[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก

“ หัวหน้า มีการเคลื่อนไหวจากทิศตะวันออกเฉียงใต้ ”

“ มีอะไร ” วินรับกล้องส่องทางไกลมาส่องพบว่าทิศตะวันออกเฉียงใต้มีคนกลุ่มใหญ่กำลังวิ่งมาด้วยความรวดเร็ว เขาจึงรู้ได้ในทันทีเลยว่ากลุ่มของบาสข้ามแม่น้ำมาได้แล้วและกำลังมุ่งหน้ามาที่นี่  เขาไม่สามารถติดต่ออีกฝ่ายได้คงเพราะมีบางอย่างทำลายวิทยุสื่อสารกลุ่มของบาสจนไม่สามารถให้คนในกลุ่มออกไปเคลียร์เส้นทางต้อนรับ แต่ดูเหมือนว่าเขาจะคิดมากเกินไปเพราะภายในกลุ่มมีโยฮันเดินทางมาด้วย

“ บอกให้ลุงพลรอต้อนรับแล้วเตรียมพื้นที่ให้ด้วย ดูเหมือนจะมีคนติดเชื้อจากฝน ”

วินบอกให้โจ้ช่วยจัดแจงเรื่องภายในตึก เขาไม่จำเป็นต้องจับตามองดูอะไรอีกต่อไปแล้วเพราะมีคนอื่นทำหน้าที่แทน โจ้จึงรีบพานักสู้ส่วนหนึ่งที่อยู่ภายในตึกให้ลงไปยังชั้น 2 เพื่อเตรียมพื้นที่แห่งนั้นให้กลายเป็นพื้นที่รักษา

“ วิน มีคนกำลังมา ” ลุงพลได้ยินเสียงฝีเท้าจำนวนมากกำลังวิ่งมาแต่ไกล เขาจึงบอกให้วินรับรู้ ดูท่าอีกฝ่ายจะรู้เช่นเดียวกันว่ามีคนกำลังวิ่งมาจากทิศตะวันออกเฉียงใต้จึงเดินลงมาจากตึกเพื่อต้อนรับ ทันใดนั้นคนหลายร้อยคลุมร่างด้วยหนังก็วิ่งมาหยุดอยู่ด้านหน้าสถานีแล้วร้องตะโกนเข้ามาด้านในเพื่อขอหลบฝน

“ พวกเรามาจากทางทิศใต้ คุณคือกลุ่มวินใช่ไหม เราขอเข้าไปข้างในได้หรือเปล่า ”

ลุงพลคลุมร่างด้วยหนังแล้วเดินออกมามองหน้าอีกฝ่าย ก่อนที่เขาจะบอกให้ทุกคนวิ่งเข้าไปในชั้น 1  ในระหว่างนี้เองเขาก็ได้มองดูโยฮัน เนื่องจากอีกฝ่ายค่อยๆแยกตัวออกไปช้าๆหลังจากทำหน้าที่ของเขาเสร็จแล้ว

“ มีพวกคุณอีกไหม ” ลุงพลถามด้วยใบหน้าเป็นกังวล สภาพของนักสู้หลายคนนับว่าดีไม่น้อย เพียงแต่ว่านักสู้ที่มีบาดแผลบนร่างกายกลับเต็มไปด้วยตุ่มสีแดงเหมือนจะแตกออกมาได้ทุกเมื่อ

“ หมดแล้ว ไม่เหลืออีกแล้ว แม้จะมีอีกกลุ่มแยกตัวออกไปราวร้อยคน พวกเขากลับไม่สามารถข้ามแม่น้ำมาได้คงถูกระดับ 5 ฆ่าไปแล้ว ” บาสอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นเพื่อไม่ให้กลุ่มตรงหน้าแยกตัวออกไปช่วยจนเสียเวลาเปล่า ในขณะที่เขาพยายามสูดลมหายใจ หมอสวมชุดกาวน์สีขาวก็ได้เดินเข้ามาใกล้ผู้ที่มีตุ่มสีแดงทำให้เขาดีใจไม่น้อยที่กลุ่มนี้มีหมอรอดชีวิตจากเชื้อไวรัส

“ คุณหมอ ผมฝากพวกเขาด้วยนะครับ ”

