ฉันนั่งคุยกับพี่ฝ้ายไปเรื่อย เพราะฉันอยู่ที่บ้านก็ไม่มีเพื่อนเลยนอกจากชูก้าสัตว์เลี้ยงที่แสนจะน่ารักของฉันเพียงตัวเดียวที่ฉันมี
“มินหิวไหม นี่พี่ซื้อของมาฝากเยอะแยะเลย”
“ขอบคุณนะคะ ที่จริงพี่ต้องลำบากซื้อมาเลย”
“ไม่ลำบากเลยจ้ะ รับไปสิ”
“ขอบคุณมากๆนะค่ะ”
ผมที่พึ่งเข้ามาดูงานที่นี้เพราะพึ่งจะซื้อหุ้นมาจากลูกค้ารายเก่าของที่นี้ แต่ไม่คิดว่าจะเจอเธอคนนั้นคนที่นอนด้วยกับผมในคืนนั้น แต่เธอกลับทำเหมือนไม่รู้จักผมซ้ำยังหลบหน้าผมอีก จนกระทั่งผมรู้จากคุณฝ้ายว่าเธอลาออกแล้ว
“ตอนนี้สำนักงานของเรามีผู้ลาออกหนึ่งคนค่ะ”
“ใคร”
“มินตราค่ะ” เธอยื่นเอกสารให้ผมดูจึงรู้ว่าเธอคนนั้นชื่ออะไรและดูจากประวัติแล้วก็น่าเศร้า ผมไม่น่าไปทำอย่างนั้นกับเธอเพราะตอนนั้นคิดว่าเธอคงจะขายบริการ
“ทำไมถึงลาออก”
“เอ่อคือ”
“คืออะไร”
“คือว่ามินตราเธอกำลังตั้งครรภ์ค่ะ เลยขอลาออกไปเพื่อดูแลตัวเองค่ะ”
“ออ นอกจากเื่นี้อย่างอื่นไม่มีแล้วใช่ไหม”
“ค่ะ”
“งั้นออกไปได้แล้ว”
“ค่ะบอส” ผมที่ได้ยินก็ใ เด็กคนนั้นจะใช่ลูกของผผมรึเปล่า เพราะเื่นี้ทำให้ผมต้องสืบเื่ของเธอและที่อยู่ของเธอมา
“ได้แล้วครับบอส ที่อยู่ของคุณมินตรา”
“ไหน”
“นี่ครับ”
“หึ ดีมาก”