ดันเจี้ยน x ดันเจี้ยน

          ท้องฟ้ายามค่ำคืนมืดสนิทปกคลุมด้วยเมฆหนาที่บดบังแสงจันทร์ สวนสาธารณะแห่งนี้เงียบสงัดพื้นที่รอบข้างรายล้อมด้วยต้นไม้ใหญ่ที่มีกิ่งก้านสาขาซับซ้อนทำให้เกิดเงามืดทาบทับลงบนลานหญ้าด้านล่าง ลมเย็นพัดผ่าน ใบไม้ไหวซู่ซ่า มาพร้อมกับเสียงฝีเท้านับหลายคู่ที่มุ่งตรงมา

          ทั้งหมดวิ่งตัดลานโล่งของสวนสาธารณะมีเสียงเท้าหนัก ๆ แตกต่างจากเสียงอื่น ๆ ไล่ตามหลัง พวกเขาใช้ต้นไม้เป็นแนวกำบังจากการโจมตีในความคิดของเจ้าสัตว์ประหลาดมีเพียงการตามล่าฆ่าสิ่งมีชีวิตที่พบเห็นเท่านั้นส่วนผู้ที่กำลังถูกไล่ล่าก็ตั้งหน้าตั้งตาวิ่งอย่างดุเดือดความเร็วและระยะห่างของทั้งสองฝ่ายต่างกันไม่มากนัก

          “ฮึ่ม มันเข้าใกล้มาแล้ว”

          เสียงร้องเตือนของทาดาชิดังขึ้น

          เรย์ไม่ว่างถามพลิกตัวม้วนออกด้านข้างไปก่อนตามสัญชาตญาณ จากนั้นก็เห็นรยางค์พุ่งเฉียดตัวไป เขานั้นนับว่าตอบสนองฉับไว้ส่วนคนที่หลบไม่ทันล้วนถูกฟาดจนตัวลอยกระเด็น หน้าอกของพวกเขายุบลงดูแล้วไม่น่าจะมีชีวิตรอดไปได้

          พวกเขาล่อมันมาถึงลานจัตุรัสที่มีทางเชื่อมสู่ภายในตัวอาคารขณะกำลังวิ่งหนีเข้าไปด้านใน จู่ ๆ โครงสร้างหลังคาทางเชื่อมยุบตัวลงเมื่อเจ้าสัตว์ประหลาดกระโจนพรวดเดียวขึ้นไปอยู่ด้านบน

          ทันใดนั้นตัวของมันพุ่งเฉียงทะลุหลังคาลงมา

          "เสร็จกัน! —เรย์!"

          เรย์ได้ยินเสียงตะโกนของเคนจิเขาก็หันหลังกลับอย่างรวดเร็วเอี้ยวสุดตัวหลบกรงเล็บที่พุ่งเข้าหาได้อย่างฉิวเฉียด

          ผนังถูกเจาะทะลุ

          "..อึก!"

          'ถ้าโดนการโจมตีเมื่อกี้เข้าไป มีหวังตายสถานเดียวแน่'

          ถึงจะครวญในใจแต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ยอมให้เวลาคิด

          เจ้าปีศาจใช้ประโยชน์จากแรงบิดของการหมุนตัวปล่อยแขนอันยืดยาวผิดปกติกวาดในแนวขวางเข้าหาเคนจิซึ่งวิ่งอยู่อีกด้าน

          เห็นความยาวแขนของอีกฝ่ายเรย์ตัดสินใจได้ทันทีว่าต่อให้ถอยก็ถูกตามทันอยู่ดี

          —มีแต่ต้องฟันทิ้่งเท่านั้น!

