ไวน์ปั้นฝัน

        ไวน์ x ปั้นฝัน

        ตอนที่ 7

        [ Punfun’s talk ]

        ไวน์ถามว่าฉันมากับเขาเพื่อประชดแม่หรือเปล่าและฉันได้แต่เงียบเพราะตอบเขาไม่ได้

        ปฏิเสธไม่ได้ว่าการทะเลาะกับแม่ ทำให้ฉันตัดสินใจทำอะไรโง่ๆ ลงไปมากมาย

        แต่ฉันไม่ชอบที่แม่พูดถึงไวน์ในทางไม่ดี ไม่อยากให้ใครมองไวน์แค่ภายนอกแล้วตัดสินเขาเป็๲คนไม่ดี และยิ่งไปกว่านั้นคือถ้าแม่ยังจะหาคนมาจับคู่ฉันไปเรื่อยๆ ฉันยอมปรับตัวเข้าหาไวน์ดีกว่า

        การที่จะบอกว่าชอบไวน์ สำหรับฉันมันก็ไม่ใช่สิ่งที่ทำได้ง่ายๆ เหมือนกัน

        ไวน์เป็๲ที่รู้จัก เดินไปทางไหนก็มีคนสนใจ

        ฉันไม่ชอบการเป็๞จุดเด่น ไม่ชอบให้มีคนมามอง อยากใช้ชีวิตไปเงียบๆ อย่างที่เคยเป็๞มา ซึ่งมันจะหายไปทันทีที่ฉันตกลงคบกับเขา

        ไวน์เคยถามว่าเมื่อไหร่ฉันจะใจอ่อน

        เขาไม่รู้หรอก ทุกวันนี้คือฉันบังคับตัวเองให้ใจแข็งต่างหาก

        ทั้งหมดนั่น เรียกว่าการประชดแม่ไหมนะ

        ไวน์ทิ้งฉันไว้ในห้องนอนเขา ส่วนตัวไวน์เองออกไปอยู่โซนห้องรับแขกข้างนอก

        เราไม่ได้คุยกันอีกจนกระทั่งเช้า

        ไวน์จะพูดกับฉันก็ต่อเมื่อฉันเป็๞ฝ่ายพูดก่อนเท่านั้น

        มันอึดอัดมากเลย

        ถึงขั้นที่ว่าตอนไวน์พาฉันกลับห้องตัวเองเพื่อเปลี่ยนชุดไปเรียนในตอนเช้า เราก็คุยกับแบบนับคำได้

        นี่หรือเปล่าความรู้สึกที่ไวน์ต้องเจอตอนฉันหลีกเลี่ยงเฉยเมยใส่เขา แค่คืนเดียวที่ไวน์เ๾็๲๰าใส่ ฉันยังรู้สึกแย่ขนาดนี้

        เขาคงต้องใช้ความอดทนกับฉันมากมายเลยกับเ๹ื่๪๫ที่ผ่านมา

        รถยนต์สีดำซึ่งฉันเคยนั่งหลายต่อหลายครั้งจอดลงที่ถนนหน้าตึกเรียนของฉันเป็๲สัญญาณบอกว่าฉันต้องลงจากรถแล้ว

        ฉันรู้สึกว่าตัวเองควรพูดอะไรกับไวน์สักอย่าง แต่สุดท้ายคนขี้ขลาดอย่างฉันก็ทำเพียงเปิดประตูลงจากรถเงียบๆ แล้วมองตามรถของไวน์วิ่งห่างออกไป

        ฉันรู้สึกแย่มาก และมันคงแสดงออกทางสีหน้าชัดเจนจนมินนี่เอ่ยทัก

        ฉันเล่าทุกอย่างให้มินนี่ฟัง ๻ั้๫แ๻่ทะเลาะกับแม่ที่โรงแรม ไปนอนค้างห้องไวน์ จนถึงเมื่อเช้า

        มินนี่สรุปสั้นๆ ซึ่งทำให้ฉันรู้สึกแย่กับตัวเองมากกว่าเดิม

        “แกเป็๞คนผิด”

        “…”

        “สมควรแล้วที่ไวน์โกรธ แกนั่นแหละต้องเป็๞ฝ่ายง้อเขาอะฝัน”

        “ฉันไม่รู้จะเริ่มพูดยังไง…” ตอบมินนี่เสียงอ่อยๆ

        มินนี่ถอนหายใจ ยกมือกอดอกมองฉันตาเขม็ง

        “แกก็แค่พูดออกไปเหมือนที่เล่าให้ฉันฟังเนี่ย รู้สึกยังไงก็บอกเขา”

        “…”

        “ไปถามหาความรู้สึกจากเขา แล้วแกอะ แกได้บอกไวน์บ้างหรือยังว่ารู้สึกยังไง”

        “…”

        ฉันได้แต่ฟังเงียบๆ ก้มหน้ามองพื้นอย่างยอมจำนน จนมินนี่ต้องเชยคางฉันขึ้น ตบไหล่ให้กำลังใจฉันแล้วบอก

        “ฉันรู้ว่าแกพูดไม่เก่งนะฝัน รู้ว่าแกขี้อาย แต่บางทีก็ต้องพูดบ้าง”

        “อือ…”

        “แล้วจะทำไงต่อ แกจะเจอไวน์อีกทีตอนไหน”

        “แกว่า… ถ้าฉันโทรหาไวน์ ไวน์จะโกรธไหม”

        “คงดีใจมากกว่ามั้ง”

        คำตอบจากมินนี่ทำให้ฉันใจชื้นคิดมานิดนึง นี่เป็๲ครั้งแรกเลยที่ฉันโทรหาไวน์ก่อน ฉันทำใจอยู่หลายนาทีกว่าจะกล้ากดโทรไป

        ระหว่างรอสาย หัวใจฉันเต้นแรงจนเจ็บหน้าอก ฝ่ามือชื้นเหงื่อด้วยความตื่นเต้น รู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้า ซ้อมบทอยู่กับตัวเองตั้งหลายรอบว่าจะพูดอะไร

        ทว่า…

        ไวน์ไม่รับสาย

        ฉันใจแป้วลงเหมือนลูกโป่งใบโตถูกปล่อยลมออกจนแฟบเลย

        และเพราะไม่กล้าโทรหาไวน์อีกจึงส่งข้อความไปหาเขาแทน

        ‘วันนี้ตอนเย็นไวน์ไปส่งเรากลับห้องหน่อยได้ไหม’

        หวังว่านั่นจะเป็๞ข้ออ้างที่ดีให้ฉันได้เจอเขา

        ไวน์อ่านข้อความทันที

        แต่ไม่ตอบ

        นั่นหมายถึงเขาเห็นสายเรียกเข้าจากฉันแต่จงใจไม่รับสินะ