บทที่ 27 เขตต้องห้ามอันป่าเถื่อนทางตอนใต้
“แย่แล้ว! ศิษย์น้องชวี่ ศิษย์น้องต้วน ระวังรอบด้านไว้!” ใบหน้าของชายหนุ่มที่สวมชุดสีฟ้าลงยามเขาได้ยินเสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง จากนั้นจึงหยุดโจมตีเสือดาววายุเงิน และเตรียมตั้งท่ารับการจู่โจมอย่างระมัดระวัง
เมื่อชายหนุ่มชุดสีฟ้าพูดจบ บุรุษและสตรีที่เหลือก็หยุดการโจมตีของพวกเขา ก่อนจะมารวมกันที่ด้านข้างของชายหนุ่มคนนั้นด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!
พร้อมกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่ดังก้อง เสือดาววายุเงินอีกสิบตัวก็ปรากฏขึ้นรอบ ๆ กองหิน ปิดล้อมทั้งสามคนอย่างสมบูรณ์
โฮก!
เสือดาววายุเงินที่เกือบถูกบังคับให้จนมุมเดินอย่างไม่เร่งรีบ ด้วยฝีเท้าที่สม่ำเสมอไปยืนท่ามกลางกลุ่มของพวกมัน จากนั้นมันก็หันมาเผชิญหน้ากับมนุษย์ทั้งสามก่อนจะส่งเสียงคำรามอย่างพึงพอใจ
“บัดซบ! ข้าไม่คิดเลยว่าเราจะตกหลุมพรางของไอ้สัตว์ร้ายตัวนี้!” สีหน้าของชายหนุ่มชุดสีฟ้าดูไม่น่ามองอย่างยิ่งเมื่อต้องเผชิญกับเื่นี้ เขาจะล่วงรู้ได้อย่างไรว่าเสือดาววายุเงินตัวแรกที่พบจะเป็เพียงเหยื่อล่อ มัน้าหลอกล่อพวกเขามาที่นี่
ชายอีกคนหนึ่งมีใบหน้ากลมและตารีเล็ก ถามด้วยน้ำเสียงสั่นกลัว “ศิษย์พี่ลู่ เราควรทำอย่างไร… เราควรทำอย่างไรดี!?”
ความแข็งแกร่งของเสือดาววายุเงินเพียงตัวเดียวเทียบได้กับขอบเขตสร้างรากฐานขั้นสมบูรณ์แบบ ทว่าในขณะนี้ มีเสือดาววายุเงินมากกว่าสิบตัวอยู่รอบตัวพวกเขา ด้วยความแข็งแกร่งของพวกเขา จึงไม่น่าจะมีโอกาสได้รับชัยชนะแม้แต่น้อย
“เราจะทำอะไรได้อีก? เราถูกห้อมล้อมด้วยเดรัจฉานเหล่านี้อย่างสมบูรณ์แล้ว เป็ไปไม่ได้เลยที่เราจะหนีไปได้” ลู่เส้าฉงตอบด้วยท่าทีสงบ ทว่าจิตใจของเขาก็กระวนกระวายเช่นเดียวกัน พวกเขาอยู่ในเขตป่าลึกของเทือกเขาแดนเถื่อนตอนใต้ และยังเป็ตอนกลางคืน ดังนั้นจึงเป็ไปไม่ได้ที่พวกเขาจะขอความช่วยเหลือ
“ศิษย์พี่ลู่ ศิษย์พี่ชวี่ ข้าขอโทษ ทั้งหมดเป็เพราะข้า ถ้าไม่ใช่เพราะข้าอยากได้ิั ขน และกรงเล็บของเสือดาววายุเงิน ท่านทั้งสองคงไม่ต้องพบกับอันตรายเช่นนี้ ข้าจะรั้งพวกมันไว้ ท่านสองคนฉวยโอกาสหนีไปเสีย!” สตรีผู้นั้นมีหน้าตางดงาม ร่างผอมสมส่วนดูบอบบาง ขณะที่นางพูด น้ำตาก็ไหลออกจากดวงตาของนาง สีหน้าแสดงความรู้สึกสำนึกผิดและเสียใจอย่างที่สุด
“น้องต้วน อย่าพูดไร้สาระ!” ลู่เส้าฉงแผดเสียงะโออกมา จากนั้นเขาก็ยกกระบี่ยาวขึ้นและพูดอย่างเ็าว่า “เราจะโจมตีพร้อมกันและฆ่าสัตว์ร้ายให้ได้มากที่สุด หรือต่อให้ตายเราก็จะตายไปด้วยกัน!”
