ราชันย์ลมปราณอนันต์

ตอนที่ 73: หอคอยใต้พิภพ

คำพูดของเฟิงหวงทำให้ทุกคนในที่นั้นต้องตกตะลึง แม้แต่จื่อเหยาผู้เย็นชาก็ยังต้องขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

"ใต้เท้าของเรารึ? เจ้าพูดจาไร้สาระ!" ศิษย์คนหนึ่งของนิกายดาบม่วงกล่าวอย่างไม่เชื่อถือ
เฟิงหวงไม่โต้เถียงด้วยคำพูด แต่ใช้การกระทำเป็นคำตอบ เขาเดินไปยังใจกลางลานศิลาที่ดูว่างเปล่า ก่อนจะย่อตัวลงและวางฝ่ามือลงบนแผ่นศิลาแผ่นหนึ่งที่ดูไม่ต่างจากแผ่นอื่นๆ

"บางครั้ง...สิ่งที่ซับซ้อนที่สุด ก็ต้องการกุญแจที่เรียบง่ายที่สุด"

เขาส่งพลังลมปราณระดับราชันย์ของเขาเข้าไปในแผ่นศิลา แต่ไม่ใช่การทำลาย กลับเป็นการใช้พลังลมปราณที่ควบคุมอย่างละเอียดอ่อนที่สุด ลากเส้นไปตาม "ลายแทงค่ายกล" ที่มองไม่เห็นซึ่งเขาได้ "อ่าน" ด้วยจิตเทวะของเขา!

ครืนนน! ครืนนนน!

ทันใดนั้น! ทั้งลานศิลาพลันสั่นสะเทือน! อักขระโบราณสีเงินสว่างวาบขึ้นมาจากร่องหินที่เคยว่างเปล่า เรียงร้อยต่อกันจนกลายเป็นวงเวทขนาดมหึมา!

ภาพของ "หอคอยจันทรา" เบื้องหน้าพลันบิดเบี้ยวและสลายไปราวกับภาพลวงตา...เผยให้เห็นท้องฟ้าที่ว่างเปล่าเบื้องหลัง! มันเป็นเพียงภาพมายาขนาดใหญ่เท่านั้น!

และที่น่าตกตะลึงกว่านั้น...คือลานศิลาที่พวกเขายืนอยู่ทั้งหมด...กำลังค่อยๆ ลดระดับต่ำลง! มันคือแท่นศิลาเคลื่อนที่ขนาดมหึมาที่นำพวกเขาลงสู่ความมืดเบื้องล่าง!

ทุกคนต่างตกตะลึงกับการเปลี่ยนแปลงนี้ จื่อเหยามองไปยังเฟิงหวงด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง...นางตระหนักได้ว่าสติปัญญาและความเข้าใจในค่ายกลของบุรุษผู้นี้...อยู่เหนือกว่านางไปไกลนัก

เมื่อแท่นศิลาหยุดลง...พวกเขาก็ได้พบกับ "มรดกที่แท้จริง"

มันคือห้องโถงใต้ดินขนาดมหึมา เพดานถ้ำถูกสร้างให้เป็นภาพท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยหมู่ดาวซึ่งส่องแสงระยิบระยับราวกับของจริง ใจกลางห้องโถงคือสระน้ำที่เต็มไปด้วย "ของเหลวจันทราแก่นแท้" พลังงานธาตุน้ำอันบริสุทธิ์ที่ส่งไอเย็นออกมาจางๆ

และที่ลอยอยู่เหนือสระน้ำนั้น...คือสมบัติล้ำค่าสามชิ้น!

* คัมภีร์โบราณ ที่แผ่พลังแห่งจิตวิญญาณออกมา - "คัมภีร์มายาจันทรา"

* กระบี่เล่มหนึ่ง ที่บางและคมกริบราวกับถูกหลอมขึ้นจากแสงจันทร์ - "กระบี่แสงจันทร์มายา"

* แผ่นยันต์โลหะ ที่สลักไว้ด้วยอักขระค่ายกลนับไม่ถ้วน - "แผ่นยันต์ค่ายกลนครจันทรา"

จื่อเหยาจ้องมองไปยังกระบี่เล่มนั้นด้วยดวงตาที่เป็นประกาย...สัญชาตญาณของจอมยุทธ์กระบี่บอกนางว่านั่นคือสุดยอดกระบี่วิเศษ!

