ระบบสุดยอดอาจารย์ ศิษย์ของข้าลิขิตฟ้าด้วยตัวเอง

ซุยฉี องค์หญิงลำดับที่เจ็ด ก้าวเดินอย่างเงียบงันไปยังด้านหลังของซุยอี้ที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสอยู่ มือเรียวยาวของนางยื่นไปแตะอย่างแผ่วเบาที่กลางแผ่นหลังของพี่สาว

“เฮ้อ...ข้าละเบื่อโลกเบื้องล่างจริงๆ ทำไมมันถึงได้มีข้อจำกัดมากมายขนาดนี้กันนะ...น่ารำคาญชะมัด” น้ำเสียงของซุยฉีเต็มไปด้วยความเบื่อหน่าย

ทันใดนั้น ร่างของซุยอี้ก็สั่นไหว พลังวิญญาณสีแดงปริศนาแผ่กระจายออกจากฝ่ามือของซุยฉี ก่อนจะซึมเข้าสู่ร่างของซุยอี้ พริบตาเดียว ร่างกายของซุยอี้ก็เริ่มฟื้นฟู รอยแผลเลือนหาย กล้ามเนื้อและกระดูกกลับมาเป็นปกติ สีหน้าของนางสงบนิ่งดังเดิม แต่แววตากลับเย็นชาและคมยิ่งกว่าครั้งก่อน

“ตอนนี้แหละ!” ต้วนหลิงเฉินตะโกนขึ้นทันทีจากภายในจิตใจของเย่หลิน

เมื่อได้รับสัญญาณ เย่หลินสะบัดมือ เปิดใช้งานหินวาร์ปทันที รัศมีวงแหวนสีเงินฟุ้งกระจายรอบตัวเขากับอู๋เวิน กระบวนการวาร์ปเริ่มทำงาน พื้นใต้ฝ่าเท้าเริ่มสั่นไหว

แต่การที่เขาจะออกไปได้ง่ายๆ นั้นเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน องค์หญิงทั้งเจ็ดพุ่งเข้าใส่ทั้ง 2 คนด้วยความเร็วสูงสุดโดยไม่รีรอ เป้าหมายของพวกนางชัดเจนคือการผลักเย่หลินและอู๋เวินให้พ้นจากจุดวาร์ป

“จะไปง่ายๆ แบบนี้ก็แย่น่ะสิ....” ซุยซาน องค์หญิงลำดับสามเอ่ยขึ้นด้วยเสียงเรียบๆ ก่อนจะสะบัดนิ้วอย่างรวดเร็ว วงอาคมสลับซับซ้อนลอยขึ้นจากพื้น ก่อนมันจะเข้าไปขัดขวางการเปิดมิติของหินวาร์ปจนการทำงานของหินวาร์ปมันช้าลงเป็นอย่างมาก

อู๋เวินที่กำลังจะตั้งท่าต่อสู้ก็ทรุดตัวลงทันทีพร้อมกับเลือดไหลออกจากปาก เสียงพูดแหบแห้งดังขึ้นเบาๆ

“ไอ้ขยะ...เอา...เอาพลังมา...เอาพลังมาให้ข้าอีก...”

เสียงระบบตอบกลับในหัวของเขา

[ข้าจะไปหาให้ท่านจากไหนกัน!?]

“ช่างหัวมัน...เอามาให้ข้า!!” อู๋เวินคำรามเสียงต่ำจนเลือดกระเด็น

ทันใดนั้นพลังปีศาจค่อยๆ ไหลย้อนกลับเข้าร่างเขาอีกครั้ง ร่างของอู๋เวินสั่นสะท้านเหมือนวิญญาณจะแตกกระจาย แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความแน่วแน่ ก่อนที่เขาจะรับการโจมตีจากซุยอี้ ซุยซาน และซุยฉี

ตูมม!