          เมื่อตัดสินใจมือจึงชักดาบอย่างรวดเร็วรีเฟล็กซ์ของร่างกายก็ตอบสนองทันทีเช่นกัน

          ถึงคมดาบจะพุ่งเข้าตัดแขนที่ยาวอย่างบิดเบี้ยวแต่ปีศาจก็ยังไม่หยุดชะงัก แม้คมดาบจะฝังลงไปบนผิวหนังมือยังยืดตรงมายังร่างของเรย์โดยไม่สนใจและเพียงเสี้ยววินาทีก่อนปลายนิ้วจะทะลวงเข้าบริเวณหน้าอก

          อสูรสี่ขาตัวใหญ่ได้ดีดกระแทกใส่ร่างของปีศาจจนปลิวไปจากตำแหน่งเดิมมัตสึบาระรีบแกะสลักระเบิดมือโยนตามทิศทางที่มันลอยไป

          "ปลอดภัยหรือเปล่าเรย์!?"

          พอเรย์หันไปหาเขาก็พบฮารุโตะสะพายปืนวิ่งตามมาหน้าตาตื่น

          “ฉันไม่เป็นไร… ที่สำคัญ”

          เขากัดฟันกรอด

          อสุรกายตรงหน้ารับแรงระเบิดเข้าไปเต็ม ๆจนมีสภาพผิวหนังภายนอกเละเทะ มันกำลังลุกขึ้นยืนตระหง่านปัดอกและท้องตัวเองซึ่งเป็นแต้มดำ ๆ เพราะสะเก็ดระเบิดมีเหล็กสองสามชิ้นปักทะลุหนังของมัน แต่เมื่อดูจากที่มันเริ่มก้าวมาหาอีกครั้งเขาคิดว่ามันไม่ได้กระเทือนอะไรนัก

          อสุรกายอ้าปากโชว์ฟันแหลมคมยกยิ้มแบบสัตว์นักล่า ร่างกายที่มีบาดแผลเริ่มสมานตัวจนราวกับการต่อสู้ที่ผ่านมาไม่ได้สร้างความเสียหายให้มันมากมายหากปล่อยให้สถานการณ์เป็นเช่นนี้ต่อไปพวกเขาคงไม่มีวันเอาชนะได้แน่

          “นี่เป็นเรื่องจริงรึพวกเรากำลังทำอะไรอยู่ แค่ตั้งรับก็เต็มกลืนแล้วแบบนี้จะไปชนะมันได้ยังไง...สถานการณ์เลวร้ายสุด ๆ เลย”

          ฮารุโตะเริ่มท้อถอยเมื่ออีกฝ่ายดูเหมือนจะฆ่ายังไงก็ไม่ตาย

          “รีบถอยเข้าไปในอาคารวิ่งไป! เร็วเข้า! เร็วเข้า!”

          โทชิโร่ตะโกนสั่งการ

          ใช่แล้ว ตอนนี้พวกเขาทำได้แค่วิ่งเท่านั้น

          ที่นี่คืออดีตอาคารสำนักงานหนึ่งในหมู่ตึกรามซึ่งรายล้อมรอบชุมชนหลัก ห่างออกมาเล็กน้อยจากโรงแรมซันพลาซ่า

          ทันทีที่เจ้าสัตว์ประหลาดเดินตะแคงก้มตัวเพื่อให้ผ่านช่องประตูเข้ามามันรีบบิดข้อต่อในมุมอันเหลือเชื่อ หลบคมดาบของโทชิโร่ที่หมายสะบั้นศีรษะ เจ้าสัตว์ประหลาดคิดจะโจมตีสวนกลับแต่อีกฝ่ายมุดหลบหลังเสาหายไปจากสายตาเสียแล้ว

          ด้วยความใหญ่เทอะทะกับพื้นที่คับแคบส่งผลให้เจ้าสัตว์ประหลาดจับไม่ได้ไล่ไม่ทันถูกทั้งลูกกระสุนและคมดาบเข้าโจมตีจากทุกมุมอับที่ปรากฏ

          เสียงดาบเฉือนเนื้อกับเสียงกระสุนปืนก้องไปทั่วโถงรับรอง

          พวกเขาซ่อนตัวเพื่อซุ่มโจมตีใช้ยุทธวิธีรบแบบกองโจรอีกครั้งอาศัยความคับแคบของพื้นที่เมื่อเทียบกับขนาดตัวของมันเพื่อชิงความได้เปรียบบีบศัตรูให้เคลื่อนไหวได้ลำบาก ต่อให้เป็นโทชิโร่ก็ไม่สามารถเผชิญหน้ากับมันแบบตรงๆ ไหว

