บ่ายวันนั้นเมฆฝนปกคลุมท้องฟ้าจนมืดครึ้ม หลังเรียนเสร็จผมเร่งฝีเท้าออกจากตึกคณะไม่สนใจเสียงร้องเรียกและท่าทางงุนงงของเพื่อน ๆ ขณะมุ่งตรงไปหน้ามหาวิทยาลัยยังตำแหน่งที่ตู้โทรศัพท์สาธารณะตั้งอยู่ ผมเปิดประตูเข้าไป วางกระเป๋าหนังสือลงบนพื้นกดหมายเลขอันคุ้นเคย ใบหน้ากลัดกลุ้มสะท้อนเลือนรางอยู่ในกระจกใสรอบด้านขณะฟังเสียงรอสาย
ผมตัดสายและกดหมายเลขปลายทางอีกครั้งอย่างรวดเร็ว อีกครั้งและอีกครั้ง จนกระทั่งไม่มียอดเงินคงเหลืออยู่ในบัตรผมวางหูโทรศัพท์ลงบนแป้น ดึงบัตรออกจากช่องเสียบด้านล่างมาเก็บใส่กระเป๋าสตางค์ แล้วน้ำหนักแห่งความทุกข์ใจก็กดผมให้ทรุดลงไปนั่งกอดเข่าบนพื้นฝนเริ่มลงเม็ดหนักขึ้นทุกนาที
ผมดึงรูปถ่ายที่พับจนเป็รอยออกมาจากกระเป๋าสตางค์เด็กผู้ชายสวมชุดนักเรียนมัธยมปลายสี่คนกำลังส่งยิ้มให้ ทว่ามีเพียงคนเดียวที่ผมมองด้วยสายตาโหยหาเป็พิเศษ
เป็เวลาสามเดือนแล้วที่คิมหันต์ขาดการติดต่อ จู่ ๆ อีกฝ่ายก็เงียบหายไปโดยไม่มีการแจ้งให้ทราบล่วงหน้าไม่เคยมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นเลยั้แ่ผมเรียนมาจนถึงปีสาม เราสองคนหล่อเลี้ยงความสัมพันธ์ลับๆ ด้วยการโทรศัพท์และส่งจดหมายหากันตลอด และผมก็ไม่เคยต้องรอการติดต่อจากเขาเกินสัปดาห์เลย
ทำไมคิมหันต์ถึงไม่ติดต่อมา?
นี่คือคำถามเดียวที่วนเวียนในหัวตลอด่สองสามเดือนมานี้ ผมเอาแต่ครุ่นคิดจนส่งผลกระทบต่อสมาธิในการเรียนเพื่อนหลายคนสังเกตเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปของผม จึงพากันเอ่ยถามอย่างเป็ห่วงเป็ใยผมรู้สึกขอบคุณอย่างสุดซึ้งในน้ำใจของพวกเขาหากแต่ก็ไม่อาจบอกได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับผมอยู่ตอนนี้
มีข้อสันนิษฐานมากมายที่ผมคาดเดา เช่น เขาอาจยุ่งกับการเรียนจนไม่มีเวลาว่าง บางทีอาจป่วยหนักหรือประสบอุบัติเหตุ ซึ่งอย่างสุดท้ายทำเอาผมหายใจไม่ทั่วท้องทุกครั้งที่นึกถึง แต่ถ้าหากคิมหันต์ป่วยหรือาเ็หนักจริงๆ ผมก็น่าจะได้ข่าวคราวจากคุณพ่ออรรถพลหรือใครบ้างแล้ว
ผมพับเก็บรูปถ่ายใส่กระเป๋าตามเดิม แล้วจึงซุกหน้ากับหัวเข่า ฟังเสียงดังกระหึ่มของสายฝนจากข้างนอกตู้โทรศัพท์ละอองฝนจำนวนมากกระเซ็นผ่านช่องว่างด้านล่างเข้ามา ผมไม่สนว่ามันจะทำให้เสื้อกับกางเกงนักศึกษาเปียกชื้นจนตัวสั่นบางทีฝนเย็นเฉียบอาจช่วยชะล้างความโศกเศร้าภายในใจไปได้บ้าง
ผ่านไปสักพักผมจึงเงยหน้าขึ้นมองโทรศัพท์
ผมควรจะโทรไปถามคุณพ่ออรรถพลดีไหมนะ?
