ย้อนยุคมาเป็นเถ้าแก่เนี้ยสาวชาวสวน กับ ระบบวิเศษ [แปลจบแล้ว]

        “ลูกเขยเจียมเนื้อเจียมตัวเกินไปแล้ว ด้วยความสามารถของเจ้า ต่อให้ต้องเลี้ยงคนหลายร้อยคน เจ้าก็เลี้ยงไหว นับประสาอะไรกับข้าผู้เดียวเล่า” ซย่าหลี่จวินกล่าวอย่างมิละอาย เขาคิดว่าลูกเขยเลี้ยงพ่อตาเป็นเรื่องสมเหตุสมผลแล้ว

        “ท่านพ่อตาให้เกียรติข้าเกินไปแล้วขอรับ เวลานี้ข้ายังเลี้ยงตนเองมิรอด จะมีความสามารถเลี้ยงท่านได้อย่างไรขอรับ” ในที่สุดซ่งจื่อเฉินก็ตระหนักได้ว่าสิ่งใดที่เรียกว่าน่ารังเกียจ เมื่อเทียบกัน ซย่าหลี่จวินเหนือกว่าแม่เลี้ยงของเขาขั้นหนึ่ง ความจริงแล้วเขาดูแลซย่าหลี่จวินได้ แต่เขามิอยากทำ

        “ในเมื่อเจ้ายังเลี้ยงตนเองมิได้ แล้วจะเอาสิ่งใดมาเลี้ยงเซวียนเซวียนของข้าเล่า” ซย่าหลี่จวินอยากให้จิ่นเซวียนเจรจาหย่ากับซ่งจื่อเฉิน หากเป็นเช่นนั้นจิ่นเซวียนจะยังคงเป็นคนในตระกูลซย่าอยู่ และเขาจะสามารถบีบบังคับนางอย่างไรก็ได้

        “แม้สามีจะเลี้ยงข้ามิไหว ข้าก็ยินดีที่จะอยู่กับเขาเจ้าค่ะ” พ่อเฮงซวยคิดอย่างไร นางรู้ดี

        จิ่นเซวียนกล่าวโต้แย้ง ก่อความมิพอใจให้ซย่าหลี่จวิน เขาเหลือบมองนางและตะโกนด้วยเสียงเข้มงวด “เจ้า เจ้ามันหมดหนทางเยียวยาแล้ว เจ้าคิดว่าเขารักเจ้าจริงหรือ？ ผู้ที่เขารักคือโจวซู่ซิน เจ้าเป็นเพียงแค่ตัวแทนของนางเท่านั้น”

        ซย่าหลี่จวินจะเกินไปแล้ว กล้ายุแหย่ให้พวกเขาสามีภรรยาแตกแยกกันต่อหน้าเขาเช่นนี้ เขากับโจวซู่ซินมิมีส่วนเกี่ยวข้องกันแม้แต่น้อย เขาจึงมิกลัวซย่าหลี่จวินที่พูดจาเหลวไหล

        “ท่านพ่อตา เซวียนเซวียนคือลูกสาวของท่าน ท่านทำเช่นนี้กับนางได้อย่างไร” ซ่งจื่อเฉินพยายามยับยั้งมิให้ตนเองใช้อารมณ์

        “นางมิใช่ลูกสาวของข้าเสียหน่อย ผู้ใดจะรู้ว่านางเป็นลูกติดของผู้ใดมา” คำพูดโพล่งของซย่าหลี่จวินทำให้จิ่นเซวียนตกใจ หากนางมิใช่ลูกสาวของซย่าหลี่จวิน เช่นนั้นนางเป็นลูกสาวของผู้ใดกัน？

        “พี่ใหญ่ ท่านพูดสิ่งใดเหลวไหล” ซย่าชุนอวิ๋นขัดจังหวะซย่าหลี่จวินด้วยเสียงเฉียบขาด นางกลัวว่าความลับเมื่อหลายปีก่อนจะถูกเผยออกมา และเรื่องนี้จะกระทบต่ออนาคตของจิ่นเซวียน

