ระบบฝึกยุทธ์ในต่างโลก : เกิดใหม่ครั้งนี้ข้าจะเป็นอัจฉริยะไร้ที่เปรียบ 【จบ】

        บรรยากาศพลันเงียบสงัด

        ทุกคนต่างตกตะลึง

        นับแต่หอเหมันต์จันทราเปิดทำการยังไม่เคยมีผู้ใดบังอาจเข้ามาสร้างเรื่อง

        ผู้ใดกันที่กล้าหาญถึงเพียงนี้?

        "ช่างอุกอาจนัก พวกเจ้าจัดการมันเร็วเข้า!" จากชั้นบนสุดสุนัขรับใช้ของลวี่จื่อฮั่นคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว

        ที่นี่คือเขตแดนของตระกูลลวี่หากปล่อยให้ใครมาสร้างความวุ่นวายเช่นนี้ ถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปตระกูลลวี่จะไม่กลายเป็นตัวตลกไปหรือ?

        สิ้นเสียงกลุ่มนักเลงก็ลุกขึ้นยืนเผยไอสังหาร

        "เจ้าเป็นใครกล้าดีอย่างไรถึงมาออกคำสั่ง?" ลวี่จื่อฮั่นตบศีรษะสุนัขรับใช้ด้วยความโกรธเกรี้ยวเอ่ยเสียงต่ำ "ติดตามข้ามายังไม่ถึงครึ่งปีพฤติกรรมก็ก้าวล้ำเกินหน้าข้าไปแล้วหากปล่อยไว้นานกว่านี้คงคิดกำเริบเสิบสานมาแทนที่ข้าแล้วกระมัง?"

        เจ้าสุนัขรับใช้รีบย่อกายลงเอ่ยเสียงสั่นเครือ "ขออภัยขอรับคุณชายลวี่ข้า... ข้าตื่นตระหนกเกินไป!"

        "หึ!" ลวี่จื่อฮั่นเหลือบมองมันอย่างเย็นชาก่อนจะลุกขึ้นสายตาจับจ้องไปยังต้วนจื่อที่ทางเข้าชั้นใต้ดิน เผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม"เหยื่อติดกับแล้ว ถึงเวลาเก็บกวาดเสียที"

        ว่าแล้วเขาก็ดีดนิ้วกลุ่มนักเลงต่างเข้าใจความหมาย พากันกรูลงจากชั้นบนทันที

        ด้านล่างแม่เล้าจ้องมองไปยังต้วนจื่อที่เดินเข้ามาอย่างไม่สะทกสะท้าน นางเอ่ยเสียงดัง"เจ้าเป็นใคร? ไม่รู้หรือว่าที่นี่เป็นเขตแดนของตระกูลลวี่?อยากตายหรือไง?"

        ต้วนจื่อมิได้ตอบเขากวาดสายตามองโดยรอบก่อนจะหยุดลงที่ต้วนเยว่เอ๋อร์และโม่ลั่วฮว่าในกรงเหล็ก

        เมื่อเห็นสองสตรีถูกล่ามโซ่ราวกับทาสที่ถูกกักขังเพลิงโทสะที่แผดเผาก็ท่วมท้นขึ้นในอก

        "เสี่ยวจื่อ!!!" ต้วนเยว่เอ๋อร์ร่ำไห้ออกมาทันที

        นางเตรียมใจที่จะกัดลิ้นฆ่าตัวตายแต่ต้วนจื่อกลับปรากฏกายขึ้นในเวลาอันเหมาะสม ราวกับแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์

        แม้ในใจจะภาวนาให้ต้วนจื่อมาช่วยแต่ก็รู้ดีว่าโอกาสมีเพียงน้อยนิดเพราะเพียงแค่การตามหาร่องรอยของนางก็เป็นเรื่องยากแล้ว

        "ขอโทษด้วย ข้ามาช้าไป" ต้วนจื่อสูดหายใจเข้าลึกๆ เดินไปยังกรงเหล็ก สองมือคว้าจับลูกกรงแล้วออกแรง

        "เอี๊ยด เอี๊ยด เอี๊ยด..."

        เสียงโลหะบิดเบี้ยวแผ่วเบาดังขึ้นท่ามกลางสายตาตกตะลึงของผู้คนมากมายลูกกรงเหล็กที่แข็งแกร่งถึงขั้นป้องกันหมีป่าหลุดรอดกลับถูกต้วนจื่อบิดไปมาจนขยายออกไปด้านข้างอย่างผิดรูป

        "เคร้ง เคร้ง เคร้ง..."

