การกลับมาของวายร้ายรุ่นที่ 2

บทที่ 55 พระเอกจะต้องมีภาพลักษณ์ที่ดี

เหลิ่งเทียนหาวรู้ว่าคนที่ใจกล้าล้วนต้องการทำการใหญ่

ถึงแม้คนคนนี้จะไม่แสดงตัว แต่วิธีการพูดเอาหน้าแบบนี้ก็บ่งบอกว่าอีกฝ่ายไม่ธรรมดา

ใครก็ตามที่พูดว่ามีข่าววงในเกี่ยวกับเงินมูลค่าสองพันล้านมาบอก ก็คงมีแต่คนอยากขับไล่เขาออกไปให้พ้นเท่านั้น

แม้ในใจจะคิดว่าเป็นพวกสิบแปดมงกุฎ แต่ก็ยังต้องดูให้มั่นใจก่อนว่าเขาเป็นสิบแปดมงกุฎจริง ๆ ถึงจะสามารถกลับมารับประทานอาหารมื้อนี้อย่างสบายใจ

เหลิ่งเทียนหาวหัวเราะ “พูดอวดอ้างซะใหญ่โตถึงขนาดนี้เลยเหรอ? หึ หึ ท่าทางเราคงพบกับคนที่มีวิสัยทัศน์กว้างเข้าแล้ว? เฉิงเหวิน ไปดูหน้าเขาด้วยกันไหม?”

ลู่เฉิงเหวินคิดในใจ

‘จะเสแสร้งอะไรกันนักหนา! ตอนนี้ทำท่าทีหยิ่งผยองอย่างกับมีไพ่ดี ๆ ในมือไปก่อนเถอะ เดี๋ยวพอคุณชายใหญ่เข้ามาจัดการแป๊บเดียว คุณคงต้องยกลูกสาวกับธุรกิจที่บ้านทั้งหมดให้เขาแล้ว!’

‘ในที่สุดหลงอ้าวเทียนก็เริ่มลงมือแล้ว! ตื่นเต้นจัง! เหมือนตอนนี้บททุกอย่างกำลังกลับสู่สภาวะปกติ’

‘นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ลูกสาวของคุณจะทำหน้าที่ปลดเสื้อเปลื้องผ้าให้กับเขา ส่วนคุณก็ทำหน้าที่กราบไหว้และเทิดทูนบูชาเขา หลังจากที่ตระกูลเหลิ่งได้พบกับเขาแล้ว ทุกอย่างก็แทบไม่มีเหลือ อำนาจของคุณชายหลงจากประเทศเป่ยเริ่มต้นจากตระกูลเหลิ่งของพวกคุณนี่แหละ’

เหลิ่งชิงชิวมองลู่เฉิงเหวิน

เธอไม่พอใจมาก

อีตาบ้าคนนี้คิดอะไรฟุ้งซ่านอีกแล้ว!

ฉันมันไร้ค่าถึงขนาดนั้นเลยเหรอ ฉันต้องไปเปลื้องผ้าให้กับบอดีการ์ดที่ตัวเองสั่งไล่ออกเนี่ยนะ?

พ่อของฉันเป็นถึงตำนาน มีบุคคลยิ่งใหญ่ระดับไหนที่ไม่เคยพบบ้าง? เขาเป็นแค่บอดีการ์ดคนหนึ่งเท่านั้น เขาจะถึงกับทำให้พ่อของฉันต้องสยบยอมอย่างราบคาบเลยงั้นเหรอ? ทั้งจะยังยกฉันประเคนให้กับเขาอีก?

