Secret of Justice รัฐคลั่ง คนอำมหิต

ในระหว่างที่แสงกำลังขายข้าวราดแกงอยู่นั้น  ก็มีผู้หญิงมีอายุคนหนึ่งเดินมากินข้าว  ก่อนที่ผู้หญิงคนนี้จะจำแสงได้ว่าเขาเคยไปร่วมกลุ่มผู้ประท้วง  แสงเองก็สับสนเหมือนกันว่าเป็นกบุ่มไหนเพราะเขาเข้าไปสืบข่าวดูสถานการณ์จากทั้งสองกลุ่ม  ไม่ทันที่แสงจะนึกออกมาผู้หญิงมีอายุมาจากกลุ่มไหนเธอก็ยื่นใบเชิญ  แสงเอาการ์ดเชิญมาดูมันเป็นการ์ดเชิญไปงานศพ  ผู้หญิงที่มีอายุเธอพูดกับแสงว่า " ช่วงนี้ไม่ค่อยได้ไปที่ประท้วงใช่ไหม  นะมันยากสำหรับเราทุกคน  ถ้ามีเวลาก็ไปร่วมงานได้นะ  ไม่ต้องใส่ซองก็ได้ " ผู้หญิงพูดเสร็จแสงก็ยื่นข้าวกล่องให้ผู้หญิงวัยกลางคน  แสงถึงได้เข้าใจว่าเธอมาจากกลุ่มผู้ประท้วงกลุ่มไหน  และด้วยคำพูดประโยคเดียวของเธอ  มันก็ทำให้แสงนึกไปถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในเหตุการณ์ฆ่าผู้ประท้วง

อาจารย์วินัยได้ของที่สั่งมาจากอินเทอร์เน็ต  เป็นอุปกรณ์ตัวเดียวกันกับที่ทหารสั่งซื้อ  เขาได้แต่ตกใจกับสภาพของอุปกรณ์  มันไม่ใช่อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ด้วยซํ้าไม่มีแม้แต่แบตเตอรี่  การ์ดที่ใส่ในอุปกรณ์  อาจารย์วินัยแกะออกมาดูด้านใน  การ์ดที่ใช้คู่กับอุปกรณ์นี้นั้นเป็นเพียงแผ่นกระดาษสองแผ่นที่แปะติดกันและมีแผ่นแม่เหล็กอยู่ด้านใน  อาจารย์วินัยยังไม่ยอมแพ้  เขาผ่าอุปกรณ์ชิ้นนี้ออกเป็นสองซีกเพื่อตรวจดูด้านใน  ตัวกระบอก  เขาพบว่าด้านในกลวงเปล่ามีแค่แผ่นเหล็กบริเวณที่ช่องใส่การ์ดแค่นั้นเอง  อาจารย์วินัยแทบลมจับใจหนึ่งเขาก็ดีใจว่าเขาไม่ได้ข้อมูลที่ผิด  แต่อีกใจหนึ่งเขาก็รับรู้ถึงความหายนะถึงเรื่องที่เกิดขึ้นและเขาได้เอาตัวเองไปมีเอี่ยวกับเรื่องนี้ไปแล้ว  อาจารย์ตัดสินใจแถลงข่าวทันที

หมอกเริ่มกลับมาออกกำลังกายอีกครั้ง  เขารู้สึกว่าการที่ชายสวมหน้ากากมาเตือนพวกเขาถึง 2 ครั้ง   เรื่องมันคงไม่จบง่ายๆ  ถึงแม้ว่าคราวนี้เขาคงไม่ต้องไปสู้กับใครในโรงงานร้างแล้ว  แต่พอเจอเตือนบ่อยๆเข้าอะไรที่มั่นใจก็ไม่มั่นใจ  อะไรที่ไม่คิดกHเริ่มคิด  หมอกเองตอนนี้เขาเองก็อดกังวลไม่ได้  แถมในการต่อสู้ครั้งสุดท้ายก็เป็นตัวเขาเองที่โดนยิง  ถ้าใส่ชุดเกราะกันกระสุนได้นะ  หมอกคิดแต่พอเขานึกถึงสภาพตอนลุงฝึกยิงใส่ชุดกันกระสุนใส่เขา  เขาก็เริ่มมีภาพจำไม่ดีกับเสื้อกันกระสุนนัก