        ต้วนจื่อชักกระบี่เทียนซิ่วออกมาจากช่องเก็บของส่วนตัวของระบบเพียงตวัดกระบี่สองสามครา โซ่ที่พันธนาการต้วนเยว่เอ๋อร์และโม่ลั่วฮว่าก็ขาดสะบั้น

        "ท่านพี่และสหายของท่านไปยืนหลบอยู่ข้างๆก่อน ข้าจะทวงบัญชีแค้นให้พวกท่านเอง"

        ต้วนเยว่เอ๋อร์ประคองร่างโม่ลั่วฮว่าที่สลบไสลน้ำตาไหลอาบแก้ม เอ่ยด้วยความเป็นห่วง "เสี่ยวจื่อเจ้าอย่าผลีผลามจนเกินไป ที่นี่คือดินแดนเถื่อน อันตรายนานัปการแฝงตัวอยู่เราหนีออกจากที่นี่ก่อนเถอะ"

        ดั่งคำโบราณว่าไว้ ตราบใดที่ขุนเขายังอยู่ฟืนย่อมมีวันหาได้ ต้วนจื่ออุตส่าห์มาช่วยเหลือนางถึงเพียงนี้นางก็รู้สึกตื้นตันเกินบรรยาย หากต้องมาบาดเจ็บเพราะนาง นางคงรู้สึกผิดไปชั่วชีวิต

        "เหตุใดต้องหนี? เพียงข้าต้องการพาพวกเจ้าไป คนพวกนี้จะมีปัญญาอันใดมาขัดขวาง?"ต้วนจื่อส่งสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยไปยังต้วนเยว่เอ๋อร์จากนั้นก็กล่าวว่า "ต่อจากนี้ไปจะมีคนบางคนที่ต้องลิ้มรสชาติแห่งความเจ็บปวด!”

        ว่าแล้วดวงตาคู่นั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นเย็นชากลิ่นอายที่พวยพุ่งออกมาจากทั่วร่างราวกับอสุรกายที่ตื่นจากการหลับใหลอำนาจครอบคลุมทั่วสารทิศ

        "มัวยืนบื้อทำอะไรกันเข้าไปจัดการเจ้าสารเลวนั่นสิ!" แม่เล้ากัดฟันสั่งการทหารยามชั้นใต้ดิน

        สิ้นคำสั่งทหารยามขอบเขตนักรบขั้นเนื้อหนังระดับสี่จำนวนสองนายก็ปรากฏตัวขึ้นด้วยสีหน้าถมึงทึง พวกเขาก็รุกคืบเข้าหาต้วนจื่อ

        "ฉับ..."

        คมกระบี่สองสายวาบผ่านดุจดาราเริงระบำส่องประกายเจิดจ้า

        เมื่อแม่เล้าได้สติร่างที่ไร้ศีรษะก็ล้มลงตรงหน้า เลือดสดๆ ไหลนองพื้น

        ในพริบตาต้วนจื่อก็สังหารผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตนักรบขั้นเนื้อหนังระดับสี่ไปสองคน!

        พลังเช่นนี้ทำเอาผู้คนมากมายแตกตื่น

         [ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีผู้ใช้สังหารผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตนักรบขั้นเนื้อหนังระดับสี่ไปสองคนทำภารกิจสังหารสำเร็จ ได้ค่าเทียนซิ่ว +800!] 

        เหล่าเศรษฐีและคณิกาสาวที่ไม่เคยเห็นเลือดต่างก็หน้าซีดเผือดบางคนถึงขั้นเป็นลมล้มพับ บางคนปิดปากอาเจียนบางคนหวีดร้องด้วยความตกใจแล้ววิ่งหนี

        คงไว้เพียงผู้มากประสบการณ์และผู้มีพลังแกร่งกล้า ที่ยังคงยืนหยัดอย่างสงบ

        ริมฝีปากของแม่เล้าสั่นระริกไม่สามารถระงับความหวาดหวั่นที่กัดกินหัวใจ มือทั้งสองข้างเย็นเฉียบสั่นเทาสองขาแทบยืนไม่อยู่ราวกับกิ่งไม้ที่ถูกลมพัดกระหน่ำ