"ถูกต้อง! เ้าสำนักพูดเสมอว่าถ้าเ้าคิดแค่หนีเมื่อต้องเผชิญกับอันตราย เ้าจะไม่สามารถกลายเป็ผู้บ่มเพาะกระบี่ที่แท้จริงได้ตลอดชีวิต ข้าสนับสนุนศิษย์พี่ลู่!” ชวี่เฉิงกัดฟันในขณะที่เขาพูด ความหวาดกลัวบนใบหน้าของเขาหายไป และใบหน้าที่กลมโตนั้นก็เต็มไปด้วยความแน่วแน่
“ศิษย์พี่…” ต้วนอิงอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่หยุดไว้ก่อน เพราะนางอยู่ในจุดที่ตัวเองไม่สามารถพูดสิ่งใดได้
"ฆ่า!" ลู่เส้าฉงยิ้มบาง ๆ เขาเหลือบมองศิษย์น้องทั้งสองที่อยู่ข้างกาย จากนั้นใบหน้าของเขาก็เผยให้เห็นถึงเจตนาฆ่าอันแรงกล้า ชายหนุ่มเปล่งเสียงคำรามและเป็ผู้แรกที่พุ่งเข้าโจมตีเสือดาววายุเงิน!
"ฆ่า!" ชวี่เฉิงและต้วนอิงวิ่งตามหลังศิษย์พี่ของตนเอง ความตั้งใจในการต่อสู้พลุ่งพล่าน
โฮก!
เสือดาววายุเงินสิบตัวกระจายตัวออกไปเมื่อเห็นเหยื่อของพวกมันยังคง้าต่อสู้ครั้งสุดท้าย และร่างที่แข็งแกร่งของพวกมันก็พุ่งผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืน ขณะที่พวกมันตวัดเล็บคมยาวกระโจนเข้าหากลุ่มสามคนของลู่เส้าฉง
“สามคนนี้กำลังตกอยู่ในอันตราย…” เฉินซีมองดูการต่อสู้จากระยะไกลอย่างเงียบ ๆ เขาชื่นชมทั้งสามอย่างมากสำหรับความกล้าหาญของพวกเขา และสามัคคีไม่ทอดทิ้งกัน
อ๊าก!
เสียงร้องโหยหวนด้วยความเ็ปดังขึ้น ขณะที่เสือดาววายุเงินได้ฉวยโอกาสระหว่างช่องโหว่ในการป้องกัน กรงเล็บอันแหลมคมของมันฉีกาแลึกสองแผลบนหน้าอกของชวี่เฉิงอย่างน่าสยดสยอง
“ศิษย์น้องชวี่!” ลู่เส้าฉงะโออกมาดังลั่น เขา้าช่วยศิษย์น้องของตัวเอง แต่เสือดาววายุเงินสามตัวคอยรังควานเขาตลอดเวลา ทำให้เขาไม่สามารถฝ่าออกไปได้ ใบหน้าของชายหนุ่มจึงบิดเบี้ยวจากความโกรธและความเศร้าโศก
“ศิษย์พี่ชวี่ รีบหนีไปกับศิษย์พี่ลู่เร็วเข้า!” ขณะที่ชวี่เฉิงกำลังจะถูกสังหารโดยเสือดาววายุเงิน ลู่เส้าฉงได้ยินเสียงะโจากต้วนอิงซึ่งไม่สนใจการโจมตีที่กำลังพุ่งเข้าหานางอีกแล้ว หญิงสาวหันหลังกลับเพื่อเขวี้ยงกระบี่ของนางไปที่เสือดาววายุเงินข้าง ๆ ชวี่เฉิง
เมื่อเห็นว่าต้วนอิงไม่สนใจความปลอดภัยของตนเองเพื่อช่วยชวี่เฉิง ใบหน้าของลู่เส้าฉงซีดเผือด และร้องออกมาด้วยความตื่นตระหนก “ศิษย์น้อง!”
