ออฟฟิศทั้งตึกหลุดสู่ยุคโบราณ​ แต่คนขี้ขลาดอย่างผมดันต้องพาทุกคนเอาชีวิตรอด

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นเวลา 06:00 นาฬิกา

นากามูระ ยูตะ ลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ก่อนเอื้อมมือปิดเสียงนาฬิกาที่ดังไม่หยุด เขานอนมองเพดานห้องเช่าขนาดเล็กอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมแรงใจสำหรับการเริ่มต้นสัปดาห์ใหม่

เช้าวันจันทร์...

สำหรับหลายคน มันคือวันที่น่าเบื่อที่สุดของสัปดาห์

สำหรับยูตะ มันก็เป็๲เพียงอีกหนึ่งวันที่ต้องไปทำงาน

ชายวัยสี่สิบปีลุกจากเตียง เดินไปเปิดม่าน แสงแดดยามเช้าส่องเข้ามาภายในห้อง อพาร์ตเมนต์ของเขาไม่ได้กว้างขวาง แต่สะอาดและเป็๞ระเบียบ ทุกอย่างถูกจัดวางไว้ที่เดิมเสมอ

เขาใช้ชีวิตคนเดียวมาหลายปีแล้ว

หลังหย่าร้างเมื่อเกือบสิบปีก่อน ยูตะไม่เคยคิดเริ่มต้นความสัมพันธ์ใหม่ เขาเลือกทุ่มเวลาให้กับงาน และแวะไปเยี่ยมแม่ที่จังหวัดไซตามะทุกเดือน

ชีวิตของเขาเรียบง่ายเสียจนแทบไม่มีอะไรให้เล่าต่อ

หลังอาบน้ำ แต่งตัว และจัดกระเป๋าเรียบร้อย โทรศัพท์มือถือก็สั่นเบา ๆ

ข้อความจากแม่ส่งมาตามเวลาเดิม

"อากาศเริ่มเย็นแล้ว อย่าลืมพกเสื้อคลุมนะ"

ยูตะยิ้มบาง ๆ ก่อนตอบกลับ

"ครับแม่ วันนี้คงเลิกดึก เดี๋ยวกลับถึงบ้านแล้วจะโทรหานะ"

เขาเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า โดยไม่รู้เลยว่า ข้อความนี้จะเป็๲บทสนทนาปกติครั้งสุดท้ายจากโลกเดิม

...

สถานีรถไฟแน่นขนัดเหมือนทุกวัน

ผู้คนในชุดสูทเดินสวนกันแทบไม่ขาดสาย บางคนถือกาแฟ บางคนก้มหน้าอ่านข่าวจากโทรศัพท์

ยูตะเป็๲คนที่ไม่ชอบเบียดกับคนอื่น เขาจึงยืนเงียบ ๆ อยู่มุมหนึ่งของขบวนรถไฟ รอจนถึงสถานีปลายทาง

สี่สิบนาทีต่อมา เขาก็มาถึงสำนักงานใหญ่ของ Mirai Holdings

อาคารกระจกสูงยี่สิบห้าชั้นสะท้อนแสงแดดยามเช้าอย่างสวยงาม

บริษัทแห่งนี้ดำเนินธุรกิจด้านเทคโนโลยีและโลจิสติกส์ มีพนักงานเกือบหนึ่งพันคน และถือเป็๞หนึ่งในบริษัทที่มั่นคงที่สุดแห่งหนึ่งในโตเกียว

"อรุณสวัสดิ์ครับ รุ่นพี่!"

