ตอนที่ 1 นี่มันรอยอะไร
ยามเช้าของท้องทุ่งในชนบทแห่งนี้ช่างสงบสุขราวกับภาพวาดที่ถูกแต่งแต้มด้วยแสงอาทิตย์อุ่น ๆ ที่เพิ่งโผล่พ้นขอบฟ้า ลมเย็นพัดแ่เบา ไล้ผ่านยอดข้าวเขียวขจีที่กำลังออกรวง ส่งกลิ่นหอมสดชื่นของไอข้าวใหม่ผสมกับดินชื้นหลังฝนตกเมื่อคืน
ทุ่งนาแผ่กว้างไกลสุดสายตา ตัดกับเนินเขาเล็ก ๆ ที่ปกคลุมด้วยหมอกจาง ๆ นกกระจอกตัวเล็ก ๆ บินโฉบเฉี่ยวไปมา ร้องเจื้อยแจ้วราวกับกำลังเฉลิมฉลองการเริ่มต้นของวันใหม่
แต่สำหรับบางคน เช้าวันนี้กลับไม่ใช่เช้าที่น่าปรารถนาเท่าใดนัก
แก้ม เธอกำลังยืนคัดแยกเสื้อผ้าที่จะโยนลงเครื่องซักผ้าในห้องซักล้างด้านล่างบ้าน มือเรียวของเธอหยิบเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินตัวโปรดของ โซ่ ขึ้นมา แต่แล้วนิ้วมือของเธอก็ัักับรอยคราบสีแดงเข้มที่ติดอยู่ตรงปกคอเสื้อ
เธอขมวดคิ้ว ใช้ปลายนิ้วปาดรอยนั้นเบา ๆ
"นี่มันรอยอะไร ไอ้พี่โซ่มันไปทำอะไรมา"
เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงของเธอแ่เบาแต่แฝงไว้ด้วยความขุ่นเคืองที่เริ่มก่อตัวขึ้นในอก
เธอมองรอยนั้นใกล้ ๆ มากขึ้น รอยคราบสีแดงสดที่มีประกายมันวาวเล็กน้อย มันไม่ใช่รอยธรรมดาแน่นอน แก้มรู้ดี รู้ดีเสียด้วยซ้ำ เพราะเธอเคยเห็นรอยแบบนี้มาหลายครั้งแล้ว
มันคือรอยลิปสติกของผู้หญิง
เธอถอนหายใจยาว กัดริมฝีปากล่างเบา ๆ เพื่อกลั้นความโกรธที่พุ่งพล่านขึ้นมาในอก หัวใจของเธอเต้นแรงราวกับถูกมีดกรีด ทำไมมันต้องเกิดขึ้นอีก ทำไมต้องเป็แบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
"พี่โซ่"
เธอเรียกชื่อสามีเสียงดัง ถอนหายใจหนัก ๆ อีกครั้งก่อนที่จะก้าวเท้าขึ้นบันไดไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเล็กน้อย เดินตรงไปยังห้องนอนชั้นบน
แก้มผลักประตูห้องเข้าไป เห็นโซ่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียงนอนขนาดใหญ่ ผ้าห่มคลุมครึ่งตัว หน้าตาของเขาดูสบายใจเฉิ่ม ไม่มีร่องรอยของความผิดปกติหรือความกังวลใด ๆ เลยสักนิด
เขานอนตะแคงข้าง ปากอ้าออกเล็กน้อย หายใจเข้าออกสม่ำเสมอ ราวกับว่าเมื่อคืนเขาไม่ได้ทำอะไรที่ผิดพลาดเลย
แก้มยืนมองสามีของเธออยู่ครู่หนึ่ง ความทรงจำเก่า ๆ ผุดขึ้นมาในหัว
โซ่กับแก้มแต่งงานกันมาแล้วสองปี หลังจากที่คบหาดูใจกันมานานกว่า 5 ปี ถ้ารวมปีนี้ก็เป็ปีที่ 7 ที่พวกเขารู้จักกันมา