โฮก! โฮก! โฮก!
เสือดาววายุเงินสามตัวฉวยโอกาสนี้พุ่งเข้าหาต้วนอิง และเล็บอันแหลมคมของพวกมันก็แหวกอากาศวาดเข้าหาแผ่นหลังของต้วนอิงอย่างดุร้าย
“ศิษย์พี่ทั้งสอง หากเป็ไปได้ชาติหน้าข้าขอเป็ศิษย์น้องของพวกท่านอีก…” ต้วนอิงรู้ว่าความตายอยู่ใกล้แค่เอื้อม และนางก็ค่อยๆ หลับตาลง
“ศิษย์น้อง!”
“ศิษย์น้อง!”
เสียงคำรามโกรธเกรี้ยวของศิษย์พี่ทั้งสองดังเข้ามาในหูของนาง มันทำให้หญิงสาวรู้สึกมีความสุขปนเศร้า นางพูดในใจว่า ‘ข้าสงสัยนักว่าจะมีโอกาสไหมที่ข้าจะได้ยินเสียงของพวกเขาอีก…’
ปัง! ปัง! ปัง!
ทันใดนั้นเสียงปะทะรุนแรงก็ดังขึ้นรัวสามครั้งติด ราวกับกระสอบทรายหนักหนึ่งพันจินตกลงมาจากท้องฟ้าแล้วกระแทกลงกับพื้น ต่อมาสัตว์ร้ายเ่าั้ก็ส่งเสียงร้องโหยหวน
ข้ายังไม่ตาย?
ต้วนอิงลืมตาขึ้นด้วยความงงงวย และเมื่อนางเห็นฉากตรงหน้าตัวเอง นางกลับคิดว่ากำลังฝันอยู่
ร่างของชายหนุ่มที่ไม่คุ้นเคยยืนอยู่ตรงหน้านาง ชายหนุ่มผู้นี้มีรูปร่างผอมสูง ใบหน้าหล่อเหลาไร้อารมณ์ เขายืนอยู่ที่นั่นอย่างเงียบงันดุจูเาที่ไม่สามารถเคลื่อนย้ายได้ ทำให้อดไม่ได้ที่จะรู้สึกปลอดภัยและสบายใจ
เสือดาววายุเงินที่น่าสังเวชสามตัวร้องโหยหวนอยู่แทบเท้าของชายหนุ่มอย่างน่าตกตะลึง
ชายหนุ่มผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเฉินซี และเหตุผลที่เขาช่วยคนเหล่านี้ก็ง่ายมาก เมื่อเขาเห็นต้วนอิงเต็มใจสละชีวิตเพื่อช่วยศิษย์พี่ของนาง นั่นเพราะเขารู้สึกประทับใจกับความเสียสละอย่างยิ่งยวดนี้มาก แล้วจะทนเฝ้าดูนางตายภายใต้กรงเล็บอันแหลมคมของเสือดาววายุเงินได้อย่างไร?
‘วิชาหมัดถล่มทลายนั้นแข็งแกร่งอย่างที่คาดไว้ ด้วยความแข็งแกร่งของข้าในตอนนี้ ข้าสามารถฆ่าเสือดาววายุเงินกลุ่มนี้ได้ด้วยตัวข้าเอง!’
ก่อนที่เขาจะโจมตี เฉินซีคิดไม่ถึงเหมือนกันว่าเพียงออกหมัดสามครั้ง เขาจะสามารถจัดการป่นกระดูกเสือดาววายุเงินทั้งสามได้อย่างไร้ที่ติ ในขณะนี้ เมื่อเขาจ้องมองไปที่เสือดาววายุเงินทั้งสามที่สูญเสียความสามารถในการต่อสู้ ความมั่นใจอย่างแรงกล้าก็กระตุ้นความฮึกเหิมภายในหัวใจของเขา
โฮก!
การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของเฉินซี ทำให้การโจมตีของกลุ่มเสือดาววายุเงินหยุดลงชั่วขณะ เมื่อพวกมันเห็นสหายของตนเองหอนอย่างน่าสังเวชขณะนอนอยู่บนพื้นและไม่สามารถยืนขึ้นได้ ความดุร้ายของเสือดาววายุเงินเหล่านี้ก็ปะทุขึ้นอย่างสมบูรณ์ พวกมันละทิ้งเหยื่อเดิมและพุ่งเข้าหาเฉินซีแทน
มาเลย!
เจตนาฆ่าส่องประกายในดวงตาของเฉินซี และร่างของเขาก็พุ่งเข้าสวนฝูงเสือดาววายุเงินที่ถาโถมเข้าหา
ปัง!
ร่างกายดั่งธนู กำปั้นดั่งลูกศร เฉินซีออกหมัดชก เสียงลมกระชากดังก้องไปทั่วทุกทิศทุกทาง ขณะที่เสือดาววายุเงินเปรียบเสมือนลูกบอลที่ถูกตบอย่างแรงด้วยท่อนเหล็กตัน ร่างลอยละลิ่วกระแทกลึกเข้าไปในหินที่อยู่ห่างออกไปสิบจั้งอย่างรุนแรงและไม่สามารถลุกขึ้นได้อีก
ชายหนุ่มยังไม่หยุดหลังจากการโจมตีแรกสำเร็จ เขาเบี่ยงตัวไปด้านข้างและเอี้ยวหลบการโจมตีที่พุ่งเข้าใส่จากด้านซ้ายก่อนจะชกหมัดไปที่หน้าท้องของเสือดาววายุเงินที่โจมตีเข้ามาอย่างดุเดือด
ปุ!
หมัดของเขาทะลวงผ่านหนังท้องของเสือดาววายุเงินโดยตรง จนกลายเป็รูโบ๋ขนาดเท่าชาม อวัยวะภายในและเืกระเซ็นไหลออกมา
เฉินซีสะบัดมือเพื่อเหวี่ยงศพออกไปก่อนที่จะกระโจนไปที่เสือดาววายุเงินอีกตัว
ยามนี้ ความกระหายในการต่อสู้ของเฉินซีเปี่ยมล้นอยู่เต็มอก หลังจากที่หมัดถล่มทลายของเขาสำเร็จถึงระดับแรกแล้ว แม้แต่ก้อนหินผาก็ยังแตกทลายเป็ก้อนกรวด หมัดทั้งสองของเขาผสานด้วยปราณแท้ ดังนั้นความรุนแรงของมันจึงไม่ต่างจากค้อนที่ทุบด้วยแรงนับหมื่นจิน ตราบใดที่เสือดาววายุเงินถูกโจมตี กระดูกทั้งตัวของพวกมันก็จะแตกละเอียดและตายทันที
ยิ่งเฉินซีต่อสู้มากเท่าไร เขาก็ยิ่งรู้สึกเบิกบานมากขึ้นเท่านั้น ก่อนหน้านี้เขามักจะบ่มเพาะด้วยตัวเองและวิธีการทดสอบความแข็งแกร่งของเขาคือชกก้อนหินให้แตก ซึ่งมันจะเทียบกับการถูกปิดล้อมด้วยการโจมตีที่เป็อันตรายถึงชีวิตได้อย่างไร? ขณะนี้เขาปลดปล่อยพลังทั้งหมดของตัวเองออกมาโดยไม่ยั้งไว้แม้แต่น้อย!