        “ตอนที่ข้าอยู่กับแม่ของนาง แม่ของนางก็มิใช่สาวบริสุทธิ์แล้ว เรื่องนี้ข้ารู้ดียิ่งกว่าผู้ใด” ซย่าหลี่จวินดูท่าจะโกรธจัดถึงได้เปิดเผยจุดอ่อนของเขาออกมาเช่นนี้ ความจริงแล้วเขาก็มิรู้เช่นกันว่าผู้ที่ภรรยาของเขารักคือผู้ใด？

        ในความทรงจำของเขา ภรรยาอยู่ในหมู่บ้านสกุลซย่าตลอดและมิได้สนิทสนมกับผู้ชายคนใด

        “ลูกเอ๋ย เหตุใดเจ้ามิรีบบอก” เวลานี้เกาซื่อก็มาด้วย นางได้ยินคำพูดเมื่อครู่ของซย่าหลี่จวินทั้งหมด

        “นังสารเลวว่านเนี่ยนเนี่ยนนั่นกล้าคบชู้สู่ชายลับหลังเจ้า”

        “ท่านย่า ท่านพูดจาให้เกียรติกันหน่อย ท่านแม่ของข้าเป็นผู้บริสุทธิ์ นางมิทำเรื่องเช่นนั้นแน่เจ้าค่ะ” แม้จิ่นเซวียนจะมิเคยพบแม่แท้ๆ ของตนเอง แต่นางจะมิยอมให้ผู้ใดมาทำให้แม่ของนางอับอายเด็ดขาด

        “เจ้าหุบปาก” เกาซื่อยกมือชี้หน้าด่าจิ่นเซวียนอย่างร้ายกาจ “ในที่สุดข้าก็รู้ว่าเพราะเหตุใดเจ้าถึงมีหน้าตามิเหมือนพวกเรา ที่แท้เจ้ามันเป็นลูกนอกคอก”

        เป็นความจริงที่ว่าจิ่นเซวียนกับคนในตระกูลซย่าหน้าตามิเหมือนกันเลย หูเหยียนซูตั้งใจมองจิ่นเซวียนอีกหน ก็พบว่าจิ่นเซวียนกับซย่าหลี่จวินมิมีจุดใดคล้ายคลึงกันแม้แต่น้อย 

        “ท่านพ่อ ข้าขอถามท่านเป็นหนสุดท้าย ข้าเป็นลูกสาวของท่านแน่หรือไม่เจ้าคะ？” จิ่นเซวียนเห็นความชิงชังลึกๆ อยู่ภายในแววตาของซย่าหลี่จวิน นางมิเชื่อว่าเขาจะพูดโดยมิมีสาเหตุ บางทีนางอาจจะมิใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของซย่าหลี่จวินจริงๆ

        “เซวียนเซวียน เจ้าเป็นลูกสาวของข้าแน่นอนอยู่แล้ว เมื่อครู่ข้าเพียงโกรธจัดจึงพูดจามิรู้กาลเทศะออกมา เจ้าอย่าถือสาเลย” ซย่าหลี่จวินกลัวว่าเมื่อความจริงเปิดเผย จิ่นเซวียนจะมิให้เงินเขา เขาจึงรีบแก้คำพูดของตนเองก่อนหน้านี้ทันที

        ปีนั้นเขาตามเกี้ยวแม่ของจิ่นเซวียนอย่างยากลำบาก กว่าแม่ของจิ่นเซวียนจะยอมแต่งงานกับเขา แต่ผู้ใดจะรู้ว่าหลังจากที่แม่ของจิ่นเซวียนแต่งงานกับเขาแล้ว เขาจะเผยธาตุแท้ออกมา เขาได้แต่งงานกับสาวงามแต่กลับมิอาจแตะต้อง มันน่าขมขื่นจริงๆ

        “ลูกเอ๋ย เจ้าคงมิได้มีเรื่องปิดบังข้าหรอกนะ” เกาซื่อมิเชื่อคำพูดของลูกชาย นางจึงซักไซ้ไล่เลียง อยากให้ความจริงกระจ่าง

