ข้ามีนามว่า หลงเซียน ฝีมือของข้านั้นกระจอกมาก แต่ข้าก็ยังภูมิใจในความเป็ตัวข้า ข้าภูมิใจในพ่อแม่ของข้าแม้พวกท่านจะเป็แค่ทาส ก็ตาม และนี่คือเื่ราวของข้า...
ปีนี้หลงเซียนอายุได้ 18 ปีแล้ว และกำลังสนุกอยู่กับการฝึกยุทธ แม้ว่าอดีตเขาจะไม่เคยได้ร่ำเรียนวิชายุทธมาเลย
" หลงเซียนเอ๊ย วันนี้เจ้าจะเข้าเมืองเหรอ ถ้ายังไง ก็อย่าไปเถลไถลที่ไหนไกลๆนะ " อาจารย์ เตียวฮง กล่าวด้วยความเป็นห่วง หลงเซียน
" ครับท่านอาจารย์ กระผมสัญญาเลย" หลงเซียนกล่าวตอบรับอย่างสุภาพ และเริ่มก้าวเดินไปในตัวเมืองร็อคน่า อย่างรวดเร็ว
ทางทิศตะวันออกของเมืองร็อคน่า เป็นราวกับสวรรค์ของนักผจญภัย ที่นั่นมีหอนางโลมแห่งใหญ่ที่มีสาวๆนักสู้อเมซอนที่สวยงามอยู่เป็นจำนวนมาก และ หลงเซียน ก็ต้องตกใจกับความงามของหญิงสาวเหล่านั้น
" อ๊า หนุ่มน้อยไม่ลองใช้บริการของพวกเราดูหน่อยเหรอ " สาวเรียกแขก เรียกหลงเซียนให้เข้าร้าน
หลงเซียน จึงเดินเข้าไป และพบตู้โชว์ขนาดใหญ่ที่ข้างในนั้น มีสาวๆให้เลือกมากมาย และเขาก็ต้องตกใจอีกครั้งที่พบสาวงามหูกระต่าย เข้าจึงเรียกตัวนางมาพบ
" เจ้าชื่ออะไร " หลงเซียนถามนาง แม้บนหน้าอกของนางจะมีป้ายชื่ออยู่แล้ว
" ข้าชื่อ เสวี่ยอู่ เที่ยวอู่เตออู่ " ( เลข 5 ของจีนจะออกเสียงอู่ครับ แต่ชื่อของนางเอกคือเที่ยวอู่ที่แปลว่าเต้นรำ หมายถึง หิมะเริงระระบำ )
" เสวี่ยอู่ ชื่อดีนี่นา " หลงเซียน กล่าวแล้วพานางเข้าไปในห้อง เสวี่ยอู่ทำหน้ากล้าๆกลัวๆ และต้องตกใจเมื่อ หลงเซียน ถอดกางเกงออกมา
" ใหญ่จังงงง " เสวี่ยอู่อุทานเมื่อเห็นทวนมังกรของ หลงเซียน แล้วเธอก็เริ่มต้นร้องไห้ขอให้ หลงเซียนช่วย
" นี่เป็นครั้งแรกของเจ้าอย่างนั้นรึ " หลงเซียนกล่าว
" ถูกต้องแล้ว นายท่านได้โปรดช่วยข้าด้วย " หลังจากนั้น เสวี่ยอู่ก็เริ่มเล่าเรื่อง ที่นางถูกพ่อแท้ๆหลอกมาขายในอาณาจักรโปปุรอน เพราะพิษเศรษฐกิจ ทำให้ หลงเซียน สงสาร จึงลากเสวี่ยอู่ลงมาจากห้องและจะพาออกจากร้าน
ทว่า...อวี้เหวินโจว คนคุมร้านก็เข้ามาขวาง แล้วกล่าวว่า
" พ่อหนุ่ม ถ้าจะพาสาวๆออกจากร้านต้องจ่ายอีก 12 ตำลึง เป็นค่าออฟเด็ก"
แค่ หลงเซียน ไม่มีตังค์ เขามีเงินเพียงแค่ 2 ตำลึงที่เตียวฮงผู้เป็นอาจารย์ให้ติดตัวไว้ ดังนั้นการต่อสุ้จึงได้เริ่มต้นขึ้น
ผัวะ ผัวะ ผัวะ