“ ฉันไม่รับฝากเพราะฉันไม่เคยเจออาการพวกนี้มาก่อน หากรักษาตามอาการแล้วไม่หายคงต้องทำใจ ”

ไม่มีคำปรอบโยนจากหมออีกต่อไป ทุกอย่างมีแค่ความจริง ทันใดนั้นเองบาสก็ได้บอกทุกคนนั่งพัก พวกเขาอาจจะต้องเดินทางต่อในเร็วๆนี้ ขณะที่ทุกคนพักเอาแรงเด็ก ม.6 คนหนึ่งกลับเดินเข้ามาในชั้น 1 แล้วถามหาคนที่สามารถพูดกับเขาได้

“ ผมวินเป็นหัวหน้ากลุ่มนี้ ใครเป็นหัวหน้ากลุ่มอย่างนั้นเหรอครับ ”

“ ฉันเอง ” บาสตกใจเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าหัวหน้ากลุ่มทิศเหนือเป็นเพียงแค่เด็ก เพียงแต่ว่าเขาไม่คิดมองดูคนจากภายนอกเพราะถ้าไม่เก่งจริงคงไม่สามารถรวบรวมคนให้มาอยู่รวมกันได้เป็นระเบียบเช่นนี้

“ ฉันบาส ”

“ ผมขอเรียกพี่บาสก็แล้วกันนะครับ เกิดอะไรขึ้นบ้างเล่าให้ผมฟังได้ไหม ” บาสพยักหน้าแล้วเริ่มเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดโดยไม่ปิดบัง นั่นเป็นเพราะว่าเขาต้องการให้อีกฝ่ายช่วยรับมือกับซอมบี้ตั๊กแตนตำข้าวที่กำลังหยุดนิ่งอยู่ในจุดที่พวกเขาวางระเบิด

---------------------------------------------------------------

“  พี่ ทำไมออกมาอยู่ที่นี่ล่ะ ” 

แอลลี่กระโจนออกมาจากตึกมุ่งหน้ามายังตึกที่เธอซ่อนอาหารกระป๋องเนื่องจากพี่ของเธอไม่ยอมกลับเข้าไปรวมกลุ่ม

“ ฉันอยากจะออกไปล่า อีกเพียง 5 % เท่านั้นก็จะวิวัฒนาการครั้งที่ 4 ”

“ พี่ฆ่าระดับ 5 มาเหรอ ”

“ ใช่แล้ว เหลืออีก 3 ตัวยังไม่ได้ฆ่า แต่ไม่รู้ว่ามันจะหนีไปแล้วหรือยัง แต่ฉันไม่คิดจะกลับไปฆ่ามันหรอกนะเพราะแค่ระดับ 4 ก็น่าจะทำให้วิวัฒนาการได้แล้ว ”

“ งั้นไปเลยไหมล่ะ ” แอลลี่มองไปยังท้องฟ้าที่เริ่มมืดขึ้นทุกที คืนนี้เป็นคืนที่ 15 แล้วตั้งแต่ซอมบี้ปรากฎตัวขึ้นมา แม้จะดูเป็นเวลาที่ไม่นานเกินไป เธอที่ใช้ชีวิตหลบซ่อนตัวกับซอมบี้กลับรู้สึกราวกับว่าใช้ชีวิตมาเป็นสิบปี

“ อืม อย่าปล่อยให้ตัวเองเกิดแผลแล้วสัมผัสกับฝนล่ะ ไม่งั้นได้แย่แน่ๆ ”

“ พี่ลองต้านมันดูหรือยัง ” โยฮันส่ายหน้าจากนั้นก็เริ่มสอบถามสถานการณ์ทางฝั่งของวิน เขาอยากรู้ว่าหลังจากที่พี่บาสนำคนกลับเข้าไปรวมกลุ่มด้วยแล้วมีจำนวนกี่คน แอลลี่ที่จำตัวเลขคนทั้งหมดจากคุณโจ้จึงบอกจำนวนที่แท้จริงให้ฟัง ตอนนี้ภายในสถานีวิจัยมีผู้รอดชีวิตทั้งหมด 1,192  คน โดยมีผู้รอดชีวิตจากกลุ่มทางใต้ที่เข้าร่วมเมื่อครู่เหลือรอดมารวมกลุ่ม 311 คน