ในเวลานี้เหลิ่งชิงชิวเองก็โกรธมากเช่นกัน

ดี! ฉันจะดูซิว่าความจริงแล้วเขาร้ายกาจมากแค่ไหน ถึงได้ทำให้คุณกลัวถึงขนาดนี้

ลู่เฉิงเหวินกับเหลิ่งชิงชิวต่างคิดกันไปคนละอย่าง ชายหนุ่มพูด “อืม ได้ยินมาว่าคนสกุลหลงคนนี้ไม่ธรรมดา ผมควรออกไปทำความรู้จักด้วยจริง ๆ นั่นแหละครับ แต่ในเมื่อคุณอามีแขกสำคัญ ผมขอตัวกลับก่อน แล้วค่อยคุยกันวันหลังนะครับ ว่าแต่ประตูหลังไปทางไหนครับ?”

“อ้าว!” เหลิ่งเทียนหาวเรียกชายหนุ่มให้อยู่ต่อ “หลานต่างหากที่เป็นแขกคนสำคัญ! เขาไม่สำคัญอะไรหรอก! คงจะเป็นพวกสิบแปดมงกุฎมากกว่า เจอหน้าก่อนแล้วค่อยว่ากันอีกที”

ภายในบ้านมีสถานการณ์เช่นนี้ แต่ข้างนอกกลับเป็นอีกสถานการณ์หนึ่ง

ในเวลานี้หลงอ้าวเทียนอาบน้ำล้างตัวจนสะอาด และเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่เรียบร้อยแล้ว

เขายืนอยู่หน้าคฤหาสน์ของตระกูลเหลิ่ง

ฮวาเสวี่ยหนิงยืนนิ่งอยู่ที่มุมมืดริมกำแพง เธอโค้งตัวรายงาน “คุณชายน้อย ทางนั้นจัดการเรียบร้อยแล้วค่ะ”

“ดี”

หลงอ้าวเทียนขมวดคิ้วแน่น

เจี่ยงซือหานที่ไร้พิษสงยังคิดที่จะติดตามลู่เฉิงเหวินอยู่อีก

ฮึ! ผู้หญิงที่ปิดตัวเองอยู่ในโลกคับแคบนี่ช่างงี่เง่าซะเหลือเกิน เธอคงจะคิดว่าคนมีเงินเป็นหนทางอันกว้างใหญ่ของตัวเองสินะ

ยังไงซะเจี่ยงซือหานก็ไม่ได้มีความสำคัญอะไรมากนัก ทว่าผู้หญิงที่ต้องจัดการให้อยู่หมัดคือเหลิ่งชิงชิว สวีเสวี่ยเจียว กับเฉินเมิ่งอวิ๋นต่างหาก

ดูเหมือนว่าสวีเสวี่ยเจียวค่อนข้างจะตึงมือ เฉินเมิ่งอวิ๋นยังไม่ได้ปูทางไว้ก่อน ส่วนตระกูลเหลิ่งกำลังอยู่ในช่วงสั่นคลอน ระบบการเงินภายในตระกูลเหลิ่งกำลังมีปัญหาอย่างหนัก ตอนนี้เป็นโอกาสเหมาะที่จะบุกเข้าไปสร้างเกียรติและศักดิ์ศรีของเขา

“เสวี่ยหนิง เธอต้องรู้จักเรียนรู้บ้าง เบิกตาโต ๆ ของเธอดูให้ชัดเจน นี่คือก้าวแรกที่ฉันจะรวบอำนาจในเมืองเสวี่ย ตระกูลเหลิ่งจะต้องตกเป็นของฉัน!”

“เสวี่ยหนิงจะถือนายน้อยเป็นแบบอย่าง และจะคอยสังเกตอย่างละเอียด เพื่อความก้าวหน้าของตนในอนาคตค่ะ”

“ดีมาก!”