          มันกรีดร้องครวญครางทวีความดังเหวี่ยงรยางค์อย่างแรงปักลึกกับผนัง แล้วดึงตัวเองขึ้นไปให้พ้นจากดงกระสุน บริเวณแผ่นหลังมีรยางค์งอกเพิ่มออกมาหลายเส้นบิดงอราวกับแส้ สะบัดฉวัดเฉวียนอย่างบ้าคลั่งฟาดทุกอย่างที่ขวางหน้าทันทีเมื่อดิ่งลงพื้น

          คนที่ทันระวังตัวแต่ต้นและตอบสนองต่อสิ่งที่รุกเข้ามาในฉับพลันโดยอัตโนมัตินั้นต่างกลิ้งหลบกระจัดกระจายกันออกไปแต่ไม่ใช่กับอีกหลายคน บางส่วนถูกการโจมตีอันรุนแรงฟาดใส่จนแน่นิ่ง

          มัตสึบาระซึ่งแนบตัวอยู่หลังเสาซึ่งใกล้ศัตรูที่สุดไม่ทันได้เห็นภาพรวมทำให้ตอบสนองช้าไปครึ่งก้าว

          เคนจิเห็นท่าไม่ดีรีบยกแผ่นกระดานเหล็กเสริมพลังขึ้นมาบังตัวมัตสึบาระไว้แต่การโจมตีจากรยางค์อันยาวเหยียดของศัตรูที่หวดใส่ ทำให้ทั้งสองกระเด็นลอยจากพื้น

          ขณะร่างทั้งสองกำลังอยู่กลางอากาศโทชิโร่กระโดดมาคว้าทั้งคู่ไว้ได้ทัน

          ฮารุโตะสั่งให้ซีซาร์พุ่งเข้าใส่เพื่อหยุดการเคลื่อนไหวของมัน

          เกิดเป็นภาพสิ่งมีชีวิตแปลกประหลาดทั้งสองพุ่งเข้าใส่กันอย่างดุเดือดหลายยกชั้นหนึ่งของอาคารแห่งนี้ตกอยู่ในสภาพเละเทะราวกับถูกพายุถล่ม ท้ายที่สุดเป็นอสูรสี่ขาที่พ่ายแพ้อย่างหมดรูปเมื่อมันถูกหนวดรยางค์ขึงไว้กลางอากาศพร้อมกับถูกกรงเล็บยาวแหลมจ้วงแทงจนใต้ท้องเป็นรูพรุน

          “—อึ๊ก!”

          ฮารุโตะสัมผัสได้ถึงเสี้ยวความเจ็บปวดของซีซาร์ก่อนที่ร่างมันจะสลายหายไป

          เคนจิสบโอกาสเห็นช่องว่างง้างหมัดอัดแน่นด้วยการเสริมพลัง ชกเข้าใส่กลางหลังเจ้าสัตว์ประหลาดสุดแรง ผิวหนังของมันยุบตัวเข้าไปด้านในตามด้วยเรย์และโทชิโร่ตวัดดาบฟันเข้าที่เส้นรยางค์ของมันทั้งหมดจนขาดออกจากกัน

          ถึงแม้จะบาดเจ็บจนเสียการทรงตัวแต่มันตอบโต้พวกเขาทันทีด้วยการใช้กรงเล็บเหวี่ยงในแนวขวางเรย์ที่กำลังย่ำขาเพื่อพลิกตัวกลับก็จงใจก้มหัวลงต่ำไถลขาให้ลื่นออกด้านข้างแขนรูปร่างประหลาดของมันตวัดวูบผ่านใบหู ห่างจากศีรษะของเรย์ไปไม่ถึงนิ้วแล้วฝังในกำแพงฝั่งตรงข้าม

          เพราะแรงมหาศาลทำให้แขนของมันทะลวงลึก ติดแหง็กอยู่ในคอนกรีตเปิดโอกาสให้ทุกคนวิ่งหนีไปตั้งหลัก ตอนนี้ต้องวิ่ง ห้ามคิดอะไรนอกจากการวิ่งพยายามไม่สนใจเสียงความเคลื่อนไหวเบื้องหลัง ขณะมันพยายามดึงแขนออกมา