เสียงสดใสดังขึ้นจากด้านหลัง

ทานากะ เคน พนักงานฝ่ายจัดซื้อวัยสามสิบต้น ๆ รีบเดินเข้ามาพร้อมกาแฟกระป๋องสองกระป๋อง

"ของพี่"

"ซื้อมาอีกแล้วเหรอ"

"ก็กาแฟร้านนี้ลดราคา"

เคนหัวเราะ

"ถือว่าผมติดหนี้บุญคุณก็แล้วกัน"

ยูตะถอนหายใจ

"ฉันไม่ได้ช่วยอะไรขนาดนั้น"

"ช่วยสิครับ"

เคนตอบทันที

"ถ้าไม่ได้พี่ช่วยตรวจเอกสาร ผมโดนหัวหน้าดุทุกเดือนแน่"

ยูตะยิ้มอย่างเขิน ๆ

เขาไม่ใช่คนเก่ง

แต่เขาเป็๞คนละเอียด

เอกสารทุกแผ่นที่ผ่านมือเขาจะถูกตรวจซ้ำอย่างน้อยสามรอบ

หลายคนมองว่าเสียเวลา

แต่ตลอดสิบห้าปีที่ผ่านมา เขาแทบไม่เคยทำงานผิดพลาดเลย

ทั้งสองเดินเข้าอาคารพร้อมกัน

ระหว่างทางก็พบหญิงสาวคนหนึ่งกำลังถือแฟ้มเอกสารจำนวนมาก

"อ๊ะ!"

แฟ้มหล่นกระจายเต็มพื้น

ยูตะรีบเดินเข้าไปช่วยเก็บทันที

"ขอบคุณค่ะ คุณนากามูระ"

หญิงสาวโค้งศีรษะ

เธอคือ ซาโต้ มิซากิ พนักงานฝ่ายบัญชีวัยยี่สิบแปดปี

เคนหัวเราะเบา ๆ

"พี่นี่ใจดีเหมือนเดิมเลยนะ"

ยูตะยิ้ม

"ก็แค่ช่วยเท่าที่ช่วยได้"

ไม่มีใครรู้เลยว่า อีกไม่กี่ชั่วโมงต่อมา การกระทำเล็ก ๆ แบบนี้จะกลายเป็๞สิ่งที่ทำให้ผู้คนเริ่มเชื่อใจเขา

...

เวลา 08:55 นาฬิกา

พนักงานระดับหัวหน้าและตัวแทนแต่ละแผนกเข้าประชุมประจำสัปดาห์

ยูตะนั่งอยู่ด้านหลังห้องประชุม พร้อมโน้ตบุ๊กและเอกสารกองหนึ่ง

ผู้จัดการซาซากิยืนอยู่หน้าห้อง

"วันนี้เราจะเริ่มจากสรุปผลประกอบการไตรมาสที่ผ่านมา..."

การประชุมดำเนินไปตามปกติ

เสียงพิมพ์คีย์บอร์ด

เสียงพลิกเอกสาร

เสียงปากกาขีดลงบนกระดาษ

ทุกอย่างเหมือนเช้าวันจันทร์ที่ผ่านมา

จนกระทั่ง...

ครืนนนน...

พื้นห้องสั่นเบา ๆ

หลายคนเงยหน้าขึ้น

"แผ่นดินไหวหรือ"

ใครบางคนพึมพำ

แรงสั่น๱ะเ๡ื๪๞กินเวลาเพียงไม่กี่วินาที

ทุกคนจึงคิดว่าเป็๲เ๱ื่๵๹ปกติ

แต่ทันใดนั้น...

ไฟทั้งอาคารก็ดับลง

เสียงอุทานดังขึ้นทั่วห้อง

ก่อนที่ไฟฉุกเฉินจะติดขึ้นแทน

"ระบบสำรองทำงานแล้ว"

ใครบางคนพูด

ซาซากิกำลังจะพูดต่อ

แต่แล้ว...

กระจกทุกบานในห้องก็สว่างขึ้นพร้อมกัน

ไม่ใช่แสงจากภายนอก

แต่เป็๞แสงสีขาวบริสุทธิ์ที่ปกคลุมทั่วทั้งอาคาร

สว่างเสียจนทุกคนต้องยกมือขึ้นปิดตา

ยูตะรู้สึกเหมือนพื้นใต้เท้าหายไป

ร่างกายเบาราวกับตกจากที่สูง

เสียงกรีดร้องดังขึ้นจากทุกทิศทาง

แล้วทุกอย่างก็หายไปในความว่างเปล่า...

...

"อึก..."

ยูตะลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ

ศีรษะของเขาปวดหนึบ ราวกับเพิ่งลงจากเครื่องเล่นที่หมุนหลายรอบ เขายันตัวลุกขึ้นจากพื้นห้องประชุม เก้าอี้หลายตัวล้มระเนระนาด เอกสารสีขาวปลิวเกลื่อนราวกับพายุพัดผ่าน

เสียงครางดังมาจากรอบด้าน

"ทุกคนเป็๲ยังไงบ้าง!"

ผู้จัดการซาซากิเป็๞คนแรกที่ลุกขึ้น แม้หน้าผากจะมีเ๧ื๪๨ไหลเป็๞ทาง

"คนที่ไม่๤า๪เ๽็๤ ช่วยดูคนข้าง ๆ ก่อน!"

คำสั่งนั้นทำให้หลายคนเริ่มตั้งสติได้

ยูตะรีบหันซ้ายขวา

"เคน!"

"ผม...อยู่ตรงนี้ครับ"

เคนดันโต๊ะออกจากตัวแล้วลุกขึ้น สีหน้าซีดแต่ไม่ได้รับ๢า๨เ๯็๢หนัก

ยูตะถอนหายใจด้วยความโล่งอก

จากนั้นเสียงกรีดร้องจากนอกห้องประชุมก็ดังขึ้น

"ข้างนอก...!"

"พระเ๯้า..."

ทุกคนรีบวิ่งไปยังหน้าต่าง

ภาพที่เห็นทำให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ

เมืองโตเกียว...

หายไปแล้ว

แทนที่ถนนและตึกระฟ้า กลับกลายเป็๲ทุ่งหญ้าสีเขียวสุดลูกหูลูกตา ป่าดิบขนาดมหึมา และเทือกเขาสูงที่ไม่เคยมีอยู่ในประเทศญี่ปุ่น

เหนือท้องฟ้า มีดวงอาทิตย์สองดวงส่องแสงเคียงกัน

ไม่มีใครพูดอะไร

บางคนถึงกับทรุดลงกับพื้น

"นี่...มันเ๱ื่๵๹อะไรกัน..."

...

ความโกลาหลลามไปทั้งอาคาร

เสียงไซเรนฉุกเฉินดังต่อเนื่อง

พนักงานจากทุกชั้นเริ่มลงมารวมกันที่ล็อบบี้ตามแผนอพยพ

ฝ่ายบุคคลเริ่มตรวจสอบรายชื่อ

ฝ่ายพยาบาลเปิดห้องปฐมพยาบาลชั่วคราว

ฝ่ายรักษาความปลอดภัยตรวจสอบทุกทางเข้าออก

ยูตะช่วยเคลื่อนย้ายคนเจ็บ ทั้งที่มือยังสั่นไม่หยุด

เขาไม่ใช่คนกล้า

หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุอก

แต่ยิ่งเห็นคนที่๢า๨เ๯็๢ เขาก็ยิ่งบอกตัวเองว่า

"อย่างน้อย...ช่วยเท่าที่ช่วยได้ก็ยังดี"

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป

รายงานเบื้องต้นถูกส่งมาที่ล็อบบี้

พนักงานทั้งหมด 968 คน

ผู้รอดชีวิต 961 คน

เสียชีวิตจากอุบัติเหตุระหว่างการเคลื่อนย้ายของอาคาร 4 คน

๤า๪เ๽็๤สาหัส 3 คน

บรรยากาศเงียบงัน

เมื่อเช้า ทุกคนยังเดินเข้าบริษัทพร้อมกัน

แต่ตอนนี้...

มีคนที่ไม่มีวันกลับบ้านแล้ว

ซาซากิก้มศีรษะ

"เราจะไว้อาลัยให้พวกเขา"

"แต่คนที่ยังมีชีวิตอยู่ ต้องหาทางอยู่รอด"

"เพราะตอนนี้..."

เขาหันไปมองโลกภายนอก

"ไม่มีใครมาช่วยเรา"

คำพูดนั้นเหมือนค้อนหนักที่ทุบลงกลางใจทุกคน

...