ทันทีที่อาจารย์วินัยออกแถลง  ก็กลายเป็นกระแสไปทั่วประเทศ  พลตรีอเนกที่เห็นข่าวเขาก็เริ่มโมโห  ก็แค่นักวิชาการตัวเล็กมันชักจะลํ้าเส้นกันเกินไปแล้ว  เขาเรียกทหารรับใช้ให้ส่งคนไปกดดันอาจารย์วินัยให้หยุดออกข่าวทันที    ในอดีตภาพลักษณ์ของทหารเคยแย่มาๆในสายตาคนทั่วไปต้องใช้เวลาหลายสิบปีกว่าสถานการณ์จะกลับมาดีขึ้น  ถ้าตอนนี้เขาเสียภาพลักษณ์มากเกินไปแผนการใหญ่ในอนาคตอาจเสียหายได้  แถมถ้าเรื่องมันใหญ่คิดว่าต้องมีคนรับผิดชอบกันกี่คน  คิดว่าเงินที่ได้จากการอนุมัติโครงการจัดซื้อนี้มันเท่าไหร่  พลตรีอเนกรีบติดต่อขอเข้าพบนายกรัฐมนตรีคนปัจจุบันเพื่อพูดคุยเรื่อง อุปกรณ์ทางการทหารที่กำลังเป็นประเด็น

แสงตัดสินใจไปร่วมงานศพที่ผู้หญิงมีอายุคนนั้นชวน  ทันทีที่แสงเดินเข้าไปในงานศพก็มีคนมางานมากมาย  ที่นี้มีทั้งคนที่ยอมรับเงินค่าเสียหายและจัดงานศพ  มีทั้งคนที่ตัดสินใจรักษาศพเพื่อสู้คดี  มีทั้งคนที่เป็นเพื่อนคนตาย  ร่วมเป็นถึงคนในครอบครัวของคนตายจากเหตุการณ์นั้น  เมื่อมีคนที่เห็นแสงก็มีบางคนจำแสงได้  มีทั้งคนมาตบไหล่ และ มีคนทั้งคนเข้ามากอดแสงด้วยนํ้าตา  ในระหว่างที่แสงกำลังลังเลกับสิ่งที่ชายสวมหน้ากากพูดนั้น  พอเขาเข้ามาร่วมงานศพนี้เขากลับรู้สึกว่าเขามัวทำอะไรอยู่  ในระหว่างที่คนพวกนี้กำลังสับสนแต่ก็มีบางคนยังสู้ต่อ  เขาที่รู้ทุกอย่างดีแต่กลับยังลังเลและไม่รู้ว่าควรทำยังไง  ความรู้สึกของทุกคนในงานเข้าถาโถม จนแสงต้องเดินออกไปนอกงานแล้วยืนสูบบุหรี่   ในระหว่างที่แสงสูบบุหรี่อยู่นั้น  ก็มีชายวัยรุ่นผมขาว  ผิวขาว  หน้าตาดี อายุมากกว่าหมอกเล็กน้อย  น่าจะอยู่ในระดับมหาลัย  เขาเดินมาหาแสงพร้อมกับยื่นเบียร์กระป๋องให้แสง " เอาหน่อยไหมลุง  ที่นี้เราเจอกันมากหนักทุกคน "  แสงรู้สึกขอบคุณแต่เขาก็ต้องปฎิเสธพร้อมกับตอบกลับ " ขอบใจหนุ่ม  แต่ฉันยังต้องขับรถกลับเองนะ "  " คุณคิดว่าเราจะชนะไหม "  วัยรุ่นชายผมขาวถาม " หมายถึงเรื่องไหนไรล่ะ " แสงถามกลับ  ในตอนนี้เขาเริ่มดีขึ้นหลังจากที่ได้สูบบุหรี่  " ทุกเรื่องเลย ลุงคิดว่าเราจะชนะไหม " วัยรุ่นชายผมขาวตอบกลับ  " ฉันไม่รู้  แต่เราก็ควรจะมีความหวังจริงไหม "  แสงพูดจบเขาก็ตัดสินใจ  เดินกลับเข้าไปในงานศพร่วม  พอมีโอกาสแสงก็เข้าไปปรึกษากับทนายความที่ทำคดีให้กลุ่มผู้ประท้วง  แม้ส่วนตัวแสงจะรู้ว่าพอเป็นไปได้ที่คนพวกนี้จะพอได้รับค่าเยียวยาเป็นค่าเสียหาย  แต่การที่จะหวังให้มีใครต้องออกมารับผิดชอบต่อสิ่งที่เกิดขึ้น  แสงกับมองไม่เห็นทางเลย

