(จบ)ท่านอาหยุดตามใจข้าเสียที

บทที่ 43 จับปลาในน้ำขุ่น

สนมหลานที่เมื่อครู่ยังยิ้มอยู่ควบคุมสีหน้าอย่างฉับพลัน หลังจากที่เห็นสนมเหมย นางก็เว้นระยะจากอวิ๋นอินอินอย่างไร้สุ้มเสียง

อวิ๋นอินอินเห็นท่าทีของอีกฝ่ายอยู่ในสายตา ก็ยกยิ้มแล้วนำหลานเยว่และพวกจากไป

“องค์หญิง ไม่ทรงบอกกล่าวกับพระสนมหลานสักคำหรือเพคะ?”

“ไม่ทำให้พระสนมหลานวางตัวลำบากดีกว่า พวกเราเปลี่ยนไปที่อื่นเถิด”

หงรื่อพยักหน้า แม้องค์หญิงอายุยังน้อย แต่กลับมีจิตใจละเอียดอ่อน รุกถอยอย่างเหมาะสม นางแอบหันกลับไปมองก็เห็นสนมหลานกำลังเดินไปหาสนมเหมย จากนั้นสนมเหมยก็จับมือนางด้วยสีหน้าสนิทสนม

“ช่างไม่เข้าใจจริง ๆ เลยเพคะ ผู้ที่บอบบางอ่อนโยนเช่นสนมหลาน เหตุใดจึงไปอยู่ร่วมกับสนมเหมยที่ร้ายกาจได้ อีกทั้งยังเป็นมิตรกันมานานหลายสิบปี”

เมื่อได้ยินคำพูดของหลานเยว่ อวิ๋นอินอินหัวเราะ “เจ้าคิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกนางดีจริง ๆ หรือ?”

ผู้ที่มีผลประโยชน์ทับซ้อนกันจะมีความสัมพันธ์เฉกพี่น้องอย่างแท้จริงได้อย่างไร? ที่มีก็เป็นเพียงการรักษาความสมดุลและความอดกลั้นเท่านั้น

หลานเยว่หันกลับมามอง “พวกนางทั้งพูดคุยทั้งหัวเราะ ดูไปแล้วเบิกบานอย่างมากเลยนี่เพคะ”

อวิ๋นอินอินเพียงยิ้ม ไม่พูดให้มากความอีก และถือโอกาสที่สนมหลานอยู่ข้างนอก พาพวกหลานเยว่ไปที่ตำหนักที่อวิ๋นหมิงอวี่อยู่ นางกลัวว่าถ้าเข้าทางประตูหลักจะถูกองครักษ์และขันทีพบเข้า จนทำให้สนมหลานไม่พอใจ อวิ๋นอินอินจึงเลาะไปตามกำแพง แอบเข้าไปถึงให้หน้าต่างของหอตำรา

“องค์หญิง พวกเราทำเช่นนี้ไม่ค่อยดีกระมังเพคะ…”

หากถูกคนพบเข้า ที่จะเสีย ก็มิใช่เสียหน้าเพียงเล็กน้อยแล้ว

“วางใจเถิด พี่สามเคยบอกว่าปกติแล้วเขาอ่านตำราอยู่ในตำหนักเพียงคนเดียว ไม่มีใครมาค้นพบพวกเราที่นี่หรอก”

แม้อวิ๋นอินอินจะกล่าวเช่นนี้ แต่หลานเยว่กลับหงรื่อก็ยังรู้สึกประหม่าเป็นอย่างมาก ตั้งแต่เด็กจนโต พวกนางยังไม่เคยทำเรื่องหลบ ๆ ซ่อน ๆ เช่นนี้มาก่อน

“พี่สาม พี่สาม? พี่สามท่านอยู่หรือไม่?”

อวิ่นอินอินตะโกนเรียกผ่านรอยแยกของหน้าต่างเข้าไปด้านใน

ในห้อง อวิ๋นหมิงอวี่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว จึงวางตำราลง เดินไปยังข้างหน้าต่างอย่างช้า ๆ หลังจากได้ยินเสียงว่าพี่สามนั้น บนใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาทันที เขารีบยื่นมือไปเปิดหน้าต่างออก ในยามที่เห็นอวิ๋นอินอินยืนอยู่ด้านนอก เขาทั้งตกใจและดีใจ

“เจ้าเก้าน้อย เหตุใดเจ้าจึงไม่เข้าทางประตูหน้าเล่า?”

“ประตูหน้ามีองครักษ์น่ะสิ!” อวิ๋นอินอินกล่าวจบ สองมือก็จับขอบหน้าต่างทั้งสองข้าง “พี่สาม ท่านถอยไปหน่อย ให้ข้าปีนเข้าไปก่อน”

อวิ๋นหมิงอวี่ตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นถอยหลังไปสองก้าว ต่อจากนั้นเขาก็เห็นน้องเก้าของตนยันขอบหน้าต่าง เหยียบกรอบ กระโดดอย่างคล่องแคล่ว เข้ามาอยู่ในห้องแล้ว

“เจ้าเก้าน้อย นี่เจ้าไปเรียนมาจากที่ใด?”