จากสิ่งที่น้องสาวของเขาเล่า โยฮันรู้สึกเสียดายจำนวนนักสู้ที่ตายไปไม่น้อย หากหักลบจำนวนคนธรรมดาที่มีราว 60 คนออกไปจะมีนักสู้ราว 150 คน เพียงแต่ว่าส่วนหนึ่งตายระหว่างเดินทาง ส่วนอีกกลุ่มก็วิ่งหนีไป เมื่อนึกขึ้นได้ว่ากลุ่มที่ตายน่าจะเป็นปัญหาเขาจึงไม่พูดถึงมันอีก

“ แล้วพี่จะต้องฆ่าอีกเยอะไหม ”

“ ถ้าเป็นระดับ 4 ก็ราวๆ 40 -50 ตัว ”

“ งั้นก็ไม่เยอะหนะสิ รีบๆฆ่าแล้วรีบๆกลับกันดีกว่าค่ะ ” โยฮันพยักหน้าให้น้องสาว ก่อนจะมองจ้องไปยังซอมบี้กลุ่มหนึ่งที่กำลังยืนตากฝน ตลอดการเดินทางเขาไม่มีเวลาสำรวจซอมบี้ว่าพวกมันทำอะไรกับฝนได้บ้าง ครั้งนี้เขากลับมีเวลาสำรวจพวกมัน ซอมบี้กลุ่มที่ออกมายืนตากฝนล้วนแล้วมีควันพุ่งออกมาจากร่างจางๆ เขาจึงรู้ว่าพวกมันบาดเจ็บหนักจึงใช้น้ำฝนรักษาตัว

แต่ที่ทำให้เขาสงสัยคือตัวที่ไม่มีบาดแผลกำลังทำสิ่งใด หลายตัวที่เขาเห็นกำลังงอกแขนขาใหม่ หลังจากที่พวกมันรับเชื้อจากฝูงนกพุ่งชนเมืองทำให้หลายตัวมีร่างกายที่ผิดแปลกไป ทว่าตอนนี้ร่างกายผิดแปลกเหล่านั้นกลับค่อยๆสมบูรณ์จากการอาบน้ำฝน

“ พี่คะ หรือว่ามันจะรักษาได้ด้วยแล้วก็ปรับโครงสร้างที่งอกแบบผิดรูปให้ดีกว่าเดิมได้ด้วย ”

แอลลี่อธิบายสิ่งที่อาจจะเป็นไปได้ หมายความว่าซอมบี้จะแข็งแกร่งขึ้นไปอีกแม้ระดับของมันจะยังคงเท่าเดิม ร่างกายที่แข็งแกร่งขึ้นจากการอาบฝนจะทำให้พวกมันต่อสู้ได้ดียิ่งขึ้น โยฮันจึงคิดว่ามันอาจจะเป็นอย่างที่เธอพูด แต่เขาต้องฆ่าพวกมันก่อนเพื่อป้องกันปัญหาหลายๆอย่างที่จะตามมา

หางยาว 3 เมตรโผล่ออกมาจากบริเวณก้นก่อนจะกระโจนไปยืนใจกลางฝูงซอมบี้ ทันทีที่กระพือปีกเสียงดังหางด้านหลังก็ฟาดออกไปรอบๆตัดร่างซอมบี้จนพวกมันตกตาย ซอมบี้ระดับ 4 ไม่ใช่ข้อยกเว้น มันถูกหางที่เคลื่อนที่ราวกับแส้ติดใบมีดพุ่งชนร่างจนขาดกระจุยกระจาย แม้จะมีฝนที่สามารถรักษาบาดแผลบนร่างกาย คอที่ขาดหายกลับไม่สามารถต่อเข้ากับตัวได้อีกส่งผลให้มันตายจากการโจมตีเพียงครั้งเดียว

แอลลี่ที่เห็นการฆ่าของพี่ชายเธอถึงขั้นตะลึงงัน ดูเหมือนว่าหางจะมีประโยชน์มากกว่าที่คาดการณ์เอาไว้ เธอได้รับอาวุธใหม่มาจากลุงกันแล้ว มันทำมาจากหางจระเข้มีความยาว 3 เมตรเหมือนหางพี่ชาย เพียงแต่ว่าเธอยังไม่มีโอกาสได้ใช้ จึงมองดูหางที่เหน็บเอาไว้ข้างเอว ด้วยพละกำลังของเธอหลังจากที่ตวัดอาวุธแส้ในมือออกไปคงสร้างความเสียหายวงกว้างได้ไม่ต่างจากพี่ชาย แต่สิ่งที่น่ากลัวสำหรับเธอคือไม่มีความรู้ในการใช้แส้ ไม่แน่ปลายอีกฝั่งที่ตวัดออกไปอาจจะย้อนกลับมาทำลายเธอเอง เธอจึงปลดแส้ออกมาลองเหวี่ยงดูเพื่อเพิ่มความคุ้นชินกับมัน

“ ก็ไม่ได้ใช้ยากหนิ  ”

แส้ฟาดออกไปด้านหน้าตวัดร่างซอมบี้ตัวเล็กๆขาดกระจุยกระจาย ทุกครั้งที่แส้ตวัดออกไปจะมีแรงส่งที่ทำให้แส้ตวัดกลับมา เธอเพียงแค่ออกแรงเล็กน้อยกระโจนหลบมันแล้วใช้แขนฟาดแส้ไปด้านหน้าหรือทิศทางที่อยากให้แส้พุ่งไป เพียงเท่านี้ก็สามารถใช้แส้ได้โดยที่มันไม่สร้างความเสียหายให้กับเธอ

โยฮันที่ได้ยินเสียงตัดเนื้อหนังดังมาจากด้านหลังจึงหันมองดูน้องสาว อีกฝ่ายกำลังใช้หางจระเข้ระดับ 5 ฆ่าซอมบี้ เขาจึงปล่อยให้เธอฆ่าต่อไปเมื่อเห็นว่าเธอพยายามปรับตัวเข้ากับแส้ภายในมือ

ฉั๊วะ!

อัตราการวิวัฒนาการจากซอมบี้ระดับ 4 ตัวสุดท้ายไหลเข้าสู่ร่าง แอลลี่เห็นว่าพี่ชายยืนนิ่งไปแล้วเธอจึงวิ่งเข้าไปหาแล้วใช้แส้ฟาดซอมบี้รอบข้างเพื่อสร้างพื้นที่ปลอดภัย ทันใดนั้นตามร่างกายของพี่ชายก็เริ่มมีกล้ามเนื้อปูดโปนดูน่ากลัว เธอกลับไม่ได้วิตกกังวลแต่อย่างใดเพราะมันเป็นหนึ่งในขั้นตอนการวิวัฒนาการ

“ อีก 20 นาทีสินะ หวังว่าระดับ 5 จะไม่เจอที่นี่นะ ”

กลิ่นเลือดค่อยๆกระจายออกไปรอบๆ ฝนที่ไหลลงไปในท่อเริ่มตันทำให้เลือดกระจายออกไปทุกทิศทาง เหล่าซอมบี้ที่ได้กลิ่นเลือดผสมไปกับน้ำล้วนแล้วกรู่กันตามหาต้นตอจนมาเจอเข้ากับสองพี่น้องคนหนึ่งยืนนิ่งคนหนึ่งถือแส้เอาไว้ในมือ เมื่อเห็นเหยื่อพวกมันไม่รอช้าพุ่งเข้าหาส่งผลให้มีศพซอมบี้ตายเพิ่มขึ้นเรื่อยๆจากแส้ที่ตวัดไปมาราวกับงู

---------------------------------------------------------------

“ ลุงพล พี่โยกลับมาหรือยัง ” หลังจัดแจงสถานที่พักให้กลุ่มทางตอนใต้ วินจึงถามหาโยฮัน เขาอยากรู้ว่าอีกฝ่ายเดินทางไปที่ไหนต่อ ลุงพลกลับส่ายหน้า เขาไม่รู้เช่นกันว่าโยฮันเดินทางไปที่ไหน นอกจากนั้นแล้วแอลลี่ยังตามไปด้วยเขาจึงคิดว่าอีกฝ่ายคงจะออกไปทำอะไรบางอย่าง