เสียงต่อยกันดังสนั่น แต่ด้วยวิทยายุทธของ หลงเซียนในตอนนี้ ไม่อาจสู้อวี้เหวินโจวได้ เขาจึงถูกต่อยล้มหลายครั้ง แต่ก็ลุกขึ้นมาสู้ทุกครั้ง
" แกยังไม่ยอมล้มอีกเหรอ " อวี้เหวินโจวมือสั่น ด้วยความเจ็บ เขาไม่เข้าใจเลยว่า หนุ่มน้อยคนนี้จะสู้เพื่อผู้หญิงที่เป็นโสเภณีคนเดียวไปทำไม เจ็บตัวปล่าวๆ
ในที่สุดการต่อสุ้ก็จบลงด้วยการที่ อวี้เหวินโจวซึ่งมีวรยุทธสูงกว่า หลงเซียน เป็นฝ่ายวิ่งหนี เพราะเขาแพ้แรงใจของหลงเซียน หลงเซียน จึงพาเสวี่ยอู่ ออกมาจากหอนางโลมได้ และพาเธอกลับบ้าน
เมื่อมาถึงบ้าน พ่อแม่ของ หลงเซียน ก็รีบเข้ามาช่วยปฐมพยาบาล
"เจ้าไปทำอะไรมา ไปกัดกับหมามารึไง ถึงได้เนื้อตัวมอมแมมแบบนี้ และนั่นผุ้หญิงคนนั้นเป็นใคร " หลงเหลียนผุ้เป็นพ่อ กล่าว
" นางเป็นภรรยาของข้าเอง นางชื่อ เสวี่ยอู่ " หลงเซียนตอบ ตอนนี้เขากำลังมีความสุข แม้ว่าจะได้รับบาดเจ็บ ก็ตาม ซึ่งเสวี่ยอู่ ก็ยิ้มให้กับ หลงเซียน ที่เป็นชายชาตรี สู้อย่างไม่ยอมแพ้ แม้วรยุทธจะด้อยกว่า อวี้เหวินโจวมาก
" ที่ใดมีรักที่นั่นมีทุกข์ ใจขื่นขมระทมทุกข์ชั่วนิรันทร์ " หลงเหลียน ผุ้เป็นพ่ออยู่ๆก็ท่องกลอนออกมา ทำให้หลงเซียน รู้สึกประหลาดใจ
เช้าวันต่อมา...อยู่ๆก็มีทหารนับสิบมาล้อมบ้าน ใช่แล้วครับ อวี้เหวินโจว ไปฟ้องทางการว่า หลงเซียน ขโมยตัวโสเภณี ในร้านของเขาไป เขาซื้อเสวี่ยอู่มาด้วยค่าตัวแพงลิ่วถึง 1200 ตำลึง และเพิ่งให้เธอเริ่มงานครั้งแรก มีหรือจะไม่อยากถอนทุนคืน
แต่ในตอนที่ ทหารกำลังจะลงมือ อยู่ๆก็ได้มีใบไม้ พุ่งเข้ามาเด็ดชีวิตของพวกมันอย่างรวดเร็ว นั่นเป็นฝีมือของหลงเหลียนนั่นเอง เขาเป็นอดีตยอดฝีมืออันดับหนึ่ง ที่วางมือจากยุทธภพไปแล้ว ปลอมตัวมาเป็นทาส อยู่ในบ้านสกุล หลิวมานานปี
" หนีไป หลงเซียน แล้วพาภรรยาเจ้าไปด้วย ที่เหลือข้าจัดการเอง " หลงเหลียนกล่าวก่อนจะโผเข้าไปต่อสุ้กับ อวี้เหวินโจว และนั่นคือภาพสุดท้าย ที่ หลงเซียนได้เห็นพ่อ เขารีบพาเสวี่ยอู่หนี ในขณะที่ทหารของทางการเข้ามาเพิ่มอย่างรวดเร็ว
...ท่านพ่อขอบคุณครับ หลงเซียนคิด และรีบจูงมือเสวี่ยอู่หนีไปเมืองถัดไป ซึ่งไม่มีใครรุ้จักเขา เขาเสียพ่อแต่ได้เมีย ทำให้เขามีความสุข ระคนกับความทุกข์
" พ่อบ้า อย่าตายนะ " หลงเซียน หันมาตะโกนให้หลงเหลียนได้ยินอีกครั้ง ก่อนจะวิ่งหนีไป
.