“เรียนรู้จนเก่งกาจด้วยตนเองเพคะ!”

อวิ๋นอินอินยิ้มอย่างภูมิใจครั้งหนึ่ง เพราะตอนเด็ก เพื่อที่จะหนีเรียน หน้าต่างห้องนางก็ถูกเหยียบเสียไปตั้งหลายบานแล้ว

“องค์หญิง แล้วพวกเราจะทำอย่างไรเล่าเพคะ?” หงรื่อมองอวิ๋นอินอินอย่างร้อนใจ “คงไม่ดีหากจะยืนอยู่ข้างนอกตลอดนะเพคะ”

ไม่รอให้อวิ๋นอินอินตอบสนอง อวิ๋นหมิงอวี่ก็ยื่นเก้าอี้ตัวหนึ่งส่งไป จากนั้นนำเก้าอี้อีกตัวหนึ่งไปวางใต้หน้าต่างด้านในตำหนัก ทำเป็นที่เหยียบเท้าแบบง่าย ๆ ให้พวกหลานเยว่ทั้งสองคนสามารถเข้ามา

“พี่สาม ท่านช่างฉลาดเหลือเกิน ไม่เสียทีที่เป็นสมองของคนเรียนตำรา”

“เอาเถิด อย่ามัวแต่ชม มาพูดคุยเป็นเพื่อนพี่สามดีกว่า” อวิ๋นหมิงอวี่ดึงอวิ๋นอินอินมานั่งลงข้างโต๊ะตำราของตน ถามอย่างเป็นกังวลว่า “บาดแผลก่อนหน้านี้หายดีทั้งหมดแล้วหรือ? เจ้าคงไม่รู้ว่าหลังจากข้าได้ยินเรื่องทั้งหมดที่พระราชตำหนักเฉียนคุน ข้าก็กังวลแทบตาย จะไปดูอาการเจ้าที่ตำหนักของเสด็จอาทันที แต่…”

อวิ๋นหมิงอวี่พูดไปเพียงครึ่งหนึ่ง อวิ๋นอินอินก็เข้าใจ ในสถานการณ์ตอนนั้น สนมหลานไม่มีทางยอมให้เขาไปแน่ 

“พี่สามโปรดวางใจเพคะ บาดแผลของข้าหายดีหมดแล้ว ตำหนักของเสด็จอาล้วนเต็มไปด้วยยาชั้นดี แม้แต่แผลเป็นก็ไม่หลงเหลือเพคะ”

“โชคดีที่มีเสด็จอาทรงช่วยเหลือเจ้าไว้ ไม่เช่นนั้นวันนั้น…” อวิ๋นหมิงอวี่ถอนหายใจ “เหตุใดเสด็จพ่อจึงทรงใจร้ายเช่นนั้น ต่อให้ทรงสงสารน้องห้าก็ไม่ควรไม่สนใจความปลอดภัยของเจ้า”

เขาไม่สนใจความปลอดภัยของนางที่ไหนกัน ตอนนั้นเขาต้องการจะตีนางให้ตายจริง ๆ ต่างหาก

ถึงเวลานี้ เมื่ออวิ๋นอินอินคิดถึงแววตาของอวิ๋นตี้ หัวใจของนางยังคงรู้สึกหนาวเหน็บอยู่เลย

“พี่สาม หลายวันที่ข้ารักษาบาดแผลนี้ มีคนไปตรวจสอบเรื่องนี้หรือไม่เพคะ?”

อวิ๋นหมิงอวี่ส่ายหัว “ในตำหนักของสนมเหมยมีข่าวออกมา บอกว่าองค์ชายห้าตกใจจึงได้กล่าววาจาเลอะเลือน ในความเป็นจริงแล้วในตอนนั้นเป็นเขาที่สะดุดล้มลงไปในน้ำเอง” 

เมื่อได้ยินคำตอบนี้ อวิ๋นอินอินคิดถึงคำพูดก่อนหน้าของเซวียนเหยียนฟู่ ในใจนางก็รู้สึกสับสน เกิดอะไรขึ้นกันแน่ เสด็จอาบอกว่าเขารู้ว่าคนร้ายตัวจริงเป็นใครนี่ หรือเสด็จอาหลอกข้ากัน?

เป็นไปไม่ได้ คนแบบเสด็จอาย่อมไม่พูดโกหก!

“สนมเหมยโป้ปด!” อวิ๋นอินอินกล่าวอย่างมั่นใจ

“เหตุใดเจ้าจึงคิดเช่นนี้?”