เย่หลินรับการโจมตีพร้อมกันจากองค์หญิงลำดับที่ห้าและหก ดาบเพลิงสีดำของเขาปัดป้องอย่างสุดแรง แต่แรงปะทะกลับรุนแรงจนกระดูกทั้งตัวสั่นสะเทือน เขากระอักเลือดออกจากปาก คุกเข่าลงชั่วครู่ เนื่องจากผลของโอสถจักรพรรดิกำลังจะหมดลงและการกินซ้ำทำให้ประสิทธิภาพของมันลดลงมาก

กระนั้น สายตาขององค์หญิงทั้ง 2 คนก็ยังคงเย็นชา ไม่มีการแสดงความเห็นใจแม้แต่น้อย เพลิงสีแดงขององค์หญิงคนที่ 6 เผามือของเย่หลินจนแขนของเขาไหม้ทั้งหมด

องค์หญิงลำดับสองและสี่พุ่งเข้าประชิดตัวจากสองด้านทันที หอกยาวและมีดสั้นในมือของพวกนางสะท้อนแสงสว่าง

“มันจบแล้ว หนุ่มน้อย” องค์หญิงลำดับสองกล่าวพร้อมแทงหอกใส่กลางลำตัวเย่หลิน

ฉึก!!

หอกดินผุดขึ้นจากพื้น แทงสวนเข้าหาร่างของทั้งสองนางในจังหวะพอดี พวกนางสะบัดตัวหลบแต่ไม่ทันถูกแรงปะทะจนร่างกระเด็นออกไป

เย่หลินพบโอกาส เขาใช้เปลวเพลิงทมิฬพ่นออกเป็นวงกว้าง ผลักองค์หญิงลำดับที่ห้าและหกให้ถอยออกไปอย่างฉิวเฉียด

แต่แล้ว...

ฉึก!

ดินเหนียวข้นคลั่กผุดขึ้นจากใต้พื้นด้านข้าง พุ่งแทงเข้าใส่สีข้างของเย่หลินอย่างไม่ทันตั้งตัว

ในขณะเดียวกัน หินวาร์ปที่ฝังอยู่กลางพื้นเริ่มทำงาน ประกายแสงสีฟ้าขาวพุ่งวาบขึ้นสู่ท้องฟ้า วงแสงมิติหมุนวนอย่างเชื่องช้าก่อนจะแตกกระจายเป็นประตูมิติขนาดย่อม

เย่หลินที่ร่างสะบักสะบอมจากการต่อสู้ ถูกดินเหนียวกระแทกใส่เมื่อครู่ กำลังค่อยๆ ลอยเข้าสู่ประตูมิตินั้น ใบหน้าเขาซีดเซียว เลือดไหลเป็นทางจากปากและข้างศีรษะ ดวงตาพร่ามัวแต่มิได้หลับลง สายตาของเขายังคงจ้องไปยังร่างของอู๋เวินที่ยืนอยู่เบื้องหลัง

ตรงนั้น...ชายวัยกลางผู้มักจะปากดี ชายที่เขาอยากฆ่า คนที่เขาเกลียดมากที่สุด...แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นคนที่ช่วยเขาไว้

อู๋เวินในยามนี้เลือดโชกไปทั้งตัว แต่มันก็ไม่ได้ช่วยให้ซุยฉีหยุดพุ่งมาที่เขาได้ ก่อนที่หมัดของนางจะพุ่งเข้าใส่ร่างของเขาจนทะลุออกมา หมัดนั้นหนักหน่วงและรุนแรงถึงขั้นทำให้ร่างของเขาแน่นิ่งไปพักหนึ่ง ก่อนที่เขาจะทรุดตัวลงกับพื้นแต่กลับยิ้มออกมา...

เย่หลินกัดฟันแน่น ใจของเขาสับสน หลากความรู้สึกถาโถมเข้ามาพร้อมกัน

“ทำไมกัน…”

อู๋เวินประสานมือขึ้นอีกครั้ง กำแพงดินขนาดใหญ่ค่อยๆ ผุดขึ้นมาปิดด้านหนึ่งของประตูมิติ เขาคำรามออกมาอย่างสุดแรง

“ย๊าาาาาาาาาาาาาาาาา!!”

กำแพงนั้นขยายตัว อย่างรวดเร็วเพื่อที่จะครอบคลุมประตูมิตินั้นเอาไว้ แต่ก่อนที่กำแพงจะปิดสนิท ซุยอี้ก็พุ่งเข้ามา ดาบสีเงินในมือนางแวววาวด้วยความเยือกเย็น ตรงเข้ามาอย่างไร้ความลังเลใดๆ

อู๋เวินมองภาพในเวลา ณ ขณะนั้นช้าลงไปหมด ก่อนที่ภาพต่างๆ ในอดีตจะไหลเข้ามาในหัวของอู๋เวินอย่างช้าๆ ...