ความจริงผมคิดเื่นี้ั้แ่เดือนแรกที่คิมหันต์เงียบหายไปแล้ว อยากโทรไปถามใจแทบขาดแต่ก็กลัวว่าตัวเองอาจทำอะไรออกนอกหน้านอกตาเป็พิเศษ จะมีเพื่อนสักกี่คนนึกเป็กังวลจนถึงขนาดโทรมาถามข่าวคราวของคิมหันต์จากท่านบางทีคุณพ่ออรรถพลอาจไม่ได้คิดอะไรมาก ทว่าผมกลับอดไม่ได้ที่จะระมัดระวังการกระทำหากความแตกขึ้นมา ผมยังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความสาหัสในสภาพอ่อนแอเช่นนี้
แต่สายตาของผมยังคงจับจ้องอยู่ที่หูโทรศัพท์ ราวกับมันกำลังสะกดจิตให้ผมยกมันขึ้นมาแนบหูและก่อนที่สมองจะรับรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ร่างกายของผมก็ผุดลุกขึ้นยืนโดยอัตโนมัติ มือขวาควานเหรียญในกระเป๋ากางเกงและหยอดใส่ช่องรับเงินก่อนจะกดหมายเลขโทรศัพท์ถึงอธิการบ้านเณรเซนต์ดอมินิก
“ฮะ...ฮัลโหล สวัสดีครับ ขอสายพ่อพลหน่อยครับ” ผมบอกเสียงสั่น ๆ ก่อนจะทำหน้าผิดหวังในวินาทีต่อมา “อ่อครับ ไม่เป็ไรครับไว้วันหลังผมจะติดต่อมาใหม่”
ผมกระแทกหูโทรศัพท์ลงบนแป้นพลางหายใจเข้าออกถี่เร็ว อารมณ์หลายอย่างกำลังสุมอยู่ในทรวงอกเบ้าตาเริ่มร้อนและเอ่อคลอด้วยน้ำสีใส โชคชะตากำลังเล่นตลกอะไรอยู่นะ พอรวบรวมความกล้าได้คุณพ่ออรรถพลก็ดันออกไปทำธุระที่วัดใหญ่
ผมถอดแว่นออก ทรุดนั่งกับพื้นเปียกชื้นอีกครั้งและสะอื้นไห้จนไหล่สั่นไหวน้ำตาที่อดกลั้นเอาไว้ตลอดคาบเรียนหลั่งไหลออกมาไม่หยุด ผมเอามือข้างหนึ่งทาบหน้าอกเพื่อช่วยบรรเทาความเ็ป
ใครก็ได้บอกผมทีว่าคิมหันต์สบายดี ช่วยบอกผมให้โล่งใจทีว่าเขาไม่ได้คิดจะทิ้งผมไปเพราะนั่นคือข้อสันนิษฐานเลวร้ายที่สุดที่ผมพยายามหลีกเลี่ยงที่จะคิดมาโดยตลอด
ผมนั่งร้องไห้อยู่ในนั้นนานหลายนาที ปลดปล่อยความรู้สึกทุกอย่างออกมาและขณะกำลังนึกสงสัยว่าผมกับฝนใครจะหยุดก่อนกัน ตอนนั้นเองประตูตู้โทรศัพท์ก็เปิดออกผมเงยหน้าขึ้น เพ่งมองหญิงสาวในชุดนักศึกษาที่กำลังยืนถือร่มสีดำ ใบหน้าอ่อนหวานฉายแววใขณะมองมายังผมผมยืนขึ้นทันที ใช้หลังมือเช็ดน้ำตาลวก ๆ และสวมแว่น
“เกิดอะไรขึ้น! รัน…ร้องไห้ทำไม?!” ธิดาถามอย่างใ
ผมไม่กล้ามองหน้าเธอ และแน่นอนว่าไม่กล้าตอบคำถามนี้เช่นกัน
เหนือสิ่งอื่นใด ธิดารู้ได้อย่างไรว่าผมอยู่ที่นี่ ซึ่งการที่เธอโผล่มาคือสิ่งสุดท้ายที่ผมจะนึกถึงโดยเฉพาะอย่างยิ่งในสภาพเช่นนี้
“ไม่มีอะไรหรอกดา ไม่มีอะไรจริง ๆ” ผมพูดพลางก้มเก็บกระเป๋าหนังสือขึ้นมาสะพายหลัง
“ไม่มีอะไรได้ยังไง รันร้องไห้จนตาบวมตุ่ยขนาดนี้” เธอพูดพร้อมกับน้ำตาคลอที่ค่อยๆ เอ่อคลอ คราวนี้เป็ฝ่ายผมที่เริ่มใบ้าง
“ดารู้ได้ไงว่ารันอยู่ที่นี่” ผมเปลี่ยนเื่ พยายามควบคุมตัวไม่ให้เสียงสั่น
เธอกะพริบตาเร็ว ๆ
“ดาเจอจูนที่หน้าคณะอักษร จูนบอกว่ารันน่าจะมาที่ตู้โทรศัพท์เพราะเห็นว่ามาบ่อยตอนนี้ฝนก็ตกหนักมาก ดาคิดว่ารันน่าจะกำลังติดฝนก็เลยออกมารับ” ธิดาเสียงสั่นเครือขณะพูดหยาดน้ำตาก็ไหลริน แล้วเธอก็ดึงแขนผมให้เข้าไปยืนในร่มด้วยกัน “ไปกันเถอะเดี๋ยวเดินไปส่งที่หอ”
ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ขณะมองใบหน้าใสเปื้อนน้ำตาของธิดา จู่ ๆ สติสัมปชัญญะก็ดูเหมือนจะกลับคืนมาโดยสมบูรณ์ความเศร้าโศกมลายหายไป ทิ้งไว้เพียงความละอายขายหน้า
ผมดึงผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋าเสื้อและยื่นให้เธอ
“ดาเอานี่ไป เดี๋ยวรันถือร่มเอง” ผมรับคันร่มมาจากมือเรียวของหญิงสาว “ขอโทษที่ทำให้เป็ห่วงนะดาอย่าร้องไห้เลย”
ธิดาซับน้ำตาด้วยผ้าเช็ดหน้าสีฟ้าของผม
“แล้วรันร้องไห้ทำไมล่ะ”
ผมไม่ตอบ แต่กลับโอบหลังเธอเพื่อส่งสัญญาณให้เริ่มออกเดินฝ่าสายฝน
เมื่อหลายปีก่อนผมส่งจดหมายไปหาธิดาเพื่อแจ้งข่าวดีเื่มหาวิทยาลัย พร้อมกับถามหาข่าวคราวจากฝั่งโน้นด้วยเช่นกันและก็ไม่คาดคิดว่าจดหมายตอบกลับของเธอจะทำให้ผมดีใจแทบตาย ผมอ่านจดหมายนั้นซ้ำแล้วซ้ำอีกจนสุดท้ายก็ยอมเชื่อสายตาตัวเองว่าธิดาสอบติดมหาวิทยาลัยแห่งเดียวกันกับผม
เนื่องจากเธอไม่มีโทรศัพท์บ้าน ดังนั้นเราจึงติดต่อกันผ่านลายลักษณ์อักษรตลอดจนกระทั่งถึงฤดูเปิดภาคการศึกษาผมกับธิดานัดเจอกันที่ตึกคณะพยาบาลศาสตร์ซึ่งเป็คณะที่เธอสอบติด ผมใช้เวลาเดินหาพักใหญ่กว่าจะมาถึงรอยยิ้มดีใจบนใบหน้าของหญิงสาวยังคงชัดเจนอยู่ในความทรงจำของผม
ไม่ว่าวันเวลาจะผ่านไปนานสักแค่ไหน ไม่ว่าผมจะอยู่แห่งหนใด ดูเหมือนธิดาจะไม่เคยห่างหายไปจากชีวิตของผมเลยเธอเป็เหมือนดั่งทูต์ที่คอยดูแลผมอยู่ห่าง ๆ ให้ความช่วยเหลือในยามทุกข์ยาก และปลอบโยนในเวลาทุกข์ใจเธอดีกับผมมากจนผมรู้สึกละอายเมื่อยืนต่อหน้า ทำให้ผมตระหนักว่าควรทำดีและดูแลเธอเพื่อให้สมกับน้ำใจอันงดงาม
ผมเคยทำแบบนั้นบ้างไหมนะ?
