่เจไม่เคยเห็นมาก่อน เสื้อยืดคอย้วยสีเทาตัวโคร่ง กางเกงวอร์มขายาวเนื้อนิ่ม ผมบ๊อบที่เคยเรียบกริบ ตอนนี้ยุ่งเหยิงเล็กน้อยแบบคนเพิ่งตื่นนอน ใบหน้าปราศจากเครื่องสำอาง ลุคนี้ทำให้ความดุของปราณลดลงไปกว่าครึ่ง ดูเรียบง่าย…และนุ่มนวลจนเจเผลอมองค้างกับลุคที่ไม่คาดคิดว่าจะได้เห็น
“มาเร็วนะ” ปราณทักเสียงงัวเงียนิดๆ
“หนูกลัวมาสายั้แ่วันแรกค่ะ”
“เข้ามาสิ”
เจเดินตามหลังปราณเข้าไปในบ้าน ด้านนอกดูเป็ธรรมดา แต่พอพ้นประตูเข้ามา เจถึงกับตาโต
“โห… สวยจัง”
การตกแต่งภายในเป็สไตล์มินิมอลแต่ดูแพงระยับ ชั้นหนังสือไม้โอ๊กสูงจรดเพดานกินพื้นที่ไปทั้งผนัง มุมหนึ่งมีเครื่องเล่นแผ่นเสียงวินเทจตั้งอยู่ กลิ่นเมล็ดกาแฟคั่วหอมกรุ่นลอยอบอวลไปทั้งบ้าน ที่สำคัญคือเทคโนโลยีครบครัน หุ่นยนต์ดูดฝุ่นกลมๆ กำลังวิ่งลัดเลาะไปตามมุมห้อง เครื่องชงกาแฟมีทั้งแบบแคปซูลและแบบไซฟ่อนสุดหรู ตู้เย็นสองประตูบานใหญ่ตั้งเด่นอยู่ข้างเคาน์เตอร์บาร์ที่มีเก้าอี้ทรงสูงวางเรียง
“นั่งก่อน” ปราณชี้ไปที่โซฟาตัวยาว ปราณเดินตรงไปที่โซนครัว
เจชะเง้อมองตาม “พี่ทำกาแฟเองเหรอคะ”
“อืม”
“ให้หนูช่วยไหม”
“ไม่ต้อง”
ถึงจะโดนปฏิเสธ แต่ด้วยสัญชาตญาณความอยากรู้อยากเห็น เจก็เดินตามเข้าไปในครัวอยู่ดี พื้นที่หน้าเคาน์เตอร์ชงกาแฟค่อนข้างแคบ พอให้ยืนได้แค่คนเดียวแบบหลวมๆ แต่เจกลับเบียดตัวเข้าไปยืนซ้อนอยู่ด้านหลังปราณเพื่อชะโงกดูเครื่องไซฟ่อนโดยไม่รู้ตัว
ปราณชะงักมือที่กำลังตวงผงกาแฟ
“เธอ…” ปราณเอ่ยเสียงเรียบโดยไม่หันมามอง
“คะ?”
“ใกล้ไป”
เจสะดุ้งเฮือก! เพิ่งรู้ตัวว่าปลายจมูกตัวเองอยู่ห่างจากต้นคอขาวๆ ของปราณไม่ถึงคืบ กลิ่นครีมอาบน้ำอ่อนๆ ผสมกลิ่นกาแฟลอยแตะจมูก
“อุ๊ย! ขอโทษค่ะ!” ????
เจรีบก้าวถอยหลังพรวดพราด แต่ดันกะระยะผิด แผ่นหลังไปชนโครมเข้ากับขอบเคาน์เตอร์อีกฝั่ง
ปราณหมุนตัวกลับมามอง พื้นที่แคบๆ ทำให้ตอนนี้ทั้งสองคนยืนประจันหน้ากันในระยะประชิด ความเงียบตกลงมาปกคลุมทันที เจลอบกลืนน้ำลายลงคอดังเอื้อก สายตาล่อกแล่กทำตัวไม่ถูก
(เจคิด: เวรกรรม… ใกล้ขนาดนี้ เห็นรูขุมขนพี่เค้าเลย… ไม่สิ พี่เค้าไม่มีรูขุมขน! หน้าเนียนกริ๊บ!)
“เอ่อ… หนูไม่ตั้งใจค่ะ”
ปราณไม่พูดอะไร เธอหยิบแก้วอเมริกาโน่เย็นที่ชงเสร็จแล้วยื่นมาตรงหน้าเจ
“ถือ”
“ค-ค่ะ!” เจรับแก้วมาประคองไว้แน่นเหมือนของล้ำค่า เธอรีบเดินจ้ำอ้าวหนีออกมานั่งจุ้มปุ๊กที่ห้องนั่งเล่นอย่างรวดเร็ว ยกมือขึ้นทาบอกซ้ายที่ก้อนเนื้อข้างในกำลังเต้นรัว
“โอ๊ย… เริ่มงานวันแรกก็เกือบหัวใจวายตายแล้วเจมิกา” ????????