        “ท่านแม่ ท่านคิดมากเกินไปแล้ว ข้าจะมีเรื่องปิดบังท่านได้อย่างไร” ซย่าหลี่จวินยิ้มแย้ม ตอบเกาซื่อว่าเขามิได้โกหกนาง เรื่องที่เขาพูดก่อนหน้านี้เกิดจากโทสะ

        “ข้ามิเชื่อคำพูดของเจ้า เจ้าบอกความจริงมาจะดีกว่า” เกาซื่อมิเชื่อซย่าหลี่จวิน นางยืนกรานค้นหาความจริง

        “ท่านย่า หากท่านอยากได้ความจริง มันมีวิธีที่ง่ายมิใช่หรือ？พวกเรามาหยดเลือดพิสูจน์[1]กัน” จิ่นเซวียนคิดอยู่เนิ่นนาน หากนางมิใช่ลูกของซย่าหลี่จวิน นางก็มิต้องเคารพและเชื่อฟังเขา พวกเขาก็มิอาจจะใช้ครอบครัวมาผูกมัดนางได้

        “เซวียนเซวียนเอ๋ย ข้าเห็นเจ้าเติบโตมาตั้งแต่เล็ก เจ้าใช่ลูกสาวของตระกูลซย่าหรือไม่ ข้ารู้ดีที่สุด เจ้าอย่าไปฟังที่ย่าของเจ้าพูดจาเหลวไหลเลย” เมื่อซย่าชุนอวิ๋นได้ยินว่าจิ่นเซวียนจะหยดเลือดพิสูจน์ นางก็ยิ่งร้อนใจ หากหยดเลือดพิสูจน์จริงๆ ภูมิหลังของเซวียนเซวียนต้องถูกเปิดเผยแน่ นาง ท่านพ่อและท่านอาสะใภ้เล็กพยายามเก็บความลับนี้เอาไว้สุดชีวิต เพราะพวกเขาอยากให้จิ่นเซวียนมีชีวิตที่มีความสุข

        ท่านอาเล็กห้ามมิให้นางหยดเลือดพิสูจน์เช่นนี้ มันต้องมีอะไรแน่ๆ

        “เซวียนเซวียน พ่อผิดเอง พ่อขอโทษเจ้า เจ้าอย่าคิดไปไกลเลย” ซย่าหลี่จวินมิรู้เรื่องราวทั้งหมด เขารู้เพียงแค่จิ่นเซวียนมิใช่ลูกสาวของเขา ส่วนพ่อของจิ่นเซวียนคือผู้ใด เขาเองก็มิรู้เช่นกัน

        หลายปีมานี้ ซย่าหลี่จวินละเลยจิ่นเซวียนด้วยสาเหตุนี้ แม่ของจิ่นเซวียนมิได้คิดปิดบังเขา นางตัดสินใจใช้ชีวิตอยู่กับเขา เพราะอยากให้จิ่นเซวียนมีฐานะที่ถูกต้องตามกฎหมาย ส่วนนางท้องได้อย่างไรนั้น นางมิได้บอกกับเขา

        ซย่าหลี่จวินดึงเกาซื่อออกมาด้านข้าง เขาบอกให้นางกลับไปก่อน เมื่อทำธุระเสร็จ เขาจะตามกลับไป

        ......

        เกาซื่อยอมจากไป ซย่าหลี่จวินจึงตามพวกหูเหยียนซูและพวกจิ่นเซวียน รวมถึงซ่งเฉวียนไปที่บ้านของหูเหยียนซู

        ซย่าหลี่จวินเล่นแง่กับจิ่นเซวียนอีกหน

        “เซวียนเซวียน ข้ามีสหายสนิทร่วมชั้นเรียนผู้หนึ่ง อยากเชิญเจ้าไปรักษาพ่อของเขา เจ้าสามารถให้น้ำศักดิ์สิทธิ์กับข้าขวดหนึ่งได้หรือไม่ ข้าอยากช่วยเหลือเขา” แผนแรกมิสำเร็จ ซย่าหลี่จวินจึงคิดอุบายขึ้นมาอีก อย่างไรเขาก็ต้องพึ่งพาจิ่นเซวียน เขาวางแผนจะฉกฉวยจากนางมาให้ได้