ธิดาเคยได้รับสิ่งดีงามจากผมบ้างหรือเปล่า?
และเมื่อคิดถึงเื่นี้ ผมก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงความจริงที่ว่าครั้งหนึ่งธิดาเคยสารภาพรักกับผมในงานวันเกิดของเธอเมื่อตอนเด็ก ท่าทางเหนียมอายของเธอณ ตอนนั้นทำให้ผมเขินอายตามไปด้วย แม้จะผ่านมานานมากแล้ว แต่ผมก็ไม่เคยลืมเื่นี้เหมือนกับเื่อื่นๆ มากมายเกี่ยวกับคิมหันต์
นี่อาจเป็เหตุผลที่ผมปฏิบัติต่อธิดาด้วยข้อจำกัด ไม่ใช่เพราะผมไม่สนใจในตัวเธอเหมือนดั่งชายทั่วไปแต่เป็เพราะผมกลัวว่าหากทำดีมากเกินไปก็อาจเป็การสร้างความหวังให้กับเธอ ผมไม่้าให้ธิดาผิดหวังหรือเ็ปเสียใจซ้ำสองเพราะผมฉะนั้นตลอดเวลาที่ผ่านมาผมจึงระมัดระวังมากเื่การแสดงออกต่อหน้าเธอ
“ขอบคุณนะที่มาส่ง” ผมพูดขึ้นเมื่อเราเดินมาถึงหอพักชายในมหาวิทยาลัย“ว่าแต่ไม่รอให้ฝนหยุดตกก่อนเหรอ”
“ไม่เป็ไรหรอก ดาต้องรีบกลับไปทำการบ้าน” เธอบอก ก่อนจะรับร่มคืน “เดี๋ยววันหลังจะซักมาคืนนะ”
ผมรู้ว่าเธอพูดถึงผ้าเช็ดหน้าผืนนั้น
“ไม่ต้องหรอก ดาเก็บไว้เถอะ”
หญิงสาวไม่พูดอะไร เพียงแค่มองผ้าสีฟ้าอ่อนที่อยู่ในมือข้างหนึ่ง แล้วจึงพับเก็บใส่กระเป๋าสะพายข้างจากนั้นก็กางร่มและออกไปยืนท่ามกลางสายฝนอีกครั้ง
“มีอะไรก็ปรึกษาดาได้นะ ไม่จำเป็ต้องเก็บไว้คนเดียวหรอกรู้ไหม”
ผมพยักหน้า
“เดินกลับดี ๆ นะ แล้วเจอกันพรุ่งนี้”
“แล้วเจอกัน”
หญิงสาวยิ้ม มันเป็รอยยิ้มที่แสดงความเป็ห่วงและกังวลอย่างเห็นได้ชัด ผมยืนมองดูร่มสีดำเลือนหายไปในสายฝนจากนั้นก็หันหลังและเดินขึ้นห้อง
นับั้แ่วันนั้นจนกระทั่งหกเดือนถัดมา ผมก็ยังคงไม่สามารถติดต่อคิมหันต์ได้อยู่ดีและแน่นอนว่าไร้วี่แววที่เขาจะติดต่อมาหา และถึงแม้แทบจะไม่มีหวัง แต่ทว่าทุก ๆ เช้าวันอาทิตย์ผมยังคงเดินไปที่ตู้โทรศัพท์สาธารณะหน้ามหาวิทยาลัยเสียบบัตรเงินสด และกดหมายเลขที่จำได้ขึ้นใจ ฟังเสียงรอสายจนระบบแจ้งบันทึกข้อความเสียงดังขึ้นเมื่อถึงตอนนั้นผมจึงวางหูโทรศัพท์ ผมทำแบบนี้ซ้ำ ๆ มาตลอดเก้าเดือนเต็มจนกลายเป็กิจวัตร
เก้าเดือนที่ผมจมอยู่กับความทรมาน เก้าเดือนที่ต้องใช้ชีวิตอยู่กับความเศร้าโศกและแม้ว่าทุกตารางนิ้วบนหัวใจจะเ็ปทุกครั้งเมื่อเห็นรูปถ่ายของคิมหันต์กับจดหมายมากมายที่ได้รับจากเขาแต่ผมก็ไม่มีน้ำตาให้ไหลอีกแล้ว ราวกับมันได้เหือดแห้งไปพร้อมกับความหวังที่คิมหันต์จะติดต่อกลับมา
เช่นเดียวกับวันนี้ เช้าวันอาทิตย์ต้นสัปดาห์ของเดือนธันวาคม ผมมีนัดกับธิดาว่าจะไปอาสนวิหารอัสสัมชัญบางรักเพื่อร่วมพิธีมิสซาต้อนรับเทศกาลเตรียมรับเสด็จพระคริสตเ้า ซึ่งก็คือเทศกาลคริสต์มาสนั่นเอง
อย่างไรก็ตาม ถ้าไม่ใช่เพราะธิดาเป็คนเอ่ยชวน ผมคงไม่มีทางตอบรับเด็ดขาด ั้แ่คิมหันต์เงียบไปผมก็ไม่นึกอยากเฉียดเข้าไปใกล้เขตบางรักอีกเลย ที่นั่นมีความทรงจำมากมายเกินไป ซึ่งการไปเยือนที่นั่นดูจะไม่ใช่ความคิดที่ดีนักแต่ก็เป็เพราะธิดาอีกนั่นแหละที่ทำให้ผมเปลี่ยนใจ
“อาทิตย์หน้าเราไปร่วมมิสซาที่วัดใหญ่กันนะ ดาอยากไปเห็นที่นั่นตอน่เทศกาลคริสต์มาสสักครั้งมันต้องสวยมากแน่ ๆ เลยว่าไหม” หญิงสาวเอ่ยขึ้นขณะผมเดินมาส่งเธอที่หอพักหญิงใน่เย็นเมื่อสัปดาห์ก่อนเธอเงยหน้ามองผม ทำให้เห็นประกายตื่นเต้นสะท้อนในแววตาอ่อนโยนคู่นั้น
“ก็คงสวยดี แต่วัดใหญ่ทุกที่ก็ตกแต่งสวยเหมือนกันหมดนั่นแหละ”
“แต่ดาไม่เคยไปวัดใหญ่ที่กรุงเทพเลยนี่นา” เธอหยุดเดิน ผมจึงต้องหยุดด้วย ดวงตาหวานยังคงมองผมอยู่“รันไปเป็เพื่อนดาหน่อยนะ เพื่อนในกลุ่มไม่มีใครไปด้วยเลย”
คำชวนของเธอสร้างความลำบากใจให้ผม ตอนนี้ผมไม่มีความมุ่งมั่นร้อนรนที่จะเข้าวัดเลยไม่แม้แต่จะสวดบทภาวนาสั้น ๆ หรือมีแก่ใจจะยกมือทำสำคัญมหากางเขน จิติญญาของผมเหือดแห้งเหมือนดั่งทะเลทรายผมกำลังกลายเป็คนหยาบกระด้างที่ต่อต้านสังคม
แต่ถึงแม้ว่าจิตใจของผมจะเฉื่อยชา ทว่าจิตสำนึกของผมยังคงปกติดีและมันก็เรียกร้องให้ผมทำดีกับเธอ ผมอยากตอบแทนเธอด้วยบางสิ่งบางอย่าง ซึ่งเมื่อเทียบกับน้ำใจและความดีงามที่ธิดาเคยมอบให้การไปอาสนวิหารเป็เพื่อนเธอถือว่าเป็เื่เล็กน้อยมาก
“ว่าไง” ธิดากระตุ้นอย่างคาดหวัง
“อืม ก็ได้”
หญิงสาวยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวเรียงสวย เธอเขย่งปลายเท้าอย่างดีใจ ก่อนจะจูงข้อมือให้ผมออกเดินต่อ
ผมคิดถึงเื่นั้นจนกระทั่งแต่งตัวเสร็จ จากนั้นจึงเดินมานั่งลงบนเตียง สอดมือเข้าไปใต้หมอนและดึงรูปถ่ายใบหนึ่งออกมา
“นายทำอะไรอยู่ที่ไหนตอนนี้” ผมพูดกับรูปถ่ายขนาดเต็มตัวที่คิมหันต์ส่งมาจากอิตาลีเขาสวมเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนสีฟ้า ยืนยิ้มกว้างอยู่ข้างรูปปั้นปติมากรรมทรงผมรองทรงทำให้เขาดูแปลกตาไปบ้างเล็กน้อย แต่ก็ยังคงดูหล่อเหลาไม่เปลี่ยน
ถ้าเป็เมื่อหลายเดือนก่อน เพียงแค่ผมมองดูรูปใบนี้น้ำตาก็พลันไหลโดยไม่อาจควบคุมแต่ตอนนี้ผมพอทำใจได้แล้ว ผมพลิกรูปถ่ายไปมา บอกไม่ได้ว่ารู้สึกอย่างไรระหว่างโกรธหรือผิดหวังขณะมองบุคคลที่กำลังยิ้มให้มันยากนักหรือไงกับการยกหูโทรศัพท์ หรือเดินไปส่งจดหมายสักฉบับที่ที่ทำการไปรษณีย์
ผมดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือ เมื่อเห็นว่าจวนจะถึงเวลานัดหมายแล้วจึงสอดรูปไว้ใต้หมอนตามเดิมคว้ากระเป๋าเป้คู่ใจจากหัวเตียงมาสะพายข้าง จากนั้นก็ล็อกห้องและออกเดินทางไปที่จุดนัดพบ
ธิดามาถึงก่อน เธอสวมชุดเดรสสีชมพูลายลูกไม้ สะพายกระเป๋าผ้าสีขาว ผมยาวสลวยสีดำปล่อยทิ้งน้ำหนักตามธรรมชาติเธอโบกมือเรียกขณะผมวิ่งเหยาะ ๆ ไปที่ป้ายชื่อมหาวิทยาลัยที่มีคนเดินผ่านตลอดแล้วเราสองคนก็เดินไปขึ้นรถเมล์ที่ถนนฝั่งตรงข้าม
หลังจากขึ้นลงรถเมล์สองสามสาย เดินฝ่าฝูงชนบนฟุตบาทในชั่วโมงเร่งรีบ ในที่สุดเราก็มาถึงอาสนวิหารอันสวยงามด้วยบริการของรถสามล้อผมกับเธอเดินตามหลังคนอื่น ๆ เข้าไปในโบสถ์ ทันพิธีรอบแปดโมงครึ่งพอดี
ผู้คนพากันหลั่งไหลออกมาข้างนอกหลังเสร็จสิ้นพิธีกรรม ผมกับธิดาเป็ส่วนน้อยที่ยังคงอยู่ที่เดิมนั่งมองดูสถาปัตยกรรมตกแต่งอันละเอียดลออ เพดานหลังคาโค้งสีทองที่มีดวงดาวประดับประดาเหมือนท้องฟ้ายามราตรีโคมไฟระย้า พระแท่นหินอ่อนแกะสลักลวดลายงดงาม และของตกแต่งมากมายสำหรับเทศกาลคริสต์มาสทั้งหมดในนี้สุกสว่างเป็สีทองด้วยแสงไฟ ราวกับอยู่ในพระราชวังก็ไม่ปาน
