สตรีดื้อรั้นผู้นี้ เป็นภรรยาของข้า

หลังจากคำพูดของเหวินเจาเหยียน ความเงียบเข้าครอบงำบรรยากาศในห้อง หยางลี่เจินยืนนิ่งอยู่กับที่ สายตาของเธอจ้องมองเขาด้วยความสับสนและหวาดหวั่น

“ฉัน… ไม่เข้าใจค่ะ” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “คุณรู้ว่าฉันไม่ใช่ซูเหมยหลิน แล้วทำไม… ทำไมคุณถึงไม่โกรธหรือไล่ฉันออกไป?”

เหวินเจาเหยียนยังคงจ้องมองเธอ ดวงตาของเขานิ่งสงบ แต่แฝงด้วยความลึกลับ “เพราะเจ้าไม่ใช่นาง”

“แต่… เจ้าของร่างนี้ทำให้คุณเกลียด ทำให้คุณเจ็บปวดถึงขั้นที่…” เธอกลืนน้ำลาย ก่อนจะพูดต่อ “ถึงขั้นที่คุณลงมือฆ่านาง…”

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจยาว “ข้าลงมือเพราะนางพยายามฆ่าข้า และทำร้ายทุกคนที่ข้าต้องปกป้อง”

“แล้วฉันล่ะคะ?” หยางลี่เจินถาม น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความไม่มั่นใจ “คุณจะทำยังไงกับฉัน?”

เหวินเจาเหยียนขยับเข้ามาใกล้ จนเธอถอยหลังไปชนกำแพง ดวงตาของเขาสบกับเธออย่างแน่วแน่ “ข้าไม่สนว่าเจ้ามาจากไหน หรือเป็นใคร ข้าสนแค่ว่าเจ้าไม่ได้เหมือนนาง” หยางลี่เจินใจเต้นแรง เธอไม่รู้ว่าควรตอบอะไร แต่คำพูดของเขาทำให้เธอรู้สึกถึงความจริงจังบางอย่าง

“เจ้ารู้ตัวหรือเปล่า ว่าตั้งแต่เจ้าฟื้นขึ้นมา ทุกอย่างในจวนนี้เปลี่ยนไป?”

“เปลี่ยน?” เธอถามด้วยความไม่เข้าใจ

“ใช่” เขาพยักหน้า “เจ้าทำให้ข้ารู้สึกสงบ เจ้าไม่ได้เป็นภัยเหมือนนาง เจ้ากลายเป็นสิ่งที่ข้ารู้สึกว่า… อาจจะเป็นความสุข” หยางลี่เจินตกใจ คำพูดของเขาทำให้เธออึ้ง เธอไม่เคยคิดเลยว่าคนอย่างเหวินเจาเหยียนจะพูดถึงความรู้สึกแบบนี้ออกมา

“คุณหมายความว่ายังไงคะ?” เธอถามเบาๆ

เขามองเธอด้วยสายตาที่ลึกซึ้งและจริงจัง “เจ้าทำให้ข้ารู้สึกว่าโลกนี้อาจไม่ได้มีแต่ความแค้นหรือความเย็นชา ข้าไม่อยากปล่อยเจ้าไป” เธอจ้องมองเขาด้วยหัวใจที่เต้นแรงและเต็มไปด้วยคำถาม แต่ในตอนนี้ เธอรู้เพียงอย่างเดียวว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขาอาจไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

“ข้าไม่ต้องการให้เจ้าหวาดกลัวข้าอีกต่อไป” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “เพราะเจ้า… สำคัญกับข้า”

หยางลี่เจินรู้สึกถึงน้ำตาที่ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว เธอยังไม่รู้ว่าเธอควรตอบเขาอย่างไร แต่หัวใจของเธอเริ่มรู้สึกถึงบางสิ่งที่ลึกซึ้งและอบอุ่นกว่าความหวาดกลัวที่เธอเคยมีมาก่อน

หยางลี่เจินยังคงยืนนิ่ง สายตาของเธอจ้องมองเหวินเจาเหยียนอย่างไม่เชื่อสายตา คำพูดของเขายังสะท้อนอยู่ในหัว “เจ้า… สำคัญกับข้า”

เธอกัดริมฝีปากเล็กน้อย พยายามหาคำพูดออกมา “คุณรู้ว่า… ฉันไม่ใช่ซูเหมยหลิน แต่คุณยังพูดแบบนี้ คุณไม่โกรธหรือเกลียดที่ฉันมาอยู่ในร่างนี้เหรอคะ?”

เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนตอบ “ข้าไม่สนใจว่าเจ้าจะเป็นใคร… ข้าสนแค่ว่าตอนนี้ เจ้าคือคนที่อยู่ตรงหน้าข้า คนที่ข้าต้องการปกป้อง”

คำพูดนั้นทำให้หยางลี่เจินรู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้น เธอรู้สึกได้ถึงความจริงใจในน้ำเสียงและสายตาของเขา

เหวินเจาเหยียนขยับเข้าใกล้เธอมากขึ้น ดวงตาที่เยือกเย็นแต่ลึกซึ้งของเขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ “เจ้าคิดว่าข้าจะเปลี่ยนใจง่ายๆ แบบนั้นหรือ?”

