ฮ่าาาาาาาา...ชายกำยำคนหนึ่งหัวเราะออกมา แล้วพูดว่า "ในเมื่อพรรคเงาจันทร์ของพวกเรา กับ วิหารไท่ชิง แต่ไหนแต่ไรมาก็ไม่เคยญาติดีกันอยู่แล้ว เพียงฆ่าเ้าทิ้ง กำจัดเสี้ยนหนามของพรรคเงาจันทร์ไปหนึ่งคน มันจะเป็อะไรไป ฮ่าาาาาาาาา
วิหารไท่ชิงกับพรรคเงาจันทร์ มีสัญญาสงบศึกร้อยปี หรือว่าเ้า้าจุดฉนวนส่งคราม นางพูดออกมาด้วยความเคียดแค้น
""ฮ่าาา แม่หนูน้อยจากวิหารไท่ชิง ช่างโง่เคลานัก ป่าสะบั้นจันทร์แห่งนี้ห่าวใกลผู้คน ถึงจะฆ่าเ้าทิ้งก็ไม่มีใครมาเห็นหรอก ฮ่าาาาา ทันใดนั้นชายกำยำคนที่สองพลันก้าวออกมาแล้วพูดว่า.. ""พี่ใหญ่ ก่อนจะฆ่านางทิ้ง ไยพวกเราไม่เล่นสนุกกับร่างกายอันงดงามยั่วยวนของนางก่อนเล่า ฮ่าาาาา
น้องรองช่างมีความคิดที่ประเสริฐนัก ฮ่าาา
ชายกำยำ5คนจากพรรคเงาจันทร์ สองคนอยู่ขอบเขตพลังยุทธสถิติญญาขั้นต้นอีกสามคนอยู่กำเนิดิญญาขั้นสูง ทั้ง5คนฝึกตนวิถีกายา
พวกมันทั้ง5มีร่างกายที่แข็งแกร่ง
หญิงสาวที่กำลังโดนทำร้ายอยู่นั้นอยู่ขอบเขตพลังยุทธสถิติญญาขั้นสูง ฝึกวิถีลมปราณ ความเป็จริงชายกำยำทั้ง5คนไม่น่าจะใช่คู่มือของนางเสียด้วยซ้ำ ความเป็ไปได้หนึ่งเดียวที่นางมีสภาพเช่นคงเพราะการต่อสู้กับสัตว์อสูรจนได้รับาเ็ก่อนหน้านี้ แล้วโชคร้ายดันมาเจอกับชายทั้ง5คน ทั้ง5คนคงอาศัยจังหวะที่นางาเ็อยู่ เลยคิดลงมือกับนาง
หญิงสาวกระอักเืออกมาคำหนึ่ง แล้วสบถไปว่า "ไอ่พวกต่ำช้า วันนี้ต่อให้สู้จนตัวตายข้าก็ไม่ยอมให้พวกสวะชั้นต่ำอย่างพวกเ้ามาย่ำยี
หรอก พูดจบนางก็ประสานฝ่ามือเข้าด้วยกัน บังเกิดเป็ลมปราณสายหนึ่งปรกคุมไปทั่วร่าง แล้วแปรเปลี่ยนเป็รูปแบบโจมตี พุ้งไปทางด้านหลังใส่ชายอีกคนที่ล้อมนางใว้ จนชายคนนั้นกระเด็นออกไป5เมตร
บัดซบ... ชายที่โดนโจมตี สบถออกมา .. จะตายอยู่แล้วยังคิดจะทำร้ายข้า พูดแล้วชายคนนั้นก็พุ้งเข้าใส่หญิงสาวแล้วต่อยออกไป ตูมมมมม บังเกิดเป็เสียงะเิ หมัดที่ต่อยออกไปนั้นกระทบเข้ากับลมปราณที่คุมร่างของนาง แทนที่นางจะเป็ฝ่ายได้รับาเ็ แต่กลับเป็ชายคนที่พุ้งใส่กระเด็นกลับมาด้วยแรงสะท้อนสะงั้น ชายคนนั้นกระอักเืออกมา
น้องห้า.. อย่าประมาทนาง วิถีลมปราณของนางนั้นลึกล้ำ พวกเราตั้งค่าย พอพูดจบทั้งห้าคนก็รวมตัวกันเป็รูปเสี้ยวพระจันทร์ โดยชายที่เป็พี่ใหญ่ยืนหน้าสุด ถัดมาตำแหน่งที่สองคือพี่รองของกลุ่ม