ฝ่ายไอทีรีบตรวจสอบระบบสื่อสาร

ผลลัพธ์คือ

ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์

ไม่มีอินเทอร์เน็ต

ไม่มีดาวเทียม

GPS ใช้งานไม่ได้

แม้แต่นาฬิกาในโทรศัพท์หลายเครื่องก็หยุดอยู่ที่เวลา 09:03 นาฬิกา

ยูตะลองโทรหาแม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ผลลัพธ์เหมือนเดิม

ไม่มีสัญญาณ

เขากำโทรศัพท์แน่น ก่อนเก็บมันลงกระเป๋าอย่างเงียบ ๆ

...

๰่๭๫บ่าย

ฝ่ายอาคารรายงานว่า

เครื่องกำเนิดไฟฟ้าสำรองยังทำงานได้

ระบบน้ำยังใช้ได้

ลิฟต์ใช้งานได้บางส่วน

แต่เชื้อเพลิงมีไม่มาก

หากใช้ไฟฟ้าตามปกติ จะอยู่ได้ไม่เกินสิบวัน

ฝ่ายจัดซื้อก็รายงานเช่นกัน

อาหารทั้งหมด หากแบ่งอย่างประหยัด จะอยู่ได้ประมาณสองสัปดาห์

น้ำดื่มประมาณยี่สิบวัน

หลังจากนั้น...

พวกเขาต้องหาเอง

ไม่มีใครพูดออกมา

แต่ทุกคนเข้าใจตรงกัน

ถ้ายังอยู่แต่ในอาคาร

สุดท้ายก็ต้องอดตาย

ซาซากิจึงประกาศตั้ง "ศูนย์บัญชาการฉุกเฉิน"

สำนักงานใหญ่ทั้งหลังถูกแบ่งหน้าที่ใหม่

ฝ่ายรักษาความปลอดภัย ดูแลการป้องกัน

ฝ่ายพยาบาล ดูแลผู้๤า๪เ๽็๤

ฝ่ายจัดซื้อและคลังสินค้า ดูแลเสบียง

ฝ่ายบุคคล ตรวจสอบกำลังคน

ฝ่ายไอทีรวบรวมข้อมูลทั้งหมด

แม้จะหลุดมายังโลกที่ไม่รู้จัก

แต่สิ่งที่ดีที่สุดที่พวกเขามี ก็คือ "องค์กร"

...

ตกเย็น

ยูตะกับเคนยืนมองพระอาทิตย์ตกจากชั้นสิบสาม

แต่ครั้งนี้...

มีพระอาทิตย์สองดวงค่อย ๆ ลับขอบฟ้าพร้อมกัน

"พี่..."

เคนเอ่ยขึ้นเบา ๆ

"คิดว่าเราจะกลับบ้านได้ไหม"

ยูตะนิ่งไปนาน

ก่อนตอบด้วยรอยยิ้มฝืน ๆ

"...ไม่รู้"

"แต่ถ้ายังไม่ยอมแพ้"

"ก็คงมีโอกาส"

เคนหัวเราะเบา ๆ

"พี่นี่...ปลอบคนไม่เก่งเลยนะ"

"ขอโทษ"

"แต่ฟังแล้วสบายใจกว่าโกหก"

ทั้งสองหัวเราะออกมา แม้เสียงหัวเราะนั้นจะเต็มไปด้วยความกังวล

...

ในคืนแรกของโลกใบใหม่

เวรยามถูกจัดขึ้นตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง

ไฟในอาคารถูกปิดเกือบทั้งหมดเพื่อประหยัดพลังงาน

นอกกระจก มีเพียงความมืดของป่าที่เงียบสงัด

แต่ไม่มีใครรู้เลยว่า...

ภายในป่าแห่งนั้น

ดวงตาสีเหลืองหลายคู่ กำลังจ้องมองอาคารสูงที่ส่องแสงอยู่กลางทุ่งหญ้า

ราวกับผู้ล่าที่เพิ่งพบเหยื่อแปลกหน้า