คราวก่อนผมไม่มีโอกาสได้เข้ามาในนี้ คิมหันต์กับผมเพียงแค่ขับรถผ่านตอนออกไปเล่นน้ำสงกรานต์ตอนนั้นผมนึกสงสัยเหลือเกินว่าภายในอาสนวิหารจะสวยงามขนาดไหนจนกระทั่งได้มาเห็นกับตาจึงได้รู้
“สวยกว่าที่เห็นในรูปตั้งเยอะแน่ะ” ธิดาเอ่ยชม “อยากพาพ่อกับแม่มาที่นี่บ้างจัง”
“ใช่ สวยมากเลย”
“นี่ เราไปขอให้พระคาร์ดินัลอวยพรกันดีไหม เผื่อบุญกุศลจะช่วยให้สอบได้คะแนนเยอะๆ”
ผมหัวเราะ
“งมงายจังนะเรา”
ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ผมกลับลุกขึ้นเป็คนแรกและเดินนำออกไปยังพระแท่น ซึ่งพระอัครสังฆราช(พระคาร์ดินัล)ในอาภรณ์สีม่วงกำลังยืนปกมือเหนือหัวเหล่าฆราวาสที่เข้าไปขอให้อวยพร
ไม่นานหลังจากต่อแถว ผมกับธิดาก็ได้มายืนต่อหน้านักบวชสูงศักดิ์ เราโค้งให้ท่านยื่นมือออกมาปกเหนือหัวแล้วพระคาร์ดินัลก็พูดพึมพำขอให้พระเ้าอวยพร ซึ่งในระหว่างวินาทีอันรวดเร็วนี้ สิ่งที่ผมภาวนาในใจไม่ใช่การขอให้สอบได้คะแนนเยอะหรือวอนขอพระเมตตาเพื่อประโยชน์ของมวลมนุษย์ ทว่าผมกำลังวิงวอนอย่างหนักเพื่อตัวเองและคุณรู้ดีว่าผม้าอะไร
ใช่...ผมขอให้คิมหันต์ติดต่อมาหา
เขาไม่จำเป็ต้องอธิบายเหตุผลอะไรทั้งนั้น ผมจะไม่ต่อว่าเขาเลยสำหรับความเงียบตลอดเก้าเดือนที่ผ่านมาและจะไม่โกรธเขาด้วยที่ทำให้ผมร้องไห้ฟูมฟาย ความผิดและบาปของเขาที่ทำต่อผมจะได้รับการอภัยทันทีเพียงแค่คิมหันต์เอ่ยชื่อของผม
ขอเพียงให้ผมได้ยินเสียงของเขาอีกครั้ง หรือแค่เสียงลมหายใจก็ยังดี
เมื่อพระคาร์ดินัลหดแขนกลับ ผมกับธิดาทำสำคัญมหากางเขน ไหว้ขอบพระคุณ จากนั้นจึงเดินออกไปข้างนอกอาสนวิหาร
“รันมีธุระต่อหรือเปล่า” ธิดาถามขณะเรากำลังเดินไปยังถนนด้านหน้า
“ไม่มี งานทุกอย่างก็ทำเสร็จหมดแล้ว วันนี้เราว่าง”
“ถ้างั้นไปเที่ยวเป็เพื่อนหน่อยนะ” หญิงสาวทำสายตาอ้อนวอน
ผมยิ้ม
“ได้สิครับ ดาอยากไปเที่ยวไหนล่ะ”
“นั่นสิ ดาก็ยังไม่รู้เหมือนกัน รู้แค่ว่าเบื่อ ๆ อยากไปเปิดหูเปิดตาบ้าง”
ผมชะลอฝีเท้า ก่อนจะเหลียวมองไปทางอาสนวิหาร แล้วความคิดบางอย่างก็แล่นเข้ามาในหัว
“ไปสวนหลวงกันไหม” ผมพูดออกมาโดยแทบไม่รู้ตัว
“สวนหลวงเหรอ ก็ดีนะ ดายังไม่เคยไปเลย” หญิงสาวดูร่าเริงขึ้นมาทันที
ผมหันกลับมามองเธอ
“ดาต้องชอบแน่”
จากนั้นเราก็ไปรอรถสามล้อที่ริมถนนเพื่อจ้างพาเราไปยังสวนหลวง ร. 9
ผ่านมาสี่ปีกว่าั้แ่ผมมาที่นี่กับคิมหันต์ครั้งสุดท้ายกระนั้นทุกอย่างในสวนหลวงแทบจะไม่เปลี่ยนไปเลย ราวกับมันถูกแช่แข็งเอาไว้ในห้วงของกาลเวลาธิดามองต้นไม้และธรรมชาติรายล้อมอย่างตื่นเต้น ส่วนผมเฝ้ามองดูเธอคุกเข่าดอมดมดอกไม้ด้วยท่าทางกลัดกลุ้ม
“โห สวยมาก มีแต่ต้นไม้ดอกไม้สวย ๆ ทั้งนั้น” ธิดากล่าวเสียงใส
“ไปนั่งรถรางกันเถอะ ดาจะได้เห็นวิวรอบ ๆ ไง ดีไหม” ผมเอ่ยชวน
“โอเค”
เธอกึ่งเดินกึ่งวิ่งมาทางผม แล้วเราก็ไปรอรถรางที่ริมถนนใกล้ ๆ