เหอะ.. ลอมชิมค่ายกล จันทร์กวาดนภาหน่อยเป็ไง ค่ายกลนี้มีความสามารถในการทะลวงเกราะป้องกัน ที่พวกมันงัดไม้ตายค่ายกล มาใช้
เพราะว่าลมปราณที่คุ้มกันของหญิงสาวนั้นมีความสามารถในการป้องกัน โจมตี และสะท้อนความเสียหาย หญิงสาวไม่ได้พูดอะไร คนพลันกุมหน้าอกใว้เพราะาเ็ แม้จะสะท้อนความเสียหายแต่กระนั้นตัวผู้ใช้ก็ได้รับแรงกระทบจากการโจมตีเช่นกัน นางรู้ชะตากรรมของตัวเองดีว่าวันนี้คงต้องตกตาย นางก็พรึ่มพรำกับตัวเอง.. อาจารย์ ข้าคงทำให้ท่านผิดหวังแล้ว นางหลับตาลงทันใดนั้นลมปราณที่เข้มข้นกว่าเก่าพุ้งออกมาเป็สาย นางรีดเค้นลมปราณออกมาทั้งหมด
น้องสองเร็วเข้านางคิดจะะเิลมปราณ เพื่อลากพวกเราให้ตกตายไปด้วยกันกับนาง พี่ใหญ่ของกลุ่มพลันพูดออกมาด้วยความร้อนใจ เพราะว่าค่ายกลที่พวกมันกำลังใช้นั้น ต้องใช้เวลาในการรวบรวมพลังจากคนที่ห้ามารวมใว้ที่คนหน้าสุด หากปล่อยให้นางเค้นลมปราณออกมาทั้งหมดละก็ คงได้ตกตายไปพร้อมกับนางเป็แน่..
"" พี่ใหญ่.. อีกสามอึดใจรอไปก่อน
พวกเ้า....พวกเ้าทั้งหมด... พวกพรรคเงาจันทร์ วันนี้ข้าจะลากพวกเ้าไปลงนรกพร้อมกับข้า หญิงสาวกัดฟันพูดด้วยความแค้นใจ แต่ทว่านางยังรีดเค้นลมปราณออกมาไม่หมด ชายทั้งคนก็พุ้งเข้าใส่นางแล้ว ชายคนที่ยืนหน้าสุดต่อยหมัดออกไป ตูมมมมม เสียงปะทะะเิออกมาเสียงดังสนันป่า ต้นไม่ใบหญ้าแถบนั้นไม่เหลือชิ้นดี หญิงสาวกระเด็นออกไปไกลนับ30เมตร
ร่างของนางที่ลอยกระเด็นออกไปนั้นยังไม่ตกถึงพื้น ิเฉิงที่แอบดูอยู่นานพลันพุ้งเข้าไป มือซ้ายโอบกอดเอวของนางใว้ แล้วพาลงพื้นอย่างนุ่มนวล คนทั้งสองพลันสบตากัน ิเฉิงที่เ็าพลันต้องตกตะลึงไปชั่วขณะเพราะเสน่ห์ของนาง ใบหน้าของนางคล้ายดอกไม้ที่พลิบาน ผิวของนางนั้นขาวใสราวกับหยก ดวงตาที่คมวาว ราวกับหงส์ชวนให้ผู้สบตาต้องมนต์สะกด
หลังจากิเฉิงว่างร่างของนางลงพื้นด้วยความนิ่มนวล แล้วหันกลับมาตบตากับชายกำยำห้าคนพลันพูดว่า เพื่อผนึกแค่ชิ้นเดียวแล้วพวกเ้ากลับรุมทำร้ายหญิงบอบบางคนหนึ่ง ช่างเป็สุภาพบุรุษเสียจริง
""ชายพี่ใหญ่พลันพูดขึ้นในใจ ... "เร็วยิ่งนัก เป็การเคลื่อนที่ ที่เร็วมาก หลังตกตะลึงกับความเร็วของิเฉิง ชายพี่ใหญ่ก็ตรวจสอบดูิเฉิง