อาจารย์วินัยหลังจากแถลงข่าวรอบสอง  เขาก็รอบโดนกดดันมีนายทหารมาติดต่อ  แต่โชคยังดีที่ดูแล้วไม่มีขั้นทำร้ายร่างกาย  และการคุกคามก็มีหนัก สลับเบาบางแล้วแต่นายทหารที่มาติดตามเขาในแต่ละวัน  แต่ถึงเป็นแบบนั้นมันก็ทำให้เขาเครียดจนแทบเป็นบ้าเหมือนกัน แต่มันก็ไม่เสียซะทีเดียว  สื่อและประชาชนสร้างกระแส กดดันรัฐบาลได้มากเลยทีเดียว  และรัฐบาลก็เริ่มไม่สามารถปฏิเสธหรือแสร้งว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้นได้  แต่ยังไม่ได้มีการแสดงแอ็คชั่นที่เป็นรูปธรรมออกมา

นายกคนปัจจุบัน ได้มีการนัดพูดคุยกับพลตรีอเนก  พลตรีอเนกได้มีการอธิบายต่อนายกรัฐมนตรีว่า  อุปกรณ์นี้ได้มีการสั่งมาใช้งานจริงโดยเฉพาะพื้นที่ทางใต้ของประเทศ  อุปกรณ์ชิ้นนี้มีบทบาทในการตรวจหาวัตถุระเบิดอย่างมาก  และพลตรีอเนกยังเตรียมแพทย์ชันสูตร หรือ แพทย์นิติเวช ที่มีผลงานการผลักดันให้นำการใช้นิติเวชช่วยในการสืบหาพิจารณาคดี  แพทย์คนนี้ก็ได้มีการนำอุปกรร์ชิ้นนี้ไปใช้ในการตรวจหาศพที่ตำรวจและเจ้าหน้าที่กำลังตามหาได้เจอ  นายกรัฐมนตรีแม้เขาจะพอรู้แก่ใจว่าเรื่องนี้มันมีปัญหา  แต่เขาก็ไม่สามารถแสดงท่าทีเป็นปฏิปักษ์ต่อทหารได้อย่างชัดเจน  ในปัจจุบันรัฐบาลที่ยังพอมีเสถียรภาพส่วนหนึ่งก็เพราะได้รับความช่วยเหลือจากหน่วยงานทหาร  เป็นเรื่องที่ชั่งใจได้ยาก  แถมเรื่องนี้ยังเกิดขึ้นใกล้ๆกับการฆ่าผู้ประท้วงอีก  ฝ่ายรัฐก็จองแต่จะให้ยุบสภาเพื่อจะเรียกร้อง ให้เลือกตั้งใหม่ทุกวัน  แม้นายกจะให้ความมั่นใจแก่กองทัพ  แต่พอต้องแยกย้ายเขาก็ได้แต่ปวดหัวกับสิ่งี่เกิดขึ้น  ถ้าเขาไม่สามารถบาลานซ์สถานการณ์ในตอนนี้ให้ดีพวกเขาไม่สามารถขึ้นเป็นรัฐบาลในสมัยหน้าได้แน่ๆ

อาจารย์ วินัย

ผบช. เกียรติศักย์ กนกรดา

มุมมองนักเขียน

เอาล่ะครับ  จบไปอีกหนึ่งต่อ  ในตอนแรกผมคิดว่าอาจจะแต่งไม่ทัน เดสลาย (DEADLINE) วันนี้   แต่ก็สุดท้ายกันทันจนได้  และผมคิดว่าผมกำลังหาทางจบภาค 2 อยู่ แต่รายละเอียดมัเยอะกว่าที่ผมคิดบางที  มันอาจต้องจบภาค 2 เร็วกว่าเนื้อเรื่องที่ผมคิดเอาไว้  เพราะผมไม่อยากให้ในแต่ละภาคมีจำนวนตอนที่มากเกินไป  และเมื่อแต่งเรื่องนี้จบแล้ว  ผมก็อยากรีไรท์ด้วยเหมือนกัน เพียงแต่นั้นยังเป็นเรื่องในอนาคตอีกยาวไกล โดยฉบับรีไรท์ผมจะได้กระชับเนื้อเรื่อง  เพราะมันไม่ได้เป็นรูปแบบนิยายรายสัปดาห์แล้ว  แต่แสงกินผัดกะเพราผมจะไม่ตัดแน่นอน  และผมสัญญาว่ามันจะคุ้มค่าต่อผู้อ่านแน่นอน