        "มีอะไรจะกล่าวเป็นครั้งสุดท้ายหรือไม่?"ต้วนจื่อถือกระบี่ก้าวไปเบื้องหน้าท่าทีและน้ำเสียงราวกับยมทูตผู้ชี้เป็นชี้ตาย แผ่ซ่านไอเย็นยะเยือก

        "ข้า...ข้า..." แม่เล้าจ้องมองต้วนจื่ออย่างหวาดผวาริมฝีปากสั่นระริกราวกับอมน้ำแข็งไว้เต็มปาก นางอ้ำอึ้งอยู่นานกว่าจะเปล่งเสียงใดๆออกมาได้

        ต้วนจื่อยกกระบี่เทียนซิ่วขึ้นกล่าวด้วยดวงตาเฉยเมย "ในเมื่อเจ้าไม่อยากพูดในโลกมนุษย์ก็ไปพูดในโลกวิญญาณเถิด"

        สิ้นคำกล่าว กระบี่ก็ฟาดฟันร่างของแม่เล้า

        โลหิตสาดกระเซ็นสะท้อนให้เห็นดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความหวาดผวา

        "ตึง!"

        ร่างไร้เรี่ยวแรงล้มลงกระแทกพื้นเสียงดังชัดเจน

        ต้วนจื่อก้าวข้ามศพของแม่เล้าไปฟาดฟันกระบี่ออกไปอย่างต่อเนื่อง ในเวลาเพียงครึ่งนาทีก็สังหารทหารยามไปนับสิบ

         [ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีผู้ใช้สังหารผู้คนจำนวนมากที่มีพลังแตกต่างกัน ทำภารกิจสังหารหมู่สำเร็จได้ค่าเทียนซิ่ว +1100!] 

        ณ จุดนี้ ไม่มีผู้ใดกล้าเข้ามากีดขวางทุกคนต่างหลบอยู่ด้านข้างอย่างหวาดผวา

        "ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะมีพลังถึงเพียงนี้ข้าประเมินเจ้าต่ำเกินไป"

        ในทันใดนั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังมาจากบันได

        เพียงเห็นใบหน้าถมึงทึงของลวี่จื่อฮั่นสีหน้าปรากฏร่องรอยความตะลึงงัน ปะปนด้วยความสะอิดสะเอียน

        ต้วนจื่อเป็นเพียงคนไร้ค่าเหตุใดจึงมีพลังต่อสู้สูงส่งถึงเพียงนี้?

        หรือว่าที่ผ่านมาทั้งหมดล้วนเป็นการเสแสร้งทำไปเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหา?

        "เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเกลียดอะไรที่สุด?"ต้วนจื่อจ้องมองไปยังลวี่จื่อฮั่นด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยไอสังหารย่างกรายเข้าไปใกล้

        "มิอาจรักษาคนบริสุทธิ์เพื่อปราบปรามอาชญากรมิอาจทำลายพงไพรทั้งผืนเพื่อแลกกับนกที่มิได้ก่อกรรม!!"

        "ใครอื่นจะทำร้าย ดูหมิ่นเหยียดหยามข้า ข้าไม่ถือสา แต่หากนำความเคียดแค้นมาลงที่คนรอบกายข้าต่อให้เป็นจักรพรรดิสวรรค์ ข้าก็จะสังหารมันให้จงได้"

        “เจ้า...ต้องการความตายแบบไหนกัน?”

        เสียงที่แผ่วเบาดังสะท้อนไปทั่วราวกับประกาศิตแห่งยมทูตแผ่ซ่านด้วยเจตนาฆ่าฟัน

        "เหอะ เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร?คิดว่ามีพลังเพียงน้อยนิดแล้วจะข่มขู่ข้าได้งั้นหรือ? กล้าพูดจาโอหังเช่นนี้ในเขตแดนของข้า เจ้ามันโง่เขลาสิ้นดี!" ลวี่จื่อฮั่นส่งเสียงเย็นเยียบออกมาจากลำคอ แล้วยกมือขึ้นตบ

        ทันทีที่สิ้นเสียงเบื้องหลังของเขาก็พลันปรากฏร่างมือสังหารฝีมือฉกาจถึงสี่คนแต่ละคนล้วนมีสีหน้าดุดัน มีพลังในขอบเขตนักรบขั้นเนื้อหนังระดับเจ็ด