วันนี้อากาศแจ่มใส มีแสงแดดแต่ไม่ถึงกับร้อนเกินไปอาจเป็เพราะเข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว ดังนั้นหลายคนจึงไม่ค่อยกลางร่ม
เรานั่งหันหน้าเข้าหากัน มองดูนั่นนี่ไปตลอดทางขณะรถรางเคลื่อนที่ด้วยความเร็วต่ำอยู่บนถนนเลียบโล่งผมพาธิดาเดินชมสวนที่มีการจัดตกแต่งไว้อย่างสวยงามและเราจะอ้อยอิ่งเป็พิเศษเมื่อที่นั่นมีดอกไม้สวย ๆ ธิดาชอบดอกไม้ ซึ่งผมคิดว่าเป็อะไรที่เข้ากับบุคลิกของเธอดี
อย่างไรก็ตาม ขณะเราสองคนเดินชมสวนหรือสถานที่ต่าง ๆ ความทรงจำเก่า ๆ ขณะผมกับคิมหันต์เดินเคียงกันที่นี่ในฤดูร้อนก็มักฉายแวบเข้ามาในหัวทุกครั้งที่เป็เช่นนั้น รอยยิ้มก็พลอยเหือดแห้งไปจากใบหน้า
ทำไมผมถึงทำกับตัวเองแบบนี้นะ?
ผมชวนธิดามาที่นี่ทำไมในเมื่อรู้ดีว่าตัวเองต้องเจ็บ?
แต่ก็ดูเหมือนว่าผมจะทราบคำตอบอยู่แล้ว ผมคิดถึงเขายังไงล่ะ นั่นแหละคือสาเหตุที่ผมชวนธิดามาสวนหลวงเพื่อจะได้ตามรอยอดีตอันแสนหวานเพราะผมไม่อาจเสแสร้งหลอกตัวเองอีกต่อไปแล้วว่าไม่อยากกลับมาที่นี่อีก
“เหนื่อยหรือยัง” ผมถามเมื่อเห็นว่าหญิงสาวมีเม็ดเหงื่อผุดเต็มหน้าผาก
“อืม นิดหน่อยน่ะ”
“ถ้างั้นเราไปหาที่นั่งพักก่อนเถอะ”
ผมพาธิดาออกจากเรือนเฟิร์นและกล้วยไม้มานั่งใต้ร่มไม้แถวนั้น ผู้คนเดินผ่านมาและผ่านไปมีบางคนนั่งลงใต้ต้นไม้ถัดไปทางขวา ก่อนจะมีเสียงบ่นเกี่ยวกับมดแดงลอยมาให้ได้ยินแล้วพวกเขาก็จากไป
“รันไม่เคยเล่าให้ดาฟังเลยว่าเคยมาที่นี่แล้ว”
“ก็เมื่อก่อนเราไม่ค่อยได้เจอกันไง พอได้เจอ รันก็ลืมตลอดเลย”
ธิดาหันมามองผมและถามว่า
“คิมหันต์พามาเหรอ”
“อะ...อืม ใช่ คิมพามาตอนปิดเทอม” ผมตอบโดยเลี่ยงที่จะสบตาเธอ
“อ่อ” เธอพยักหน้า ก่อนจะเอนหลังพิงต้นไม้ “จะว่าไปคิมหันต์ก็โชคดีนะได้ไปเรียนหนังสืออยู่เมืองนอก -- แล้วรันยังได้ติดต่อกับคิมหันต์อยู่ไหม”
ธิดาถามอย่างใคร่รู้ไปตามประสา แต่ผมไม่รู้ว่าควรจะตอบอย่างไรระหว่าง คุยสิเรากับคิมหันต์ทั้งโทรศัพท์ทั้งส่งจดหมายหากันตลอด กับ ไม่ได้คุยเลย ซึ่งก็ไม่ค่อยเป็ความจริงเท่าไหร่แต่สุดท้ายผมก็ทำได้เพียงส่ายหน้า
ผมไม่เคยบอกธิดาเกี่ยวกับการติดต่อตลอดหลายปีระหว่างผมกับคิมหันต์ เธอไม่รู้อะไรมากไปกว่าการที่พวกเราเรียนจบและแยกย้ายไปเดินบนเส้นทางใหม่หลายครั้งที่เธอพยายามขอให้ผมบอกสาเหตุที่ร้องไห้ในตู้โทรศัพท์ และก็มีหลายชั่วขณะที่ผมเกือบจะบอกเธอมันยากที่จะเก็บความทุกข์เอาไว้เมื่อเราอ่อนแอ
บางครั้งผมก็้าระบายกับใครสักคน ใครบางคนที่ผมสามารถไว้ใจได้
ผมนั่งกอดเข่า ครุ่นคิด พลางทอดมองชายหนุ่มสองคนที่กำลังเดินเข้าไปในเรือนเฟิร์นและกล้วยไม้
“ดา เรามีอะไรจะบอก”
“อะไรเหรอ”
ผมหันไปสบตาเธอตรง ๆ หัวใจเต้นแรงแทบะเิด้วยความกลัว
“เกี่ยวกับเื่ในตู้โทรศัพท์เมื่อวันนั้น”
หญิงสาวกลับมานั่งหลังตรง สีหน้ายิ้มแย้มจางหายไป ผมอนุมานว่านั่นคือสัญญาณว่าเธอพร้อมฟังแล้วดังนั้นจึงเริ่มเล่าออกมาช้า ๆ เริ่มปูเื่ั้แ่สมัยมัธยมมาจนถึงเรียนจบก่อนจะอธิบายความรู้สึกของผมที่มีต่อคิมหันต์ บอกให้เธอรู้ว่าเราเป็มากกว่าเพื่อนกันธิดานิ่งเงียบมากตลอด่เวลาหลายนาที ผมคอยมองดูเธอขณะพูดไปเรื่อย ๆ ความกลัวและกังวลแทรกซึมไปทั่วอวัยวะทุกส่วนเหมือนยาพิษ