ความรู้สึกแบบนี้ก็เหมือนได้เจอคู่ต่อสู้ตัวฉกาจ ความกระหายในการต่อสู้ของเขาเพิ่มขึ้นอย่างไม่หยุดยั้ง ยิ่งเขาต่อสู้มากเท่าไร เขาก็ยิ่งดุร้ายมากขึ้นเท่านั้น หมัดที่เขาใช้ออกยิ่งชำนาญมากขึ้นและมากขึ้น
ศิษย์ของสำนักพฤกษ์ชาดทั้งสามกลับไปรวมกลุ่มกัน ด้วยการเสริมกำลังของเฉินซีทำให้แรงกดดันของพวกเขาลดลงอย่างมาก แต่พวกเขาก็ยังไม่สามารถสังหารเสือดาววายุเงินได้เพิ่มและทำได้เพียงยืนหยัดปกป้องตัวเองเท่านั้น
ในขณะนี้ชวี่เฉิงอดไม่ได้ที่จะสรรเสริญอย่างจริงใจยามกำลังจ้องมองไปยังเฉินซี ซึ่งเป็เหมือนเทพเ้าาภายใต้ความมืดมิดของราตรี เสือดาววายุเงินล้มตายอย่างง่ายดายและต่อเนื่อง “แข็งแกร่งมาก! วิชาหมัดถล่มทลายใช่หรือไม่?”
“มันคือหมัดถล่มทลายจริง ๆ แต่ดูเหมือนว่ามันจะได้รับการปรับแต่งให้รุนแรงกว่าหมัดถล่มทลายทั่วไป” ลู่เส้าฉงมีวิจารณญาณที่เฉียบแหลมอย่างยิ่ง แต่ด้วยการบ่มเพาะของเขา ชายหนุ่มจึงยังไม่สามารถมองผ่านความลึกซึ้งของทักษะหมัดของเฉินซีได้ ถึงกระนั้น เขาก็ยังอดชื่นชมในใจไม่ได้ และเขารู้สึกได้ราง ๆ ว่าความเชี่ยวชาญในทักษะหมัดของชายหนุ่มควรเข้าสู่ขั้นสูงในเร็ว ๆ นี้
ขั้นสูงนั้นเป็สิ่งที่มีเพียงผู้บ่มเพาะขอบเขตตำหนักอินทนิลเท่านั้นที่สามารถบรรลุได้!
สิ่งที่ทำให้ลู่เส้าฉงสับสนก็คือระดับการบ่มเพาะของชายหนุ่มตรงหน้าดูเหมือนจะยังไม่บรรลุถึงขอบเขตตำหนักอินทนิลสักหน่อย เกิดอะไรขึ้น? หรือเป็ไปได้หรือไม่ว่าชายผู้นี้เป็ศิษย์ของสำนักอันยิ่งใหญ่?
“ข้าสงสัยว่าไอ้เ้าหนุ่มนี้เป็ใครกัน? เหตุใดข้าถึงไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับผู้น่าเกรงขามเหมือนเขาในหมู่คนรุ่นเยาว์ของเมืองหมอกสนของเรามาก่อน?” ชวี่เฉิงอุทานด้วยความชื่นชม ระหว่างที่กำลังทำความสะอาดาแบนหน้าอกของเขา
“หืม ท่านหมายถึงใครที่เรียกว่าเ้าหนุ่ม? ระวังคำพูดด้วย ศิษย์พี่ชวี่ ผู้าุโคนนี้ช่วยชีวิตเราไว้!" ต้วนอิงจ้องเขม็งไปที่ศิษย์พี่ชวี่
าุโ?
ลู่เส้าฉงยิ้มออกมา ดูเหมือนว่าในหัวใจของศิษย์น้องต้วน ชายหนุ่มคนนี้ได้กลายเป็สัตว์ประหลาดที่มีระดับการบ่มเพาะยากหยั่งถึง
ภายในโลกแห่งการบ่มเพาะ ตราบใดที่มีการพัฒนาไปถึงขอบเขตตำหนักอินทนิลและก่อรากฐานแห่งเต๋า ไม่เพียงแต่รูปลักษณ์ของคนผู้นั้นจะไม่เปลี่ยนแปลงอีกต่อไป แม้แต่อายุขัยของพวกเขาก็ยังยืนยาว ผู้บ่มเพาะยิ่งใหญ่บางคนสามารถมีชีวิตอยู่ได้อย่างน้อยสองสามร้อยปี และบางคนก็สามารถมีชีวิตอยู่ได้หลายพันปี ดังนั้นเมื่อต้องเผชิญกับผู้บ่มเพาะที่ไม่คุ้นเคยซึ่งมีการบ่มเพาะที่สูงกว่า ผู้คนมักจะเรียกผู้บ่มเพาะที่ไม่รู้จักผู้นั้นว่า 'ผู้าุโ'
ปัง!