.
กลางดึกสงัดไร้สุ่มเสียง ระหว่างทางไปเมือง เรน่า ( เมืองข้างๆ เมืองร็อคน่า )
แกว๊วก แกว๊ก เสียงประหลาดดังขึ้นมาจากด้านหลังของ เสวี่ยอู่ ทำให้หลงเซียนต้องหันไปดู
ปรากฏ นกกริฟฟินตัวหนึ่งกำลังถูกพญาตะขาบรัดกุม มันมีขนาดใหญ่ถึง 3เมตร เป็นที่น่าหวาดกลัวของเสวี่ยอู่ กับหลงเซียนยิ่งนัก
" เดี๋ยวข้าไปช่วยเจ้านกกริฟฟินนั่นก่อนนะ " หลงเซียนกล่าวก่อนจะวิ่งถือไม้ตะบองไปหวดพญาตะขาบอย่างไม่คิดชีวิต ทำให้พญาตะขาบโกรธจัดหันมาเล่นงานหลงเซียน และด้วยพลังที่ต่ำต้อยของหลงเซียนที่มีพลังแค่ขั้นจอมเวทย์ชั้นล่างขั้นที่ 1 ก็ทำให้เขาสะดุดล้มในขณะที่พญาตะขาบโจมตี และเป็นโชคดีของเขาที่หลบการโจมตีของพญาตะขาบได้อย่างหวุดหวิด
" โชคก็เป็นวรยุทธ อย่างหนึ่งนะ ไอ้งั่ง " หลงเซียนสบถ แล้วถีบด้านข้างของพญาตะขาบ ทำให้มันเสียสมดุล และถูกกรงเล็บของกริฟฟินจิกหัวไว้ได้
ฉัวะ!
เสียงคมเขี้ยวของกริฟฟิน ทำให้พญาตะขาบตัวนั้นถึงแก่ความตายในทันที และขณะที่ หลงเซียน และกริฟฟินกำลังดีใจ เสวี่ยอู่กลับตกอยู่ในอันตรายจาก ก็อบลินตัวหนึ่งที่อยู่ๆก็พุ่งตัวมาจากต้นไม้ที่อยู่ใต้ลม และในนาทีวิกฤตินั้นเอง เสวี่ยอู่ก็เปลี่ยนจากเด็กน้อยไร้เดียงสา มาเป็นนางมารร้าย
เธอซัดฝ่ามือออกไปกระแทกหัวของก็อบลินตัวนั้นจนมันล้มหงาย และตามด้วยเพลงเตะวายุกวาดใบไม้ ทำให้ก็อบลินที่ลอบโจมตีถึงแก่ความตายในทันที
" วรยุทธระดับผู้วิเศษ เธอเป็นใครกันแน่ เสวี่ยอู่ " หลงเซียน กล่าวอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง
"ข้ามาฆ่า ไม่ได้มาคุย " เสวี่ยอู่กล่าว แล้วกล่าวต่อไป
"ข้าถูกส่งมาฆ่าพ่อของเจ้ายังไงล่ะ "
"ไม่จริงงงงง " หลงเซียน ครางออกมาทั้งน้ำตา ก่อนที่เสวี่ยอู่จะเริ่มลงมือกับเขา กริฟฟินก็ได้จู่โจมเสวี่ยอู่ จนเธอล้มลง และขยับปีกราวกับจะบอกให้ หลงเซียนหนีไป แต่หลงเซียนไม่หนี เขากลับวิ่งเข้าไปกอดเสวี่ยอู่ และร้องไห้
