Galactic Imperium

ตอนที่เก้าสิบห้า Fallen Empire 10

อันที่จริงผมคิดว่าหากเรามีจำนวนประชากรมากพอเราแทบไม่ต้องกังวลเรื่องศัตรูภายนอกเลยก็ว่าได้

Pop is King

ประชากรคือราชา

อัตราประชากรคือค่าสถานะที่จะทำให้เราชนะเกมส์

แต่เราจะเพิ่มแบบ

 Conquest

การยึดครอง

หรือ

Diplomatic

การทูต

ก็แล้วแต่เรา

แค่เราต้องพยายามทำให้จักรวรรดิของเราไม่ล่มสลายไปเพราะกำลังพลที่ไม่มากเพียงพอในการทำสงคราม

หรือความสามารถในการผลิตทรัพยากรเพื่อป้อนจำนวนประชากรมหาศาลนั้นไม่สามารถทำทัน

ผมคิดว่าผมก็สามารถโล่งใจได้ระดับหนึ่งในด้านสื่อบันเทิงที่อาณาจักรของผมมีอย่างเลหิอเฟือ

ผมพยายามเน้นด้านความมั่นคงภายในการยุติธรรม ก่อนในช่วงนี้

เพื่อเราต้องแบกรับกับความไม่สงบภายในด้วยหากเรามีการเปลี่ยนแปลงประเทศขึ้นมา

ผมมี

ดาวเกษตร Agriculture planet

ที่สามารถผลิตอาหารได้อย่างมีประสิทธิภาพสูงสุดจากที่เปลี่ยนทั้งดาวเพื่อทำการเกษตรและสร้างแต่การเกษตรทั้งสิ้น

ก็สนับสนุนให้ดวงดาวแต่ละดวงดาวที่เรามีอยู่นั้นมีความเชี่ยวชาญเฉพาะด้าน

จะทำให้สามารถผลิตอาหารหรือพลังงานหรือสร้างยานได้อย่างมีประสิทธิภาพเฉพาะเจาะจงมากยิ่งขึ้น

แต่ตามหลักการ

Efficiency invite fragility

ความมีประสิทธิภาพนำไปสู่ความเปราะบาง

ว่าหากการติดต่อสื่อสารระหว่างดวงดาวหรือการขนส่งถูกตัดขาด

ผมคงจะเกิดปัญหามากแน่ๆ

เช่นการที่ดาวที่ทำการเกษตรโดนยึดครองเป็นเวลานานๆ

การทำให้ดาวดวงหนึ่งหรือภาคส่วนของเราทำเรื่องนั้นไปเลยเพียงอย่างเดียวและทั้งจักรวรรดิพึ่งดาวดวงนั้นในเรื่องนั้น

มันเท่ากับว่าดาวดวงนั้นก็เป็นจุดตายของเรานั่นเอง

แต่แน่นอนผมคงไม่สามารถเปลี่ยนความมีประสิทธิภาพของดาวเกษตรได้เพราหากแตะต้อง

ผมคงเป็นคนสร้างปัญหาและวิกฤติขึ้นมาเองแทนที่จะคอยให้คนอื่นทำให้วิกฤติ

ผมเลยคิดแบบกำปั้นทุบดิน

หากเราทำให้มีประสิทธิภาพมากกว่าเดิมไม่ได้ก็เพิ่มจำนวนขึ้นมา

ระบบทุนนิยมนั้นตั้งอยู่บนรากบานที่ว่า

ผลิตได้มีคุณภาพมากกว่าเดิมหรือปริมาณมากกว่าเดิมอย่างใดอย่างหนึ่ง

ผมสั่งก่อสร้าง

Storage Food

คลังเก็บอาหาร

Storage Energy

คลังเก็บพลังงาน

Storage Mineral

คลังเก็บแร่

แม้ผมต้องสิ้นเปลืองงบประมาณมากขึ้นก็ตาม

แต่ตามแผนการของผมเราควรจะต้องเก็บสำรองทรัพยากรไว้ใช้ได้อย่างน้อยสิบปีแม้เราจะต้องตกอยู่ในภาวะสงครามเต็มรูปแบบTotal War ก็ตาม

ว่าต่อให้ไม่มีคนทำงานในโรงงานหรือผลิตอาหารหรือทรัพยากรได้แม้แต่อย่างเดียว

เราเกณฑ์ประชากรไปทำสงครามหมด

ก็ยังสามารถรอดไปได้สักพักหนึ่งจนกว่าผมจะคิดหาแผนการได้ต่อไป

...

บรรดาคนงานนั้นได้ค้นพบว่าได้มีหน่วยสืบสวนของท่านจักรพรรดิมาตรวจสอบโรงงานที่ผลิตอาหารและแร่ธาตุต่างๆ

คิวรายการการผลิตอาหารและทรัพยากรต่างๆได้มีงบเพิ่มมากขึ้นแบบแทบไม่จำกัด

และคลังทรัพยากรที่เตรียมเอาไว้นั้นก็กระจายไปทุกภาคส่วนในจักรวรรดิ

ราวกับว่าจะเตรียมการทำสงครามกับอาณาจักรไหนสักแห่งอย่างนั้น

ก็สร้างความสงสัยและตื่นเต้นให้กับประชากรทั่วไปอย่างมาก

ได้แต่เฝ้ารอว่าจะมีการทำสงครามเมื่อไร

เพื่อจักรวรรดิของเราจะได้แสดงว่าเป็นผู้ปกครองจักรวาลนี้อย่างแท้จริง

...

ผมพยักหน้ากับคำสั่งที่ต้องคอยเวลาสักพักอีกนั่นล่ะเพื่อให้คำสั่งนั้นบรรลุผล

นี่คือสิ่งที่ต่างกับการเล่นเกมส์เราเร่งเวลาไม่ได้

แม้จะพอหยุดเวลาได้ด้วยพลังจิตของผมก็ตาม

แต่เพราะเวลามันเดินตามโลกความจริง

ทำให้ผมมีเวลาคิดพิจารณามากกว่าตอนเล่นเกมส์พอสมควร

ว่าตอนนี้ผมสั่งก่อสร้างและจ้างคนงงานและคำสั่งทางราชการต่างๆแบบมากกว่าสามร้อยคำสั่งในเวลาเดียวกัน

หรือปลูกสร้างโกดังและโรงงานแบบมี *100 ตามหลังหมายความวว่าสร้างสิ่ง่กอสร้างชนิดนั้นในปริมาณหนึ่งร้อย

ก็หวังว่าเราจะมีทรัพยากรมากเพียงพอที่จะรับมือกับทุกวิกฤตติอที่จะมาหาเราล่ะนะ

คนที่รักสงครามน่ะคงดูหนังและละครมากไปแล้ว

สงครามไม่ได้น่าชื่นชมหรอก