          โทชิโร่เข้ามาในส่วนหนึ่งของอาคารซึ่งเป็นทางเดินยาวเขาดันประตูปิดตามหลัง เมื่อทุกคนเข้ามาได้จนครบ หัวใจเต้นตูมตามเหงื่อแตกไปทั่วสรรพางค์กาย แต่พวกเขาจำต้องออกวิ่งอย่างไม่มีเวลาพักหายใจหายคอ

          เบื้องหลังเสียงโลหะถูกขยี้จากอีกฟากของทางเดินยาวดังก้องไปทั่วอาคาร

          เรย์หันไปเห็นเจ้าปีศาจฉีกทะลุสสารที่ประกอบกันขึ้นเป็นประตูท่ามกลางฝุ่นผงคอนกรีตและปูนปลาสเตอร์มันดิ่งทะลุกำแพงฝั่งตรงข้ามลิฟต์เข้ามาเหมือนกับฝันร้าย ร่างสูงใหญ่ยืนเต็มทางเดินมิดชิด

          แต่ละก้าวของมันทรงพลังส่งแรงสั่นสะเทือนไปรอบ ๆ เสียงกรีดร้องกังวานก้อง

          เขายังสังเกตเห็นว่าทุกครั้งที่มันได้รับบาดแผลฉกรรจ์หรืออวัยวะบางส่วนในร่างเสียหาย ตัวของมันจะช้าลงจนเกือบหยุดนิ่งเพื่อฟื้นฟูตัวเอง

          “คุณโทชิโร่ครับทุกครั้งที่เจ้านั่นฟื้นฟูร่างกาย มวลพลังที่เหมือนเต๋าในตัวของมันมีการเปลี่ยนแปลงไปพร้อมกันไม่ใช่ว่ามันสามารถรักษาตัวเองไปได้ตลอดอย่างที่เราเห็น”

          เรย์ใช้เนตรมารวิเคราะห์ประเมินศัตรู

          “ผมคิดว่าเราใช้พลังทำลายที่รุนแรงของที่นี่จัดการมันได้อยู่นะครับ”

          “เข้าใจล่ะแต่ก่อนอื่นเราต้องตรึงมันไว้ที่นี่ให้ได้ก่อนเพื่อเตรียมความพร้อม”

          โทชิโร่เชื่อในการวิเคราะห์ของเด็กหนุ่มจึงคิดแผนการหนึ่งได้ขึ้นมา เขาแจกจ่ายคำสั่งให้ทุกคนทาดาชิพากำลังคนส่วนหนึ่งแยกไป ส่วนโทชิโร่ เรย์ มัตสึบาระ เคนจิ และฮารุโตะเตรียมตัวทำหน้าที่ล่อมันเพื่อซื้อเวลาให้ได้นานที่สุด

          ‘หากปล่อยให้เจ้านี่หลุดไปข้างนอกได้จะต้องมีคนตายเป็นเบือแน่’

          เรย์คิดพลางเฝ้าระวังไปที่ศัตรู

          ซากรยางค์ซึ่งถูกตัดขาดกลิ้งไถลไปกับพื้นพร้อมกันนั้นยังมีรยางค์อีกหลายเส้นพุ่งเข้ามาตรงหน้าโทชิโร่และเรย์กระโจนถอยพลางฟันปัดป้อง

          สุดปลายบันไดทางขึ้น มัตสึบาระและทาดาชิซึ่งอาศัยตำแหน่งจากที่สูงกดปืนลงต่ำ ระดมยิงสนับสนุนชะลอการเคลื่อนไหวของมัน เสียงปืนดังเป็นตับกึกก้องกลางโถงรับรอง

          “ระวัง! ระเบิดมือ”

          ฮารุโตะกับเคนจิร้องเตือนเขวี้ยงระเบิดมือตามไปอีกสามถึงสี่ลูก

          บรึ้ม—!