""เหอะ... ก็แค่ขอบเขตพลังยุทธกำเนิดิญญาขั้นกลาง กลับกล้ามาอวดดีต่อหน้าข้า ใส่หัวไป""" คนตะคอกใส่ิเฉิง
แต่ทว่าิเฉิงกลับยิ้มออกมา ิเฉิงไม่ได้พูดอะไรอีกเพียงพริบตา ิเฉิงก็หายไปจากตรงนั้นทิ้งใว้แต่เพียงเงาที่ค่อยๆจางหาย
""อ๊าาาา เสียงกรีดร้องด้วยความเ็ป ชายคนที่ยืนด้านหลังสุดโดนกระบี่ฟันขาขาดลงไปนอนกับพื้น ชายพี่ใหญ่หันหลังกลับไปดูก็พบว่าน้องห้าของตนขาขาดไปข้างลงไปพื้นตระเกียกตระกายอยู่พื้น ถัดไป10เมตริเฉิงที่ยืนหันหลังถือกระบี่อยู่ก็หันหน้ากลับมา ใบหน้าเรียบเฉยไม่มีอารมณ์ความรู้สึกอะไรทางสีกน้า
ผู้ฝึกวิถีกระ ชายพี่ใหญ่พลันโพล่งออกมา เป็ผู้ฝึกวิถีกระบี่ ""อายกระบี่เหยียบเย็นทิ้มแทงยิ่งนัก ชายพี่ใหญ่พูดขึ้นในใจ คนผู้นี้อันตราย""
น้องรอง น้องสาม น้องสี่ ทิ้งน้องห้าใว้ พวกเราหนี ไม่"" พี่ใหญ่อย่าทิ้งข้า ช่วยข้าด้วยยยยย
น้องห้า ใว้พี่ใหญ่จะมาแก้แค้นให้เ้า พวกเราไป พลันพูดจบคนก็พุ้งหนีด้วยความหวาดกลัว ถึงแม้กายาของพวกมันจะแข็งแกร่ง แต่ด้วยความเร็วที่มองไม่เห็นของิเฉิงบวกกับวิถีกระบี่ ที่อันตรายนั้น มันลองชั่งใจแล้วยังไงก็สู้คนผู้นี้ไม่ได้
เหอะ..คิดจะหนี ิเฉิงพลันยิ้มออกมา พริบตาเดียวร่างของิเฉิงก็ค่อยๆจางหาย แล้วไปปรากฏที่ด้านหน้า ชายพี่ใหญ่ การเคลื่อนไหวของิเฉิงนั้น ดูลึกล้ำ เหมือนเงาพราย อย่างไงอย่างงั้น ฉึก.... เสียงกระบี่เสียบเข้าไปในหน้าอกของชายพี่ใหญ่ แต่เสียบเข้าไปได้เพียงหนึ่งนิ้วเท่านั้น เพราะวิถีที่มันฝึกคือวิถีกายา ร่างกายย่อมมีความแข็งแกร่งบวกกับพลังยุทธที่ต่างกันหนึ่ง่ใหญ่กระบี่จึงเสียบไม่ทะลุ ิเฉิงพลังยุทธเพียงกำเนิดิญญาขั้นกลางเท่านั้น แต่ชายคนนี้พลังยุทอยู่ที่ขอบเขตสถิติญญา
เพราะพลังที่ต่างกันหนึ่ง่ใหญ่กระบี่ของเขาจึงเสียบไม่ทะลุ ถึงแม้พลังจะต่างกัน แต่วิถีเคล็ดกระบี่ของิเฉิงนั้นพิสดาลยิ่ง ท่าร่างที่ใช้ออกไปเหมือนจะรุกแต่เป็รับ เหมือนจะรับแต่เป็ ชายกำยำจึงมองการโจมตีิเฉิงไม่ออก เ้า... เ้ากล้าทำร้ายข้า จากนั้นชายพี่ใหญ่จึงต่อยหมัดเข้าใส่ิเฉิง ในระยะห่างกันเพียงสองก้าว ิเฉิงหลบไม่ทันอยู่ หมัดพุ้งเข้าใส่หน้าอกิเฉิงเต็มๆ ิเฉิงกระเด็นออกไปแล้วกระอักเืออก
9K