...ภาพเด็กชายตัวเล็กนั่งร้องไห้อยู่ในห้องฝึก...

“ท่านพ่อ...ข้าบ่มเพาะไม่ได้อย่างนั้นหรือ...”

...เสียงสะอื้นเบาๆ จากใต้ผ้าห่ม...

“ท่านพ่อ...ท่านจะทิ้งข้ารึเปล่า...”

...ภาพรอยยิ้มเล็กๆ ที่ถือกระดาษวาดรูปหน้าของเขาอย่างงุ่มง่าม...

“ท่านพ่อ นี่คือรูปของท่านที่ข้าวาดให้... เท่มั้ย...”

...ภาพเด็กชายคนนั้นยืนอยู่ข้างเขา พูดทั้งน้ำตาที่ยังเช็ดไม่หมด...

“ท่านพ่อบอกว่า...อย่าร้องไห้ เพราะชายชาตรีไม่เสียน้ำตาง่ายๆ ...”

“ท่านพ่อ...”

“ท่านพ่อ...”

“ท่านพ่อ...”

…..

…..

…..

…..

“ท่านพ่อ...ขอบคุณ...”

เสียงเหล่านั้นค่อยๆ ประสานกัน กลายเป็นท่วงทำนองหนึ่งที่ฟังดูไร้ที่มาที่ไป แต่มันกลับสร้างรอยยิ้มให้กับชายที่ใกล้ตายคนนี้อย่างมาก

เขานึกถึงวันแรกที่ลูกชายของเขาเกิด เสียงร้องแผ่วเบาในคืนฝนตก ร่างน้อยๆ ที่เขาอุ้มด้วยมือสั่นๆ ในวันนั้น และคำสัญญาที่เขาเคยให้ไว้

“ตราบใดที่พ่อยังหายใจ พ่อจะไม่ให้ใครแตะต้องเจ้าได้”

ทุกภาพความทรงจำมันพรั่งพรูเข้ามาในหัวของเขาราวกับความทรงจำทั้งชีวิตถูกฉายซ้ำในวินาทีสุดท้าย

น้ำตาหยดแรกไหลจากดวงตาของอู๋เวินอย่างช้าๆ เขามองดาบที่พุ่งเข้ามาและพูดเบาๆ ด้วยเสียงแหบแห้ง

"ข้า...ต่างหาก...ที่ต้องเป็นคนพูดขอบคุณ..."

เขามองมาที่ดาบที่พุ่งมาเหมือนภาพ ทุกวินาทีกลายเป็นมิลลิวินาที ดวงตาของเขาไม่ได้หวาดกลัว ไม่ได้สั่นไหว มีเพียงภาพของลูกชายที่ไหลเข้ามาแทนทุกอย่าง

ฉึก!

ซุยอี้พุ่งเข้ามาฟันใส่อู๋เวินอย่างเลือดเย็น คมดาบเงินในมือนางแหวกอากาศด้วยความเร็วเกินกว่าสายตาจะมองทัน มันฟันทะลุจากไหล่ซ้ายเฉียงลงจนผ่านร่างไปถึงสะโพกขวา ร่างของอู๋เวินถูกแบ่งออกเป็นสองส่วนพร้อมหยดโลหิตที่ไหลออกมาอย่างไม่มีวันหยุด

ร่างของอู๋เวินร่วงหล่นลงช้าๆ แต่ก่อนที่สติสุดท้ายจะดับลงไป...เขาก็เลือกที่จะขยับนิ้ว เพียงแค่ปลายนิ้วเท่านั้น...กำแพงดินที่สร้างไว้ก็ขยับอีกครั้ง

ตุบ!