“สนมเหมยเป็นผู้ใดกันเล่า มีคนทำร้ายบุตรชายของนางถึงเพียงนี้ จากนิสัยของนางคงไม่มีทางยอมจบ จะต้องตรวจสอบจนถึงที่สุด ต่อให้องค์ชายห้ากล่าวจริง ๆ ว่าเป็นตัวเขาที่พลาดตกน้ำ นางก็ต้องถือโอกาสนี้ทำบางอย่างแน่ แต่บัดนี้ นางกลับสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด” อวิ๋นอินอินเม้มปาก “ดังนั้น เรื่องจะต้องไม่ง่ายอย่างที่นางกล่าวแน่เพคะ”

อวิ๋นหมิงอวี่ได้ยินคำพูดของอวิ๋นอินอิน เขาพลันยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ

“พี่สาม ท่านหัวเราะสิ่งใดกัน ท่านเองก็รู้สึกเช่นนี้ตั้งแต่แรกแล้วใช่หรือไม่?”

“ไม่นานมากนักหรอก เพียงไม่กี่วันนี้ ข้าอยู่ว่างไร้เรื่องราว จู่ ๆ จึงคิดขึ้นมาได้ เจ้าเก้าน้อย ตอนนี้เจ้าฉลาดยิ่งกว่าพี่สามเสียอีก” อวิ๋นหมิงอวี่กล่าว พร้อมลูบผมของอวิ๋นอินอินอย่างเอ็นดู

ส่วนอวิ๋นอินอินกลับดันมือของเขาออก พร้อมยิ้มให้

หลานเยว่และหงรื่อที่ยืนอยู่ในมุมเมื่อเห็นภาพนี้ บนใบหน้าก็ปรากฏเป็นรอยยิ้มขึ้นมา ในราชวังลึกล้ำไร้ไมตรีนี้ ที่แท้ก็ยังมีผู้ที่ปฏิบัติต่อองค์หญิงอย่างจริงใจอยู่

“พี่สาม เช่นนั้นท่านทราบหรือไม่ว่า เหตุใดสนมเหมยจึงได้กล่าวต่อภายนอกเช่นนี้?”

“หืม… เรื่องนี้หรือ บางทีอาจเป็นเพราะนางตรวจสอบพบคนร้ายตัวจริงแล้ว แต่คนร้ายตัวจริงผู้นี้ไม่อาจพูดออกมาได้ หรือนางอาจถูกคนร้ายตัวจริงผู้นี้ข่มขู่ จึงได้เลิกการตรวจสอบ” อวิ๋นหมิงอวี่จิบน้ำชาเล็กเบา ๆ กล่าวต่อไปว่า “ไม่ว่าจะเป็นแบบใด คนร้ายตัวจริงผู้นี้ก็ทำให้คนสงสัยจริง ๆ”

เมื่ออวิ๋นอินอินได้ฟัง ก็พลันยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

“ในเมื่อพี่สามสงสัย มิสู้พวกเรามาลองสืบกันดูเล่าเพคะ?”

อวิ๋นหมิงอวี่สีหน้าเปลี่ยนทันที มองอวิ๋นอินอินอย่างจริงจัง

“เจ้าเก้าน้อย เจ้าอยู่นิ่ง ๆ เถิด ในวังหลวงแห่งนี้เรื่องที่ทำให้ผู้คนสงสัยมีมากมายนัก ผู้ที่อยากรู้อยากเห็นก็มีเต็มไปหมด แต่เจ้าลองดูสิว่ามีผู้ใดไปสืบค้นกัน? ในวังแห่งนี้แม้ภายนอกคลื่นลมสงบ หากแต่แท้ที่จริงแล้วคลื่นลมภายในนั้นปั่นป่วน เจ้าระวังอย่าเป็นผู้ที่กวนน้ำให้ขุ่นคนนั้น”

อวิ๋นอินอินก้มหน้างุด อวิ๋นหมิงอวี่ก็คิดว่านางฟังคำโน้มน้าวตนแล้ว แต่คิดไม่ถึงว่านางจะเงยหน้าขึ้นอย่างกะทันหัน โค้งริมฝีปากยิ้มอย่างซุกซน

“ข้าไม่กลัวหรอกเพคะ ข้ากลับจะกวนจนวังหลังแห่งนี้ พลิกแม่น้ำคว่ำทะเล จากนั้นค่อยจับปลาในน้ำขุ่นให้ดู!”

มองดูอวิ๋นหมิงอวี่ที่ตะลึงไป อวิ๋นอินอินก็เทชาส่งไปยังเบื้องหน้าของเขา “พี่สาม ท่านจะจับปลากับข้าหรือไม่เพคะ?”

อวิ๋นหมิงอวี่เงียบไปครู่หนึ่ง แต่ก็ยื่นมือออกมา รับชาจากอวิ๋นอินอินมาจิบ พร้อมยิ้มอย่างขมขื่น

“ข้าจะทำเช่นไรได้ จะปล่อยให้เจ้าไปเสี่ยงอันตรายเพียงคนเดียวได้หรือ? อีกอย่าง ไม่แน่ว่าข้าจะสามารถจับปลาตัวใหญ่จากในกระแสน้ำขุ่นนี้จริง ๆ ก็ได้!”

“พี่สามช่างมีคุณธรรมนัก! เช่นนั้นพวกเราก็เริ่มจากคนร้ายตัวจริงที่วางแผนทำร้ายองค์ชายห้าเถิดเพคะ!”