ขณะที่วินเฝ้ารอคอยให้ฝนหยุดตกวิทยุขนาดเล็กที่เขาพกพาก็ได้ส่งเสียงดัง เขาจึงเดินไปยังห้องวิทยุเพื่อดูว่าใครกันที่ติดต่อเข้ามาหา

“ หัวหน้าวิน กองทัพติดต่อกลับมาแล้ว ”

“ ให้ตายสิ เกือบลืมไปแล้ว ” วินรีบเข้าไปสวมหูฟังจากนั้นก็ติดต่อกับอีกฝ่าย การที่กองทัพปิดสัญญาณคงจะเกิดบางอย่างขึ้น

“ ผมวินรับสาย พวกคุณจำผมได้ไหม ”

“ ฉันโรส ยินดีที่ได้คุยกับคุณอีกครั้ง คุณจะเดินทางมาที่กองทัพตอนไหนอย่างนั้นเหรอคะ ”

“ ผมยังให้คำตอบไม่ได้เลยครับ ตอนนี้มีซอมบี้ตัวใหญ่ขวางทางอยู่ อีกอย่างสถานที่ที่เราอยู่ก็ปลอดภัยระดับหนึ่ง ผมจึงไม่สามารถให้คำตอบได้ ว่าแต่ พวกคุณเจอปัญหาอะไรอย่างนั้นเหรอครับ ถึงได้ปิดสัญญาณวิทยุ ”

วินรออีกฝ่ายตอบคำถาม ในระหว่างนี้เองเขาก็ได้รับข้อความจากคนที่อยู่บนดาดฟ้ารายงานเกี่ยวกับงูและแมงมุม  พวกมันทั้ง 2 ตัวเข้าปะทะกันแล้วหลังจากหยั่งเชิงกันมาหลายชั่วโมง

“ พวกเราถูกซอมบี้ระดับ 5 เข้าโจมตีฐาน มันมาพร้อมซอมบี้ระดับ 4 หลายพันตัว เครื่องส่งสัญญาณของเราได้รับความเสียหาย เพียงแต่ว่าเราซ่อมมันได้แล้วหลังจากจัดการซอมบี้ที่บุกรุกเข้ามา ”

“ ผมขอถามอีกเรื่องได้ไหม เฮลิคอปเตอร์ของพวกคุณยังใช้งานได้หรือเปล่า ”

วินอยากรู้เรื่องนี้มานานมากแล้ว หากเขาใช้เฮลิคอปเตอร์ลำเลียงประชาชนออกจากที่นี่ เมื่อถึงวันที่ต้องเดินทางไปที่กองทัพอาจจะง่ายยิ่งขึ้นเพราะไม่มีประชาชนให้ต้องดูแล คนที่เดินทางจะมีแค่นักรบเพียงเท่านั้น

“ เฮลิคอปเตอร์ของทางเราถูกทำลายตั้งแต่วันแรก รถถังที่เคยเป็นรถหุ้มเกราะมันก็ไม่ใช่รถหุ้มเกราะอีกต่อไปหลังจากกรงเล็บซอมบี้ฉีกกระชากเข้าไปด้านในได้ หากคุณต้องการให้เราช่วยเหลือด้วยการใช้พาหนะเหล่านี้คงต้องตัดใจ ฉันขอแนะนำให้พวกคุณเดินทางมาด้วยตนเอง ทางเราจะเคลียร์พื้นที่ให้ ”

“ ครับ ผมขอดูสถานการณ์ก่อน หากต้องการเดินทางเราจะติดต่อคุณอีกที ”

“ ได้ค่ะ ”

การสื่อสารปิดตัวลงไป วินจึงเดินขึ้นไปดูซอมบี้ระดับ 6 ต่อสู้กัน ไม่ว่าจะเป็นฝั่งของแมงมุมและงูเหลือมพวกมันต่างก็สู้กันด้วยร่างกายใหญ่โต  ทางฝั่งเต่าและลิงยังคงสู้กันเช่นเดิม โดยไม่รู้ว่าใครจะเป็นฝ่ายชนะ ยิ่งมีฝนร่วงตกลงมายิ่งทำให้ร่างกายของพวกมันที่บาดเจ็บรักษาตัวกลับมาสู้ได้เรื่อยๆ.