ร่างของอู๋เวินร่วงหล่นลงกระแทกกลับพื้นพร้อมกับเลือดที่ไหลทะลักจากบาดแผลที่เปิดกว้าง กล้ามเนื้อฉีกขาดจนมองเห็นซี่โครงที่สั่นไหว เขาเอียงหน้าขึ้นเล็กน้อยพร้อมสายตาที่มองไกลออกไป ประหนึ่งมองไปยังอนาคตของลูกชาย

ริมฝีปากที่เปื้อนเลือดของเขาแสดงรอยยิ้มออกมาก่อนที่มันจะเคลื่อนไหวเป็นครั้งสุดท้าย

“ฝากที่เหลือด้วยละ...เจ้าหนุ่ม...”

ในวินาทีนั้น ลูกบอลดินก็ปิดตัวลงอย่างสมบูรณ์ เสียงดัง ปัง! ดังกึกก้องราวกับฟ้าผ่า

ไม่มีผู้ใดสามารถเข้าไปในประตูมิตินั้นได้อีก

ซุยอี้ตะโกนขึ้นสุดเสียง “ทำลายมัน! ทำลายก้อนดินนั้นเร็วเข้า!!”

คลื่นพลังมากมายจากนางฟ้าทั้งเจ็ดพุ่งเข้าใส่ลูกบอลดินทันที คลื่นดาบ เปลวเพลิง เจตนาหอก รูปแบบสังหาร ทุกอย่างถาโถมใส่โดมดินนั้นอย่างไม่หยุดหย่อน

แต่...มันก็ไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย ลูกบอลดินนั้นไม่ได้สร้างจากเพียงดินธรรมดา แต่มันสร้างจากพลังสุดท้ายของชายคนหนึ่ง... ที่ใช้ทุกลมหายใจสุดท้าย... เพื่อปกป้องใครบางคน

ภาพทุกอย่างเบื้องหน้าอู๋เวินค่อยๆ เลือนหายไป กลับสู่สวนหญ้าเขียวขจีเช่นเคย สถานที่เดิมที่เขาเคยใช้เวลากับลูกชายเพียงไม่กี่ครั้งในชีวิต

แต่คราวนี้...มันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว

หญ้าเขียวเริ่มเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาล ใบไม้แห้งเหี่ยว พื้นดินแตกราวกับหัวใจที่ถูกบีบซ้ำซาก ลมอ่อนๆ พัดผ่านช้าๆ เสียดแทงจนแสบกระดูก ท่ามกลางทุ่งหญ้าที่เคยเขียวขจี ภูมิทัศน์ที่ครั้งหนึ่งเคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ กลับกลายเป็นภาพที่หดหู่ยิ่งนัก

หญ้าเริ่มแห้งเหี่ยว เสียงลมพัดผ่านราวกับมันกำลังร่ำไห้ ดอกไม้ร่วงโรยจนเหลือเพียงก้านเปล่า แสงแดดที่เคยอบอุ่นกลับหม่นหมองเหมือนฟ้ากำลังโศกเศร้าให้กับชะตากรรมของใครบางคน

อู๋เวินยืนอยู่กลางภาพนั้นคนเดียว ร่างของเขาโงนเงนอย่างคนใกล้ล้ม หัวใจแทบไม่เหลือแรงจะเต้น

เขาเอื้อมมือขึ้นมาอย่างเชื่องช้า ปาดหยาดน้ำตาจากแก้ม แต่กลับมีหยดใหม่หลั่งรินตามลงมาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

เสียงของเขาสั่นจนแทบไม่ใช่เสียงของคนอีกต่อไป

“ข้า...มันล้มเหลว...” เสียงนั้นดังออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ “ทั้งชีวิตข้า...ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน…ไม่ว่าจะด้วยวิธีใด...สุดท้าย...ข้าก็ปกป้องอะไรไว้ไม่ได้เลยสักอย่าง...”

เขาทรุดเข่าลงกับพื้น ราวกับร่างทั้งหมดแบกรับน้ำหนักของความเสียใจเอาไว้ไม่ไหวอีกต่อไป มือทั้งสองกดแน่นลงบนผืนดินที่แตกร้าว

“ข้า...ขอโทษ...ข้าขอโทษจริงๆ ...”

แต่ทว่าความจริงเป็นสิ่งที่โหดร้าย ไม่มีใครฟัง ไม่มีใครได้ยิน ไม่มีสิ่งใดแปรเปลี่ยน แต่ในห้วงเวลาที่หัวใจของเขากำลังจะแตกสลาย...

