อสูรล้างสวรรค์

      ท่านแม่ทัพหนานเป่ย มาช่วยพวกเราจัดการกับเจ้าตัวเหม็นแล้ว!” เมื่อเห็นว่าเป็นแม่ทัพหนานเป่ย เหล่าทหารทุกคนก็ต่างส่งเสียงเชียร์ด้วยความตื่นเต้น

           ทำไม แม่ทัพหนานเป่ยถึงมาที่นี่กันล่ะ ?” จงติงเทียน รู้สึกงุนงง

           อีกด้านหนึ่งของถนน ชายในชุดเกราะขี่ม้าศึกมาอย่างสง่างาม และมีเหล่าพลทหารหลายคนที่ขี่ม้าตามมาข้างหลังเขา

ผู้นำคือแม่ทัพหนานเป่ยหลิน! 

            คาราวะท่านแม่ทัพหนานเป่ย ! ” ทหารหลายสิบคน ที่นำโดยจงติงเทียน คุกเข่าลงด้วยความเคารพ

          หนานเป่ยหลิน เมินเฉยต่อพวกเขา เขามองดูโจวเย่ จากนั้นเขาและพลทหารหลายคนก็ลงจากม้า

           ท่านแม่ทัพหนานเป่ย ! ท่านมาทันเวลาพอดี เจ้าตัวเหม็นคนนี้ทำร้ายทหารของข้าจนบาดเจ็บ โปรดช่วยจับกุมเขาด้วย!” จงติงเทียนพูดบอกกล่าว หนานเป่ยหลิน และมองไปที่โจวเย่อย่างมีชัย และเยาะเย้ย เจ้าตัวเหม็น เจ้าโดนแน่ !

เปรี๊ยย !

              ก่อนที่คำพูดของ จงติงเทียน จะจบลง หนานเป่ยหลิน ก็ตบ จงติงเทียน ด้วยเสียงที่คมชัด

               จงติงเทียน ตกใจมาก ทำไมแม่ทัพหนานเป่ยถึงตบเขา? 

จงติงเทียน ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาจะโดนตบ

              ฝูงชนบนถนนก็สับสนเช่นกัน และไม่มีใครรู้ว่าทำไม่ถึงเป็นเช่นนี้

                 ท่านแม่ทัพหนานเป่ย ท่าน...ท่านตบข้าทำไม?” จงติงเทียน ถามอย่างไร้เดียงสา คำพูดของเขายังคงเต็มไปด้วยความโกรธ

              หนานเป่ยหลิน ไม่ได้สนใจจงติงเทียน เขาและพลทหารหลายคนรีบเดินไปหาโจวเย่อย่างรวดเร็วแล้วยกกำปั้นทำความเคารพ และกล่าวด้วยความเคารพ ปรมารย์เย่ ข้ามาช้าแล้ว และได้โปรดปรมาจารย์เย่ ยกโทษให้ข้าด้วย"

ท่านแม่ทัพหนานเป่ย จริงจังแล้ว” โจวเย่กล่าวเบาๆ

            ปรมาจารย์เย่เหรอ?” เมื่อเห็นแม่ทัพหนานเป่ย และคนอื่นๆ เรียกชายคนนั้นว่า ปรมาจารย์เย่ จงติงเทียน ก็ตกตะลึงทันที โดยจ้องมองไปที่โจวเย่อย่างตกตะลึง

           ท่านปรมาจารย์เย่ องค์รัชทายาทกำลังรอท่านอยู่ในค่ายทหารแล้ว โปรดตามเราไปที่ค่ายทหารด้วย” หนานเป่ยหลิน กล่าวด้วยความเคารพ 

ตกลง " โจวเย่พยักหน้า

             ปรมาจารย์เย่ ได้โปรด” หนานเป่ยหลินแสดงท่าทางด้วยความเคารพ

               โจวเย่ ขี่ม้าแล้วจากไปพร้อมกับหนานเป่ยหลิน โดยไม่สนใจจงติงเทียน

                  โจวเย่และหนานเป่ยหลิน จากพวกเขาไปเป็นเวลานาน และทุกคนก็ฟื้นจากอาการตกใจ

           ปรมาจารย์เย่! เขาคือปรมาจารย์เย่ผู้โด่งดังในดินแดนทิศใต้หรือเปล่า?” จงติงเทียน เดาได้อย่างรวดเร็ว แต่เขาไม่แน่ใจ

           ท่านแม่ทัพหนานเป่ย ให้ความเคารพเขามาก เด็กคนนั้นคือใคร?”