พอผมเล่าจบ ซึ่งปิดท้ายด้วยการสารภาพอย่างตรงไปตรงมาว่า ผมรักและคิดถึงคิมหันต์มากแค่ไหนทุกอย่างรอบตัวก็ดูเหมือนจะผิดแปลกไปหมด กระทั่งแสงแดดก็ให้ความรู้สึกเย็นไปถึงขั้วหัวใจ
“พ่อพลรู้เื่นี้ไหม” ธิดาถามเรียบ ๆ โดยไม่มองหน้าผม
“ไม่รู้” ผมเสียงสั่น “คิดว่าไม่น่าจะรู้นะ”
หญิงสาวพยักหน้า เธอแหงนมองท้องฟ้าและเงียบไปสักพัก ผมเองก็เงียบด้วยแล้วจากนั้นเธอก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่สุดั้แ่ที่ผมเคยได้ยินมา
“ความรักเป็สิ่งที่ดี และความรักก็คือความรัก ดาเดาไม่ออกหรอกว่ารันรู้สึกยังไงตลอดเวลาที่ผ่านมาแต่ดาก็อยากจะบอกกับรันเอาไว้นะ ไม่ว่าจะยังไง ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น รันจะมีดาเป็เพื่อนและเป็กำลังใจเสมอ”
พูดจบเธอก็หันมามองผม มีประกายระยิบระยับในดวงตาที่แดงระเรื่อ ผมมองเธอด้วยสายตาเปี่ยมความรู้สึก
“ดาใไหมที่เรา...เอ่อ...ไม่ได้ชอบผู้หญิง”ผมเอ่ยถามอย่างลำบากเพราะลำคอกำลังตีบตัน
เธอไม่ตอบ แต่กลับเอื้อมมือมาวางบนไหล่ขวาของผม เราจ้องมองกันเงียบ ๆอยู่ครู่หนึ่ง นี่เป็ครั้งแรกที่ผมมองใบหน้าของเธอด้วยตัวตนที่แท้จริงไม่ใช่ใครอีกคนที่ผมสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเอง
“ดารังเกียจเราไหม”
“อย่าพูดแบบนั้น” หญิงสาวทำเสียงเข้ม “รันเป็เพื่อนดา ดาไม่มีทางรังเกียจรันหรอก”
ผมปากสั่นระริก เมื่อรู้ว่ากลั้นไม่ไหวจึงซุกหน้ากับหัวเข่า น้ำตาที่เคยคิดว่าไม่เหลืออยู่แล้วกลับเริ่มไหลหยดใส่เลนส์แว่นจนพร่ามัวธิดาลูบหลังผมเพื่อปลอบใจ
“ไม่เป็ไรนะ รันยังมีดาอยู่ด้วยทั้งคน”
แล้วหญิงสาวก็ซบหัวกับไหล่ของผม เธอคอยกระซิบประโยคก่อนหน้านั้นซ้ำไปซ้ำมา ขณะผมปลดปล่อยความกังวลความกลัวและความเศร้าผ่านทางหยาดน้ำตาที่หยดลงสู่พื้นดิน
ก่อนเดินทางกลับ ผมกับธิดาตัดสินใจนั่งรถรางชมวิวรอบ ๆ สวนหลวงอีกครั้ง และมานั่งหย่อนใจที่ริมสระน้ำแห่งหนึ่งซึ่งเต็มไปด้วยดอกบัวหลากสี
“รันเก่งมากเลยนะที่กล้าบอกเื่นี้ ดามาคิด ๆ ดูแล้วมันไม่ใช่เื่ง่ายเลย” เธอโยนหินเล็ก ๆ ก้อนหนึ่งลงสระ ทำให้เขียดตัวหนึ่งที่นั่งบนใบบัวพลิกตกลงน้ำ
“ไม่ได้เก่งอะไรหรอก”
“เก่งสิ ไม่ใช่ทุกคนจะทำได้หรอกนะ” ธิดาบอก ก่อนจะสูดหายใจเข้าออกยืดยาว “แบบนี้ก็ดีเหมือนเพราะว่าต่อจากนี้ดาจะได้ตัดใจเสียที”
ผมหันไปมองเธอ ผมรู้ว่าธิดาหมายถึงอะไร
“ขอโทษนะ”
หญิงสาวส่ายหน้า
“รันไม่มีอะไรต้องขอโทษดาทั้งนั้น แค่รันมีความสุข ดาเองก็มีความสุขด้วย”เธอยิ้มให้อย่างอ่อนโยน
ผมมองตาเธอ พลางคิดในใจว่านอกจากแม่พระ คงไม่มีใครจิตใจดีไปกว่าธิดาอีกแล้ว และผมก็โชคดีมากที่ชีวิตนี้ได้เป็เพื่อนกับเธอผมหวังว่าสักวันหนึ่งธิดาจะได้พบกับใครสักคนที่ปฏิบัติต่อเธออย่างดีทุ่มเทเอาใจใส่ และไม่มีวันทำให้เธอต้องเสียใจ