...
หลังมื้อเช้าแบบง่ายๆ ปราณโยนแฟ้มบทหนังปึกใหญ่ลงบนโต๊ะกระจกหน้าโซฟา
“เราต้องอ่านบทสิบตอนแรกให้จบภายในวันนี้”
“รับทราบค่ะบอส!”
เจทำท่าตะเบ๊ะรับคำสั่ง หยิบปากกาไฮไลต์สีสะท้อนแสงขึ้นมาเตรียมพร้อม
“หนูจะช่วยจดคีย์เวิร์ดสำคัญให้นะคะ”
ทั้งคู่เริ่มก้มหน้าก้มตาอ่านบท ผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง เจก็เงยหน้าขึ้นมาพูด
“พล็อตหลักคือ… พระเอกทิ้งงาน ทิ้งครอบครัว หนีไปเที่ยวูเาคนเดียว”
“อืม” ปราณตอบรับในลำคอ สายตายังไม่ละจากตัวหนังสือ
“เหมือนพี่เลยเนอะ”
ปราณชะงักกึก เงยหน้าขึ้นสบตาเจทันที
“เธอคิดว่าฉันกำลังหนีปัญหา?”
“เปล่าค่ะ” เจส่ายหัว “ไม่ใช่การหนี… แต่เป็การ ‘เลือก’ ต่างหาก เลือกที่จะถอยออกมาเพื่อหาคำตอบให้ตัวเอง ส่วนพระเอกในเื่นั้นต่างกัน เขาเคยประสบความสำเร็จแล้วจู่ๆ ทุกอย่างก็พังลง เขาเลยอยากให้เวลากับตัวเองค่ะ”
ปราณนิ่งอึ้งไป เธอวิเคราะห์ได้ตรงประเด็นมาก
่เที่ยง เจลุกขึ้นบิดี้เี
“เที่ยงแล้ว! หนูไปทำกับข้าวให้กินนะคะ”
“ไม่ต้อง เดี๋ยวฉันทำเอง” ปราณรีบห้าม
“โหย ไม่ได้ค่ะ วันนี้หนูขอโชว์ฝีมือบ้าง” เจยักคิ้ว อวดสีหน้ามั่นใจ
“หนูลูกสาวร้านบะหมี่นะพี่ เื่เข้าครัวนี่ของถนัด!”
ปราณหรี่ตามองอย่างไม่ค่อยไว้ใจ
“อย่าเผาบ้านฉันก็พอ”
“ระดับนี้แล้วพี่! ไว้ใจเจมิกาได้เลย!”
… สิบห้านาทีต่อมา “แค่กๆ! ควัน! ควันเต็มบ้านเลย!”
เจสำลักควันหน้าดำหน้าแดง มือหนึ่งถือตะหลิว อีกมือคว้าผ้าเช็ดโต๊ะมาโบกไล่ควันโขมงที่พวยพุ่งออกมาจากกระทะ
ปราณที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ รีบเดินแกมวิ่งเข้ามาในครัว เอื้อมมือไปปิดเตาแก๊สและเปิดเครื่องดูดควันเบอร์แรงสุดอย่างใจเย็น
“ไหนบอกว่าของถนัด”
ปราณมองซากเศษเนื้อสีดำปิ๊ดปี๋ในกระทะด้วยสายตาว่างเปล่า
เจหัวเราะแห้งๆ หน้าจ๋อยสนิท
“หนู… แค่อยากถ่ายวิดีโอนิดหน่อยเองค่ะ แฮะๆ หันไปคุยกับกล้องแป๊บเดียว”
“สโมกคิวจนเกรียมขนาดนี้ กินเข้าไปคงเป็มะเร็งพอดี”
ปราณถอนหายใจ ดันตัวเจให้ออกไปพ้นทาง
“เดี๋ยวทำเอง”
ปราณหยิบกระทะใบใหม่ ล้างทำความสะอาดอย่างรวดเร็ว แล้วเริ่มหั่นผักเตรียมเนื้อสัตว์ด้วยท่าทีทะมัดทะแมงและคล่องแคล่ว เจยืนกอดอกดูอยู่ห่างๆ ตาเป็ประกาย
“โห พี่ทำกับข้าวเก่งจัง ท่าหั่นอย่างโปรอะ”
“ชินแล้วน่ะ เรียนเมืองนอก อยู่คนเดียว ทำกินเองทุกวัน”
“หนูชอบนะ”
ปราณชะงักมีดที่กำลังหั่นผัก “ชอบอะไร”
“ชอบคนทำกับข้าวเก่งค่ะ” เจยิ้มกว้าง
“เวลามองเค้าทำอาหารให้เรากิน มันดู… อบอุ่นดี”
ปราณนิ่งไปนิดหนึ่ง ไม่ได้หันไปมองหน้าเจ แต่ริมฝีปากกลับยิ้มออกมาบางๆ
...