            เด็กคนนั้นมีภูมิหลังที่ยิ่งใหญ่! ท่านแม่ทัพหนานเป่ยเรียกเขาว่าปรมารย์เย่!”

             ปรมาจารย์เย่เหรอ ? ใช้คนที่เมื่อเร็ว ๆ นี้ในดินแดนทิศใต้ได้มีข่าวลือกันว่า มีปรมาจารย์เย่ที่เป็นนักปรับแต่งอาวุธระดับที่หกอาจเป็นเขาหรือเปล่า?”

           ทุกคนบนถนนต่างเดือดพล่านทันทึ แม่ทัพหนานเป่ย มาต้อนรับเขาเป็นการส่วนตัว และองค์รัชทายาท ยังคงรออยู่ในค่ายทหาร บุคคลนี้ยิ่งใหญ่แค่ไหนที่ได้รับการต้อนรับเช่นนี้?

            การมีสถานะที่สูงส่งตั้งแต่อายุยังน้อยทำให้ผู้คนนับไม่ถ้วนในเมืองหลวงของจักรวรรดิอัคคีอิจฉาอย่างยิ่ง

             หนานเป่ยหลิน และคนอื่นๆ นำโจวเย่ขี่ม้าไปที่ค่ายทหาร แม้ว่าจะไม่เร็วเท่ากับการบิน แต่โจวเย่ก็มาถึงอย่างรวดเร็วเช่นกัน

            ในขณะนี้ ในค่ายทหาร ทหารของกองทัพอัคคี เข้าแถวเพื่อต้อนรับโจวเย่ที่กำลังจะมาถึง

                ทหารมากกว่าหนึ่งพันสองร้อยคน เต็มไปด้วยความกล้าหาญ และความภักดี!

ค่ายทหารทั้งหมดเงียบ ทุกคนรอ และเป่ยหยางซ่งก็รอเช่นกัน

            ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ค่ายทหารที่เงียบสงบก็ได้ยินเสียงกีบเท้าของม้าศึก!

               ด้วยเสียงกีบเท้าม้า ใบหน้าของเป่ยหยางซ่งก็แสดงรอยยิ้มที่ตื่นเต้น และทหารก็ถูกยกระดับจิตวิญญาณของพวกเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็นและความตื่นเต้น

               ชายคนนั้นแข็งแกร่งแค่ไหนกันที่จะสามารถฝึกฝนพวกเขาให้แข็งแกร่งขึ้นได้?

ทหารทุกคนตั้งตารอ!

             เสียงกีบเท้าม้าดังเข้ามาใกล้มากขึ้น และทหารก็เห็นม้าของหนานเป่ยหลิน และความคาดหวังของพวกเขาก็เพิ่มขึ้น

             แต่เมื่อพวกเขาเห็นชายหนุ่มที่อยู่ด้านหลังหนานเป่ยหลิน ทหารทั้งหมดก็ผงะไป จากนั้นพวกเขาก็ดูไม่เชื่อ

               นี่คือคนที่น่าสะพรึงกลัวที่องค์รัชทายาท เชิญมาเป็นการส่วนตัวใช่ไหม? วัยรุ่นอายุสิบหกหรือสิบเจ็ดนี่เหรอ?

               นี่คือเรื่องตลกใช่ไหม? ชายหนุ่มอายุสิบหกหรือสิบเจ็ดจะฝึกกองทัพอัคคีเหล็กให้แข็งแกร่งขึ้นได้จริงเหรอ?

องค์รัชทายาท ท่านคงไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม?”

                 ชายหนุ่มคนนี้ดูไม่ธรรม พรสวรรค์ของเขาค่อนข้างน่ากลัว เขาอยู่ระดับแรกของอาณาจักรคุรุยุทธ์แล้วตั้งแต่อายุสิบหกหรือสิบเจ็ด”

                องค์รัชทายาทไม่ผิดใช่ไหม ให้เขาคนนี้มาฝึกพวกเราเหรอ?”