        คนเหล่านี้คือทรัพย์สมบัติที่ลวี่จื่อฮั่นได้มาจากตลาดมืดในเมืองอื่นคอยดูแลปกป้องเขามาหลายปี จนกลายเป็นไพ่ตายสำคัญ

        ที่หอเหมันต์จันทราสามารถดำเนินกิจการไปได้อย่างราบรื่นเช่นนี้ส่วนหนึ่งก็มาจากการให้สินบน แต่พลังที่แท้จริงที่คอยคุ้มครองกิจการก็คือมือสังหารลับ

        มิเช่นนั้นแล้วกิจการแบบนี้คงถูกคู่แข่งกำจัดไปนานแล้ว

        "ไม่น่าแปลกใจเลยว่าเหตุใดเหล่าผู้ฝึกตนจำนวนมากจึงไม่กล้าทำอะไรผลีผลามในชั้นใต้ดินเพราะเกรงกลัวบางสิ่งที่แท้ก็เป็นเพราะเหตุนี้เอง” เศรษฐีผู้หนึ่งคล้ายจะเข้าใจบางอย่างได้เอ่ยขึ้น

        การที่เขาสามารถจ้างวานผู้ฝึกตนขอบเขตนักรบขั้นเนื้อหนังระดับเจ็ดได้ถึงสี่คนก็บ่งบอกถึงอำนาจของลวี่จื่อฮั่นแล้ว เบื้องหลังความร่ำรวยที่เห็นมิได้มีเพียงเท่านั้น เขายังซ่อนคมเขี้ยวไว้ภายใต้รอยยิ้ม

        วันนี้ต้วนจื่อคงมิอาจรอดออกไปได้!

        "ฉัวะ!"

        ในขณะนั้นเองมือสังหารผมแดงขอบเขตนักรบขั้นเนื้อหนังระดับเจ็ดก็ลงมือ

        ความเร็วเช่นนั้นผู้คนส่วนใหญ่ยังมิเห็นว่าเคลื่อนที่ได้อย่างไร ก็มาถึงเบื้องหน้าต้วนจื่อแล้ว

        ขณะที่หมัดพุ่งออกไป ก็ได้ยินเสียงแหวกอากาศ

        "เสี่ยวจื่อ รีบหลบไปเร็วเข้า!"ต้วนเยว่เอ๋อร์หน้าซีดเผือด ตะโกนออกมาอย่างตื่นตระหนก

        หมัดที่รุนแรงเช่นนี้ด้วยร่างกายบอบบางของต้วนจื่อนั้นยากจะต้านทานแม้ว่าก่อนหน้านี้ต้วนจื่อจะแสดงพลังต่อสู้ที่เหนือกว่าคนทั่วไปทว่าผู้ที่ลงมือในตอนนี้หาใช่ทหารยามที่ไร้ความสามารถเหล่านั้น

        หากพลาดพลั้งย่อมต้องบาดเจ็บสาหัส!

        ใครเลยจะล่วงรู้ต้วนจื่อหาไม่แยแสต่อคำกล่าวของต้วนเย่วเอ๋อร์ เขายืนตระหง่านไม่หวั่นไหวเพียงแต่ยกมือขึ้นเล็กน้อยเท่านั้น

        "ผัวะ!"

        หมัดพุ่งตรงเข้ามาต้วนจื่อยื่นมือออกไปหยุดไว้ได้อย่างง่ายดาย

        หมัดที่หนักหน่วงของมือสังหารขอบเขตนักรบขั้นเนื้อหนังระดับเจ็ดกลับถูกต้วนจื่อสกัดไว้ได้ทั้งยังคงยืนหยัดอย่างมั่นคง ไม่มีการสั่นคลอนแม้แต่น้อย

        ภาพตรงหน้าราวกับสายฟ้าฟาดสะท้านสะเทือนเข้าไปในหัวใจของผู้คน

        รวมถึงฟู่ลั่วปาและมังกรตาเดียวที่ตกตะลึงเล็กน้อย

        ต่อให้เป็นพวกเขาก็ยากที่จะทานทนพลังหมัดนี้ได้โดยไม่เคลื่อนไหว

        "จัดการมัน อย่าได้ปรานี!"ลวี่จื่อฮั่นคิดว่าลูกน้องกำลังออมมือจึงตะโกนออกมาอย่างไม่สบอารมณ์

        "ขอรับ!" มือสังหารผมแดงพยักหน้าเตรียมจะชักหมัดกลับแล้วออกแรงอีกครั้ง

        ใครจะรู้ ต่อให้เขาพยายามสักเพียงใดหรือบีบเค้นพลังทั้งหมดที่มี ก็ไม่อาจสลัดมือของต้วนจื่อออกไปได้เลย

        มือของต้วนจื่อราวกับพันธนาการที่แน่นหนามัดเขาไว้แน่น

        "ข้าจะช่วยเจ้าเอง"

        ต้วนจื่อกระชับกำปั้น ออกแรงมหาศาล

        "กร๊อบ!"