“ขอบคุณมากนะ” ผมยิ้มอย่างสดใส “ขอบคุณสำหรับทุกอย่างจริง ๆ”
แม้วันนั้นผมจะไม่ได้ทำให้ธิดามีความสุขเหมือนดั่งที่ปรารถนา แต่อย่างน้อยเธอก็ได้รับสิ่งสำคัญไปจากผมและนั่นก็คือความจริง เธออาจเ็ปหรือเสียใจกับการเปิดเผยนี้ แต่ผมเชื่อว่าธิดาย่อมเข้าใจเธอเป็คนมีเหตุผล
จากวันนั้นจนกระทั่งผมเรียนจบและได้ร่วมงานเป็นักแปลให้กับสำนักพิมพ์มาปีกว่าคิมหันต์ก็ยังคงหายเงียบราวกับไม่มีตัวตน ในที่สุดหลังรับปริญญา ผมจึงสั่งตัวเองให้หยุดความพยายามที่จะติดต่อหาเขาทุกช่องทางแม้หัวใจจะแตกสลายยับเยิน แต่นั่นเป็หนทางเดียวที่จะรักษาแผลนี้ได้ ซึ่งตลอดเวลาที่ผ่านมาก็มีธิดาคอยพูดคุยและให้กำลังใจเสมอส่วนเพื่อนในกลุ่มคนอื่น ๆ ไม่มีใครรู้ความลับนี้เลยสักคน
ผมเก็บรูปถ่าย จดหมายและทุกอย่างเกี่ยวกับคิมหันต์ใส่กล่องใบหนึ่งมัดมันด้วยเชือกและยัดไว้ใต้เตียงนอนที่บ้านศรีราพันธ์มีเพียงสิ่งเดียวที่ผมอนุญาตให้เหลือไว้นั่นก็คือแหวนเงินที่นิ้วนางข้างซ้าย ผมใจไม่แข็งพอที่จะถอดมันออกและคงต้องใช้เวลาอีกนานกว่าจะถึงวันนั้น
ตอนนี้กลับมาอยู่บ้านและเปลี่ยนห้องนอนเป็ที่ทำงาน ซึ่งนอกเหนือจากอาสาขับรถรับส่งอนุชากับมาลีไปโรงเรียนผมก็ใช้เวลาแทบทั้งวันหมดไปกับการแปลต้นฉบับภาษาอังกฤษเป็ภาษาไทยและเรียบเรียง งานช่วยเบี่ยงเบนความสนใจได้เป็อย่างดีผมไม่้าให้มีพื้นที่ว่างในสมองสำหรับเื่อื่นใด
บางครั้งผมก็ลงไปในไร่กับพ่อแม่บุญธรรมทำเพื่อศึกษาธุรกิจครอบครัว พวกท่านกำลังวางแผนส่งผลไม้ไปขายที่ประเทศเพื่อนบ้านซึ่งผมก็ได้มาช่วยเื่การติดต่อประสานงานและดูแลเอกสารต่าง ๆ ส่วนถ้าวันไหนว่างจริง ๆ ก็จะขับรถเข้าไปในตัวเมืองเพื่อหาซื้อหนังสือน่าสนใจใหม่ๆ หรือไม่ก็โทรไปเล่นกับเพื่อน ๆ ทั้งสมัยมัธยมและมหาวิทยาลัย
การเติบโตและความก้าวหน้าในอาชีพการงานของแต่ละคนทำให้ผมใจหาย แน่นอนว่าผมยินดีกับความสำเร็จของเพื่อนๆ แต่ผมก็มิอาจหักห้ามความรู้สึกโหวงเหวงภายในใจเมื่อตระหนักว่าพวกเราเป็ผู้ใหญ่เต็มตัวแล้ว หมดเวลากับการใช้ชีวิตจำลองในรั้วสถาบันศึกษาอันสุขสบาย
ครั้งล่าสุดที่ผมโทรไปหาธิดา เธอบอกกับผมว่ากำลังคบหาดูใจกับหนุ่มหน้าตาดีที่ทำงานอยู่ในบริษัทประกันชีวิตพวกเขาเพิ่งเริ่มคุยกันได้สามเดือนและความสัมพันธ์ก็กำลังเป็ไปได้สวย ธิดายังเสริมอย่างขำๆ ว่าหากความรักนี้ไปรอด เธอจะหาโอกาสพาเขามาแนะนำให้ผมรู้จัก
“ได้สิ พามาโคราชเลย รันจะได้พาทัวร์ไร่ศรีราพันธ์” ผมยืนยิ้มคนเดียวอยู่หน้าโทรศัพท์บ้าน
“รอให้ดากับแฟนว่างงานตรงกันเมื่อไหร่จะไปแน่นอน” เสียงปลายสายตอบกลับมา
หลังจากวางสายผมก็กลับขึ้นห้องไปทำงานต่อ สู่โลกแห่งความจริงอันเหงาเปล่าเปลี่ยวที่ผมต้องสู้ทนรับมือ
คนอื่นอาจมีงานการที่สนุก แต่ผมกลับเลือกที่จะคลุกอยู่กับหนังสือและคอยวิ่งธุระให้กับไร่บางครั้งถ้ารู้สึกเหงามากจนเหลือทน การััตัวเองก็เป็วิธีแสนง่ายที่นาน ๆครั้งผมจะเลือกทำ นี่แหละคือชีวิตวัยผู้ใหญ่ของผม โดดเดี่ยวจืดจางและช่างไร้สีสันแต่ผมก็อยู่กับมันมาได้จนกระทั่งเวลาล่วงเลยมา 15 ปี
788