          ปีศาจเสียหลักถูกแรงระเบิดซัดกระเด็นไถลไปตามพื้นเปลวเพลิงและควันดำที่เกิดขึ้นช่วยอำพรางร่างของมันจากสายตาศัตรูอย่างน่าขัน ส่วนที่ถูกฉีกขาดจากเปลวเพลิงเริ่มฟื้นฟูแฝงตัวไปกับฝุ่นหินที่คลุ้งตลบ

          ควันดำแผ่กระจายปกคลุมสมรภูมิกลางโถงอาคารลอยคลุ้งอยู่ชั่วระยะเวลาหนึ่ง มากพอให้เรย์กับโทชิโร่ตามขึ้นไปสมทบที่ชั้นสอง

          สายลมพัดม้วนเป็นวงแล้วพากันกระจัดกระจายเมื่อเจ้าสัตว์ประหลาดถีบผนังและเสาอาคารซ้ายขวาสลับกันพุ่งแหวกม่านอากาศพรวดเดียวขึ้นมาดักหน้ายังชั้นสองกรงเล็บของมันตวัดเฉียดเส้นผมของเรย์ที่กำลังหันหลังวิ่งไปไม่กี่มิล

          ตัวมันพุ่งเลยทะลุผ่านเสาอาคารต้นหนึ่งจนขาดแหว่งวิ่นล้มกลิ้งใส่ข้าวของจนอุปกรณ์ไฟฟ้าของอาคารล้มพังระเนระนาด

          “ดูท่าเราจะไปทำให้มันยัวะเข้าให้แล้วล่ะ”

          เคนจิยังมีเวลาเอ่ยติดตลกท่ามกลางความตึงเครียดก่อนหันหลังวิ่งอย่างไม่คิดชีวิตเหมือนคนอื่น ๆ

          ในตอนที่ฝ่าฟันวิ่งวนล่อมันผ่านทางคดเคี้ยวคับแคบมาถึงโถงกลางของชั้นสามร่างกายเริ่มรู้สึกอ่อนล้าเหมือนวิ่งหนีมาตลอดหนึ่งวันเต็ม ลมหายใจของพวกเขาหอบถี่ขึ้นอย่างรวดเร็วเหงื่อไหลโทรมกายผ่านเสื้อจนเห็นได้ชัด

          จากปากทางเข้าโถงสมาชิกในทีมที่แยกตัวไปก่อนหน้าต่างยืนกระจายตำแหน่งกันรอบ ๆ สัตว์ประหลาดสีขาววิ่งตะบึงตามกลุ่มของเรย์มาอยู่ในตำแหน่งกึ่งกลาง

          —ติดกับแล้ว

          แท่งฉมวกถูกยิงเข้าใส่สัตว์ประหลาดจากทุกทิศทางตรึงมันไว้ตรงกลาง มันพยายามมดิ้นรนใช้รยางค์ส่วนที่เหลือเกี่ยวสายฉมวกดึงเข้าหาตัว

          “ออกแรงดึงไว้อย่าปล่อยให้มันขยับได้!”

          “ไอ้เวรนี่แรงเยอะชิบฉันจะเอาไม่อยู่แล้ว”

          เรย์และโทชิโร่ไม่ปล่อยให้เป็นเช่นนั้นพวกเขาขยับตัวพุ่งขึ้นหน้าอย่างไม่ลังเลประสานงานตัดรยางค์ที่สะบัดไปมาของมันทั้งหมดจนขาดสะบั้น

          หากปักหลักสู้ต่อ นอกจากจะไม่เป็นการสนับสนุนแล้วคงเกะกะเสียมากกว่าพวกเขาจึงรีบถอยฉากหลบออกมานอกระยะทันทีหลังลงมือเสร็จ

          เมื่อตอบโต้ไม่ได้ หลบหลีกก็ไม่ได้มันจึงกลายเป็นเป้านิ่งไร้ทางขัดขืน

          “ตอนนี้ล่ะลงมือเลย!”