หลงอ้าวเทียนพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

แม้ทหารคนสนิทคนนี้จะค่อนข้างโง่เขลาไปสักหน่อย แต่ไม่มีใครรู้ว่าแท้จริงแล้วเธอเป็นหญิงสาวที่มีความสามารถอย่างหาตัวจับได้ยาก ในร่างกายของเธอได้รับสืบทอดพลังแปลกประหลาดมา

หากให้เวลาอย่างพอเพียง ผู้หญิงคนนี้จะต้องเป็นสุดยอดแห่งยอดฝีมือที่ไร้ผู้ใดเทียบเคียงได้ อีกทั้งในการทำงานร่วมกันระหว่างเธอกับตน เธอก็จะได้เห็นจิตใจอันกว้างขวางและความฉลาดปราดเปรื่องของนายน้อยของเธอด้วย!

หุ่นและรูปร่างของเขาก็สุดยอดเช่นกัน

วันนี้เขาจะต้องทำให้เธอรู้ว่าเพราะเหตุใดเขาจึงเป็นราชาทหารรับจ้าง เพราะเหตุใดทหารเก่ง ๆ จำนวนมากมายในเขตชายแดนถึงได้ยอมสยบต่อเขา

ขณะนี้เอง ประตูใหญ่ถูกเปิดออก คนที่มีท่าทีคล้ายกับพ่อบ้านยิ้มพลางเดินออกมา “คุณหลงใช่ไหมครับ? นายท่านเชิญให้เข้าพบได้แล้วครับ”

เมื่อมาถึงห้องรับแขก ชายหนุ่มก็เห็นเหลิ่งเทียนหาวนั่งรออยู่ที่โซฟาก่อนแล้ว

ทว่าชายวัยกลางคนไม่ได้แสดงท่าทีเกรงใจ เขานั่งเป็นประธานใหญ่ภายในห้องรับแขก และมองไปที่หลงอ้าวเทียน “คุณหลงใช่ไหม? เชิญนั่งสิ”

“ขอบคุณครับ”

หลงอ้าวเทียนนั่งไขว้ห้างอย่างงดงาม

ท่าทางที่ชายหนุ่มแสดงออกมาดูธรรมดา และการแต่งตัวก็ไม่มีอะไรโดดเด่น

แต่ในฐานะที่เป็นพระเอกจะต้องมีภาพลักษณ์ที่ดี

ต่อให้ใส่เสื้อผ้าขาด ๆ ที่มีรอยเย็บปะอยู่เต็มไปหมด แต่เมื่อนั่งอยู่ตรงนั้นก็ยังคงต้องมีเกียรติยศศักดิ์ศรี มีความมั่นใจในตัวเอง มีความหยิ่งทระนง และความเป็นตัวของตัวเอง

เหลิ่งเทียนหาวพูด “คุณบอกว่ามีธุรกิจมูลค่าสองพันล้าน? พูดตามตรงนะ ผมเหลิ่งเทียนหาวเคยเจอคนที่ชอบพูดจาโอ้อวดมาเยอะแล้ว แต่ผมยังไม่เคยเจอคุณ ผมให้เวลาคุณสามสิบวินาที ภายในสามสิบวินาทีนี้ หากคุณบอกเรื่องที่เป็นประโยชน์ไม่ได้ ผมก็จำเป็นต้องส่งแขกกลับแล้ว”

“ฮ่า ๆ ๆ!” หลงอ้าวเทียนเงยหน้าหัวเราะเสียงดัง

“เกรงว่าคุณเหลิ่งคงยังไม่รู้ ตระกูลเหลิ่งในตอนนี้อยู่ในภาวะวิกฤตแล้วนะครับ”

“งั้นเหรอ?” เหลิ่งเทียนหาวพูด “เวลามีค่านะคุณหลง ผมไม่รู้สึกตกใจกับคำพูดแบบนี้หรอก”

หลงอ้าวเทียนคิดในใจ ยังทำท่าทางอวดเก่งอยู่สินะ ฉันจะดูซิว่าจะอวดเก่งไปได้สักเท่าไหร่

เดี๋ยวพอฉันพูดความลับนี้ออกไป รับรองได้ว่าคุณต้องกลัวจนฉี่ราดแน่นอน!