เธอส่ายหน้าเบาๆ แต่ยังคงไม่กล้าสบตาเขา “ฉันไม่รู้… ฉันแค่กลัว”

เขายื่นมือไปเชยคางของเธอขึ้นเบาๆ บังคับให้เธอสบตากับเขา “เจ้าฟังข้าให้ดี ไม่ว่าเจ้าจะมาจากที่ไหน หรือเป็นใคร ข้าตัดสินใจแล้ว… ข้าจะปกป้องเจ้า ไม่ว่าจะต้องเผชิญกับอะไร”

หยางลี่เจินน้ำตาไหลออกมา เธอไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกเชื่อในคำพูดของเขา แต่ในตอนนี้ ความกลัวในใจเธอกลับคลายลงทีละน้อย

“ข้ารู้ว่าเจ้ายังไม่เชื่อข้าทั้งหมด” เขาพูดเบาๆ “แต่ข้าจะทำให้เจ้ารู้เอง ว่าคำพูดของข้าไม่ใช่แค่ลมปาก” เธอยิ้มทั้งน้ำตา แม้ยังไม่มั่นใจทั้งหมด แต่เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นที่เพิ่มขึ้นในใจ

“ขอบคุณนะคะ…” เธอพูดเบาๆ เหวินเจาเหยียนเพียงพยักหน้า ก่อนจะก้าวถอยออกไปเล็กน้อย “พักผ่อนเถอะ เจ้าต้องการเวลาเพื่อคิด” เขาหันหลังเดินออกไปจากห้อง ทิ้งให้เธอยืนอยู่คนเดียว แต่ในใจของหยางลี่เจินกลับรู้สึกสงบลงอย่างที่เธอไม่เคยรู้สึกมาก่อน

“เขา… อาจไม่ได้เลวร้ายอย่างที่ฉันกลัว” เธอพึมพำเบาๆ ก่อนจะนั่งลง พลางลูบหน้าเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว

กลางดึกคืนนั้น หลังจากจัดการธุระเรื่องการค้ากับลูกน้องจนเรียบร้อย เหวินเจาเหยียนเดินกลับมาที่ห้องด้วยท่าทีเหนื่อยล้า แต่ใบหน้านิ่งขรึมของเขากลับแฝงด้วยความสงบเมื่อคิดถึงหยางลี่เจิน

เมื่อเปิดประตูห้องเข้าไป เขาเห็นเธอนอนหลับอยู่บนเตียง ผ้าห่มหลุดลงไปครึ่งตัว เผยให้เห็นใบหน้าที่สงบและไร้เดียงสาในยามหลับ แสงจันทร์ที่ลอดเข้ามาทางหน้าต่างช่วยขับให้ใบหน้าของเธอดูอ่อนโยนขึ้น

เหวินเจาเหยียนเดินเข้าไปใกล้อย่างเงียบๆ เขานั่งลงข้างเตียง จ้องมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ใบหน้าของเขานิ่งเฉย แต่ในดวงตากลับฉายแววอ่อนโยนที่ไม่เคยมีใครเห็น

“เจ้าช่างวุ่นวายจริงๆ” เขาพึมพำเบาๆ น้ำเสียงแผ่วเบาราวกับกลัวจะรบกวนการหลับของเธอ

เขาดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวเธอเบาๆ พลางจัดให้เรียบร้อย ก่อนจะยื่นมือไปลูบแก้มเธอเบาๆ ใบหน้าของเธอในยามหลับทำให้เขารู้สึกสงบและผ่อนคลาย

“ข้าไม่เคยคิดเลยว่าเจ้าจะทำให้ข้ารู้สึกแบบนี้” เขากระซิบเบาๆ แล้วเขาก็โน้มตัวลง หอมแก้มเธอแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าเธอจะรู้สึกตัว ก่อนจะขยับตัวขึ้นไปบนเตียงและนอนลงข้างเธอ

เหวินเจาเหยียนเอื้อมมือกอดเธอไว้เบาๆ แขนของเขาพาดรอบตัวเธออย่างมั่นคงแต่ไม่รบกวน เธอขยับตัวเล็กน้อยในยามหลับ แต่ยังคงไม่ตื่น เขาจ้องมองใบหน้าของเธอที่ใกล้เพียงลมหายใจรดกัน ใจของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจอธิบายได้

“ข้าจะปกป้องเจ้า… ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น” เขาพูดเบาๆ ราวกับสัญญากับตัวเอง

คืนนั้น ทั้งสองนอนกอดกันใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามา ความเงียบสงบในห้องช่วยให้เหวินเจาเหยียนที่เหนื่อยล้ารู้สึกผ่อนคลาย และเขาหลับลงข้างเธออย่างสงบสุขเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี