ตอนที่5 สถานะลูกหนี้
ในขณะที่รถเคลื่อนออกไปได้หน่อยเขาก็เริ่มอยากรู้ทุกเื่ที่เกี่ยวกับเธอ
"คุณชื่ออะไร" ถามด้วยน้ำเสียงปกติแต่สายตาของเธอที่มองมานั้นดูไม่ค่อยไว้ใจเขาสักเท่าไหร่หรืออาจจะเป็เพราะหนวดเคราบนใบหน้าของเขาที่ดูเหมือนว่ามันจะปกปิดใบหน้าที่แท้จริงของเขาได้จนหมด
"ชื่อหนูเล็กค่ะ" ในใจของเธอกำลังสับสนไม่รู้ว่าการที่เธอยอมขึ้นรถมากับเขา เธอคิดถูกหรือคิดผิดแต่เวลานั้นเธอคิดอะไรไม่ออกจริงๆ ถ้าจะขอลงตรงนี้เห็นทีว่าจะสายไปแล้ว
"ฮ่าๆๆ เล็กสมชื่อเลย"คนหน้าโหดแต่ใจดีกำลังทำให้สถานการณ์ในรถเริ่มผ่อนคลายลง เขารู้ว่าเธอยังไม่ไว้ใจซึ่งเขาเองก็ไม่น่าไว้ใจจริงๆนั่นแหละ
"ผมชื่อพี" เขาแนะนำตัวเองบ้าง
"ฉันไม่ได้อยากรู้สักหน่อย" อ้าว...
"คุณไม่อยากรู้ก็ไม่เป็ไร แต่ผมอยากบอกแล้วก็อยากรู้ด้วยว่าหนี้สองแสนเมื่อกี้เกิดขึ้นได้ยังไง เล่าให้ฟังหน่อยสิ"หนูเล็กอึกอักไม่อยากเล่า เธอกลัวเขาไม่เชื่อแต่สุดท้ายเธอก็ยอมเล่าเื่ป้ากับลุงให้เขาฟัง ในแบบคร่าวๆพร้อมกับพูดถึงข่าวสองผัวเมียที่ฆ่าตัวตายหนีหนี้ให้เขาฟังด้วยเธอไม่รู้หรอกว่าเขาจะเชื่อเธอมั้ย เขาถามมาเธอก็ยอมเล่าให้ฟังส่วนเขาจะคิดยังไงก็สุดแล้วแต่
ส่วนคนฟังฟังเฉยๆไม่ได้มีท่าทีว่าจะสงสารเธอเลยแม้แต่น้อย และแล้วเขาก็จอดรถ
"จอดทำไมคะ"
"พ่อผมฝากซื้อข้าวเหนียวหมูปิ้งน่ะคุณกินข้าวหรือยังจะเอาด้วยมั้ยผมซื้อเผื่อ" เวลานี้ก็เกือบเที่ยงแล้ว
"สองไม้ค่ะ" หมูปิ้งหน้าตาน่าอร่อย เธอสั่งไปสองไม้แต่ไม่ได้คิดจะให้เขาออกเงินให้หรอกนะเธอพอมีเงินติดตัวอยู่บ้างแต่ไม่มากเท่าไหร่เพราะเงินที่ได้มาเธอก็มักจะโอนคืนเจ้ป๋อมแป๋มเกือบหมดเหลือไว้แค่ใช้จ่ายซื้ออุปกรณ์เสริมสวยนิดๆหน่อยๆเท่านั้นร้านกำลังไปได้ด้วยดีแต่ก็ต้องมาสะดุดกับเ้าหนี้ป้ากับลุงอีก...เฮ่อชีวิต
"อ่ะได้แล้ว ผมซื้อให้คุณสี่ไม้กลัวคุณไม่อิ่ม"มีข้าวเหนียวร้อนๆมาให้ด้วยหนึ่งถุง
"ค่าหมูปิ้งค่ะ" เธอวางเงินให้เขาแล้วรับเอาถุงหมูปิ้งมาถือไว้
"คุณเก็บเงินอันน้อยนิดของคุณเอาไว้เถอะ หมูปิ้งนี่ผมเลี้ยง"พีรเดชหยิบเงินที่เธอวางไว้ให้ส่งคืนให้เธอไป
"คุณใจดีจัง" ถึงใบหน้าของเขาจะดูไม่ได้ต่างไปจากโจรป่าแต่น้ำใจที่เขามีให้ หนูเล็กรู้สึกซาบซึ้งมากส่วนเื่ที่เกิดขึ้นวันนี้เธอขอช่วยเหลือตัวเองก่อนยังไม่คิดที่จะบอกเจ้ป๋อมแป๋มตอนนี้ เนื่องจากว่าเธอรบกวนเจ้มามากแล้ว
ระหว่างทางขับรถกลับบ้านทั้งสองนั่งกันเงียบกริบหนูเล็กคิดว่าผู้ชายคนนี้เขาคงแค่อยากช่วยเธอ ไปถึงบ้านของเขาเขาอาจจะมีงานที่ได้เงินให้เธอทำก็ได้แต่พอรถได้เลี้ยวเข้าไปจอดในบ้านหลังใหญ่สองชั้น ไม่ได้ใหญ่ธรรมดาแต่ใหญ่มากเธอกำลังนึกถึงงานบ้านที่เธอต้องทำ ไหนบอกว่าเป็งานบ้านเล็กๆน้อยๆไง
"เฮ้ยที่นี่บ้านคุณเหรอ" หลังใหญ่ขนาดนี้งานบ้านทำทั้งวันก็คงไม่เสร็จเธอไม่ได้ดีใจที่เห็นว่าบ้านเขาหลังใหญ่ แต่เสียใจที่หลวมตัวมากับเขา
"ไม่ใช่บ้านผม" เฮ้ย...ค่อยยังชั่ว
"ที่นี่บ้านพ่อแม่ผมเอง นั่งอยู่ในนี้นะไม่ต้องลงมาผมไม่อยากให้ใครมาเห็นหน้าตาขี้เหร่ของคุณ" เขาแกล้งพูดแค่ยังไม่อยากให้ใครเห็นว่าเขาพาผู้หญิงเข้าบ้านก็เท่านั้น
"ค่า...พ่อหน้าตาดี" เธอประชด!
"ขอบคุณที่ชม"พูดจบเขาก็เดินเอาหมูปิ้งที่ซื้อมาเอาไปให้พ่อแล้วรีบกลับมาขึ้นรถทันทีเพราะได้ยินเสียงแม่ะโด่ามาว่า...
"เมื่อไหร่จะไปตัดผมสักที เห็นแล้วรำคาญลูกตามานี่มาแม่จะใช้อีโต้ถากออกให้!" พีรเดชรีบวิ่งขึ้นรถด้วยท่าทางขำขันก่อนที่จะขับรถออกไปอย่างใจเย็น เขาคิดว่าจะปล่อยไว้แบบนี้อีกสักพัก่นี้คงมาที่บ้านหลังนี้ให้น้อยลงหน่อย ี้เีฟังแม่ด่า
"เสียงแม่ผมน่ะ ไม่ต้องไปสนใจ"
"ฉันไม่ได้อยากรู้สักหน่อย"
"พูดจากับเ้าหนี้ให้มันดีๆหน่อย หัดรู้ตัวซะบ้างว่าอยู่ในสถานะอะไร"คำพูดต่อว่าของเขาทำให้เธอรู้สึกผิด
"ขอโทษค่ะ คุณพอจะมีกรรไกรสักอันมั้ยคะ ฉันจะช่วยตัดผมให้"เหมือนว่าเธอจะได้ยินเสียงแม่ของเขาด่าเื่ผม
"ไม่ตัด" เขายังคงยืนยันคำเดิม
"ทำไมล่ะ ตัดฟรีไม่คิดเงินค่ะ"
"เป็ลูกหนี้ เ้าหนี้บอกว่าไม่ก็คือไม่ถ้าอยากให้เชื่อฟังลองมาเป็เมียดูมั้ยล่ะ"
"ไม่ค่ะ" เธอตอบกลับไปทันทีในแบบไม่ต้องคิด
"จะไม่ลองคิดดูอีกสักหน่อยก่อนเหรอ"ปฏิเสธเร็วแบบนี้ใจหายเหมือนกันนะเนี่ย
"อย่าบอกนะว่าที่คุณยอมช่วยฉันเพราะกำลังคิดไม่ดีกับฉันอยู่"เธอเริ่มระแวง สีหน้าเริ่มซีด
"คุณไม่ต้องกลัวผมขนาดนั้น ผมไม่เคยขืนใจผู้หญิงคนไหนมาก่อนหน้าที่ของคุณก็คือทำงานบ้าน โน่น...ถึงพอดีที่นี่แหละบ้านผม"บ้านของเขาเป็บ้านสองชั้นขนาดกะทัดรัดกำลังดี
"คุณอยู่กับใครคะ" ภาวนาในใจขอให้มีมากกว่าหนึ่ง
"กับคุณสองคนไง" ห๊ะ!!
"ทำไมทำหน้าแบบนั้น ่เวลางานในสวนจะมีคนงานแวะเวียนผ่านไปผ่านมาคุณไม่ต้องกลัวเหงาหรอก" เธอไม่ได้กลัวเหงา แต่กลัวเขามากกว่า
"คุณมีค่าแรงให้ฉันมั้ย"
"ไม่มี"
"อ้าว...แล้วอย่างนี้ฉันจะหาเงินมาคืนคุณได้ยังไงฉันไม่ได้อยากจะเป็หนี้คุณไปตลอดชีวิตหรอกนะ" เธอ้าทำงานที่ได้เงิน
"ตัวใหญ่กว่าลูกหมาหน่อยเดียวเองจะไปทำอะไรไหว" คนปากเสีย!
"ไปขนเสื้อผ้าในรถเข้าบ้านก่อนเถอะ เื่อื่นเดี๋ยวค่อยมาว่ากัน"หนูเล็กรีบหยิบถุงเสื้อผ้าแล้วรีบวิ่งตามเขาเข้าบ้านไปติดๆ
"นี่คุณเดี๋ยวสิ คุยกันให้รู้เื่ก่อน"ถ้าอยู่แล้วไม่มีรายได้เข้ากระเป๋าเธอจะไม่อยู่ สวนแห่งนี้ก็ออกจะใหญ่โตงานเก็บใบไม้ทำความสะอาดสวนก็ได้ เธอไม่เกี่ยง
"คุณอายุเท่าไหร่" เขาหันมาถามด้วยสีหน้าตึงๆ
"ยี่สิบสอง"
"เวลาพูดกับเ้าหนี้หัดมีหางเสียงด้วย ไหนลองพูดใหม่ซิ"
"ยี่สิบสองค่ะ" เ้าหนี้หรือเ้าชีวิตกันแน่นะ!
"ผมอายุสามสิบห้า ต่อไปนี้ให้คุณเรียกผมว่าพี่พีแล้วกัน" พี่!
"แต่..."
"เอาตามนี้แหละ อยู่ในป่าในสวน คงคุณอะไร พ่อไม่ได้เป็นายกสักหน่อยส่วนเธอก็แทนตัวเองว่าหนูเล็กแล้วกัน" บงการ!
"ฉัน...เอ่อ...หนูต้องทำอะไรบ้างคะ"
"อยากทำอะไรก็ทำ พี่เข้าสวนก่อน"พูดจบเขาก็หยิบหมวกวางลงไปบนศีรษะแล้วเดินออกจากบ้านไปเลยทิ้งให้เธออยู่คนเดียวแบบงงๆโดยที่เธอไม่รู้เลยว่าคนเ้าเล่ห์แอบอมยิ้มกรุ้มกริ่มไม่ให้เธอเห็น
1K
![[จบ] ทะลุมิติมาเป็นคุณแม่ในยุค 70 กับภารกิจเลี้ยงลูกน้อยตัวป่วน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1734689517_73952288.webp)