แก้มจำได้ดีถึงวันที่เธอตัดสินใจฝากชีวิตไว้กับเขา โซ่ในตอนนั้นดูเหมือนผู้ชายที่สมบูรณ์แบบสำหรับเธอ เขาเป็คนขยัน หน้าตาดี ยิ้มง่าย และที่สำคัญคือเขาทำให้เธอมั่นใจว่าเขาจะดูแลเธอได้ตลอดชีวิต
เธอคิดว่าเธอโชคดีที่ได้เจอผู้ชายแบบเขา ในวันที่เขาขอเธอแต่งงาน เธอตอบตกลงโดยไม่ลังเล เพราะเธอเชื่อว่าเขาจะเป็คนที่เธอฝากชีวิตได้จริง ๆ
แรก ๆ ที่แต่งงานกัน ทุกอย่างมันก็ดีไปหมด โซ่เป็สามีที่ดีเยี่ยม เขาเอาใจเธอทุกอย่าง ั้แ่ทำอาหารเช้าให้เธอ ซื้อของขวัญเซอร์ไพรส์ในวันครบรอบ หรือแม้แต่พาเธอไปเที่ยวทะเลเพื่อฉลองวันเกิด
แต่ถึงอย่างนั้น แก้มเองก็รู้ดีว่าโซ่นั้นเ้าชู้พอสมควร เขาเป็คนชอบเข้าสังคม ชอบพูดคุยกับคนอื่น โดยเฉพาะผู้หญิง แต่เธอก็ปล่อยผ่านตลอด เพราะเธอคิดว่าเธอเองจะทำให้โซ่เลิกเ้าชู้ได้ด้วยความรักที่เธอมอบให้เขา
เธอเชื่อว่าความรักของเธอจะเปลี่ยนเขาได้ เธอทุ่มเททุกอย่าง ทำอาหารให้เขากิน ดูแลบ้านช่อง และให้กำลังใจเขาในวันที่งานยุ่ง เธอคิดว่าถ้าเธอดีพอ เขาจะหยุดมองหาคนอื่น
แต่ถึงอย่างนั้น ความคิดของเธอก็ต้องเปลี่ยนไป เมื่อเื่เดิม ๆ ก็ยังกลับมาอยู่เรื่อย ๆ
มันเริ่มจากข้อความแปลก ๆ ในโทรศัพท์ของเขา กลิ่นน้ำหอมผู้หญิงที่ติดเสื้อ หรือแม้แต่การกลับบ้านดึกโดยไม่มีเหตุผล
แก้มเคยทะเลาะกับเขาเื่นี้หลายครั้ง แต่โซ่ก็มักจะแก้ตัวได้เสมอ และจบลงด้วยการขอโทษ เธอให้อภัยเขาเพราะเธอรักเขา แต่ลึก ๆ แล้ว มันเริ่มกัดกินหัวใจเธอทีละน้อย
โซ่เป็ลูกชายกำนันในหมู่บ้านนี้ เขาเป็เ้าของโรงสีข้าวที่ใหญ่ที่สุดในระแวกใกล้เคียง โรงสีของเขารับซื้อข้าวจากชาวนาทั่วพื้นที่ ทำให้เขาต้องติดต่อกับคนมากหน้าหลายตา
มันก็ไม่แปลกถ้าเขาจะรู้จักผู้คนมากมาย แต่ปัญหาคือ มันกลับมีแต่ผู้หญิงนะสิที่เขาชอบสนใจเป็พิเศษ
แต่แก้มรู้ดีว่าบางครั้ง มันมากกว่านั้น เธอเคยเห็นเขาคุยโทรศัพท์กับผู้หญิงคนอื่น คุยแบบสนิทสนมเกินกว่าเพื่อนทั่วไป แต่เธอก็พยายามบอกตัวเองว่าเธอคิดมากไปเอง
แก้มยืนมองโซ่ที่นอนหลับอยู่บนเตียง สายตาเธอเต็มไปด้วยความผิดหวัง
"พี่โซ่ นี่มันอะไรกัน"
เธอพูดเสียงดังพอที่จะปลุกเขา แต่ยังไม่ตะคอก ท่าทางของเธอแข็งทื่อ มือกำเสื้อตัวปัญหาแน่น
โซ่สะดุ้งตื่น ลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย เขาลุกขึ้นนั่งบนเตียง ผมยุ่งเหยิงไม่เป็ทรง หน้าตายังง่วงงุน เปลือกตาหนักอึ้งราวกับยังไม่อยากตื่นจากฝันดี