        “ขออภัยจริงๆ น้ำศักดิ์สิทธิ์ที่ท่านอาจารย์ให้มา ข้าใช้หมดแล้ว ช่วยท่านมิได้เจ้าค่ะ” จิ่นเซวียนชิงชังพ่อเฮงซวยยิ่งนัก เขารู้จักคิดจริงๆ จะขอทีก็ขอตั้งหนึ่งขวด เขาคิดว่าน้ำศักดิ์สิทธิ์เป็นน้ำดื่มธรรมดาๆ หรือ？

        นังเด็กบ้าอวดดีขึ้นเรื่อยๆ นางมิได้จริงจังกับเขาเลย เขาต้องทำให้นางรู้ว่าเขามิใช่ผู้ที่จะมายั่วโมโหได้ง่ายๆ

        “ในเมื่อเจ้ามิมีน้ำศักดิ์สิทธิ์ ข้าก็มิบังคับเจ้า” ซย่าหลี่จวินเปลี่ยนเรื่องและยิ้มจนตาปิด “เซวียนเซวียนเอ๋ย ข้ามีเรื่องอยากจะปรึกษากับเจ้าหน่อย”

        “เรื่องอะไรหรือเจ้าคะ？” จิ่นเซวียนร้องในลำคอและฟังเงียบๆ

        “น้องชายกับน้องสาวของเจ้ามิมีแม่แล้ว หากมิมีฐานะลูกของภรรยาเอก พวกเขาก็จะถูกผู้คนดูถูก” ซย่าหลี่จวินพูดอ้อมค้อม เขาต้องการใช้เรื่องลูกของภรรยาเอกมาทำให้จิ่นเซวียนอับอาย

        จิ่นเซวียนเดาใจพ่อเฮงซวยมิออก นางจึงถามเขาตรงๆ ว่าต้องการเพิกถอนการหย่ากับเสี่ยวเกาซื่อหรือ

        “ท่านพ่อ หากท่านต้องการเพิกถอนการหย่าของเกาอี๋เหนียง ข้ามิคัดค้าน ข้าเป็นลูกสาวแต่งออกไปแล้ว มิสะดวกจะยุ่งเรื่องของบ้านเดิมเจ้าค่ะ”

        “ไม่ ข้ามิได้คิดจะเพิกถอนหนังสือหย่า” ซย่าหลี่จวินอยากให้เสี่ยวเกาซื่ออยู่ในคุกไปตลอดชีวิต มิให้นางออกมาตื้อเขาได้จะดีมาก

        “เซวียนเซวียนเอ๋ย แม้แม่ของเจ้าจะจากโลกนี้ไปแล้ว แต่นางคือภรรยาแต่งคนแรกของข้า ข้าได้ปรึกษากับท่านย่าของเจ้าแล้ว และตัดสินใจว่าจะให้อวิ๋นเอ๋อร์กับเผิงเฟยเป็นลูกบุญธรรมในนามของแม่เจ้า พวกเขาจะได้กลายเป็นลูกชายและลูกสาวของภรรยาเอกอย่างถูกต้องชอบธรรม”

เชิงอรรถ

[1] หยดเลือดพิสูจน์ หมายถึง การหยดเลือดพิสูจน์ความเป็นพ่อลูก คติความเชื่อของคนจีนโบราณเชื่อว่า คนที่เป็นพ่อลูกกัน เมื่อนำน้ำใส่ภาชนะรูปทรงกระบอก แล้วใช้มีดสะอาดกรีดเลือดพ่อและลูกหยดลงไปในน้ำ ปล่อยให้เลือดไหลวนอยู่ในภาชนะบรรจุน้ำ หากเป็นคนที่มีความเป็นพ่อลูกกัน คนโบราณเชื่อว่าเลือดที่หยดลงไป จะไหลเข้าหากัน แต่หากมิใช่พ่อลูกกัน เลือดจะไหลวนออกจากกัน