        "อ๊าก!"

        เสียงกระดูกแตกหักดังขึ้นพร้อมกับเสียงร้องอย่างเจ็บปวดสะท้านโลกันตร์

        มือสังหารผมแดงพลันเหงื่อท่วมตัวหน้าซีดเผือด ลมหายใจถี่รัว สีหน้าบิดเบี้ยวอย่างทรมาน

        ต้วนจื่อไม่เปิดโอกาสให้เขาได้หายใจหายคอตวัดเท้าออกไป

        แรงลมปะทะโหมกระหน่ำทำให้ลวี่จื่อฮั่นที่อยู่ไม่ไกลนักรู้สึกเจ็บแปลบ

        "ผลัวะ!"

        มือสังหารผมแดงหลบหลีกไม่ทันถูกเตะเข้าอย่างจัง จมูกหักดังเป๊าะ ร่างปลิวละลิ่วออกไปนอนสลบแน่นิ่ง

        "บัดซบ เจ้าขยะนี่!" ลวี่จื่อฮั่นใบหน้าเขียวคล้ำ สั่งการไปยังนักรบอีกสามคนที่เหลือ"พวกเจ้ามัวยืนบื้ออะไรกัน รีบเข้าไปจัดการมันสิ!"

        มือสังหารทั้งสามนายจึงลงมือพร้อมกัน

        หนึ่งในนั้น มือสังหารผมขาวกำมือประสานใบหน้าเย็นชาจนน่าสะพรึง

        ในพริบตาพลังที่แปลกประหลาดก็แผ่ออกมาจากร่างของเขา บรรยากาศรอบกายพลันเย็นเยียบ

        ไม่นานนักความเย็นนั้นพลันแปรสภาพเป็นธารน้ำแข็ง ค่อยๆ ก่อตัว แผ่ซ่านปกคลุมทั่วร่าง

        "ฝ่ามือน้ำแข็ง!"

        ในชั่วพริบตาที่ร่างเคลื่อนไหวกระแสเย็นกลับแปรปรวน ก่อตัวขึ้นกลางฝ่ามือ ครั้นล่วงเลยเพียงสามวินาทีพลังก็ระเบิดออก โถมเข้าใส่ต้วนจื่อ

        ท่ามกลางสายตาผู้คนฝ่ามือน้ำแข็งที่แหลมคมแทงแหวกอากาศ โจมตีจากระยะไกล ณ ที่ซึ่งอำนาจแผ่ไปอากาศพลันจับตัวเป็นน้ำแข็งแตกร้าว

        "ช่างเป็นการโจมตีที่แข็งแกร่งสามารถควบคุมกระแสความเย็นได้ถึงเพียงนี้ นับว่าเก่งกาจ" ฟู่ลั่วปาสีหน้าเคร่งเครียด เผยความยำเกรงออกมา

        หากจะว่ากันตามระดับพลังฝ่ามือน้ำแข็งนี้ก็จัดได้ว่าเป็นเคล็ดวิชาขั้นเนื้อหนัง ระดับสุดยอด

        ไม่นึกเลยว่าผู้ฝึกยุทธ์ระดับนี้จะยินยอมจำนนต่อคนอย่างลวี่จื่อฮั่นนับว่าเหลือเชื่อยิ่ง

        ท่ามกลางความตกตะลึงฝ่ามือน้ำแข็งก็ซัดเข้าใส่ต้วนจื่อ

        กระแสความเย็นพวยพุ่งออกมาจนน้ำค้างแข็งเกาะพราวบนคิ้วและขนตา

        ทว่าใครจะรู้ ชั่วพริบตากระแสความเย็นก็สลายเกล็ดน้ำแข็งก็ค่อยๆ ละลาย

        ต้วนจื่อ... กลับไร้ซึ่งรอยขีดข่วน!