แก้มโยนเสื้อที่เปื้อนรอยลิปสติกใส่หน้าตักเขา โดยไม่พูดอะไรเพิ่ม
"มีอะไรวะแก้ม มึงจะปลุกกูทำไมแต่เช้าวะ"
โซ่พูดเสียงงัวเงีย ตายังไม่ลืมเต็มที่ เขายกมือขึ้นขยี้ตา ก่อนที่จะหาวยาว ๆ ท่าทางของเขาดูเซื่องซึม เหมือนคนที่เพิ่งตื่นจากอาการเมาค้าง
"ถ้าไม่มีเื่แล้วจะขึ้นมาปลุกมั้ยละ บอกแก้มมาสิว่ามันรอยอะไรที่เสื้อพี่"
แก้มตอบกลับ ท่าทางเธอเริ่มหงุดหงิด มือเท้าเอว สายตาจ้องเขม็ง
โซ่ทำหน้างง ๆ ก่อนที่จะหยิบเสื้อขึ้นมาดู เขามองเห็นรอยลิปสติกสีแดงที่ติดอยู่ตรงปกคอเสื้อชัดเจน เขารู้ได้ทันทีว่าตัวเองพลาดแล้ว หัวใจเขาเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย แต่เขาพยายามทำหน้าเฉย
"น่าจะรอยน้ำแดงหรือเปล่าแก้ม มึงดูดี ๆ สิ"
เขาพูดพลางยิ้มแหย ๆ พยายามกลบเกลื่อน
"น้ำแดงบ้าอะไรพี่โซ่ เมื่อคืนพี่ไปงานแต่งเพื่อนหรือไปไหนมากันแน่ นี่มันรอยลิปสติกชัด ๆ"
แก้มที่เริ่มอารมณ์เสีย ยกมือขึ้นมากอดอก มองหน้าโซ่ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธเคืองและผิดหวัง สายตาของเธอราวกับมีดที่กำลังจะแทงทะลุหัวใจเขา
เธอรู้ดีว่าโซ่ไม่มีวันยอมรับง่าย ๆ เธอถึงต้องเค้นถามให้จนมุม ท่าทางของเธอแข็งกร้าว ริมฝีปากเม้มแน่น ใบหน้าที่เคยยิ้มแย้มตอนนี้แดงก่ำด้วยความโมโห
โซ่ถอนหายใจในใจ เขารู้ดีว่ารอยนี้มาจากไหน มันคือรอยที่สาวคนนั้นที่เขาเจอในงานแต่งเมื่อคืนทำไว้ เขาลากเธอไปเย็ดรีสอร์ทใกล้ ๆ ก่อนกลับบ้าน
และน่าจะเป็ตอนที่อยู่บนรถระหว่างทาง เธอเลียตามซอกคอเขาตอนที่โซ่ขับรถ มันเป็่เวลาที่ร้อนแรงและเร่งรีบ พอเย็ดกันเสร็จเขาก็ใส่เสื้อผ้าโดยที่ไม่ได้ดูว่ามีรอยอะไรติดอยู่ แต่ตอนนี้มันเปิดเผยแล้ว
"มึงรู้แล้วจะถามทำไมวะ เมื่อคืนกูเมาอาจจะมีใครเดินชนกูก็ได้"
โซ่ตัดสินใจพูดออกไป ท่าทางเขาดูไม่สบตาเธอ มือเกาหัวเบา ๆ เพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกผิด
แก้มจ้องเขาเขม็ง สายตานิ่งเฉยแต่แฝงไว้ด้วยความเ็ป
"เมื่อไหร่พี่จะเลิกทำนิสัยแบบนี้นะพี่โซ่ ต้องให้เลิกกันก่อนใช่มั้ยถึงจะรู้สึก"
เธอพูดเสียงต่ำแต่ชัดเจนทุกคำ แก้มยังคงกอดอกแน่น ใบหน้าเคร่งเครียด ราวกับกำลังกลั้นน้ำตาเอาไว้
"มึงก็รู้ว่ากูรักมึง กูไม่มีทางเลิกกับมึงหรอกแก้ม"
โซ่พูดก่อนที่จะนอนลงที่นอนต่อ ท่าทางเขาดูเฉยเมย เหมือนกับว่าเื่ที่คุยกันเป็เื่ปกติธรรมดา ไม่ใช่เื่ใหญ่โตอะไร