เสียงเล็กๆ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นอย่างแผ่วเบา ทว่ามันกลับแทรกซึมเข้าสู่หัวใจของเขาได้อย่างง่ายดาย

“...ท่านพ่อ...”

อู๋เวินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาที่พร่ามัวจากน้ำตาเบิกกว้างขึ้นอีกครั้ง เขาหันกลับไปช้าๆ เหมือนกลัวว่าสิ่งที่ได้ยินจะเป็นเพียงภาพลวง

และที่นั่น...ในแสงสว่างอันอ่อนโยนด้านหลังของเขา มีเด็กชายคนหนึ่งยืนอยู่ ไม่ใช่ชายหนุ่ม ไม่ใช่ศัตรู ไม่ใช่ปีศาจร้าย...แต่คือ ลูกของเขาในวัยเด็ก

รอยยิ้มอันบริสุทธิ์ ดวงตากลมใสไร้เดียงสา เสียงนั้นที่เอ่ยออกมามันเป็นเสียงที่เขาไม่เคยลืม

“ท่านพ่อ...ท่านยังจำได้ไหม...ท่านเคยบอกข้าว่า ถ้าวันหนึ่งข้าหายไป...ท่านจะตามหาข้า แม้ต้องข้ามฟ้า ฝ่าหุบเขา...แม้ต้องไปถึงโลกหลังความตาย...ท่านก็จะไม่หยุดหา...”

อู๋เวินยกมือขึ้นปิดหน้า ร่างกายเขาสั่นไปทั้งร่าง เสียงสะอื้นที่เขากักเก็บไว้ระเบิดออกมาราวกับเขื่อนแตก เขาร้องไห้อย่างไม่อายฟ้า ไม่สนโลก ไม่มีศักดิ์ศรี ไม่มีเกียรติใดๆ อีกต่อไป

มีเพียงคำเดียวเท่านั้นที่อยู่ในใจ

“ลูก...ลูกของข้า...”

เขาคุกเข่าเบื้องหน้าเด็กคนนั้น ก่อนจะเอื้อมมือออกไปช้าๆ ราวกับกลัวว่าหากสัมผัสเพียงปลายนิ้วจะทำให้ภาพนั้นสลายหายไป

แต่มือของเขาสัมผัสถึงไออุ่นจริงๆ เขากอดอู๋จ้าวไว้แน่น เสียงหัวใจเต้นจังหวะคุ้นเคย...มันยังอยู่

“ข้า...ข้าจะไม่ยอมปล่อยเจ้าไปอีกแล้ว” เขากระซิบ น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงลงบนไหล่เล็กๆ ของลูกชาย “ไม่ว่าจะนรก สวรรค์ หรือที่ใดในห้วงจักรวาล...ข้าจะตามเจ้าไป...จนกว่าข้าจะได้ยินเจ้าหัวเราะอีกครั้ง...”

เด็กชายยิ้มบาง ยกมือเล็กๆ ลูบแก้มพ่อเบาๆ

“ฮิฮิ...ขอบคุณนะ...ท่านพ่อ”

อู๋เวินยิ้มออกมาอย่างแสนอ่อนโยน แต่อ่อนล้าสุดหัวใจ มุมปากที่เปื้อนรอยยิ้มนั้นยังมีหยาดน้ำตาปนอยู่ อู๋เวินอุ้มลูกชายของเขาขึ้นมาวางบนบ่าเหมือนเมื่อครั้งยังมีชีวิตอยู่ เขาหันหลังกลับพร้อมลูกชาย ร่างของเขาสั่นเล็กน้อย ก่อนที่เขาและลูกชายจะก้าวเดินไปข้างหน้า...สู่ม่านแห่งความมืดที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา

แสงสุดท้ายของสวนค่อยๆ เลือนรางลงไป

ไม่มีคำร่ำลา ไม่มีเสียงปิดฉาก มีเพียงเงาของพ่อคนหนึ่งที่อุ้มลูกไว้บนบ่า...เดินเข้าสู่ความมืดนิรันดร์ที่ไม่มีวันย้อนกลับ…