ตอนที่เก้าสิบห้าห้างหุ้นส่วนจำกัดอาจารย์คง
บางครั้งคนเราต้องการไข่เจียวแต่ไม่อยากตอกไข่ต้องการสเต็กแต่ไม่อยากฆ่าวัว
สุภาษิตของอังกฤษก็มีประมาณว่าอย่ารู้เลยว่าในไส้กรอกมีอะไร
มีความสุขกับการกินไส้กรอกไปก็พออย่าได้สงสัยในสิ่งที่จะทำให้ชีวิตไม่มีความสุข
เมื่อเจ้าสำนักอย่างอาจารย์คงหรือเจ้าอาวาสนั้นไม่สามารถสัมผัสเงินที่มากกว่าที่กำหนดไว้ได้
ก็เลยต้องมีลูกศิษย์ลูกหาไว้ทำความชั่วแทนในการสัมผัสเงินและประกอบธุรกิจ
มันคือระบบที่สร้างไว้เพื่อไม่ให้เจ้าอาวาสหรืออาจารย์ผู้สูงส่งเหนือฟ้าต้องไม่มีมลทินมัวหมองเป็นที่ครหาของชาวบ้านทั่วไป
แต่ไม่ว่าเราอยากจะบริสุทธิ์ผุดผ่องแค่ไหน
ทุกคนต้องการทานสเต็กและไข่เจียว
เงินรายได้ที่ผมติดต่อค้าขายน้ำมันและสมุนไพรต่างๆของอาจารย์คงที่ได้ผลดีอย่างมากกับพวกคนในเมืองและเส้นสายของผมย้อนกลับมาหาอาจารย์คงนั้นกลับมาเป็นทรัพย์สินสิ่งของที่ไม่ใช่ตัวเงินหรือไว้ผ่านทางห้างหุ้นส่วนจำกัดที่มอบทรัพย์สินต่างๆให้กับอาศรมของอาจารย์คงมากขึ้นเรื่อยๆ
โดยอาจารย์คงไม่มีความจำเป็นต้องจับเงินเองก็สามารถมียาสูบเป็นกระสอบหรือเหล้าฝรั่งและเบียร์ให้ดื่มเป็นถังได้
มันคือระบบที่สร้างไว้ดีจนเราชักจะคิดว่า
ตกลงตอนแรกห้ามเรื่องการจับเงินของเหล่านักบวชไว้ทำไม?
จนตอนนี้ด้วยการปรึกษากับชาวเยอรมันและอังกฤษผมสามารถสร้างโรงบ่มเบียร์ให้อาจารย์คงได้เรียบร้อยแล้วว่าขอเพียงมีวัตถุดิบเพียงพอก็ใช้คนงานผลิตกันดื่มให้ตับแข็งตายไปข้างได้เลย
แน่นอนการผลิตสุราเพื่อจำหน่ายนั้นผิดกฎหมาย
เพราะส่งผลกระทบต่อเงินตรามหาศาลในประเทศนี้
ผมเลยไม่ได้ทำเอาไว้ขายแต่ทำเพื่อประกอบพิธีกรรมทางศาสนา
พอสุรามาอยู่ในศาสนาจากความรู้สึกชั่วช้าเลวทรามก็กลายเป็นบริสุทธิ์ผุดผ่องเป็นยองใยเฉกเช่นกัน
วันนี้คนมาพบอาจารย์คงก็มากกว่าเดิมเพราะผมส่งรถไปรับลุกศิษย์ลุกหาในเมืองและบริเวณใกล้เคียงให้มากขึ้นเรื่อยๆ
คนที่มีการเคลื่อนไหวดีกว่าคนอื่นโดยมียานพาหนะนั้นไม่ต่างกับเทพเจ้าหากเทียบกับคนที่ต้องอยู่ติดกับที่ดินของตนเองไปตลอดชีวิต
“อึ้ก อึ้ก อึ้ก เอามาอีกสามขวดข้ารู้ข้าเห็น ผัวของเอ็งไปอยู่กับหญิงผิวสีดำแดง”
อาจารย์คงทานเหล้าไปหลายขวดแล้วตอนที่กำลังเข้าทรงแก้ปัญหาชีวิตให้หญิงม่ายที่สามีหนีหายไปอยู่