“คุณตาถูกโจรกระชากกระเป๋าไป ตอนนี้ไม่มีเงินติดตัวเลยสักบาทแถมยังได้รับาเ็อีกด้วย หนูก็เลยพามาพักที่บ้านของเราก่อนจ๊ะ”
“แต่บ้านฉันไม่ใช่สถานสงเคราะห์ที่จะให้ตาแก่เร่ร่อนที่ไหนมาพักอยู่ก็ได้”
“วันเดียวเท่านั้นเองจ๊ะแม่ เดี๋ยวพรุ่งนี้หนูได้เงินค่าแรงมาหนูก็จะแบ่งให้คุณตาเป็ค่ารถกลับบ้านไป”
“หน๊อยๆ นังปีย์ แกทำใจดีเป็แม่พระเชียวน่ะ เงินจะซื้อข้าวสารกรอกหม้อไม่มียังคิดที่จะช่วยเหลือคนอื่นอีกแกคิดว่าแกรวยนักหรือไง ค่าแรงแกวันละเท่าไหร่นังหน้าโง่ แกลืมไปแล้วหรือไงว่าได้เงินมาเท่าไหร่ต้องเอามาให้ฉันให้หมด เพราะฉันไม่พอใช้ วันๆมีแต่ค่าใช้จ่ายจิปาถะ ไหนจะค่าข้าว ค่ากับข้าว ค่าน้ำค่าไฟ ค่าขนมลูกๆของฉันไปโรงเรียน ไหนค่าหยูกค่ายาไอ้พ่อง่อยของแกอีก ฉันปวดหัวจนแทบะเิอยู่ทุกวันแกรู้ไหม”
นางสายรุ้งพร่ำด่าพร้อมกับทุบตีเด็กสาวไปด้วย
“แม่ อย่าตีหนู หนูเจ็บ”
เด็กสาวร้องไห้และพยายามปัดป้องไปด้วย
“แค่เจ็บยังไม่พอ ฉันอยากตีแกให้ตายไปเลยด้วยซ้ำ”
นางสายรุ้งด่าเกรี้ยวกราดก่อนจะหยุดชะงักแล้วผลักร่างของเด็กสาวจนหัวทิ่มเมื่อนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
“ฉันนึกอะไรออกแล้ว แกโตเป็สาวแล้วนี่ ฉันควรจะหาผัวให้แก ดีกว่าให้แกไปเร่เสียตัวให้กับผู้ชายฟรีๆ”
แล้วนางสายรุ้งก็ผลุนผลันออกไปจากบ้านอีกครั้ง
“แม่ แม่จะทำอะไรจ๊ะ ไม่เอานะแม่ หนูยังไม่อยากมีใครทั้งนั้น”
เด็กสาวพยายามร้องห้ามเสียงดังแต่มันก็ไม่เป็ผลเมื่อแม่เลี้ยงของเธอเดินออกจากบ้านไปแล้วอย่างรวดเร็วและเด็กสาวก็หันหน้าที่นองไปด้วยน้ำตาไปมองชายชราอย่างจะขอความช่วยเหลือ
“ทำไมแม่ของหนูจึงไม่เข้าใจหนูเลย”
นายเรืองเศรษฐ์กล่าวอย่างรู้สึกแปลกใจและเห็นใจเด็กสาวไปพร้อมกัน
“คงเพราะหนูไม่ใช่ลูกแท้ๆของเขามั้งค่ะ”
“ฉันไม่อยากให้หนูคิดอะไรอย่างนั้นเลยน่ะ ถึงยังไงเขาก็เป็แม่ของหนู”
ชายชราสอนเด็กสาวเพราะไม่อยากให้เธอคิดอะไรที่เหมือนกับเป็การเนรคุณอย่างนั้น แม้ตัวเขาเองจะรู้สึกว่าผู้หญิงคนนั้นทำกับลูกเกินไปหน่อยอยู่ก็ตาม
“แต่หนูพูดจริงๆนี่ค่ะแม่สายรุ้งเป็ภรรยาคนที่สองของพ่อที่เข้ามาอยู่กับพ่อตอนที่หนูอายุได้เก้าขวบแล้วหลังจากที่แม่แท้ๆของหนูได้ทิ้งหนูไป”
เด็กสาวเล่าเสียงปนสะอื้น ดวงตาคู่สวยยิ่งปรากฏแววโศกตรมขึ้นมาเด่นชัดจนคนมองยิ่งรู้สึกเวทนา และเมื่ออีกครู่ใหญ่ผ่านไปนางสายรุ้งก็กลับมาที่บ้านพร้อมกับชายร่างใหญ่วัยสี่สิบเศษซึ่งปีย์รชาเองก็รู้จักดีว่าเขาเป็เ้าของร้านข้าวต้มโต้รุ่งที่อยู่ปากซอยนี่เอง เธอไม่แน่ใจหรอกว่าเขาคิดยังไงกับเธอ แต่เธอไม่เคยชอบสายตาของเขาที่มองมายามเจอกันเวลาที่เธอเดินผ่านหน้าร้านของเขานั้นเลย
“นั้นไงคุณประทีป นังปีย์มันนั่งอยู่นั้น เชิญเอาตัวมันไปได้เลย”
นางสายรุ้งเข้ามายืนเท้าสะเอวอยู่กลางบ้านพร้อมบอกกับชายที่ตนพามา
“แม่ นี่มันอะไรกัน”
เด็กสาวร้องถามอย่างใและหวาดกลัวกับท่าทางของผู้ชายคนนั้นที่เดินย่างสามขุมเข้ามา
“ก็ฉันหาผัวมาให้แกไงล่ะ คุณประทีปเขาชอบแกมานานแล้ว ไปอยู่กับเขาซะ แล้วก็ปรนนิบัติเขาให้ดีล่ะ”
“แม่ ทำไมแม่ทำอะไรอย่างนี้”
“ฉันทำดีที่สุดแล้วโว๊ย คุณประทีปเขามีฐานะ เขาจะเลี้ยงแกได้ อยู่กับเขามันดีกว่าที่แกจะไปเที่ยวแรดๆกับไอ้พวกหนุ่มๆรุ่นเดียวกันเป็สิบเท่า”
“แม่ หนูไม่ไป หนูสัญญาว่าหนูจะไม่ดื้อกับแม่จะเชื่อฟังแม่ทุกอย่าง ทำงานได้เงินมาเท่าไหร่หนูก็จะให้แม่หมดเลย แม่อย่าไล่หนูไปอยู่กับคนอื่นเลยน่ะ นะแม่”
5K