                ทหารผิดหวังอย่างมาก พวกเขาพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ยิ่งพวกเขาคาดหวังมากเท่าไรก็ยิ่งผิดหวังมากขึ้นเท่านั้น!

                อย่างไรก็ตาม ในบรรดาทหารมากกว่าหนึ่งพันสองร้อยนาย มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ตกใจและหวาดกลัว เขาคนนั่นคือจ้าวหยาง !

                เขาคือบุคคลที่ได้รับเชิญจากองค์รัชทายาท! จ้าวหยางไม่อยากจะเชื่อเลยว่าองค์รัชทายามจะเชิญศัตรูของเขามาที่ค่ายทหาร!

                เป่ยหยางซ่ง เชิญโจวเย่มาเท่ากับการทำร้ายจ้าวหยาง !

            น้องหยาง เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า? เจ้ารู้จักเขาเหรอ ? ทหารที่อยู่ถัดจากจ้าวหยาง เห็นใบหน้าของจ้าวหยางซีดและเหงื่อก็ไหลออกมา เขาจึงถามด้วยความสงสัย 

           จ้าวหยางพยักหน้าและกระซิบ " พี่เฉิน เขาแข็งแกร่งมาก คนที่ข้าได้กล่าวถึงก่อนหน้านี้คือเขา

           โอ้? เขาเอาชนะเจ้าได้เหรอ?” รั่วเฉิน มองไปที่โจวเย่ ด้วยความประหลาดใจ เขาไม่เชื่อเล็กน้อย

              จ้าวหยางพยักหน้าอย่างไม่เต็มใจ และยิ่งเขาคิดถึงเรื่องนี้มากเท่าไร เขาก็ยิ่งกังวลมากขึ้นเท่านั้น เมื่อเขาพบกับโจวเย่ในค่ายทหาร เขาจะถูกทรมานจนตายอย่างแน่นอน

              หลังจากที่โจวเย่ลงจากม้าแล้ว เป่ยหยางซ่งรีบทักทายเขาและยิ้มอย่างสุภาพ คุณชายเย่ !"

              เมื่อเห็นความกระตือรือร้นของเป่ยหยางซง โจวเย่ก็ยิ้มแล้วพูดว่า " องค์รัชทายาท ท่านไม่จำเป็นต้องสุภาพ

              คุณชายเย่สุภาพแล้ว !” เป่ยหยางซ่งยิ้มอย่างมีความสุข 

             คุณชายเย่เหรอ?” ทหารยิ่งตกใจมากขึ้นเมื่อเป่ยหยางซ่ง พูดชื่อนี้

             หนึ่งคือความเคารพของเป่ยหยางซ่ง ที่มีต่อโจวเย่ นั้นทำให้พวกเขาตกใจ และอีกอย่างคือชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเขาคือปรมาจารย์เย่ ผู้โด่งดังในดินเเดนทิศใต้ !

              ปรมาจารย์เย่ นักปรับแต่งอาวุธระดับที่หก! ไม่น่าแปลกใจเลยที่องค์รัชทายาทได้เชิญเขามาเป็นการส่วนตัว! องค์รัชทายาท ต้องการเชิญเขามาปรับแต่งอาวุธที่ทรงพลัง!”

              อย่างน้อยที่สุดเขาก็สามารถช่วยสร้างอาวุธให้พวกเราได้  

              เพื่อที่จะสามารถเชิญนักปรับแต่งระดับที่หก องค์รัชทายาท จะต้องใช้ความพยายามอย่างมากแน่นอน

               ทหารพูดคุยกันอีกครั้ง ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความดีใจ แทนที่ความผิดหวังก่อนหน้านี้ทั้งหมด

          ทันใดนั้น หนานเป่ยหลิน ที่อยู่ด้านข้างก็จ้องมองไปที่ทหาร และทหารก็รีบตะโกนว่า คาราวะปรมาจารย์เย่!"

ดีมาก!” เป่ยหยางซ่ง รู้สึกพึงพอใจกับทหารมาก