" นี่มันไม่ใช่เรื่องจริงใช่ไหม เสวี่ยอู่ เธอต้องไม่ใช่นักฆ่าที่ทางการส่งมาฆ่าพ่อของข้า ใช่มั๊ย " หลงเซียนกล่าวราวกับคนไร้เรี่ยวแรงและวิญญาณ เป็นจังหวะเดียวกับ เสวี่ยอู่ ซัดฝ่ามือใส่ หลงเซียน ตอนนั้นเอง กริฟฟิน ก็ส่งพลังปราณฟ้าเข้าไปในตัว หลงเซียน แม้มันจะพูดไม่ได้ แต่มันก็พยายามช่วย หลงเซียน จากน้ำมือของเสวี่ยอู่สุดชีวิต จนในที่สุด พลังวัตรของเสวี่ยอู่ และ พลังวัตรของกริฟฟิน ก็ไหลเข้าไปรวมกันในร่างของหลงเซียน 1 ร้อน 1เย็น ทำให้เกิดสิ่งมหัศจรรย์ขึ้น ร่างกายของหลงเซียน ดุจแม่น้ำที่รองรับน้ำจาก เสวี่ยอู่ และกริฟฟิน
ตูมมมม! เสียงระเบิดดังขึ้น และเสวี่ยอู่ ก็ลอยกระเด็นตกเขาไป แต่ก่อนที่เธอจะตกเขา หลงเซียน ก็ใช้ท่าก้าวเมฆา ได้ราวกับว่า เขาเคยเรียนมันมาก่อน และรับร่างของเสวี่ยอู่ไว้และร่วงไปด้วยกัน
เช้าวันต่อมา...
ตอนนี้ทั้งกริฟฟิน และเสวี่ยอู่ ต่างสูญเสียวรยุทธ และความทรงจำไป ทำให้จำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น
" เจ้าเป็นใคร " เสวี่ยอู่กล่าวเบาๆ เมื่อตื่นขึ้นมาพบหลงเซียน
" ข้าคือสามีเจ้ายังไงล่ะ " หลงเซียนตอบ
" ถ้าเรื่องที่เจ้าพุดเป็นความจริง ไหนลองบอกชื่อข้ามาซิ " เสวี่ยอู่พูดอย่างอ่อนแรง
" เจ้าชื่อว่าเสวี่ยอู่ ส่วนข้าชื่อ หลงเซียน เมื่อคืนเราเข้าหอกันในป่านี้แล้ว " หลงเซียนกล่าวตอบเช่นนั้นเพราะต้องการให้เธอเชื่อใจ และไม่นึกถึงเรื่องอดีตอีก
" หว่อ เซียงซิ่น หนี่ (ข้าเชื่อท่าน ) " เสวี่ยอู่กล่าวตอบอย่างยิ้มแย้ม แม้เธอจะความจำเสื่อม แต่ก็ยังพอจำชื่อตัวเองได้
และหลังจาก ที่คุยกันอยู่หลายชั่วโมง หลงเซียน ก็ช่วยปรับลมปราณในร่างของ เสวี่ยอู่ และไม่พบว่าเธอมีอาการบาดเจ็บแต่อย่างใด จึงไปดูอาการของกริฟฟินบ้าง และก็ทำแบบเดียวกันกับเสวี่ยอู่ ด้วยการถ่ายพลังวัตรให้กับมัน ทำให้กริฟฟิน มองหลงเซียนอย่างเป็นมิตร
ในที่สุด การเดินทางของหลงเซียน ก็เริ่มต้นขึ้น เขาได้เมียและสัตว์เลี้ยงอย่างละ 1 ea
*****************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป
258
![ตื๊อรักแพทย์หญิง ฉบับท่านอ๋อง [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1778577158_75890405.webp)