ตอนบ่ายแก่ๆ แดดร่มลมตก ทั้งคู่ย้ายมานั่งวางแผนทริปที่เคาน์เตอร์บาร์
“เราจะออกเดินทางวันศุกร์นี้” ปราณสรุปแพลนหลังจากเคาะสถานที่ได้แล้ว
“โอเคค่ะ หนูจะเคลียร์คิวให้ว่างเลย ไม่สิหนูว่างตลอดแหละตอนนี้”
“ค้างสองคืน” เจที่กำลังดูดน้ำส้มค้างอยู่ถึงกับสำลัก
“แค่ก! หนูกับพี่… ไปกันแค่สองคนเหรอคะ”
“อืม จะให้เอาหนิงไปด้วยหรือไง”
“ในรถบ้านเนี่ยนะคะ?”
“อืม ทำไม”
เจหน้าแดงแปร๊ดขึ้นมาทันที ???? ความคิดในหัวตีกันยุ่งเหยิง
(เจคิด: รถบ้าน = พื้นที่แคบๆ = ต้องนอนด้วยกัน! กรี๊ดดด!)
“เอ่อ… แล้วบนรถมีเตียงเดียวหรือคะ”
ปราณเลิกคิ้ว มองท่าทางเลิ่กลั่กของเจแล้วนึกสนุก
“สองเตียง… ทำไม เธอหวังให้มีเตียงเดียวหรือไง”
เจเบิกตาโต รีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน
“เปล่าค่ะ! ไม่ได้หวังอะไรแบบนั้นเล้ยยยย!”
ทั้งคู่เงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนที่เจจะหลุดขำพรืดออกมาเอง ลูบหน้าตัวเองเรียกสติ
(เจคิด: คิดบ้าอะไรอยู่วะเนี่ยเรา! ผู้หญิงกับผู้หญิงแท้ๆ เพื่อนหญิงพลังหญิงไงเจมิกา จะมาใจเต้นหาพระแสงอะไร!)
“ฮ่าๆๆ ไม่มีอะไรค่ะพี่ แค่ขำตัวเองเฉยๆ”
เจหัวเราะกลบเกลื่อน เดินหนีไปเก็บของบนโต๊ะ ปราณมองตามแผ่นหลังบางนั้นด้วยแววตาขบขันระคนเอ็นดู
...
ก่อนกลับ เจยืนใส่รองเท้าผ้าใบอยู่ที่หน้าประตู ปราณเดินมายืนส่ง
“พรุ่งนี้หนูมาอีกนะคะ”
“อืม ไม่ต้องรีบมาเช้าขนาดนี้ก็ได้”
“พี่ปราณ…”
“หืม”
เจเงยหน้าขึ้นสบตา “หนูเริ่มชอบงานนี้แล้วล่ะค่ะ”
“ดีแล้ว”
“แล้วพี่ล่ะคะ ชอบผู้ช่วยคนนี้บ้างยัง”
ปราณแสร้งทำหน้านิ่ง ั์ตาพราวระยับ
“ฉัน… จะพยายามชินที่ครัวเกือบจะไฟไหม้”
เจหยุดหายใจไปหนึ่งจังหวะกับคำว่า 'เริ่มชิน' ก่อนจะยิ้มกว้างจนตาหยี
“โธ่พี่ปราณ ก็แค่กระทะไหม้นิดเดียวเอง แซวไม่เลิกเลยนะ!”
เธอโบกมือลาแล้วเดินออกจากบ้านไป
เจเดินฮัมเพลงไปตามทางเดินหมู่บ้านอย่างอารมณ์ดี
(เจคิด: ทริปนี้กำไรเห็นๆ พี่เค้าไปหาแรงบันดาลใจแต่งเพลง ส่วนเราก็แอบหาโลเคชันถ่ายคลิปท่องเที่ยวลงช่อง โคตรจะลงตัว!)
และลึกๆ ในใจ… เธอรู้ดีว่า ทริปนี้มันอาจจะไม่ใช่แค่การหาแรงบันดาลใจหรือทำคอนเทนต์ แต่มันคือการเริ่มต้นเปลี่ยน “จังหวะ” ชีวิตของเธอต่างหาก
4K
![The Legend Power Demons God [ตำนาน เทพปีศาจบรรกาล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/3580e5922743b3653ab6a71feaf39f1f.webp)