เขาหลับตาลง หันหน้าหนีเธอ ราวกับอยากจบการสนทนาให้เร็วที่สุด
"คนรักกันเขาทำกันแบบนี้หรอพี่โซ่"
แก้มพูดมองโซ่ที่นอนอยู่ สายตาเธอเต็มไปด้วยความผิดหวัง เธอเดินไปหยิบเสื้อตัวเ้าปัญหาขึ้นมา มือสั่นเล็กน้อยเพราะความโกรธที่สะสม
โซ่เองก็ได้ยินคำพูดของเธอชัดเจน แต่เขาก็ไม่พูดอะไรเพิ่ม เพราะรู้ตัวดีว่าตัวเองทำผิด และเขาก็ไม่โต้แย้ง เขานอนนิ่ง หวังว่าเธอจะหยุดถามและปล่อยเขาไป
"เมื่อไหร่ พี่จะเลิกเ้าชู้ซักทีพี่โซ่"
แก้มพูดเสียงเหนื่อยหน่าย ท่าทางเธอถอนหายใจยาว ใบหน้าที่แดงก่ำตอนนี้ดูซีดเซียวลงเพราะความเหนื่อยล้าในใจ
"มึงก็รู้ว่ากูเป็แบบนี้ มึงยังไม่ชินอีกหรอแก้ม"
โซ่พูดแต่ไม่ลืมตามองเธอ เสียงของเขาดูเบื่อหน่าย ราวกับว่าเื่นี้เป็เื่เก่า ๆ ที่เกิดขึ้นซ้ำซาก
"ชินที่ผัวตัวเองไปมีผู้หญิงคนอื่นเนี่ยนะ พี่แม่ง"
แก้มพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว ท่าทางเธอยกมือขึ้นชี้หน้าเขา สายตาแดงก่ำราวกับจะร้องไห้
"มึงบ่นกูเสร็จยัง กูจะนอนต่อ"
โซ่พูดเสียงหงุดหงิด หันตัวหนีเธอ
"พี่โซ่"
แก้มะโเสียงดัง จนโซ่สะดุ้งลุกขึ้นนั่งอีกครั้ง ท่าทางเขาดูใเล็กน้อย ตาลืมกว้าง
"เออ กูรู้แล้ว กูผิดเอง กูขอโทษ"
โซ่พูดพลางยกมือขึ้นยอมแพ้ ท่าทางเขาดูสำนึกผิด แต่แก้มรู้ดีว่ามันเป็เพียงคำพูดเปล่า ๆ ที่เขาใช้ทุกครั้ง
"อย่างนี้ทุกทีสินะ"
แก้มพูดจบก็เดินออกไปที่ประตู มองโซ่ที่นอนบนเตียงไม่รู้ร้อนรู้หนาวอีกครั้ง
เธอเองไม่รู้ว่าขีดความอดทนจะหมดลงเมื่อไหร่ แต่ตอนนี้มันยังไม่ถึงจุดนั้น เพราะเธอเองก็ยังรักโซ่มาก รักมากจนยอมให้อภัยซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เสียงประตูปิดดัง ปั้ง! สะท้อนก้องไปทั่วบ้าน แก้มเดินลงบันไดด้วยหน้าตาที่ไม่สบอารมณ์ ใบหน้าเธอซีดเซียว ริมฝีปากเม้มแน่น น้ำตาคลอเบ้าแต่เธอกลั้นไว้ไม่ให้ไหล
ด้านนอกบ้าน บรรยากาศยังคงดีอย่างที่เคยเป็ ลมเย็นพัดผ่านทุ่งนา กลิ่นไอข้าวหอมสดชื่น แสงอาทิตย์สาดส่องทำให้ทุกอย่างดูสดใส นกยังคงร้องเพลง
แต่สำหรับแก้ม เช้าวันนี้คือเช้าที่ไม่ได้ดีสำหรับเธอเลยสักนิด มันเป็เช้าที่เต็มไปด้วยความเ็ป เธอยืนมองทุ่งนาไกล ๆ หัวใจหนักอึ้ง ราวกับว่าธรรมชาติที่สวยงามตรงหน้ากำลังเยาะเย้ยชีวิตคู่ของเธอที่กำลังร้าวราน
โปรดติดตามตอนต่อไป.
เปิดมาตอนแรกบักพี่โซ่ก็ออกลายมาเลย สาปได้นะคะ สาปหนัก ๆ ไรท์ชอบ
สาปแล้วก็กดติดตาม กดเข้าชั้นกันด้วยนะคะ
97K