แต่ก่อนที่ใครจะได้ทำอะไร...เสียงอึกทึกครึกโครมก็ดังขึ้นจากบันไดทางเข้า!

กลุ่มของซุนเทียนและกลุ่มของเฉียนหลงที่บัดนี้เนื้อตัวมอมแมมจากการต่อสู้กับกับดักต่างๆ ก็ได้เดินทางมาถึงพอดี!

"สมบัติ! พวกมันพบสมบัติแล้ว!" ซุนเทียนตะโกนลั่น ดวงตาของเขาแดงก่ำด้วยความโลภ
สถานการณ์กลายเป็นการเผชิญหน้าสี่ฝ่ายในทันที!

เฟิงหวงก้าวออกมาข้างหน้าอีกครั้ง เขาคือผู้ค้นพบสถานที่แห่งนี้ เขาย่อมมีสิทธิ์ในการพูดก่อน

"สมบัติมีสามชิ้น...แต่พวกเรามีสี่กลุ่ม" เขากล่าวเรียบๆ "เห็นได้ชัดว่ากลุ่มของข้าและกลุ่มของแม่นางจื่อเหยามาถึงก่อน...ย่อมต้องมีสิทธิ์ในการเลือกก่อน"

เขาไม่ได้รอให้ใครโต้แย้ง และหันไปพูดกับจื่อเหยาทันที "แม่นางจื่อเหยา ท่านคือผู้ฝึกเพลงกระบี่...กระบี่แสงจันทร์มายานั่นย่อมเหมาะกับท่านที่สุด"

จากนั้นเขาก็หันไปทางหลินเยว่ "คัมภีร์มายาจันทรานั่น เหมาะสำหรับศิษย์สำนักหมอกครามอย่างพวกเรา"

และสุดท้าย...เขาก็มองไปยังแผ่นยันต์ค่ายกลด้วยรอยยิ้ม "ส่วนแผ่นยันต์ค่ายกลนี่...ในฐานะที่ข้าเป็นผู้ค้นพบทางเข้า...ข้าขอรับไว้เอง"

เขาได้แบ่งสมบัติทั้งหมดอย่าง "ยุติธรรม" ให้กับสองกลุ่มแรก...โดยไม่สนใจอีกสองกลุ่มที่เหลือเลยแม้แต่น้อย!

"เหลวไหล!!!" ซุนเทียนระเบิดเสียงออกมาด้วยความโกรธแค้น "ใครสนว่าใครมาก่อนมาหลัง! ของดีต้องเป็นของผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด!" เขาระเบิดพลังธาตุไฟของตนเองออกมาจนอากาศร้อนระอุ!

เฉียนหลงแค่นเสียงเย็นชา "คุณชายเฟิง...ท่านคิดว่าเรื่องมันจะง่ายดายขนาดนั้นเชียวรึ?"

จื่อเหยาชักกระบี่ของนางออกมาอย่างเงียบเชียบ ไอสังหารที่เยือกเย็นแผ่ออกมาจากร่างของนาง นางอาจจะไม่เห็นด้วยกับการกระทำของเฟิงหวงทั้งหมด...แต่ "กระบี่แสงจันทร์มายา" นั้น...นางไม่คิดจะยกให้ใคร!

เฟิงหวงมองภาพทั้งหมดด้วยรอยยิ้มที่สงบนิ่ง
"ดูเหมือนว่า...พวกท่านจะเลือกเดินในเส้นทางที่ยากลำบากที่สุดสินะ"

การต่อสู้ครั้งสุดท้ายเพื่อแย่งชิงมรดกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในแดนลี้ลับ...กำลังจะปะทุขึ้น!