เฉินซีโจมตีเสือดาววายุเงินตัวสุดท้ายจนกระเด็นลอยละลิ่ว จากนั้นเขาก็มองไปรอบ ๆ และเห็นพื้นที่โดยรอบเต็มไปด้วยซากศพ เขาเม้มริมฝีปากด้วยความผิดหวังเล็กน้อยก่อนจะหันหลังกลับโดยตั้งใจจะจากไป
เสือดาววายุเงินตัวที่แข็งแกร่งที่สุดในฝูงนี้มีความแข็งแกร่งอยู่ในขอบเขตสร้างรากฐานขั้นสมบูรณ์เท่านั้น ซึ่งไม่สามารถตอบสนองความ้าในการต่อสู้ของเขาได้ ยิ่งกว่านั้นตอนนี้เหลือเวลาเพียงสามชั่วยามก่อนรุ่งสาง และเมื่อถึงยามรุ่งอรุณ มันก็หมายความว่าเขาจะต้องกลับไปฝึกฝนศิลปะการทำอาหารที่ห้องอันเงียบงันอีกครั้ง ดังนั้นเขาจึงต้องใช้เวลาให้คุ้มค่าที่สุดและค้นหาสัตว์อสูรที่อยู่ในขอบเขตก่อกำเนิดมาเสริมประสบการณ์การต่อสู้ของเขา
“สหายเต๋ากรุณารอสักครู่!” เมื่อพวกของตนเองได้รับการช่วยชีวิตไว้ ลู่เส้าฉงจึงรีบไล่ตามเฉินซีที่กำลังจากไปในทันที
ลู่เส้าฉงเดินมาข้างหน้าและกล่าวด้วยความเคารพ “ข้าคือลู่เส้าฉงแห่งสำนักพฤกษ์ชาด นี่คือศิษย์น้องของข้าชวี่เฉิงและศิษย์น้องต้วนอิง ขอบคุณสหายเต๋าที่ช่วยชีวิตพวกเราไว้ หากไม่รังเกียจพวกเราขอทราบนามของสหายเต๋าได้หรือไม่และท่านอาศัยอยู่ที่ใด เราอยากจะตอบแทนบุญคุณของท่านหลังจากนี้เมื่อเรากลับไปยังเมืองหมอกสน”
“ไม่จำเป็ การจัดการกับสัตว์อสูรพวกนี้ไม่ใช่เื่ยากอะไร แต่บริเวณนี้มีสัตว์อสูรเดินเตร่อยู่มาก ข้าขอแนะนำให้พวกเ้าทุกคนออกไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็ไปได้จะดีกว่า” เฉินซีส่ายหัวไม่เต็มใจที่จะเปิดเผยตัวตนของเขา จากนั้นจึงเดินจากไป
กลุ่มของลู่เส้าฉงมึนงงและเมื่อเห็นว่าเฉินซีใกล้จะลับสายตาไป ต้วนอิงพูดขึ้นทันทีว่า "ผู้าุโ ท่านกำลังมุ่งหน้าไปยังเขตต้องห้ามป่าเถื่อนทางตอนใต้เพื่อล่าสัตว์อสูรระดับสูงใช่หรือไม่? ข้ามีแผนที่อยู่ บางทีมันอาจจะเป็ประโยชน์สำหรับท่าน!”
เขตต้องห้ามป่าเถื่อนทางตอนใต้?
แผนที่?
เฉินซีตกตะลึงและหยุดฝีเท้าของเขาทันที
631