          ห่ากระสุนพรมเข้าใส่มันระเบิดต่อเนื่องกันเป็นตับเสียงปืนดังระงมแทบจะยิงรัวไม่เว้นพักซึ่งครั้งนี้มันไม่สามารถป้องกันตัวเองหรือหลบไปฟื้นตัวได้

          ผิวหนังถูกกระสุนทะลวงผ่านรอยแตกบนผิวที่ฉีกขาดขยายกว้างขึ้นแม็กกาซีน บรรจุกระสุน แทบจะว่างเปล่าภายในไม่กี่วินาที เสียงกรีดร้องคร่ำครวญฟังไม่ได้ศัพท์สั่นสะเทือนบริเวณโดยรอบ

          ยี่สิบวินาทีอันยาวนานราวชั่วนิรันดร์ผ่านพ้นไปเมื่อกระสุนสำรองถูกใช้จนเกลี้ยง

          สัตว์ประหลาดในสภาพผิวหนังเละเทะยับเยินโซเซพยุงตัวขึ้นมันไม่อาจเคลื่อนไหวได้ทันที แต่ยังไม่สิ้นสภาพโดยสมบูรณ์ ร่างกายค่อย ๆฟื้นฟูกลับมาสมานอีกครั้งทว่าความเร็วในการรักษาบาดแผลหนนี้อ่อนด้อยลงกว่าครั้งแรกเริ่มอย่างเห็นได้ชัด

          มันคำรามหวีดร้องเสียงแหลมออกมาด้วยความโกรธาสายตาสอดส่องมองหาศัตรูทั่วบริเวณ ทว่าไร้ซึ่งสัญญาณสิ่งมีชีวิตใด ๆ ในพื้นที่โดยรอบ

          แผนของพวกเขาคือการถล่มมันด้วยทุกอย่างที่มีเพื่อเร่งให้เจ้าสัตว์ประหลาดนั่นเกิดกระบวนการฟื้นฟู จนร่างกายชะลอการเคลื่อนไหวตรึงร่างของมันไว้ยังใจกลางของตึกให้ได้นานที่สุด

          โทชิโร่วิ่งปิดท้ายทุกคนออกมาจากอาคารแล้วรีบกระโดดเข้าที่กำบังเขาส่งสัญญาณให้กับทีมซึ่งสแตนด์บายอยู่ด้านนอกเริ่มลงมือ

          ชนวนระเบิดถูกจุดในห้องโถงกลางระเบิดในจุดอื่น ๆ ก็จะทำงาน และต่อให้มีระเบิดหนึ่งตัวจากทั้งหมดที่ใช้การได้ระเบิดแค่ลูกเดียวนั้นก็เพียงพอที่จะให้ระเบิดลูกอื่น ๆซึ่งฝั่งอยู่ในกำแพงทำงานตามไป

          โทชิโร่สร้างกับดักดงระเบิดแรงดันสูงขึ้นที่นี่เพื่อกำจัดอะไรก็ตามที่วิธีธรรมดาใช้ไม่ได้ผล เขาจึงขนานนามให้กับมันว่าโซนแดง

          ซึ่งสุดท้ายที่แห่งนี้ก็ได้ทำตามเป้าประสงค์ของมันในที่สุด

          ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!

          แสงสว่างวาบความร้อนมหาศาลจากจุดศูนย์กลางแผดเผาทุกโมเลกุลอากาศจนลุกเป็นไฟทั้งอาคารกลายเป็นขุมนรก ความร้อนปะทุกระจกทุกบานออกมาเศษชิ้นส่วนความร้อนสูงกระเด็นว่อน กระแสอากาศรอบตัวสูงหอบเอาเศษซากมอดไหม้ให้ลอยคลุ้งท้องฟ้าสว่างวาบเห็นได้ไกลเป็นกิโล คลื่นกระแทกรุนแรงแผ่ตัวรอบพื้นที่อาคาร

          ล่าสัตว์ใหญ่

          คงไม่มีนิยามไหนจะเหมาะกับสถานการณ์นี้มากเท่านี้

          รวบรวมภูมิปัญญาและอาวุธเพื่อล่าสัตว์ป่าที่อันตรายแข็งแกร่ง และดุร้าย สัตว์ที่แข็งแรงกว่ามนุษย์หลายขุม นี่คือการต่อสู้แบบนั้น